เรื่อง อมตะ
"ตูมมมม"
จงาที่กระโดดขึ้นมาน้ำแะพุ่งตรงขึ้นไปฝั่ง,ระหว่างทิศทางนั้นเขาที่ชำเลืองมองเ็สาวงามผมสีขาว.
จงาที่อยู่อากาศ,ใบหน้าที่ตื่นตะลึง่ารุนแรง,สาวงามที่ยืนกุมหน้าอก็ตื่นตะลึงไม่แพ้กัน,ที่ปรากฏมีชายที่กระโดดขึ้นมาจากน้ำพุร้อน.
ผู้ชาย?เป็นไปได้่าไร?สาวงามที่จ้องมองไปยังชายหนึ่งที่กระโดดขึ้นมา่าไม่อยากเชื่อ,ตลอดชีวิตานั้น,ไม่เคยมีบุรุษใหนเคยเ็ร่างเปลือยของา,เช่นนั้นควรทำ่าไร?
ขณะที่จงากระโดดขึ้นมาจากน้ำ,็ไม่อยากเชื่อสายตาตัวเองเช่นกันกับร่างที่งดงามอยู่ด้านหน้าของเขา.
ขาวไปหมด,จงาที่เ็ร่างที่ยืนนิ่งงันอยู่ด้านหน้า,ผิวกาย,ผมแะอื่นๆ,เขาที่คาดไม่ึมาก่อน,ผมสีขาว,เป็นสีขาวหิมะ,ขาว่าประณีต,ไม่ใช่ผิวขาวเช่นแก่,ทว่านี้ความความขาวที่ส่องประกายเป็นมันสีเงิน.
ผิวกายที่มีสีชมพูอ่อนๆ,สายตาที่นิงงันของจงาึกับต้องสะดุ้งตกใจ.
จงาที่ได้สติเมื่ออยู่อากาศ,เมื่อเขาเ็ชัดว่าเป็นหญิงสาว,เขารู้ทันทีว่าเป็นปัญหาใหญ่ได้เข้ามาแล้ว.
เป่ยชิงซือ,นี่คือเป่ยชิงซือแน่นอน,ศิษย์พี่ลำดับสามศิษย์ขั้นสองสำนักไคหยาง,แะยังอยู่ขั้นแกนทองระดับสูงสุด,ามาอยู่ที่นี่ได้่าไร? าไม่ได้ใ่เสื้อผ้า?
ร่างของเป่ยชิงซือที่เปลือยเปล่า,รูปร่างที่สมบูรณ์แบบ,ขาวบริสุทธิ์เป็น่ายิ่ง,ความงามสะพรั่งที่โลกต้องตกตะลึง,ราวกับเป็นเทพธิดาที่หล่นลงมาจากสวรรค์,ปรากฏขึ้นด้านหน้าของจงา.
นี่เป็นการตื่นตระหนกเป็นครั้งแรก,จงา,เขาไม่ได้หนุ่มอีกต่อไปแล้ว,มีเจตนาใใจที่บริสุทธิ์,ไม่มีทางที่จะต้องการจ้องมองไปยังร่างงามนั่น่าหื่นกระาอยู่แล้ว,เขาที่คิดจะหลบฉากหลังจากพิจารณาสถานการณ์ที่เกิดขึ้น.
หากแต่ตอนนี้อยู่กลางอากาศแล้วแะไม่สามารถที่จะเหวี่ยงตัวหลบได้ทันแล้ว,เขาที่พุ่งตรงไปยังทิศทางของเป่ยชิงซือ,หากว่าเขาหล่นลงไปร่างของา,เช่นนั้นเขาจะต้องตายไป่าแน่นอน,เป่ยชิงซือนั้นอยู่ใขั้นแกนทอง,าจะต้องสังหารเขาแน่นอนเพราะว่าเขาล่วงละเมิดการอา้ำของา?
ทำ่าไรดี?ต้องทำ่าไรดี? จงาที่กระวนกระวายใจขณะที่อยู่อากาศ.
่าไร็ตาม,เป่ยชิงซือใเวลานั้นท้ายที่สุด็ตั้งสติได้.
"อ๋าๆๆๆ"
ท่ามกลางเสียงหวีดร้องแะความสับสน,ฝ่ามือของากระแทกไปยังร่างของจงาออกไปทันที.
"ตูมมมมมมม"
ไร้ซึ่งพลังใการต้านทาน,จงาไกลา.
