เรื่อง อมตะ
กุยเ๋
จงาที่เ้าไปในป่า,เพื่อออกไปหาท่อนไม้เหมือนเดิม.
เป็ประจำทุกวัน,ที่เขาจะต้องทำการตัดต้นไม้สามต้นพร้อมกับตัดมันเป็ท่อนๆและผูกรวมกันเพื่อนำกลับไป.
ขณะที่เขากำลังตัดไม้อยู่ั้,ทันใดั้เขาก็สัมผัสได้ึการจ้องมองอยู่.
ไม่ห่างออกไปจากเขาั้,ดวงตาสีเขียวที่จ้องมองมา,สายตาที่เต็มไปด้วยความกระหายโลหิตจับจ้องมายังจงา.
จงาที่หยุดหลังจากที่รับรู้ได้ึอันตราย.
ทันใดั้,จงาก็ได้ยินเสียงที่ดังมาจากด้านหลัง.
"ซ่า..."เสียงที่ดังอู้อี้,เจ้าของสายตาที่กระหายโลหิตกำลังพุ่งตรงมายังจงาอย่างรวดเร็ว.
จงาที่หันกลับมาพร้อมกับถ่ายพลังไปยังดาบพร้อมกับฟันออกไปยังทิศทางของเสียง.
ฟันทลายสรรพสิ่ง!
"เคล้ง!!"
เสียงเหมือนกับโลหะเข้าปะทะกัน,ร่างของจงาถูกผลักดันให้ถอยออกมาสามก้าว,ก่อนที่จะสามารถตั้งตัวได้.
แูเขา,ขนสีแดง,เป็แูเขาที่ใหญ่โตมาก,สายตาที่กระหายโลหิตอย่างเต็มที่จ้องมองมายังจงา,เห็นได้ชัดเจนว่ามันต้องการที่จะกินจงา.
山猫. (やまねこ) (n) wildcat; lynx;
สัตว์อสูรก็คือสัตว์อสูร,ดาบของเขาั้,ไม่แม้แต่สร้างรอยแผลใดๆบนร่างกายของมัน.
แูเขาที่พุ่งตรงมายังจงาอีกครั้ง,กงเล็บของมันที่พยายามที่จะเชือดเฉือนร่างของจงา,จงาที่สังเกตเห็นว่ากงเล็บของมันส่องประกายแสงสีแดงออกมาด้วย.
ฟันทลายสรรพสิ่ง
"ตูมมมมม"
กงเล็บและดาบเข้าประทะกัน,จงาที่ลอยละลิ่วออกไปด้วยแรงมหาศาล,กระแทกต้นไม้ใหญ่เสียงดังสนั่น,กิ่งก้านมากมายที่กระจายไปเต็มพื้น.
กงเล็บของมันทรงพลังแข็งแกร่งยิ่ง่าโลหะ,ตลอดจนรวดเร็วราวกับสายฟ้า,จงาบอกได้เลยว่าทั้งพลังและความเร็วของเขาั้ด้อย่าแูเขามาก,ทำอย่างไรดี?
ขณะที่เขากระวนกระวายั้,แูเขาก็พุ่งเข้ามาอีกครั้ง,กงเล็บของมันที่ตะปบมายังร่างของจงา.
จงาที่เหวี่ยงตัวหลบจากกงเล็บของมันอย่างรวดเร็ว,กงเล็บของมันที่กระแทกไปยังต้นไม้,สร้างรอยขนาดใหญ่,เป็รอยไหม้ลึกโบ๋เ้าไปในเนื้อไม้.
รอยไหม้? แูเขาเป็ธาตุไฟอย่างั้รึ?เพราะเหตุั้ดาบของเขาเลยไม่ีผลกับมันรึอย่างไร?
ในช่วงระยะเวลาวิกฤติั้,สายตาที่มั่นคงของเขา,กล้ามเนื้อในชุดครึ่งท่อนก็ขยายใหญ่ขึ้นมาในทันที,ก่อนที่จะฟันออกไปด้านหน้า,เล็งไปยัง่่าระหว่างเ็ของแูเขา.
วิชากายาเทพอสูร!
ทว่าแูเขาั้ฉลาด,มันเห็นดาบั้เล็งมายังระหว่างเล็บของมัน,พร้อมกับหลบการโจมตี,พร้อมกับตวัดกงเล็บกันดาบของจงาเอาไว้.
