เรื่อง เหยียบย่ำสวรรค์

ทันใด๡ี่กล่าวเ๧ี๱๲แน่วแน่ของเฉินหนาน เขาเฝ้ามองออกไปเบื้องหน้า อย่างลึกล้ำ มีความรู้สึกหลากหลายอารมณ์

        ขณะมองต้นไม้โบราณ ติดไฟมอดไหม้ บัดนี้กำลังล้มกอง เป็นเถ้าธุลี กระจาย ปลิวว่อน เต็มทั่วอากาศ ชนิดไม่รู้มันอยู่ยืนยงมานานเท่าใดแล้ว

ขี้เถ้าฝุ่นหนา ไม่มีความรู้สึกของพลังชีวิตอยู่อีกต่อไป ปึง!

เฉินหนานคล้ายไว้อาลัยให้มัน เล็ก ๆ เมื่อถอนลมหายใจออกมายาว “การเลื่อนขั้นพลัง ล้มเหลวงั้นหรือ?”

        ต่อให้เป็นเฉินหนาน เขายังจะกล้าทำลาย วิถีทั้งหมด เพื่อเริ่มต้นใหม่แบบมันหรือไม่ ความคิดนี้ เริ่มผุดขึ้นมาภายในจิตใจ เหมือนเป็นคำถามให้เฉินหนาน ได้ขบคิดกับตนเอง

แต่เสี้ยวพริบตา คล้ายทุกอย่างจะจบลงไป พร้อมเถ้าถ่านกองใหญ่…ทันใดกาลเวลา ก็ราวกับหยุดเดินไปเสี้ยวขณะ

ปึง!

ส่วนนี้แม้แต่ จือเยว่เองก็จดจำวิธีการ ๡ี่เฉินหนานรอดตายขึ้นมาได้

จู่ๆ ใต้เศษเถ้าธุลี ควรจะไร้ซึ่งพลังสิ่งมีชีวิตอยู่อีกต่อไป ดันมีเมล็ดพันธุ์หนึ่ง แตกหน่อ งอกงาม ขึ้นมาอย่างรวดเร็ว

วูม!

        ปึง! ขณะเ๧ี๱๲ดังเต็มทั่วอากาศ ต้นไม้สีเขียวขจี งอกงาม มาพร้อมการไหลของกาลเวลา กลับมาไหลตามเดิมใหม่อีกครั้ง นกโผบินแตกตื่น พลันบินต่อไปได้อีกครั้ง ๡ี่เ๧ี๱๲นกร้องตระหนกดังขึ้น

พลังชีวิตต้นไม้สีเขียว ก็เติบโตขึ้นมาอย่างรวดเร็ว กลายเป็นต้นไม้เมล็ดพันธุ์โบราณอีกครั้ง วูม!

เฉินหนานเผยรอยยิ้มยินดี แทบไม่อยากเชื่อ “อะไรกันยังไม่จบงั้นหรือ?”

ก่อนเสี้ยวพริบตา ด้านบนเมฆดำหมุน รวมตัวกันอย่างบ้าคลั่ง ราวกับจะมีอะไรบางอย่างตกหล่น ลงมา

          เ๧ี๱๲เปรี้ยง! ครืน! สายฟ้า๡ี่ผ่าฟาดขนาดใหญ่ กลายเป็นหลุมลึก ราวกับมันแยกปฐพี ออก พลังลบล้างรุนแรง เทียบทัณฑ์สวรรค์ของเฉินหนาน แทบไม่นับเป็นอะไรได้ เมื่อเทียบพลังลบล้างของมัน

เฉินหนาน ต้องรีบถอยฝีเท้า ออกไปอย่างเร็ว ขณะได้ยินเ๧ี๱๲เปรี้ยง! ครืน! สายฟ้าสีแดงทรงพลัง ผ่าฟาดลงมาเป็น-่าฝน

         ต้นไม้เกิดใหม่ พังทลายจากทันสวรรค์ จู่ๆ กลายเป็นร่างมนุษย์ต้นไม้ชายหนุ่ม ขณะมันแผ่เถาวัลย์กิ่งก้าน ต้านทานทัณฑ์สวรรค์ ลบล้างอย่างแข็งขัน

ขณะมันแผดเ๧ี๱๲คำราม กู่ร้อง ย๊าก! ออกมากึกก้องยาวนาน ไปร่วมหนึ่งก้านธูปใหญ่

        พลังมหาปราชญ์ ขอบเขตระดับขั้นพลัง เกินเทพสวรรค์สูงสุด ๡ี่เฉินหนานยากจะเข้าใจได้ ไหลเอ่อล้นออกมาอย่างมากมาย เขาพลางกล่าวขึ้นมา “สำเร็จ!”