"ตูมมมมม."จงาถูกกระแทกหล่นลงไปใน้ำพุร้อนอีกครั้ง.
"พึดๆๆ"
จงาที่พ่นโลหิตคำโต,ฝืนยิ้มา่าขมขื่น,อะไรจะโชคร้ายขนาดนี้,โชคร้ายเกินไปแล้ว.
เขาที่ตะเกียกตะกายพาตัวขึ้นมาฝั่งก่อนที่จะนอน่าอ่อนแรงอยู่ฝั่ง.
ฝ่ามือของเป่ยชิงซือกระแทกเข้าไปอกของจงา,กลายเป็นรูปฝ่ามือที่อก,ส่องประกายสีแดง,ก่อนที่จะเปลี่ยนเป็นสีม่วงแะกลายเป็นสีดำคล้ำ,จงาที่รู้สึกปวดแสบปวดร้อนไปหมด,หากไม่เพราะว่าเขาฝึกฝนวิชากายาเทพอสูร,บางทีเขาคงจะตายไปแล้ว.
"ซีๆๆ"
เป่ยชิงซือหลังจากที่สวมชุดเรียบร้อยแล้ว,กระบี่สีขาวของา็มาจ่ออยู่ที่คอของจงา,เป่ยชิงซือที่จ้องมองไปยังจงาด้วยท่าทางซับา,ริมฝีปากที่ขบแน่น,ราวกับว่าาต้องการที่จะสังหารจงา,ทว่าทางกลับรั้งรอที่จะแทงกระบี่ลงไป,เพียงแค่จ่อไปที่คอของจงาเท่านั้น.
จงาใเวลานี้ยืนอยู่ปากเหวแห่งความตายไปแล้ว,เขาที่ค่อนข้างหวั่นใจทีเดียว,หากเขาถูกาลงโทษบาดเจ็บ็ยังสามารถรักษาได้,ทว่าหากาสังหารเขา,เช่นนั้นทุกๆสิ่งที่เขาคาดหวัง็จะจบไปใทันที.
เขาที่เริ่มใช้ทักษาหงหลวน,สร้างหมอกหลงหลวนใมือพร้อมที่จะปล่อยาได้ทุกเวลา,ทว่า,จงาตอนนี้ยังไม่กล้าขยับ,เพราะกระบี่ที่กำลังจ่อคอของเขาอยู่,หากว่าเขาขยับเพียงเล็กน้อยจะต้องตายแน่นอน,เขาที่รั้งรอหากกระบี่พุ่งมาเมื่อไหร่เขา็จะใช้หมอกกำหนัดหงหลวนทันที,ไม่เช่นนั้นเขาคงต้องตายเป็นแน่แท้.
จงาที่าใจหอบๆ,พร้อมกับกล่าวา่ายากลำบาก."ท่านหญิง,ข้าขออภัยที่ล่วงเกินท่าน,ข้าจงา,ไม่ได้ต้องการทำเช่นนั้นเลย,ที่จริงข้าอยู่ใน้ำพุร้อนนี้,ก่อนที่ท่านจะมาึซะอีก."
หลังจากที่ได้ยินว่าจงา,สายตาของเป่ยชิงซือ็เปลี่ยนไป,าที่ชักกระบี่กลับคืนมา.
"เจ้า,เจ้าคือจงา่างั้นึ?"เป่ยชิงซือที่กัดริมฝีกปากแน่น,ท่าทางโศกเศร้าที่แสดงา,ดูเหมือนว่าหากบุรุษที่หน้าาไม่ใช่จงา,าคงจะสังหารเขาใทันที.
"ใช่แล้ว,ข้าคือศิษย์ใหม่ที่เพิ่งเข้าสำนักเมื่อปีที่แล้ว,จงา,"จงาที่ตอบกลับมาเขาสัมผัสได้ว่าตอนนี้เขามีโอกาสรอดแล้ว,ทว่า,เขา็ยังคงรวบรวมหมอกหลวนเอาไว้ใมือเตรียมพร้อมเอาไว้เช่นเดิม.
"หนึ่งปีที่แล้ว,เจ้าคือที่นำชิ้นส่วนหยกกลับมาสินะ?"เป่ยชิงซือที่จ้องมองจงาด้วยความรู้สึกผสมปนเป,ราวกับว่ารู้สึกได้ึความยากลำบากของโลกใี้.
จงาไม่เข้าใจกับท่าทางของเป่ยชิงซือเท่าใดนัก,ทว่าเขา็พยักหน้าตอบรับ.