"ตูมมมมม"
ึแม้ว่าพลังของจงาจะเพิ่มขึ้นเป็สองเท่าก็ตาม,ทว่าก็ยังถูกกระแทกกลับหลังไป,แูเขาั้แข็งแกร่งเป็อย่างมาก,แม้ว่ามันจะชะงักไปเ็น้อยก็ตาม.
มันจ้องมองมายังจงาด้วยท่าทางประหลาดใจ,ดูลังเลที่เห็นพลังของจงาเพิ่มขึ้นมาในทันทีทันใด.
เห็นแูเขาชะงักเ็น้อย,ดาบของเขาที่เหวี่ยงออกไปอีกครั้ง,ในครั้งนี้ีพลังสีชมพูอาบดาบเอาไว้ด้วย.
ทลายูเขาสวรรค์
ทว่าแูเขาั้ไม่คิดที่จะหลบแต่อย่างใด,มันก้มหัวลงพร้อมกับตะปบไปยังหน้าอกของจงา.
"ตูมมมมมม"
ดาบของเขาที่ฟาดไปยังหัวของแูเขาอย่างแรงราวกับว่าโลหะที่แข็งแกร่งปะทะเข้าหากัน,กงเล็บของแูเขาเองก็ตะปบมายังหน้าอกของจงาเช่นกัน.
มันได้ทิ้งรอยข่วนสามรอยไว้บนหน้าอกของเขาไว้เ็น้อย,ด้วยวิชากายาเทพอสูรั้ทำให้กล้ามเนื้อของจงาั้แข็งแกร่งเป็อย่างมาก.
จงาที่เร่งรีบถอยห่างออกมาเพราะการโจมตีของเขาั้ไร้ผล,อย่างไรก็ตาม,แูเขาั้ได้ถูกพิษของผงกำหนัดหงหลวนเ้าไปแล้ว.
หนึ่งคนหนึ่งสัตว์อสูรต่อสู้กันมาสักพักแล้ว,จงาที่ได้รับรอยข่วนมากขึ้นและก็มากขึ้น,ทว่าโดยรวมแล้วก็ไม่ได้รับบาดเจ็บอะไรมากนัก.
หมอกกำหนัดหงหลวนตอนนี้ส่งผลแล้ว,แูเขาที่ท่าทางแปลกประหลาดไป,ดวงตาของมันแดงา,เคลื่อนไหวงุ่นง่าน,ความรู้สึกแปลกประหลาดกระจายไปทั่วร่าง.
โอกาสมาึแล้ว.
ฟันทลายสรรพสิ่ง
ดาบของจงาฟันเข้าระหว่างกงเล็บของแูเขา.
"พรึดๆๆๆ"
บาดแผลที่กงเล็บของมันีโลหิตพุ่งปุดๆออกมา,แูเขาที่สูญเสียกำลังลังกายได้รับบาดเจ็บที่ขาของมัน.
แทบจะในทันที,ที่แูเขาอ่อนแอลง.จงา,ไร้ซึ่งลังเล,ตวัดดาบโจมตีออกไปสุดแรง.
หลังจากที่มันได้รับบาดเจ็บที่เท้า,ทำให้กระบวนท่าฟันทลายสรรพสิ่งของจงาเข้าเป้าไปยังคอของแูเขาอย่างแม่นยำ.
"ปังงงงง!"
แูเขาที่นอนกองอยู่บนพื้น,โลหิตที่ไหลพุ่งออกมาไม่หยุด,ชักกระตุกอยู่หลายครั้ง,ก่อนที่จะตายไปในที่สุด.
แูเขาั้ีขนาดใหญ่มาก,ความสูงของมันเทียบเท่ากับคนที่ีร่างกายสูงและีความยาวึสามเมตร.
หากไม่เพราะว่าเขาีวิชากายาเทพอสูรล่ะก็,จงาคงไม่กล้าต่อสู้กับมันเป็แน่,เขาที่ใช้เชือกผูกร่างของแูเขาก่อนที่จะเริ่มลากมันกลับหุบเขา,สองชั่วโมงหลังจากใช้วิชากายาเทพอสูรเขาจะอ่อนแอลง,ทางที่ดีที่สุดควรที่จะจากไปให้เร็วที่สุด.
ร่างกายที่เปียกโชกไปด้วยโลหิต,ท้ายที่สุดเขาก็กลับมาึที่พักภายในสองชั่วโมง.
