เรื่อง โอตาคุจอมยุทธ์ทะลุมิติ

"กรี๊ซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซ!"

เสียงประกาศก้องอันศักดิ์สิทธิ์ดังทะลุทะลวงโสตประสาท มันไม่ใช่เสียงกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด แต่เป็นเสียงโห่ร้องแห่งการจุติ เสียงคำรามของราชันย์ที่แท้จริง

มหาถ้ำใต้พิภพทั้งใบสั่นสะเทือนตอบรับเสียงนั้น

"หัวใจศิลา" ที่ห้อยอยู่บนเพดานสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง

มัน "กลัว"

รากศิลาอสรพิษนับสิบเส้นที่กำลังบดขยี้ "โล่ผลึกปฐพีวารี" หยุดชะงักในทันที

พวกมันไม่โจมตีต่อ พวกมันหดตัวกลับ!

พวกมันหดตัวกลับด้วยความเร็วสูง ราวกับมนุษย์ที่สัมผัสโดนเหล็กเผาไฟโดยไม่ตั้งใจ พวกมันพุ่งแหวกอากาศกลับไปรวมกลุ่มกับร่างแม่บนเพดานในพริบตา

ตูม!

เมื่อแรงกดดันมหาศาลหายไป "โล่ผลึก" ที่แตกร้าวอยู่แล้วก็พังทลาย๝๲

หลิวซูซินทรุด๝๲กับพื้นทันที นางกระอักเลือดออกมาอีกครั้ง ร่างกายของนางหมดสิ้นเรี่ยวแรง พลังปราณทั้งสองสายถูกรีดเค้นออกไปจนเหือดแห้ง

"แค่ก แค่ก"

เยว่ชิงอิ๋งก็ล้ม๝๲เช่นกัน ดาบสั้นหลุดจากมือที่สั่นเทาของนาง นางมองไปยังรอยร้าวบนดาบคู่กายด้วยสายตาที่ว่างเปล่า ก่อนจะหันไปมองภาพเบื้องล่างด้วยความตื่นตะลึง

พวกนางรอดแล้ว

แต่พวกนางรอด... เพราะ "บางสิ่ง" ที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าได้ถือกำเนิดขึ้น

ทะเลเพลิงแก่นพิภพที่เคยเดือดพล่าน บัดนี้สงบนิ่งอย่างน่าประหลาด

แสงสีแดงส้มทั้งหมดกำลังถูก "ดูด" เข้าไปในวังวนสีดำสนิทใจกลางทะเลสาบ

ความร้อนมหาศาลกำลังถูกควบแน่น

และจากใจกลางวังวนนั้น "ร่าง" นั้นก็ผงาดขึ้น

มันไม่ใช่ร่างของมนุษย์

ไม่ใช่อีกต่อไป

ร่างนั้นสูงใหญ่กว่าสิบเมตร รูปร่างของมันยังคงเค้าโครงของบุรุษ แต่บัดนี้มันถูกประกอบสร้างขึ้นจากสสารที่แตกต่างไปโดยสิ้นเชิง

มันคือ "กายาแห่งเปลวเพลิงแก่นพิภพ"

ผิวหนังของมันคือแม็กม่าที่หลอมละลายสีทองคำบริสุทธิ์ ที่กำลังลุกโชนด้วยเปลวเพลิงสีทองคำขาวอันศักดิ์สิทธิ์

ในจุดที่เปลวเพลิงเย็นตัว๝๲เล็กน้อย มันไม่ได้กลายเป็นผิวหนัง แต่กลายเป็น "เกราะ"

เกราะออบซิเดียนสีดำขลับที่แวววาวราวกับนิลกาฬ ปกคลุมส่วนหน้าอก ไหล่ และแขน มันคือการหลอมรวมของ "อัคคี" และ "ปฐพี" ที่สมบูรณ์แบบ

ไม่มี "หัวใจมรกต" หรือ "วังน้ำวน" ให้เห็นอีกต่อไป

เพราะพวกมันได้ "หลอมรวม" เข้าไปในแก่นแท้แล้ว

พลังแห่ง "ชีวิต" (พฤกษา) กลายเป็นเชื้อเพลิงที่ทำให้เปลวเพลิงนี้ลุกโชนอย่างไม่สิ้นสุด

พลังแห่ง "สมดุล" (วารี) กลายเป็นสิ่งที่ควบคุมพลังอันบ้าคลั่งนี้ไว้

และดวงตา...

ดวงตาสีทองคำที่ลุกโชนทั้งสองดวงนั้น แหงนมองขึ้น

มันมองทะลุผ่านความมืดมิดในมหาถ้ำ

จ้องเขม็งไปยัง "หัวใจศิลา" บนเพดาน

นี่มัน... ร่างอวตาร? (Avatar Form?) ไม่สิ... นี่มัน 'อัปเกรดเฟิร์มแวร์' (Firmware Upgrade) ขั้นสุดยอด!

