เรื่อง อมตะ
"ซาน,เจ้ากำลังฝึกตอนเช้าอยู่อย่างงั้นรึ?"เสียงของเีหลิงเ๋ที่ตื่นหลังซาน,ขณะที่ปีนป่ายออกมาจากที่นอ.
"เจ้าส่งหอผ้ามาให้ข้าหน่อย,มีอาหารอยู่ในนั้."ซานกล่าว.
"อืม."เีหลิงเ๋ที่พยักหน้า,ก่อนที่จะนำสัมภาระส่งให้ซา.
ที่ด้านในนั้น,ซานได้นำกล่องขนาดเล็กส่งให้เีหลิงเ๋,และเตรียมส่วนของตัวเอง,ก่อนหน้านี้ซานได้เตรียมอะไรมากมาย,มีเสบียงอาหารทั้งขนมและเนื้อแห้ง.
ภายในกล่องขนาดเล็กน้อยเป็นขนมที่เีหลิงเ๋ชอบ,ขนมกุ้ยฮวานั่นเอง.
เีหลิงเ๋ที่เริ่มกินขนมกุ้ยฮวาอย่างมีความสุข,หลังจากกินเ็แล้ว,ยังแลบลิ้นเลียที่นิ้วเมืออีกด้วย,ใบหน้าของนางที่เต็มไปด้วยความพึงพอใจเช่นเดียวกับที่ยังอยู่ที่บนภูเขา,เมื่อซานที่มอบขนมนี้ให้กับเธอได้กินและเมื่อไหร่ที่เีหลิงเ๋ได้ลิ้มลอง,แทบจะทำให้นางหยุดพูดถึงเรื่องนี้ไม่ได้เลย.
"อร่อยมากเลย,ซาน,เจ้ามีความรู้มากมายขนาดนี้เลยรึ?ไม่เพียงแต่รู้วิธีสร้างเปลญวน,และยังทำขนมกุ้ยฮวาได้อีกด้วย!"เีหลิงเ๋ทั้งกินทั้งพูดไม่หยุด.
เห็นท่าทางของเีหลิงเ๋,ซานได้แต่สายหน้าไปมาเผยยิ้มออกมา,ทว่าก็ไม่ได้ตอบอะไร.
"เอาล่ะ,ข้าจะทดสอบทิศทางของเจ้า,เจ้าคงมาที่นี่เป็นครั้งแรก,ข้าขอถามเจ้าว่า,สำนักไคหยาง,อยู่ทิศใหน?"ซานที่สอบถามเีหลิงเ๋ขณะพูด.
"น่าจะเป็นทิศนั่."เีหลิงเ๋ที่เลียนิ้วของนาง,พลางชี้ไปยังทิศดังกล่าว,
หลังจากชี้เ็ก็,หยิบขนมกุ้ยฮวาึ้มากินต่อ.
"อืม."ซานพยักหน้า,ยืนยันได้ว่า,สัมผัสทิศทางของเีหลิงเ๋นับว่าดีทีเดียว.
ซานที่กินอาหารอย่างรวด,พร้อมกับทำลายเศษอาหารจนหมดสิ้น,ส่วนเีหลิงเ๋ยังคงกินขนมกุ้ยฮาอย่างช้าๆสบายๆ,ขณะที่นางกำลังกินอยู่นั้น,ซานก็เก็บของทุกอย่างพร้อมที่จะจากไป.
เมื่อเ็สิ้นการกิน,ซานก็เตรียมทุกอย่างเ็พอดี.
"เดินทางต่อได้."ซานที่สะพายดาบเอาไว้ที่หลัง.
"อืม."เีหลิงเ๋กล่าวเ็ ก็ึ้ผ้าแพรไสีแดงตามซานไปในทันที.
ทั้งคู่นั้นกำลังเดินทางไปยังบ้านพักของซาน,พวกเขาเคลื่อนที่ด้วยความรวดเร็ว.
ตลอดการเดินทางนั้น,ทั้งคู่สังหารสัตว์อสูรไปหลายตัวเหมือนกัน,ส่วนแกนอสูรนั้น,เป็นซานที่เก็บเอาไว้ทั้งหมด.
สิบสามวันหลังจากนั้น,ที่ยอดเขาแห่งหนึ่ง,ทั้งสองที่พบเข้ากับสัตว์อสูรเสือดาวตัวใหญ่ยักษ์,ซานที่ขุดแกนอสูรออกมา.