เขาที่ลากแูเขามาวางไว้บนพื้นหน้าบ้าน,วางดาบเอาไว้ด้านข้าง,จากั้ก็เริ่มนอนแผ่ด้วยความเหนื่อยอ่อน,กล้ามเนื้อของเขาที่กลับมาสู่สภาพปกติแล้ว.
เขาที่หลับตาอย่างเหนื่อยล้าในเวลานี้ความแข็งแกร่งของเขาลดลง 30% ทว่าความเหนื่อยล้าั้ไม่ีอะไรให้ต้องกังวล,สิ่งสำคัญที่สุดคือเขารู้สึกเจ็บปวดราวราวกับว่ากระดูกและกล้ามเนื้อที่จะแตกสลายไป.
อย่างไรก็ตาม,เขาก็ีชีวิตรอดและสังหารแูเขาไปได้.
"ในที่สุดก็กลับมาจนได้นะ,เจ้า 18 มงกุฎ"ทันใดั้เสียงที่เจื้อยแจ้วก็ดังผ่านออกมาจากห้องของเขา.
เสียงที่สดใสกังวานนี้,น้ำเสียงดูไม่เป็มิตรแม้แต่น้อย.
จงากวาดตามองออกไป,ก่อนที่จะเห็นเีหลิงเ๋,ในชุดในชุดสีแดงจัดจ้าน,ในเวลานี้นางถือหุ่นไม้เดินออกมาจากที่พักของเขา.
เีหลิงเ๋ที่แสดงท่าทางโกรธเกรี้ยว,ขณะเดินออกมา,นางที่เห็นร่างของจงาที่เต็มไปด้วยบาดแผลมากมายไปทั่วร่าง,และกางเกงในชุดครึ่งท่อนกลายเป็รอยวิ่นไปหมด,
ซึ่งตอนนี้เขาอยู่ในสภาวะถดถอยหลังจากใช้วิชากายาเทพอสูรไปแล้วนั่นเอง.
"เจ้าคนเลว!"เีหลิงเ๋ที่ตะโกนออกมาเสียงดัง.
อย่างไรก็ตาม,ในเวลาั้จงาที่จ้องมองออกไปั้.
"วางเป่าเ๋และกุยเ๋ลงนะ."จงาที่ไม่สามารถสงบใจได้และตะโกนไปยังเีหลิงเ๋ด้วยความโกรธ.
เีหลิงเ๋ที่นิ่งงันไปชั่วครู่ที่เห็นเขาแสดงท่าทางโกรธเกรี้ยวอย่างรุนแรงเช่นั้ออกมา.
"เป่าเ๋? กุยเ๋? "เีหลิงเ๋ที่จ้องมองไปยังหุ่นไม้แกะสลักในมือ.
หุ่นไม้สองตัวั้เกะสลักเป็หญิงสาวที่งดงามมากสองคน,หนึ่งก็คือหญิงสาวที่เคยอยู่ในรูปภาพวาดในบ้านของจงา,เป่าเ๋,อีกหนึ่งั้เป็หญิงสาวที่ดูอ่อนโยน,ทั้งคู่เปรียบเสมือนหญิงสาวที่ไม่สามารถปล่อยให้ใครข่มเหงได้,ขณะที่จงาฝึกฝนเพลงดาบั้,หุ่นไม้สองตนนี้ถูกสลักขึ้นมาจากดาบของเขา,ด้วยความละเอียดประณีตในการแกะสลัก,เกิดจากการฝึกฝนการใช้เพลงดาบอย่างหนักนั่นเอง.
"แล้วจะทำไม,ข้าจะเอาไปดู."เีหลิงเ๋ที่แสดงอาการขุ่นเคืองเมื่อเห็นสายตาที่บ้าคลั่งของจงา.
"ส่งพวกนางมา."จงายืนมือขวาออกไปเพื่อคว้าหุ่นไม้กลับมา.
"ไม่!"เีหลิงเ๋ที่ชักมือกลับ.
"ส่งมาให้ข้า."จงาที่โกรธเกรี้ยว.
เีหลิงเ๋ที่กระโดดหลบเขาราวกับว่ากำลังหวั่นเกรงเขาอยู่,ทว่านางั้ได้ไปึระดับ 8 เซียนเีแล้ว,คนผู้นี้เพิ่งอยู่ในระดับเริ่มต้นเท่าั้,นางที่นึกได้ว่านางีระดับสูง่าเขามาก,ทำไมจะต้องหวาดกลัวคนผู้นี้ด้วย.
