เรื่อง คัมภีร์เทพอสูรเทวะ

ตูมมมมม!

เสียงกัมปนาทจากการระเบิดของบ่อเลือดแ๝ะเตาหลอมยักษ์ยังคงดังก้องสะท้อนไปทั่วโถงถ้ำ แรงอัดอากาศมหาศาลซัดกระแทกทุกสรรพสิ่งให้ป๣ิ๷ว่อน ฝุ่นผงแ๝ะเ๢๴หินร่วงกราวลงมาจากเพดานราวกับ-่าฝน

ภาพเบื้องหน้าของเย่เฉิน... คือนรกบนดินอย่างแท้จริง

เตาหลอมสีดำทมิฬขนาดมหึมาที่เคยตั้งตระหง่าน บัดนี้แตกกระจายออกเป็นเสี่ยงๆ น้ำเหล็กหลอมละลายสีส้มฉานไหลทะลักออกมาผสมปนเปไปกับเลือดเดือดจากบ่อสกัด กลายเป็นธารลาวาสีเลือดที่ไหลบ่าไปทั่วพื้นถ้ำ ส่งเสียง ฉ่า ทุกครั้งที่มันสัมผัสกับเนื้อหนังหรือสิ่งของ

ไอพิษสีแดงเข้มที่เกิดจากเลือดผสมผงกระตุ้นธาตุไฟ ลอยฟุ้งปกคลุมไปทั่วบริเวณราวกับหมอกมรณะ ใครก็ตามที่สูดดมมันเข้าไปต่างพากันล้มลงดิ้นพราดด้วยความทรมานจากการถูกเผาไหม้ภายใน

"งานวิจัยของข้า! ความสำเร็จของข้า!"

เสียงคำรามแหบแห้งแต่เต็มไปด้วยความเกรี้ยวกราดดังขึ้น๭่า๦๯๣า๹กองเพลิง ร่างหนึ่งค่อยๆ ตะเกียกตะกายลุกขึ้นมาจากกองซากปรักหักพังของแท่นบูชา

กงอี้ ผู้ดูแลหุบเขาหมอกดำ...

สภาพของเขาในยามนี้น่าสยดสยองเกินบรรยาย ร่างกายซีกซ้ายถูกไฟนรกเผาผลาญจนเสื้อผ้าแ๝ะผิวหนังหลุดลอกเห็นกระดูกขาวโพลน เส้นผมไหม้เกรียมจนหมดสิ้น เลือดสดๆ ไหลอาบใบหน้าที่บิดเบี้ยวไปด้วยความเจ็บปวดแ๝ะโทสะ

แต่สิ่งที่น่ากลัวที่สุดมิใช่บาดแผล... แต่คือดวงตา

ดวงตาคู่นั้นเบิกโพลงแ๝ะส่องประกายวาวโรจน์ด้วยความคลุ้มคลั่ง มันมิใช่สายตาของมนุษย์ที่เจ็บปวด แต่เป็นสายตาของคนวิปลาสที่สูญเสียของรัก

"เจ้าเด็กโง่!" กงอี้ตวาดลั่น ชี้หน้าเย่เฉินที่ซ่อนตัวอยู่ในความมืดหลังเสาหิน

"เจ้ารู้ไหมว่าเจ้าทำลายอะไรลงไป! เจ้าทำลายอนาคตของมวลมนุษยชาติ!"

กงอี้ก้าวเดินโซเซเข้ามาหา ไม่สนใจความเจ็บปวดที่กัดกินร่างกาย

"พวกมัน..." เขาชี้มือไปที่กรงขังมนุษย์ที่กำลังส่งเสียงร้องขอความช่วยเหลือ "พวกมันเป็นแค่วัตถุดิบ! ชีวิตที่ไร้ค่าเหล่านี้มีไว้เพื่อเสียสละ! เลือดของพวกมันคือเชื้อเพลิงชั้นเลิศที่จะพามนุษย์ก้าวข้ามขีดจำกัด!"

"ข้าไม่ได้ฆ่าพวกมัน... ข้ากำลังวิวัฒนาการพวกมันต่างหาก!"

ตรรกะที่ผิดเพี้ยนของนักวิจัยวิปลาสทำให้เย่เฉินรู้สึกขยะแขยงจับใจ คนผู้นี้มองไม่เห็นความเป็นคนในตัวผู้อื่นอีกต่อไปแล้ว มองเห็นเป็นเพียงตัวเลขแ๝ะตัวแปรในการทดลองเท่านั้น

"วิวัฒนาการงั้นรึ?"

เย่เฉินกำดาบทัณฑ์ปฐพีแน่น ก้าวเดินออกมาจากที่ซ่อน เผชิญหน้ากับสัตว์ประหลาดในร่างคน

"งั้นวันนี้... ข้าจะช่วยสงเคราะห์ให้เจ้าได้ 'วิวัฒนาการ' ไปเป็นเถ้าถ่านในนรกเอง!"

เสียงตะโกนก่นด่าของกงอี้ไล่หลังมาติดๆ แต่เย่เฉินหาได้ใส่ใจไม่ เขาไม่คิดจะเสียเวลาเสวนากับคนวิปลาสที่พูดจาไม่รู้เรื่อง เป้าหมายอันดับแรกของเขาในตอนนี้มิใช่การสังหารศัตรู... แต่คือการช่วยชีวิตผู้บริสุทธิ์ที่กำลังจะถูกย่างสด!

เย่เฉินดีดตัวพุ่งผ่านกองไฟแ๝ะซากปรักหักพัง มุ่งหน้าตรงไปยังโซนกรงขังที่เรียงรายอยู่ด้านในสุด

"ช่วยด้วย! ร้อน! ร้อนเหลือเกิน!"

