เรื่อง พี่ชายสุดหื่นยืนหนึ่งเรื่องเสียวววว

        ไม่รู้เวลาผ่านไปเนินน่านเท่าใด ในขณะที่ไอ้ยศ ไอ้พี่ชาย ไอ้ลูกชายสัตว์นรกอัปรีย์กำลังนอนแผ่หลาอยู่อย่างสบายใจในบ้าน จู่ ๆ หูของมันก็ได้ยินเสียงไซเรนรถตำรวจดังขึ้น ไอ้ยศถึงกับเบิกตากว้าง ดีดตัวลุกขึ้นมานั่งด้วยความตื่นตกใจสุดชีวิต

        “ฉะ...ฉิบหายแล้ว...” มันสบถออกมาเบา ๆ ก่อนที่เหงื่อกาฬจะแตกเต็มหน้า นวลคงไปแจ้งตำรวจมาจับมันแน่ ๆ

        “แม่แม่งแจ้งความจับกูจริง ๆ สินะ นึกว่ารอดแล้วเชียว...เออ แต่ก็ช่างเหอะได้เป็นผัวแม่ก็คุ้มแล้ว จับก็จับสิวะมาเลย...” ไอ้ยศบ่นพึมพำกับตนเอง ก่อนที่คอมันจะตกพร้อมกับทำใจแน่แล้วตนเองต้องเข้าไปกินหนมน้าในคุก ทว่า....เสียงรถหวอไซเรนก็ดังขึ้น แค่สั้น ๆ ก่อนจะค่อย ๆ เบาลง และเคลื่อนห่างออกไป คล้ายตำรวจแค่ขับผ่านมาเท่านั้น ไม่ได้จะมาจับไอ้ยศ อย่างที่มันคิด

        “อ้าว ไม่ได้มาจับกูหรอกเรอะ ใจหายใจคว่ำหมด เฮ้ออออ....ออ” ไอ้ยศพ่นลมหายใจออกมาด้วยความโล่งอก ก่อนที่มันจะพาตัวเองลุกขึ้น และเดินไปอาบน้ำอย่างสบายใจ...

        ตัดกลับมาที่เชียงใหม่ นวลกลับมา บอกทุกคนว่า เธอตัดหางปล่อยวัด ไอ้ยศไปแล้ว ไม่ให้ธงไปทำอะไรอีก

        “งั้นเหรอ ถ้าเธอบอกแบบนั้น ก็ตามนั่นแหละแต่อย่าให้ฉันมันนะ ฉันเอามันตายแน่” ไอ้ธงเอ่ยขึ้นด้วยใบหน้าโกรธเกรี้ยว ก่อนที่มันจะลุกจากโซฟา และเดินออกจากห้องไป ทว่าส้มกับฝ้ายที่จับสังเกตบางอย่างของมารดาได้ ทั้งสองจึงเดินไปนั่งข้าง ๆ นวลก่อนจะเอ่ยปากถามว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่ นวลที่ได้ยินแบบนั้นก็นิ่งอึ้งไปชั่วขณะ ก่อนที่ใบหน้าของเธอจะเริ่มบูดเบ้ พร้อมกับน้ำตาที่ไหลพรากออกมาอาบสองแก้ม

        “ฮะ..ฮือ ๆ ส้ม ฝ้าย มะ....แม่ถูกไอ้...ไอ้เหี้ยนั้นมัน....ฮือ ๆ” นวลร้องไห้ฟูมฟายพูดจาไม่รู้เรื่อง แต่เพียงแค่นั้นก็พอที่จะทำให้ฝ้าย กับส้มเดาได้ว่าเกิดอะไรขึ้น สองสาวตกใจมาก ก่อนที่พวกเธอจะเข้าไปกอดมารดา และร้องไห้ออกมาเช่นกัน โชคดีนักที่เวลานั้นที่ไอ้ธงออกไปดูคนงานที่ไร่พอดี เพราะถ้ามันอยู่ และรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับเมียตนเอง มีหวังไอ้ยศได้กลายเป็นศพในอีกไม่กี่วันเป็นแน่

        สามแม่ลูกกอดกันร้องไห้อยู่พักใหญ่ ก่อนที่จะหยุดร้อง และเริ่มปลอบใจกันไปมา ทั้งหมดสัญญากันว่าจากนี้ไปจะอยู่ด้วยกันอย่างมีความสุข โดยจะพยายามลืมเรื่องร้าย ๆ และสัตว์นรกอย่างไอ้ยศให้จงได้ในสักวัน...

        แล้วไอ้ยศล่ะเกิดอะไรขึ้นกับมัน?