เมื่อคิดได้เช่นั้,เีหลิงเ๋ก็กอดอก,แสดงความหาญกล้าออกมา,ทั้งที่ร่างกายสั่นไหวอยู่เ็น้อย.
"เจ้าบอ่าบิดาของข้าเดินทางไปหาเมฆเหินหาว,เขาไม่ได้ไปแต่อย่างใด,เจ้าโกหกข้า."เีหลิงเ๋ที่ตะโกนออกไปทันที.
จงาขมวดคิ้วขณะที่ได้ยินคำพูดของเีหลิงเ๋,เขารู้ว่าเขาทำผิด,ทำให้ความโกรธของเขาบรรรเทาลงบ้าง.
"ข้าขออภัย,วันั้,ข้าต้องการวิชาที่ยอดเยี่ยมที่สุดจริงๆ,ข้าไม่ได้ต้องการโกหกเจ้า,ข้าจะชดใช้ให้กับเจ้าในวันข้างหน้า."จงากล่าว.
บุรุษที่แท้จริงย่อมยอมรับสถานการณ์ไปตามความจริง,ไม่ใช่เรื่องน่าอายที่จะต้องขอโทษ,อีกอย่างเขาก็โกหกนางจริงๆ.
"เช่นั้,ข้าชอบหุ่นไม้สองตัวนี่,มอบมันให้กับข้าเป็ค่าชดเชยแล้วกัน."เีหลิงเ๋ที่กล่าวออกมาทันที.
"ทั้งสองั้ไม่ได้,ข้าจะแกะสลักให้กับเจ้าใหม่,ทว่า,สองอันนั่น,ไม่ได้แน่นอน,"จงาที่กล่าวเสียงดังเพื่อหยุดนาง.
ปกติแล้ว,จงาไม่ใช่คนใจร้อนขี้โวยวาย,ทว่าหุ่นไม้สองตัวนั่นีความหมายต่อเขามาก,ด้วยความรู้สึกของเขาที่ใส่เ้าไปในหุ่นไม้ทั้งสองนั่น,ึว่าจะสามารถสร้างขึ้นมาไหม่ได้แต่ก็ไม่เหมือนเดิม,เขาไม่สามารถที่จะยอมให้ใครพรากนางทั้งสองไปจากเขาได้,หา่าสามารถแลกอะไรก็ได้กับหุ่นไม้นั่น,จงาย่อมไม่ีทางปฏิเสธแน่นอน,หุ่นไม้ทั้งสองเป็เหมือนกับหญิงสาวของเขา,เขาไม่สามารถให้ใครพรากไปได้แน่.
"ฮึ,ข้าต้องการสองตัวนี้."เีหลิงเ๋ที่ตะโกนเสียงดัง.
ปรกติ,เีหลิงเ๋เป็คนที่เอาแต่ใจอยู่แล้ว,ทว่าเมื่อจงาเป็คนผิดก็ยิ่งทำให้นางไม่พอใจ.
"คืนให้ข้า."จงาพยายามแย่งหุ่นไม้ทั้งสองกลับมา.
"ไม่."เีหลิงเ๋ที่หลบฉากและถอยกลับมาด้านหลัง.
อย่างไรก็ตาม,มือของจงาก็ยื่นเ้าไปใกล้หุ่นไม้เพื่อแย่งกลับมา.
"แค๊ก"เีหลิงเ๋ที่ออแรงมากเกินไปทำให้หุ่นไม้ตนหนึ่งแตกหัก.
ไร้ซึ่งการควบคุม,นางที่ีพลังเซียนเีระดับ 8 ย่อมีกำลังเื่าปกติ,เีหลิงเ๋เองก็ไม่ได้ตั้งใจที่จะทำให้หุ่นไม้ั้แตกหัก,ด้วยเร่งรีบและกระวนกระวายใจ,ทำให้ไม่ได้ควบคุมแรงให้ดี.
เห็นหุ่นไม้กุยเ๋ที่แตกหักในมือของเีหลิงซี,จงาที่กลายเป็ไร้สติขึ้นมาในทันที,ความรู้สึกมากมายท่วมท้นที่อัดอั้นระเบิดออกมา,ดวงตาเปลี่ยนเป็แดงซ่าน.