เมื่อจงายืนยันแล้ว,ทันใดนั้นเป่ยชิงซือ็เ็บกระบี่,าที่หลับตาเงยหน้าขึ้นมองไปท้องฟ้า,ราวกับว่าาได้นึกึเรื่องเศร้า่าสุดซึ้งอยู่.
ใเวลานี้,จงาสามารถบอกได้ว่าเขาปลอดภัยแล้ว,เขาไม่รู้เหมือกันเหตุผลดังกล่าวนั้นอาจจะเกี่ยวข้องกับชิ้นส่วนหยกที่เขานำมา,่าไร็ตาม,ใเมื่อาไม่สังหารเขา,ทุก่า็ถือว่าดีแล้ว.
"ขอบคุณ."เป่ยชิงซือลืมตาขึ้นมาทันที,ประกายแสงแห่งความเศร้ายังแฝงลึกอยู่ใสายตาของา,ขณะที่ากล่าวต่อจงา.
ขอบคุณข้า?เรื่องอะไร? เรื่องที่เ็าอา้ำ่างั้นึ?
เ็ท่าทางจงาขมวดคิ้ว,เป่ยชิงซือตระหนักได้เขาอาจจะเข้าใจผิด,าจึงได้กล่าวาว่า,"ขอบคุณที่ส่งชิ้นส่วนหยกกลับมา."
"หาได้ใช่เรื่องใหญ่"จงาพยักหน้าไม่ได้กล่าวอะไรอีก.
"นี่คือเม็ดยาหุ่ยชุน,ให้ถือว่าเรื่องใวันนี้ไม่มีอะไรเกิดขึ้น."เป่ยชิงซือที่โยนขวดหยกสีขาว,ขนาดเล็กให้เขา,ทันทีที่รับมาก,า็ถอนัขนาดเล็กั้ 16 ำใ้หมอกๆาไป,พร้อมกับก้าวขึ้นไปกระบี่เหิน,าไปลับตาจงา.
จงาที่รู้สึกดีใจที่เ็เป่ยชิงซือจากไป,พร้อมกับทำการสลายหมอกหลงหลวนที่ฝ่ามือ.
จงาที่จ้องมองดูขวดหยกสีขาว,ก่อนที่จะค่อยๆเปิดมันา,กลิ่นยาที่แพร่าจากขวด,จงาที่ทำการตรวจสอบขวดยาดังกล่าว่าระมัดระวัง.
จงาไม่รู้ว่าเม็ดยาหุ่ยชุนนั้นมีประโยชน์อะไรบ้าง,ทว่าเขามั่นใจว่ามันเป็นเม็ดยาใการรักษาแผ่างแน่นอน,เขาคิดว่าควรจะเ็บเอาไว้ใช้ใสถานการณ์ฉุกเฉินกว่านี้ดีกว่า,เขาใตอนนี้เอง็ไม่ได้บาดเจ็บเลวร้ายขนาดนั้น.
เขาเคยชินกับมันซะแล้ว,ทุกๆครั้งที่เขาใช้วิชากายาเทพอสูร,เขา็ได้อยู่ใสภาพที่ไม่ต่างกันนี้นัก.
เขาที่กลับลงไปใสระน้ำร้อนเข้าไปยังถ้ำผลไม้เพลิงสวรรค์เพื่อรักษาแผลของเขาอีกครั้ง.
หลังจากนั้นสามวัน,อาการบาดเจ็บของจงา็าไปจนหมดสิ้น.
เขาาจากถ้ำอีกครั้ง,พร้อมกับปิดปากถ้ำเหมือนเดิม,แะระมัดระวังกว่าเดิมใการโผล่ขึ้นผิวน้ำ,เขาจะต้องมั่นใจก่อนว่าไม่มีอันตรายใดๆ,จากนั้น็กลับไปยังที่พักติงสุ่ยเซี่ยของเขา.
เขาที่เปลี่ยนชุดหลังจากที่เขากลับไปยังติงสุ่ยเซี่ย,แะพักผ่อนอยู่ชั่วขณะ,ก่อนที่จะสะพายดาบเอาไว้ด้านหลัง,แะเดินทางไปยังลานฝึกของยอดเขาไคหยาง,ซึ่งเป็นวันนัดรวมเหล่าศิษย์ใหม่นั่นเอง.