        แน่นอนว่าพอถูกตัดหางปล่อยวัด ไม่มีน้องสาวให้บำเรอกาม ไม่มีแม่คอยส่งเงินมาให้ใช้อีกต่อไป ชีวิตมันก็เหมือนตกนรกทั้งเป็น งานการก็ไม่มีทำ จะไปสมัครงานที่ไหนก็ไม่มีใครรับเพราะเรียนไม่จบ บวกกับบุคลิกภาพที่ย่ำแย่ยังกะหลุดมาจาก แดน 4 เรือนจำบางขวาง แต่ก็นับว่าไอ้ยศยังพอมีโชคในเรื่องมิตรสหายอยู่บ้าง มันเที่ยวตระเวนไปขออาศัยอยู่กับเพื่อนหลายคน บางคนก็ให้มันอยู่ชั่วคราว และบางคนก็ให้มันอยู่ยาว ๆ ทุกอย่างดูเหมือนจะไปได้สวยสำหรับไอ้ยศ ทว่า...เพราะนิสัยเหี้ย-่า ระยำอัปรีย์ของมัน สุดท้ายไอ้ยศก็ก่อเรื่องขึ้นอีกจนได้...

        “เฮ้ย..พงศ์พี่ขอบใจมึงมากนะเว้ย ที่ให้พี่ไปอยู่ด้วยชั่วคราว”

        “แค่นี้เรื่องเล็กน้อยพี่ยศ เพราะพี่นั่นแหละที่ช่วยผมในตอนนั้น ผมเลยรอดชีวิตมาได้ ถ้าไม่มีพี่ผมคงตายไปนานแล้ว” ไอ้ยศขึ้นกับเด็กหนุ่มคนหนึ่ง ผู้ซึ่งให้มันซ้อนท้ายมอเตอร์ไซต์อยู่ ‘สมพงศ์’ หรือ ‘พงศ์’ คือชื่อของเด็กหนุ่มคนนี้ ในสมัยเรียนมัธยมต้นเขาเคยถูกนักเรียนอาชีวะรุมทำร้ายจนเกือบตาย ดีว่าได้ไอ้ยศบังเอิญเข้ามาช่วยไว้พอดี เขาเลยเคารพ และนับถือไอ้ยศประดุจพี่ชายแท้ ๆ คนหนึ่ง

        พงศ์มีพี่สาวฝาแฝดสองคน ตอนนี้ไปเรียนมหาลัยในกรุงเทพ และอยู่หอพักถาวร มันเลยอยู่กับแม่สองคน ส่วนบิดานั้นเสียชีวิตตายไปนานแล้ว บ้านเปิดเป็นร้านขายของชำอยู่ท้ายตลาด

        สองคนใช้เวลาไม่นานในที่สุดก็มาที่หมายในที่สุด พงศ์พาไอ้ยศเข้าไปในบ้าน และพาไปพบกับมารดาของมันทันที ซึ่งไอ้ยศไม่ได้พบกับเธอนานมาก นานเกือบ 5-6 ปี ได้แล้วกระมัง และพอไอ้ยศได้เจอเธอมันก็ถึงกับ ตาโตอ้าปากค้าง ด้วยความตื่นตะลึง

        “ตั๊ก” นุ่งผ้าขนหนูกำลังตัดเล็บเท้าอยู่ โดยนั่งบนโซฟาไขว่ห้าง เลยทำให้เห็นขาขาวอวบที่โผล่พ้นชายผ้าขนหนู

        “ไอ้พงศ์นั่นแม่มึงเหรอวะ...!” ไอ้ยศคิดใจในด้วยความตื่นเต้น ก่อนตั๊กจะหันมาแล้วยิ้มหวานให้อย่างเป็นกัน เธอเป็นคนสวยมากคนหนึ่ง เธอสูงประมาณ162 เซนเห็นจะได้ ผิวขาว รูปร่างอวบอั๋น หน้าอกใหญ่ สะโพกผายรับกับเอวที่ขอดกำลังดี ดูเหมือนตั๊กจะดูแลตัวเองดีมาก ถึงแม้อายุจะปาเข้าไป 40 แล้ว แถมเธอยังครองความโสดมาเกือบสิบปีแล้วด้วย

        “เป็นไงบ้างยศ สบายดีไหมลูก” เสียงหวาน ๆ ของตั๊กเอ่ยขึ้นพร้อมรอยยิ้ม เมื่อนั้นไอ้ยศเลยต้องรีบหลบสายตาจากที่มองขาขาวของเธออย่างเร็ว เพราะกลัวหญิงสาวจะเห็น

        “สะ...สบายดีครับ มะ...แม่ขาว เอ๊ย! สบายดีนะครับ”

        “ก็สบายดีตามประสาคนแก่นั่นแหละ ยศพักตามสบายนะลูก คิดซะว่านี่เป็นบ้านของยศเลยนะ อยากได้อะไรก็บอกแม่”

        “คะ...ครับแม่ ขอบคุณนะครับ” ไอ้ยศระบายยิ้มแห้ง ๆ พร้อมพยักหน้า ทว่า...ในใจกลับมีคำพูดบางอย่างที่ไม่สามารถพูดออกมาได้ “อยากได้อะไรหรือครับแม่...ตอนนี้ยศอยากเป็น...ผัวแม่ครับ ฮ่า ๆ ๆ ถ้าได้ลองสักทียศจะไม่ลืมพระคุณเลย...”