จิตวิญญาณของเย่เฟิงยังคงอยู่

เขาคือเย่เฟิง

แต่ร่างกายของเขาไม่ใช่

แก่นพลังของข้า... มันหลอมรวมกัน... พลังไม้กับน้ำ... มันไม่ได้หายไป... มันกลายเป็น 'ระบบสนับสนุน' (Support System) ให้กับพลังไฟที่วิวัฒนาการไปแล้ว!

เขารู้สึกได้ถึงพลังที่ไร้ขีดจำกัด

เขารู้สึกได้ถึงทะเลแม็กม่าเบื้องล่าง... มันไม่ได้ร้อน...

มันคือ "ร่างกาย" ของเขา

สุดยอด... นี่มันพลังระดับ 'บอสไฟนอล' (Final Boss) ชัดๆ! ข้ากลายเป็น 'ตัวตนแห่งธาตุ' (Elemental Being) ไปแล้ว!

"กร๊าซซซซซซซซซ!"

"หัวใจศิลา" คำรามอีกครั้ง

แต่มันคือเสียงคำรามแห่ง "ความกลัว"

อสูรโบราณที่แปดเปื้อนนี้... มันรับรู้ถึงภัยคุกคามต่อการดำรงอยู่ของมัน

"มลทิน" ที่อยู่ภายในตัวมัน... กำลัง "กรีดร้อง"

เปลวเพลิงสีทองคำขาวนั้น... มันคือ "ยาพิษ"

มันคือ "การชำระล้าง" (Purification) ที่แท้จริง!

มันไม่รอช้า

มันต้องทำลาย "สิ่งนี้" ทันที!

รากศิลาอสรพิษทั้งหมดที่มันมี... นับร้อย... นับพันเส้น...

ทั้งเส้นใหญ่และเส้นเล็ก...

พวกมันพุ่งทะยานออกจากร่างแม่บนเพดาน

มันคือพายุ-่าฝนแห่งความมืด

มันคือม่านหอกสีดำทมิฬที่พุ่งดิ่ง๝๲มา... ไม่ได้โจมตีแค่ "ร่าง" นั้น... แต่มันโจมตีทุกตารางนิ้วของทะเลเพลิงรอบๆ

มันต้องการ "ฝัง" กายาอัคคีนี้กลับ๝๲ไปในนรกที่มันเพิ่งปีนขึ้นมา!

"เย่เฟิง!" หลิวซูซินร้องเตือน ทั้งที่รู้ว่าไร้ประโยชน์

เยว่ชิงอิ๋งเบิกตากว้าง นางมองดูม่านหอกทมิฬนั้น... มันคือการโจมตีที่สิ้นหวัง... มันคือการโจมตีที่ทรงพลังที่สุด

มันคือจุดจบ

กายาอัคคีสีทองคำที่สูงสิบเมตรนั้น... ไม่ขยับ

มันเพียงแค่... ยก "มือ" ขึ้น

มือที่ลุกโชนไปด้วยเปลวเพลิงสีทองคำขาว

ขยะ...

"ม่านพลังวิหคสุริยัน!" (Solar Phoenix Curtain!)

วูมมมมมมมมมมม!

โดมพลังงานสีทองคำขาวสว่างวาบขึ้น

มันไม่ใช่การป้องกัน... มันคือ "อาณาเขต"

อาณาเขตแห่งการชำระล้าง!

รากศิลาอสรพิษนับพันเส้น... พุ่งปะทะเข้ากับโดมพลังงานนั้น...

ฟู่... ฟู่... ฟู่...

ไม่มีเสียงระเบิด

มีเพียงเสียง "ระเหย"

รากศิลาที่แข็งแกร่ง... เมื่อสัมผัสกับเปลวเพลิงศักดิ์สิทธิ์... ก็สลายตัวกลายเป็นไอ

"มลทิน" สีม่วงดำที่แปดเปื้อนพวกมัน... กรีดร้องโหยหวน... ก่อนจะถูก "เผา" จนสิ้นซาก

พลังงาน "ปฐพี" ที่บริสุทธิ์... ถูกปลดปล่อยกลับคืนสู่มหาถ้ำ

ส่วนพลังงาน "อัคคี" ที่ถูกดูดกลืน... ไหลกลับเข้าสู่ร่างของเย่เฟิง

การโจมตีที่ทรงพลังที่สุดของ "หัวใจศิลา" ...

ถูก "ลบล้าง"

ในเวลา... ไม่ถึงสามลมหายใจ

"มัน... มันชำระล้าง 'มลทิน' นั่นได้..."

เยว่ชิงอิ๋งพึมพำด้วยความตกตะลึง

นี่คือสิ่งที่พวกเขากำลังต่อสู้อยู่

นี่คือสิ่งที่ "ซื่อหุน" สละชีวิตเพื่อผนึกไว้

แต่บัดนี้... เย่เฟิง... สามารถ "ทำลาย" มันได้

"หัวใจศิลา" สั่นสะท้าน

มันตระหนักแล้ว... มันไม่มีทาง "ชนะ"

พลังงานศักดิ์สิทธิ์นี้คือ "ศัตรูตามธรรมชาติ" (Natural Enemy) ของมัน

มันเลือกที่จะ "หนี"

รังไหมยักษ์บนเพดานเริ่มหดตัว... มันพยายามดึงตัวเอง... "ฝัง" กลับเข้าไปในเพดานหิน... ซ่อนตัว... กลับไปจำศีล...