"ซาน,แกนอสูรพวกนี้ไร้ประโยชน์,เว้นแต่พวกมันจะเป็นสัตว์อสูรระดับสูง,ถึงแม้ว่าเจ้าจะนำมันไปสร้างเม็ดยาแต่ก็เทียบไม่ได้กับสมุนไพรอยู่นี้,เช่นนั้นเจ้ายังต้องเก็บรวบรวมมันด้วย?"เีหลิงเ๋สอบถาม.
"บางทีล่ะนะ,ข้าอาจมีวิธีที่จะใช้มันในอนาคต."ซานกล่าว.
เกี่ยวกับอาวุธวิเศษนั้น,แม้ว่าเขาจะรู้อะไรไม่มาก,ทว่าเขาก็สัมผัสได้เหมือนว่าจะต้องมีอะไรมากกว่านั้น,บางทีในอนาคตเขาอาจจะรู้วิธีการใช้มันก็ได้.
ขณะที่ขุดแกนอสูรและเก็บมัน,ซานรู้สึกประหลาดใจกับทิวทัศรอบๆนี้.
เขาที่กลับมาที่นี่อีกครั้ง,สถานที่แห่งนี้มีกลิ่นอายปิศาจที่แผ่ออกมาจากน้ำพุลับ,ซึ่งเป็นพื้นที่ที่ซานได้รับวิชากายเทพอสูรมานั่นเอง,ไม่ไกลออกไปนั้นมีหุบเขาที่เขาได้ซ่อนมุกราตรีเอาไว้,เขาที่จ้องมองไปยังเีหลิงเ๋,ซานนั้นไม่ได้วางแผนที่จะมาเก็บมันกลับไป,แต่ในอนาคตเขาต้องมาเก็บมันแน่นอ.
หลังจากนั้นทั้งสองคนก็เดินทางออกมาตามทาง,ท้ายที่สุดก็จวนจะสามารถออกมาจากยังเขตแดนปุถุช.
"ไปกันเถอะ,จวนจะออกมาได้แล้ว."ซานกล่าว.
"จริงๆรึ?พวกเรากำลังจะเดินทางมาถึงโลกของปุถุชนแล้วอย่างงั้นรึ?"เีหลิงเ๋ที่กล่าวออกมาด้วยความตื่นเต้.
"ระวังตัวด้วย,ที่นี่มีอีกาเหมันตร์ด้วย,ครั้งที่แล้วข้าได้รับบาดเจ็บหนักเลยทีเดียว,เดินทางอีกหน่อย,ก็จะออกไปได้แล้ว."ซานที่กล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงที่จริงจัง.
"ตกลง."เีหลิงเ๋พยักหน้า.
หลังจากนั้น,ทั้งคู่ก็เคลื่อนที่ผ่านภูเขาลูกนี้ด้วยความเร็วเป็นอย่างมาก.
แม้ว่าซานจะมีความเร็วมากด้วยการใช้รองเท้าขับวายุก็ตาม,แต่ก็ไม่สามารถเทียบได้กับอาวุธวิเศษของเีหลิงเ๋ที่เหินผ่านภูเขาได้.
"ข้าจะบินไปรอเจ้าข้างหน้าแล้วกัน,รีบๆเข้า."เีหลิงเ๋หัวเราะ,ขณะที่นางยืนอยู่บนผ้าแพรไสีแดง,พร้อมกับเหินออกไป.
ซานยังคงวิ่งต่อไป,ขณะที่เขาตามมาถึงเชิงเขาแห่งหนึ่ง.
"กา..."
"กา..."
เสียงหวีดร้องร้องของอีกาเหมันตร์ที่โหยออกมา,ซานที่เงยหน้าึ้ดู,ภายในใจของซานที่ตื่นตกใจ,เขาพบว่าสถานการณ์ไม่ดีแล้ว.
เพราะว่า,บนท้องฟ้าตอนนี้,เีหลิงเ๋ที่อยู่บนผ้าแพรไของนาง,กำลังมีอีกาเหมันตร์สองตัวกำลังไล่ตาม.
"กา..."
"กา..."
…………
…………
……
บนภูเขาแห่งนี้,ตอนนี้อีกาเหมันตร์ที่ไล่บินวนล้อมรอบเีหลิงเ๋,แต่ละตัวที่พ่นไอเย็นใส่นาง,นางที่สะบัดผ้าไแดงเพื่อป้องกันพวกมันเอาไว้.