        “เดี๋ยวแม่อาบน้ำเสร็จ มาทานข้าวด้วยกันนะยศ แม่ทำกับข้าวเผื่อไว้แล้ว”

        “ครับแม่” พอคุยกันจบพงศ์ก็พาไอ้ยศไปที่ห้องนอน ซึ่งก็คือห้องของพงศ์นั่นแหละ พอไอ้ยศเก็บข้าวของเสร็จมันก็กุลีกุจอเข้าห้องน้ำอย่างรวดเร็ว พงศ์คิดว่าพี่ชายมันคงจะร้อน และหิวเลยรีบอาบน้ำเพื่อลงไปทานข้าว ทว่า...ทุกอย่างไม่ใช่ที่มันคิดแม้แต่น้อย เพราะที่ไอ้ยศรีบเข้าห้องน้ำ ก็เพื่อที่มันจะได้ระบายความหงี่เงี่ยนต่างหาก

        พอเข้าไปในห้องน้ำไอ้ยศก็ทำการบรรเลงเพลงเสียวทันที ยามนี้ไอ้ใบ้ตาเดียวของมันพร้อมสำหรับแม่ตั๊กแล้ว ทุกสัดส่วนของเธออยู่ในหัวของมันตลอดเวลา ยิ่งรอยยิ้มสุดท้ายก่อนหน้านี้ที่ไอ้ยศได้เห็น มันก็ยิ่งอยากจะพ่นน้ำกามใส่ปากสวย ๆ ปากนั้นแบบเต็มคาราเบล

        “แม่ตั๊กครับ แม่สวยจนยศจะทนไม่ไหวแล้วครับ ซี้ดดดด...ดดดด อูย อูย อ๊า อ๊า” ไอ้ยศครางร้องเรียกชื่อตั๊ก ด้วยความเสียวสุดสยิวอย่างลืมตัว อุ้งมือกับห้านิ้วรูดถอกดุ้นเอ็นยาวใหญ่อย่างต่อเนื่อง ใบหน้าบูดเบ้ ปากห่อเกร็ง พร้อมเสียงครวญครางในลำคอ ไอ้ยศชักว่าวอยู่ราว ๆ 3 นาที จนสุดท้ายน้ำกามขาวขุ่นก็พวยพุ่งทะลักออกมามากมายทั้งบนพื้น และผนังห้องน้ำ มันส่งกลิ่นคาวคละคลุ้งไปทั่วบริเวณ

        เสร็จกิจกาม ไอ้ยศรีบเอาน้ำสาด ๆ แล้วออกจากห้องน้ำเพราะกลัวคนอื่นจะสงสัย โดยไม่เฉลียวใจดูร่องรอยของตัวเองให้ถี่ถ้วน ในตอนออกจากห้องน้ำไอ้ยศเดินสวนทางกับตั๊กพอดี เธอระบายยิ้มบาง ๆ ให้มันก่อนจะเข้าห้องน้ำไป ดูเหมือนหญิงสาวน่ารอจะเข้าห้องน้ำอยู่นานแล้วกระมัง ไอ้ยศก้มหน้าอายเดินจากไป ในใจก็แอบหวั่น ๆ เพราะคิดว่าตั๊กอาจจะรู้ว่ามันเข้าไปทำอะไรในห้องน้ำนานสองนาน

        “กูทำลายหลักฐานหมดหรือยังวะ แล้วแม่เค้าจะเห็นร่องรอยของกูมั้ย? กูล้างพื้นสะอาดหรือยัง เค้าจะได้กลิ่นน้ำเงี่ยนของกูหรือเปล่า?” ไอ้ยศคิดไปต่าง ๆ นานาด้วยความกลัว เพราะถ้าตั๊กรู้ เธออาจจะมองมันติดลบ และนั้นก็จะทำให้ไอ้ยศอยู่ที่นี่ยาก หรือเธออาจจะไม่ให้มันอยู่ที่นี่เลยก็เป็นได้...

        ทว่า...เวลาผ่านไปพักใหญ่ ๆ ก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้น ไอ้ยศจึงเบาใจไปหลายส่วน ก่อนที่ตั๊กจะเรียกให้ทุกคนไปทานข้าวกัน...

        จบตอน