เขาหาว่าผมเป็นเซียน

1. หลินเฟยถูกระบบสุ่มส่งมายังโลกบำเพ็ญเซียนพร้อมกับพลังสูงสุดที่ถูกล็อกไว้ทั้งหมด เขาคิดว่าที่นี่คือเกม 

VRที่โคตรสมจริง แต่เมื่อเขาลองบ่นว่า "บั๊กโคตรเยอะ" หรือพยายามซ่อมเครื่องใช้ไฟฟ้าด้วยการ "ตบ" เบา ๆ ทุกคนกลับเข้าใจว่านั่นคือ "วิชาเซียนแห่งการทำลายล้าง"

หลินเฟยตกลงบนยอดเขามังกรหลับ (จุดที่พลังเซียนเข้มข้นที่สุด) และถูกไป๋จื่อเซียวเข้าใจผิดว่าเป็นเซียนบรรพกาล หลินเฟยพยายามปฏิเสธ แต่ทุกคำพูดและการกระทำกลับกลายเป็นคำชี้แนะเทพ ไป๋จื่อเซียวศรัทธาหนักขึ้น หลินเฟยได้ "รองเท้าก้าวนิรันดร์" โดยบังเอิญ และหนีไปสู่เมืองหลิงเฉิงด้วย "วิชาเทพก้าวเดียวข้ามสวรรค์" (เพราะรองเท้ามันเร็วเกินไป)

·เหตุการณ์ใหญ่: ภัยคุกคามครั้งใหญ่เกิดขึ้น (เช่น มารสวรรค์บุกโลก) หรือมีวาระสำคัญของโลกเซียน (เช่น การประชุมเซียนครั้งใหญ่)

·ความกดดัน: ทุกคนกดดันให้หลินเฟย "เซียนบรรพกาล" ออกหน้าเพื่อกอบกู้โลก (หรืออย่างน้อยก็ "ชี้แนะ" หนทาง)

·การลงมือของหลินเฟย: หลินเฟยถูกบังคับให้ลงมืออย่างไม่ตั้งใจ (เช่น พยายามใช้โทรศัพท์มือถือที่แบตหมด หรือเปิดกระป๋องอาหาร) และการกระทำนั้นกลับกลายเป็นการทำลายล้าง/ขับไล่มารสวรรค์อย่างสมบูรณ์แบบโดยบังเอิญ

oระบบจะทำการปลดล็อกพลังเซียนบางส่วนอย่างเร่งด่วนเมื่อหลินเฟยอยู่ในอันตราย แต่หลินเฟยก็ไม่รู้ตัวว่าเกิดอะไรขึ้น

·ผลลัพธ์ของจุดสูงสุด: หลินเฟยกลายเป็นผู้กอบกู้โลกอย่างเป็นทางการ ทุกคนศรัทธาในตัวเขาถึงขีดสุด

·หลินเฟยยอมรับ: หลินเฟยตระหนักว่าเขาไม่สามารถกลับไปได้ง่าย ๆ และต้องยอมเล่นตามบทบาท "เซียนถ่อมตัว" ไปก่อน

·ตอนจบ: หลินเฟยตัดสินใจตั้งสำนักบำเพ็ญเซียนที่ดูเหมือน "ออฟฟิศสมัยใหม่" (เช่น มีการตอกบัตร, มีการประชุม)

·หลินเฟยยังคงพยายามหาวิธีกลับบ้าน แต่เริ่มมีความสุขกับการ "เป็นเซียน" ที่ไม่ต้องทำอะไรมากไปกว่าการบ่นหรือใช้ชีวิตแบบคนธรรมดา