พลังของมันเทียบกันนางไม่ได้แน่นอน,ทว่ามันกลับพ่นไอเย็นออกมาไม่หยุด,ถึงแม้ว่าจะไม่สามารถทำให้นางบาดเจ็บได้,ทว่าอีกาเหมันตร์กลับมีจำนวนมากึ้เรื่อยๆ.
ด้วยเหตุนี้,เีหลิงเ๋,ถูกขวางกั้นเอาไว้ไม่สามารถที่จะไปต่อได้,ทั่วทั้งร่างของนางเวลานี้,เริ่มมีหิมะเกราะไปทั่วร่างมากึ้และก็มากึ้อย่างรวดเร็ว.
ด้วยความหนาวเย็นของอีกาเหมันตร์ที่มากมายเต็มฟ้าต่างก็พ่นไอเย็นออกมา,เีหลิงเ๋ที่หยุดนิ่งอยู่บนภูเขา.
นางที่เริงร่าก่อนหน้านี้,เีหลิงเ๋ตอนนี้เปลี่ยนเป็นกังวล,เพราะว่าอีกาเหมันตร์นั้นเหมือนกับว่ามันจะโผล่ออกมาไม่หยุด,และยังพ่นไอเย็นมากมายมายังนางทำให้เีหลิงเ๋ไม่สามารถบินต่อไปได้.
"มาหาข้า!"ซานที่ร้องตะโกนไปยังเีหลิงเ๋,ขณะที่เขามุ่งหน้าไปหานาง.
เีหลิงเ๋ที่บินได้,ทว่าอีกาเหมันตร์ก็บินได้เช่นกัน,นางที่สังหารอีกาเหมันตร์ไปมากมาย,ขณะที่เตรียมจะหนี.
"กา..."
"กา..."
………………
อีกาเหมันตร์จำนวนมากมายที่กำลังพุ่งเข้ามาหาเีหลิงเ๋,พวกมันจะปล่อยให้นางหนีได้อย่างงั้นรึ?ไอเย็นมากมายที่ถูกพ่นออกมา,ทำให้เีหลิงเ๋ถูกขวางกั้นเอาไว้.
อีกาเหมันตร์อ่อนแอกว่าแน่นอน,ดังนั้นพวกมันทำได้แค่พ่นไอเย็น,ในสภาพปกตินั้นไม่มีปัญหาสำหรับเีหลิงเ๋,อย่างไรก็ตามพวกมันกลับมีจำนวนมากเกินไป,หนำซ้ำยังมีจำนวนมากมายเพิ่มึ้เรื่อยๆอีกด้วย.
พวกมันมีมากจนเกินไปจนขวางทางทำให้เีหลิงเ๋ไม่สามารถขยับได้เลย,นางที่ถูกอีกาเหมันตร์ขวางไปทุกทิศทุกทาง,อีกาเหมันตร์จำนวนมากที่ปล่อยไอเย็นโจมตีนางพร้อมๆกัน,ราวกับว่านางอยู่ในกรงน้ำแข็งที่ขังนางเอาไว้.
เนื่องด้วยพื้นที่รอบๆนั้นถูกแช่แข็งไปหมด,อีกาเหมันตร์มากมายพ่นลมเย็นออกมาไม่หยุด,เป็นเหตุให้เส้นทางหลบหนีของนางถูกแช่แข็งไปหมด.
"มีมากมายขนาดใหนกัน!"เีหลิงเ๋ตอนนี้เริ่มร้องโฮ,เห็นได้อย่างชัดเจนว่านางเพิ่งเคยเจอสถานการณ์เช่นนี้.
ด้วยความตื่นตกใจ,หวาดวิตก,นางที่ฟาดผ้าไแดงของนางไปทุกทิศทุกทาง,ทว่าอีกาเหมันตร์กลับปกคลุมล้อมรอบนางไปหมด.
ท้ายที่สุดเวลานี้นางก็ถูกอีกาเหมันตร์ปกคลุมโดยสมบูรณ์,นางที่ไม่สามารถมองเห็นทางออกได้เลย,ไม่ว่าจะเป็นทิศทางใหน บน,ล่าง,ซ้ายขวา,หน้าหลัง,เต็มไปด้วยอีกาเหมันตร์.
"กา....."
"กา....."