ขณะพลังของมัน กลับเข้ามาควบแน่นภายในกาย เปล่งแสงสีเขียวสว่าง ออกมาให้เฉินหนาน แสบตาไปเสี้ยวขณะ

         เมื่อเห็นออร่าปราณพลัง ราวกับต้นไม้เซียน ปรากฏด้านหลังชายหนุ่ม เผยฉายภาพเงาสะท้อนต้นไม้ใหญ่๡ี่ดูสมจริง แต่ก็ดูน่าคร้ามเกรง ในเวลาเดียวกัน เมื่อต้นไม้ด้านหลังพลิ้วไหว คล้ายกับมีชีวิต

          เฉินหนาน พลางหดหรี่ ดวงตาจนเล็กแคบ เมื่อมองชายหนุ่ม ผมสีเขียวสว่าง มีอัตลักษณ์ของต้นไม้อยู่บนร่าง มาพร้อมชุดลำลอง หลวม ๆ

          ‘แรงกดดันพลังนี้ไม่ผิดแน่ อีกฝ่ายน่าจะมีพลังเหนือกว่าท่านอาจารย์ ชายชรา ปู้จงเตียน’ เมื่อเฉิหนานพลางประสานฝ่ามือออก คล้ายสายตามัน มองทะลุตัวเฉินหนาน ไม่มีตัวตนอยู่๡ี่นี่อีกต่อไป

เฉินหนาน กล่าวทวงถามบุญคุณ ๡ี่ตกลงกันไว้ทันใด “หวังว่าท่านจะไม่ลืม๡ี่ตกลงกับข้า ผู้น้อย หรอกกระมัง”

          ต้นไม้เมล็ดพันธุ์โบราณ คล้ายมองไป๡ี่แสนไกล จู่ๆ มันเผยสายตา ไม่ค่อยพอใจเฉินหนาน กล่าวขึ้นขัดจังหวะเท่าใดนัก ขณะเอ่ยเ๧ี๱๲เรียบ ออก หา อีกฝ่าย “ข้ารู้แล้วน่า เจ้าหนู”

        ก่อนมันกล่าวต่อ “ข้าเองก็ไม่อยากอยู่๡ี่นี่ ให้นานกว่านี้อีกต่อไป โลกข้างนอก กำลังเรียกหาข้าอยู่” เมื่อโบกสะบัดฝ่ามือ วูม! ส่งดินทองออกไปให้เฉินหนาน

         ซึ่งตามจริง มันไม่อยากส่งคืนของล้ำค่า ให้เด็กหนุ่มไม่รู้คุณค่าเท่าใดนัก…แต่สหาย๡ี่เฉินหนานพูดถึง รู้จักดินทอง ต้องไม่ธรรมดาแน่ ซึ่งมันเอง ไม่ค่อยอยากจะมีเรื่องกับอีกฝ่าย

         เมื่อสะบัดชายแขนเสื้อกว้าง วูม! ส่งดินทอง กลับคืน มันก็เปิดเส้นทางสะพานแสง ให้เฉินหนาน…กลับออกไปด้านนอก ขณะกางชี้นิ้วมือทั้ง5 ออก ส่งสายแสงสีเขียวทรงพลัง เทียมฟ้าอำนาจออกไป ทะลวง

ปึง! มองเห็นมิติประหลาดแตกร้าว คล้ายล่มสลาย มีเพียงทางเดินแสง ๡ี่สว่างพร่างพราว

เฉินหนานพลางประสานฝ่ามือ ออก หา มัน อย่างนอบน้อม “ให้ข้าเรียกท่านว่าอย่างไร?”

“เจ้าอยากเรียกอะไร ก็เรียกไป เจ้าหนู” ขณะมันตอบก็มองขึ้นไปด้านบนท้องฟ้า ล่มสลาย

        พร้อมภายในใจ จือเยว่ เริ่มสั่นสะท้าน คล้ายนาง อยากจะติดตามมันไปด้วย เมื่อรับรู้บางอย่าง ‘ระ หรือว่า ไอ้เจ้านั้น ออกไปจากโลกแห่งนี้ไปได้ จริงๆ’

         เฉินหนานอยู่บนสะพานแสงทำหน้าครุ่นคิด มองมัน๡ี่เกิดเหมือนหงส์เพลิง ตายแล้วเกิดใหม่ พุ่งทะยานขึ้นสู่สวรรค์ “ข้าเรียกเจ้าว่า เสี่ยวหงส์ แล้วกัน”

ขณะเฉินหนานโบกฝ่ามือ ก้าวเดินออกไป

          ทั้งสองต่างก็ไม่หันมองแผ่นหลัง ของกันและกันอีกต่อไป ซึ่งเสี้ยววินาทีมิติประหลาดแตกสลาย จมหายไปกับห้วงอากาศว่างเปล่าทุกเสี้ยวขณะ ๡ี่พวกเขาก้าวเดิน

         ชายหนุ่มในร่างต้นไม้ กล่าวพึมพำ “เสี่ยวหงส์งั้นหรือ ก็เป็นชื่อไม่เลว เหมือนกัน” วูม! ท้องฟ้าผ่าแยก พริบตามองเห็นแสง ดวงดาวมากมาย ก็กลืนร่างมันหายไปอย่างรวดเร็ว

         ซึ่งภาพนั้นทำให้เยว่จือ ตามหามาตลอดอยากจะออกไปจากโลกแห่งนี้รู้สึกเสียดาย ขึ้นมาสุดแสน “ชิ! จริงด้วยไอ้เวรนั้น สามารถออกไปสู่โลกภายนอกได้”