ขณะที่จงามาึลานฝึกนั้น,ที่แห่งนี้็มีมากมาย,ศิษย์ปีแรกยกเว้นจงา,ต่าง็มารวมตัวกันหมดแล้ว.
หนานป่าเทียนที่เป็นผู้คุมเหมือนดังปีที่แล้ว,เขาที่ยืนอยู่ด้านหน้าทุกที่เข้าแถว่าเป็นระเบียบ,เมื่อเขาเ็จงา,็ชำเลืองมองเหล่ออกไปเล็กน้อย.
จงาเข้าใจได้ทันทีแะเร่งรีบเข้าแถว่ารวดเร็ว.
"ผ่านมาหนึ่งปีแล้ว,พวกเราได้พบกันอีกครั้งแล้ว,วันนี้,เป็นการรวมตัวเพื่อตรวจสอบพัฒนาการของทุก,หากว่ามีใครที่ประสบความยากลำบากใการฝึกฝน,พวกเจ้าสามารถเข้าไปยังหอคัมภีร์เพื่อที่จะค้นหาวิชาที่แตกต่างไปได้,นับจากตอนนี้เป็นต้นไปข้าไม่ใช่ศิษย์พี่เก้าอีกต่อไปแล้ว.ตอนนี้ข้าคือศิษย์พี่ลำดับหกแล้ว."หนานป่าเทียนกล่าว.
"ครับ."ทุกๆตอบรับ.
"ทุกๆเข้าแถวเรียงกันเอาไว้,อีกสักพัก,ท่านประมุขแะศิษย์พี่ขั้นสองจะมาที่นี่เพื่อตรวจสอบพวกเจ้าทุก,"หนานป่าเทียนที่กล่าวออกไปเสียงดัง.
"ครับ."ศิษย์ใหม่ั้หมดที่ตอบรับด้วยความตื่นเต้น.
หลังจากที่หนานป่าเทียนกล่าวจบ,็มีกว่ายี่สิบที่เหินลงมาจากยอดเขาไคหยาง.
เมฆสีขาวขนาดใหญ่ที่เหินมา,มีผู้เชี่ยวชาญระดับก่อตั้งวิญญาณของสำนักไคหยางนำหน้า,ตามมาด้วยศิษย์ขั้นสองอีกหลาย.
หลังจากที่พวกเขาเหินลงมาพื้น,ประมุขเทียนซวินจื่อ็โบกมือให้เมฆเหล่านั้นาไป,เ็ได้่าชัดเจนว่าเขาสามารถอัญเชิญเมฆสีขาวได้.
จำนวนเหล่าศิษย์ขั้นสองนั้น,จงาไม่เ็เป่ยชิงซืออยู่ในั้น,่าไร็ตาม,เทียนหลิงเอ๋อที่อยู่ด้านหลังเทียนซวินจื่อ.
ประมุขแะผู้นำขุนเขาั้สองเริ่มตรวจสอบศิษย์ทุกใลานฝึก.
จงาได้ยินจากเทียนหลิงเอ๋อกล่าวก่อนหน้านี้,การจะสามารถมองเ็พลังฝึกตนของอื่นๆได้นั้นจะต้องมีระดับมากกว่าๆนั้นสองขั้น,หรือกล่าวอีก่าหนึ่ง,ใระดับเซียนเทียนจะต้องเป็นระดับก่อตั้งวิญญาณึจะสามารถมองเ็ได้,ส่วนระดับแกนทองนั้นไม่สามารถ.
หลังจากทำการตรวจสอบศิษย์ั้หมด,เหล่าอาจารย์ต่าง็รู้สึกพึงพอใจเป็น่ามาก,่าไร็ตาม,ขณะที่พวกเขาจ้องมองมายังจงา,็ำใ้พวกเขารู้สึกประหลาดใจเป็น่ามาก.
ระดับสามเซียนเทียนแล้วึ?ด้วยพรสวรรค์ที่มีน้อยนิด,เขากลับพัฒนาได้รวดเร็วขนาดนี้เลยึใหนึ่งปีนี้?
ประมุขแะผู้นำขุนเขาได้แต่เพียงพยักหน้า,แต่็ไม่ได้สนใจแต่่าใด,่าไร็ตาม,แม้ว่าจงาจะก้าวไปึระดับสาม็ตามที,ทว่า็ยังไม่อยู่ใสายตาพวกเขาแต่่าใด.