………………
เหล่าอีกาเหมันตร์ที่พร้อมใจกันพ่นไอเย็นออกมาไม่หยุดหย่อน,พร้อมกับกงเล็บของพวกมันที่ทำให้เีหลิงเ๋หวาดผวาไปพร้อมกัน,ในเวลาเดียวกันนี้,ร่างของเีหลิงเ๋ที่มีหิมะเกาะไปทั่วร่าง,ตอนนี้เริ่มมีไอเย็นแทรกเข้ามาภายในร่างของนาง,สองเท้าของนางที่เริ่มชา,เีหลิงเ๋เวลานี้รู้สึกราวกับว่านางถูกทอดทิ้งในโลกแห่งความมืด,นางที่หวาดกลัวอย่างถึงที่สุด,ดวงตาที่กลายเป็นสีแดงตอนนี้นางกำลังร้องไห้อยู่.
"โฮกกกกกก"
เีหลิงเ๋ที่ทำอะไรไม่ถูก,ทันใดนั้นก็ได้ยินเสียงคำรามของซานที่ดังลั่.
เสียงคำรามที่ดังมากทำให้นางตื่นึ้มาอีกครั้ง,เีหลิงเ๋ที่สั่นไปทั่วร่าง,ก่อนหน้าที่ทำอะไรไม่ถูก,ตอนนี้กลายเป็นมีความหวังึ้มาในทันที,นางที่ตื่นเต้น,ดีใจเป็นอย่างมากที่ซานกำลังมาช่วยนาง.
ในเวลาเดียวกันนั้น,นางที่เช็ดน้ำตาของตัวเอง,พร้อมกับหันหน้าจ้องมองไปยังทิศทางเสียงของซา.
กงขังของอีกาเหมันตร์เวลานี้เกิดเป็นช่องว่างึ้ด้วยฝีมือของซา.
ด้วยการฟาดฟันด้วยดาบยักษ์,พร้อมกับจิตสังหารที่รุนแรง,เขาที่ตัดหัวอีกาเหมันตร์สามตัวไปพร้อมๆกัน,ดวงตาสีแดงฉาน,แม้ว่าร่างกายของเขาในเวลานี้จะอยู่ในสภาพเดียวกับเีหลิงเ๋คือถูกเกาะไปด้วยน้ำแข็ง.
ซานที่ใช้วิชากายาเทพอสูร,เป็นเหตุให้ผิวหนังของเขานั้นหนากว่าปกติ,ด้วยวิชาดังกล่าวนี้ทำให้เขาสามารถพุ่งตรงเดินทางไปต่อได้,แม้แต่สามารถทนความหนาวเย็นได้อีกด้วย.
เห็นเีหลิงเ๋ที่จ้องมองมาที่เขาด้วยความตื่นเต้น,น้ำตาที่หลั่งไหลออกมาจากดวงตาเมื่อเห็นเขา,ซานที่ถูกอาบไปด้วยไอเย็นจากอีกาเหมันตร์,แม้ว่าร่างกายของเขาจะได้รับความหนาวเย็นกัดกิน,ทว่าก็ถือว่าคุ้มค่า.
ในเวลานี้,ร่างของเีหลิงเ๋ที่ถูกแช่แข็งเป็นส่วนใหญ่.
ซานที่พุ่งเข้าไป,พร้อมกอดร่างของเีหลิงเ๋และผ้าไ้สีแดงเอาไว้ในมือ.
เขาที่พุ่งผ่านเข้ามาในฝูงของอีกาเหมันตร์,ซึ่งมีอีกาเหมันตร์มากมาย,ที่เีหลิงเ๋ถูกขังเอาไว้,ตอนนี้กลายเป็นว่าทั้งคู่ถูกขังเอาไว้ด้วยกั.
นิยายแนะนำ
นิยายแนะนำ
ความคิดเห็น
COMMENT
เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้
เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้ เพื่อสร้างประสบการณ์นำเสนอคอนเทนต์ที่ดีให้กับท่าน รวมถึงเพื่อจัดการข้อมูลส่วนบุคคลเพื่อให้ท่านได้รับประสบการณ์ที่ดีบนบริการของเว็บไซต์เรา หากท่านใช้บริการเว็บไซต์นี้ต่อไปโดยไม่มีการปรับตั้งค่าใดๆ นั่นเป็นการแสดงว่าท่านอนุญาตยินยอมที่จะรับคุกกี้บนเว็บไซต์และนโยบายสิทธิส่วนบุคคลของเรา
0.00
0.00









userA???
???? ??? ? ???? ?? ??