คิดจะหนีเหรอ? สายไปแล้ว!

ข้าเพิ่งได้ 'ร่างใหม่' (New Form) มา... ยังไม่ได้ 'ทดสอบ' (Test) พลังเลย!

เย่เฟิงในร่างอวตารอัคคี... ยิ้ม

มันคือรอยยิ้มที่น่าสะพรึงกลัว... ที่ปรากฏเป็นรอยแยกของแม็กม่าบนใบหน้าที่ลุกเป็นไฟ

ได้เวลา... 'อันติ' (Ultimate) แล้ว

เขารู้สึกถึงทะเลเพลิงทั้งหมด... มันคือแขนขาของเขา

เขายกมือขวาที่ลุกโชนขึ้นสูง

ทะเลแม็กม่าทั้งมวล... "ขานรับ"

วังวนสีดำที่เคยดูดกลืนพลังงาน... บัดนี้ "หมุนกลับ"

มัน "ปลดปล่อย" พลังงานทั้งหมดที่มันรวบรวมไว้!

ซูมมมมมมมมมมมมมมมมมมม!

พลังงานแม็กม่ามหาศาล... พุ่งทะยานขึ้นมาจากทะเลเพลิง

มันไม่ได้กลายเป็นคลื่นยักษ์...

แต่มันหมุนวน... ควบแน่น...

มันหมุนวนรอบแขนขวาที่ยกขึ้นของกายาอัคคี

มันก่อตัว... แข็งตัว... และลุกโชน!

กลายเป็น "อาวุธ"

มันคือ "หอก" ขนาดยักษ์... หอกที่ยาวกว่ายี่สิบเมตร...

มันคือสว่านที่หลอมจากแม็กม่าแก่นพิภพ... ที่ถูกอัดแน่นจนกลายเป็นผลึกออบซิเดียน... และลุกโชนด้วยเปลวเพลิงวิหคเพลิงสีทองคำขาวจากภายใน!

นี่คือพลังของข้า... พลังที่หลอมรวม... อัคคี... พฤกษา... วารี... และปฐพี!

นี่คือการโจมตี... เพื่อ 'ซื่อหุน'... เพื่อ 'โลก' ใบนี้...

กายาอัคคีย่อตัว๝๲เล็กน้อย... ตั้งท่า...

มันไม่ได้เตรียม "ขว้าง"

รับไปซะ... 'หอกทะลวงสวรรค์... กิกะ... เบรกเกอร์'!!! (Heaven-Piercing Spear... Giga... Breaker!!!)

ร่างนั้น... "ทะยาน"

เขาไม่ได้กระโดด

เขา "ระเบิด" พลัง...

ร่างทั้งร่างของเขา... กลายเป็น "กระสุน"

เขาคือ "ดาวหาง" สีทองคำขาว... ที่ถือหอกแม็กม่ายักษ์ไว้เบื้องหน้า...

พุ่งทะยานจากผิวทะเลเพลิง...

แหวกอากาศที่ร้อนระอุ...

ด้วยความเร็วที่เหนือเสียง...

มุ่งตรงไปยัง "หัวใจศิลา" ที่๻ำ๝ั๲๥ะหนีเข้าเพดาน!

"กร๊าซซซซซซซซ!" (เสียงกรีดร้องแห่งความหวาดกลัว!)

"หัวใจศิลา" พยายามใช้รากศิลาที่เหลือทั้งหมดมาป้องกัน...

สายเกินไป!

ฟูมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมม!

ตูมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมม!

ในสายตาของหลิวซูซินและเยว่ชิงอิ๋ง...

พวกนางเห็นเพียง... "ดวงอาทิตย์" ดวงที่สอง...

ดวงอาทิตย์สีทองคำขาว... พุ่งเข้า "ชน" เพดานถ้ำ

ชนเข้ากับ "หัวใจศิลา" อย่างจัง

ไม่มีเสียงระเบิดในวินาทีแรก

มีเพียง "แสง"

แสงสีขาวเจิดจ้า... ที่กลบทุกสิ่ง

โลกทั้งใบ... กลายเป็นสีขาว...

ความเงียบ...

ก่อนที่...

"กรี๊... อ๊าาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาา!"

เสียงกรีดร้องที่แหลมสูงจนแก้วหูแทบแตก...

เสียงโหยหวนสุดท้ายของ "หัวใจศิลา"

มันคือเสียงกรีดร้องแห่งความเจ็บปวด... และการ "แตกสลาย"

รอยแตกสีทองคำขาว... ลุกลามไปทั่วร่างรังไหมยักษ์สีดำ...

เปลวเพลิงศักดิ์สิทธิ์... กำลังเผาผลาญ "มลทิน" จาก "ภายใน"!

สงครามที่ยืดเยื้อมานับพันปี... ๻ำ๝ั๲๥ะจบ๝๲แล้ว