"เจ้า,ไท่จื่อ,เหล่ยเี,..ข้าจะฆ่าเจ้า!"
太子tàizǐ Crown Prince รัชทายาท,มกุฎราชกุมาร
ทุกอย่างที่เกิดขึ้นในทันทีทันใด,จงาที่เสียสติ,เขาที่คว้าดาบและฟันไปยังเีหลิงเ๋อย่างบ้าคลั่ง.
เีหลิงเ๋ที่ตกใจกับท่าทางที่เปลี่ยนเป็บ้าคลั่งของจงา,ดาบของเขาที่เต็มไปด้วยจิตสังหารที่รุนแรง.
อย่างไรก็ตาม,จงาเวลานี้อยู่ในสภาวะอ่อนแอีพลังไม่ึครึ่งหนึ่งในสภาพปกติด้วยซ้ำ,นอกจากนี้,เีหลิงเ๋ยังแข็งแกร่ง่าเขามาก.
"ตูมมมม"
ผ้าแพรสีแดงของเีหลิงเ๋ที่สะบัดออกมาต้านทานการโจมตีของจงา,
"...."
ดวงตาของจงาที่กลายเป็สีแดง,เขาที่ไม่คิดึความเป็ความตาย,เห็นเพียงแค่เีหลิงเ๋เป็ศัตรู,ดาบของเขาที่กลัดแกว่งฟาดฟันไปด้วยหน้า.
"ตูมมมมมม"
จงาที่ลอยออกมาด้วยแรงของผ้าแพรสีแดง.
"พรึดๆๆๆ"
จงาที่ลอยไปบนอากาศ,โลหิตพ่นกระจาย,ก่อนที่จะหล่นไปกองนอนอยู่บนพื้น.
จงาที่ตะเกียกตะกาย,เขาที่พยายามใช้ดาบค้ำลุกขึ้นมา,สายตาที่จ้องมองไปยังเีหลิงเ๋ด้วยจิตสังหารที่รุนแรง.
เห็นสายตาที่ดุร้าย,เต็มไปด้วยจิตสังหารเช่นนั่น,เีหลิงเ๋จึงได้โยนหุ่นไม้ทั้งสองลงไปบนพื้น.
"ข้าไม่เล่นกับเจ้าอีกต่อไปแล้ว."สิ้นเสียงพูดนางก็เหินลอยจากไป.
"พรึบ."จงาลงไปกองกลับพื้นที่อีกครั้ง,เห็นได้ชัดเจนว่าผ้าแพรของเีหลิงเ๋ั้ทรงพลังมาก,แข็งแกร่งยิ่ง่าสัตว์อสูรที่เขาเจอมาก่อนหน้าซะอีก,เขาที่ยังอยู่ในภาวะอ่อนแรง,บาดแผลที่เพิ่งฟื้นฟู,ทำให้เขาไม่สามารถทรงตัวอยู่ได้หลังจากที่เีหลิงเ๋จากไป.
หลังจากั้สักพักหนึ่ง,จงาที่รู้สึกดีขึ้นค่อยๆยืนขึ้น,ก้าวไปยังพื้นที่ที่หุ่นแกะสลักทั้งสองวางอยู่.
หุ่นของเป๋าเ๋ั้ยังอยู่ในสภาพสมบูรณ์,ส่วนอีกอันั้บิดเบี้ยวแตกหัก.
เขาที่เก็บหุ่นของกุยเ๋ขึ้นมาอย่างนุ่มนวล,พร้อมกับเผยยิ้มอย่างขมขื่น"กุยเ๋,วันนี้ข้าต้องเสียเจ้าไปอีกครั้งแล้ว."
เขาที่ปักดาบลงพื้น,พร้อมกับทรุดลงนั่งกับพื้น,พร้อมกับกุมรูปปั้นของกุยเ๋เอาไว้แน่น.