"ข้าได้เ็พลังฝึกตนของทุกแล้ว,สำหรับที่มีความเร็วยังไม่ดีนัก,สิบวันหลังจากนี้,จงไปเลือกคัมภีร์ที่แตกต่างออกไป,ส่วนที่เหลือ,ที่ก้าวไปึระดับ 4 ให้ก้าวา."ประมุขเทียนซวินจื่อกล่าว.
มีสี่ใศิษย์ใหม่ที่ก้าวาด้วยความตื่นเต้น,ชายสามแะหญิงอีกหนึ่งที่ก้าวายืนด้านหน้า.
ศิษย์ขั้นสองที่จ้องมองไปยังั้สี่ด้วยความยินดี,เ็ได้่าชัดเจนว่าั้สี่นั้นเป็นที่พวกเขาเลือกมาแะใอนาคตข้างหน้าจะต้องเป็นหนึ่งใศิษย์ขั้นสองแน่นอน.
"สี่,ยอดเยี่ยม,ระดับสี่เซียนเทียน,ตามกฏของสำนักไคหยางที่อยู่ระดับสูงสามใปีแรกของศิษย์ใหม่จะได้รับ,มุกคงหลิง,ทว่าตอนนี้มีอยู่ด้วยกันึสี่."เทียนซวินจื่อกล่าว.
ศิษย์ั้สี่ใเวลานี้ต่างขมวดคิ้วขณะที่ได้ยินเทียนซวินจื่อกล่าวึมุกคงหลิง?
อื่นอาจจะไม่รู้,ทว่าจงาได้ยินจากหนานป่าเทียนว่า,มุกคงหลิงนั้นสามารถใช้สร้างอาวุธวิเศษได้,มุกคงหลิงนั้นสามารถที่จะยกระดับอาวุธธรรมดาเป็นอาวุธวิเศษขึ้นได้นั่นเอง.
รองเท้าขับวายุของจงา,เป็นอาวุธวิเศษอยู่แล้วแต่ไม่มีระดับขั้น.
อาวุธวิเศษนั้นมีอยู่ั้หมดเก้าขั้น,ต่ำสุดคือระดับหนึ่ง,แะสูงสุดอยู่ใระดับ 9 ,มุกคงหลินนั้นมีความสามารถใการปลูกฝังจิตสำนึกลงไปใอาวุธวิเศษได้,เป็นเหมือนไข่ที่ทำการหล่อเลี่ยงด้วยปราณแท้,เมื่อทำการสกัดกลั่นปราณแท้แะแกนแท้ลงไปไม่หยุดหย่อน,จะสามารถสกัดกลั่นอาวุธวิเศษเหล่านั้นได้,ซึ่งจะำใ้อาวุธวิเศษนั้นทรงพลังมากยิ่งขึ้นกว่าเดิมด้วย.
จงารับรู้ดีว่าอาวุธวิเศษั้หลายนั้น,ถูกสร้างขึ้นมาด้วยปราณแท้,แก่นแท้จิตสำนึก,ซึ่งจะมีความแตกต่างกันตามแต่ผู้ฝึกตนแต่ละ,จะทรงพลังขนาดใหน็ขึ้นอยู่กับความสามารถของผู้ฝึกตนนั้นๆ.
จงานั้นต้องการมุกคงหลิงอยู่ไม่น้อย,ผ้าแพรสีแดงของเทียนหลิงเอ๋อนั้นเป็นอาวุธวิเศษล่ะดับสอง,แม้แต่ง้าวยักษ์ของหนานป่าเทียนเอง็เป็นอาวุธวิเศษระดับสองเช่นกัน,เขาสามารถใช้มุกคงหลิง,เพื่อที่จะำใ้ดาบของเขาเป็นอาวุธวิเศษได้.
นิยายแนะนำ
นิยายแนะนำ
ความคิดเห็น
COMMENT
เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้
เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้ เพื่อสร้างประสบการณ์นำเสนอคอนเทนต์ที่ดีให้กับท่าน รวมถึงเพื่อจัดการข้อมูลส่วนบุคคลเพื่อให้ท่านได้รับประสบการณ์ที่ดีบนบริการของเว็บไซต์เรา หากท่านใช้บริการเว็บไซต์นี้ต่อไปโดยไม่มีการปรับตั้งค่าใดๆ นั่นเป็นการแสดงว่าท่านอนุญาตยินยอมที่จะรับคุกกี้บนเว็บไซต์และนโยบายสิทธิส่วนบุคคลของเรา
0.00
0.00









userA???
???? ??? ? ???? ?? ??