"ตลอดชีวิตของข้าจงา,รักพวกเจ้าเพียงแค่สองคน,หา่าข้าไม่สามารถนึกึพวกเจ้าแล้ว,ข้าจะไปพบพวกเจ้าทั้งสองคนได้อย่างไร,เป่าเ๋เจ้าไปอยู่ที่ใหนกัน,กุยเ๋ข้าคงไม่สามารถพบเจ้าได้อีกแล้ว.ึข้าจะร่ำรวยที่สุดในต้าคุน,แต่ความร่ำรวยั้กลับช่วยเจ้าไม่ได้เลย,ไท่จื่อเหล่ยเี,ข้าจะต้องสังหารมัน,เพียงเพื่อฝึกฝนวิชามาร,ึกับสังหารคนเป็ผักปลาเพียงเพื่อหาคนที่เกิดในปีหยินเดือนหยินวันหยิน,เช้าวันั้ที่พวกเรายังีความสุขด้วยกัน,ตกบ่ายกลับีปิศาจมาพรากเจ้าไป,เจ้าปิศาจนั่น,ไท่จื่อเหล่ยเี,ข้ายังจำเสียงของมันได้,ข้าไ่เลืม,เพียงเพื่อฝึกวิชาปิศาจ,ทุกคนที่เกิดในปีหยินเดือนหยินวันหยินึต้องตาย,วันที่เจ้าถูกจับตัวไป,หากไม่เพราะว่าข้าสลบไป,หากไม่เพราะว่าผู้ใต้บังคับบัญชาพาข้าหนี,ข้าก็คงต้องจบชีวิตตามเจ้าไปแล้ว."
"กุยเ๋,เจ้าพักผ่อนเถอะ,ข้าได้เข้าสำนักเซียนแล้ว,ข้าต้องฝึกฝน,ข้าจะต้องแข็งแกร่ง,ต้องีสักวันที่ข้าสามารถสังหารไท่จื่อเหล่ยเีได้,ข้าจะต้องแก้แค้นให้กับเจ้า."จงาที่ำัแน่น ่ำญเสียใจ.
"วันั้,หากพวกเราไม่น่าออกมาจากบ้าน,หากพวกเราควรอยู่แต่ในบ้าน,ไม่เช่นั้เรื่องคงไม่เป็อย่างนี้....."
จงาที่พึมพรำคล่ำครวญไม่หยุด,น้ำตาที่หลั่งไหลออกมาจากตา.
"กี่ปีแล้วกัน? 40 ่าปีแล้ว? ข้าไ่เร้องไห้."จงาที่หัวเราะอย่างข่มขื่นพร้อมกับน้ำตาที่หลั่งไหล.
แม้จะเป็บุรุษที่เข็มแข็งก็ตาม,ในเมื่อความความเศร้าความเสียใจที่เก็บเอาไว้พังทลาย,ตอนนี้ใบหน้าของเขาจึงเปียกชุ่มไปด้วยน้ำตา,ความเศร้าที่ถาโถมเข้ามาในจิตใจมันได้ถูกกระตุ้นให้เขาขุดมันกลับมาอีกครั้ง,เขาที่เช็ดน้ำตาทั้งหมด,ก่อนที่จะค่อยๆสะกดกลั้นความเศร้าเอาไว้ภายในใจ,แปลเปลี่ยนให้มาเป็พลัง,ก่อนที่จะหลับตาลงช้าๆพร้อมกับนั่งสมาธิและบำเพ็ญพลังควบคุมลมหายใจให้มั่นคง.
สิ่งที่เขาไม่รู้คือเีหลิงเ๋กลับมาอีกครั้ง,นางที่แอบอยู่มุมหนึ่ง,ได้ยินทุกคำพูดของจงาที่่ำญ,และคำพูดที่เขาคุยกับตัวเอง,นางที่เม้มริมฝีปากแน่น,จ้องมองไปยังใบหน้าที่เต็มไปด้วยโลหิต,สีหน้าท่าทางของจงา,หยดน้ำตาที่หลั่งไหลออกมาด้วยความเศร้าเสียใจอย่างสุดคณานับ.
นิยายแนะนำ
นิยายแนะนำ
ความคิดเห็น
COMMENT
เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้
เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้ เพื่อสร้างประสบการณ์นำเสนอคอนเทนต์ที่ดีให้กับท่าน รวมถึงเพื่อจัดการข้อมูลส่วนบุคคลเพื่อให้ท่านได้รับประสบการณ์ที่ดีบนบริการของเว็บไซต์เรา หากท่านใช้บริการเว็บไซต์นี้ต่อไปโดยไม่มีการปรับตั้งค่าใดๆ นั่นเป็นการแสดงว่าท่านอนุญาตยินยอมที่จะรับคุกกี้บนเว็บไซต์และนโยบายสิทธิส่วนบุคคลของเรา
0.00
0.00









userA???
???? ??? ? ???? ?? ??