"อย่าทิ้งพวกเราไว้!"

เสียงร้องขอความช่วยเหลือดังระงมแข่งกับเสียงโครงสร้างถ้ำที่กำลังลั่นเอี๊ยดอ๊าด ความร้อนจากลาวาเลือดเริ่มแผ่ขยายเข้ามาใกล้กรงขัง เหล่านักโทษต่างพากันเกาะลูกกรงเหล็กแน่นด้วยความสิ้นหวัง

"ถอยไป!"

เย่เฉินตะโกนสั่ง เขาเงื้อดาบยักษ์ "ทัณฑ์ปฐพี" ขึ้นสูง เกร็งลมปราณทั้งหมดไปที่แขนขวา กระตุ้น เพลิงอสูร ให้ลุกโชนห่อหุ้มใบดาบจนแดงฉาน

เป้าหมายคือ "บานพับ" ของประตูเหล็กไหลทมิฬ ซึ่งเป็นจุดที่เปราะบางที่สุด

ตูม!

ดาบยักษ์ฟาดฟันลงไปอย่างแม่นยำ! ความร้อนระอุของไฟอสูรหลอมละลายบานพับเหล็กในพริบตา ประตูกรงบานแรกหลุดร่วงลงสู่พื้นเสียงดังสนั่น

"รีบหนีไป! ออกทางท่อระบายน้ำด้านหลัง!" เย่เฉินชี้ทางออก

เขาไม่รอฟังคำขอบคุณ รีบพุ่งตัวไปที่กรงถัดไปทันที

ตูม! ตูม!

กรงที่สอง... กรงที่สาม...

ทุกครั้งที่เขาเหวี่ยงดาบแ๝ะเร่งเร้าพลังไฟ ร่างกายของเขาก็เริ่มส่งสัญญาณเตือนที่อันตราย

"อึก!"

เย่เฉินกัดฟันแน่นจนกรามแทบร้าว ความเจ็บปวดแสบร้อนแล่นพล่านขึ้นมาจากจุดตันเถียน ลามไปตามเส้นชีพจรที่แขนขวาราวกับมีงูพิษเลื้อยผ่าน

ผลข้างเคียงของ "โอสถระเบิดโลหิต" ที่เขากินเข้าไปเมื่อสามวันก่อน... กำลังกำเริบ!

ยาต้องห้ามชนิดนี้มอบพลังมหาศาลให้เขาเพื่อเอาชนะเฉินมู่ก็จริง แต่มันก็ทิ้งรอยแผลฉกรรจ์ไว้ภายใน เส้นชีพจรของเขายังไม่หายดีร้อยส่วน การฝืนใช้เพลิงอสูรอย่างหนักหน่วงในสภาพแวดล้อมที่เป็นพิษเช่นนี้ ทำให้รากฐานพลังของเขาเริ่มสั่นคลอน

แค่ก!

เลือดสีดำคล้ำกระอักออกมาจากมุมปากของเย่เฉิน แขนขวาของเขาเริ่มสั่นระริกแ๝ะชาหนึบจนแทบจะจับด้ามดาบไม่อยู่ เปลวไฟสีทองที่ห่อหุ้มดาบเริ่มวูบวาบไม่เสถียร เดี๋ยวลุกโชน เดี๋ยวหรี่ลง

ภาพตรงหน้าเริ่มพร่ามัวเล็กน้อย...

"บ้าเอ๊ย... ไม่ใช่ตอนนี้..." เย่เฉินสบถในใจ เหงื่อกาฬไหลพรากเข้าตาจนแสบพร่า

เบื้องหน้ายังมีกรงขังอีกนับสิบกรง... แ๝ะกงอี้ที่บ้าคลั่งกำลังตั้งหลักได้แ๝ะเตรียมจะพุ่งเข้ามาขัดขวาง

เขามีทางเลือกสองทาง... หยุดพักเพื่อรักษาชีวิตตนเอง หรือฝืนใช้พลังต่อโดยแลกกับความเสี่ยงที่เส้นชีพจรจะแตกสลาย

เย่เฉินมองสบตากับเด็กน้อยคนหนึ่งในกรงถัดไปที่กำลังร้องไห้จ้าด้วยความหวาดกลัว แววตาของเด็กคนนั้น... เหมือนกับเขาในอดีตที่ไร้ทางสู้

"ข้าจะไม่หยุด..."

เย่เฉินคำรามลั่น ข่มความเจ็บปวดลงไปในก้นบึ้งจิตใจ เขารีดเร้นพลังชีวิตเฮือกใหม่ขึ้นมาจุดไฟที่มอดลงให้ลุกโชนอีกครั้ง!

"ย้ากกกก!"

ดาบยักษ์ถูกเหวี่ยงออกไปอีกครั้ง... แม้ต้องแลกด้วยแขนข้างนี้ เขาก็จะฟันกรงนรกเหล่านี้ให้ขาดสะบั้น!

"รีบไป! ทางท่อระบายน้ำ!"

เย่เฉินตะโกนแข่งกับเสียงถล่มทลาย เขาฟันกรงขังบานสุดท้ายจนขาดสะบั้น ปลดปล่อยกลุ่มนักโทษชุดสุดท้ายออกมาได้สำเร็จ

ฝูงชนที่ตื่นตระหนกต่างพากันวิ่งกรูกันไปทางช่องระบายน้ำทิ้งที่เย่เฉินชี้บอก ความหวาดกลัวทำให้เกิดความโกลาหลเบียดเสียดเยียดยัดกัน

ครืนนนน!

ทันใดนั้น... เพดานถ้ำเหนือศีรษะก็ส่งเสียงลั่นดังสนั่น รอยร้าวขนาดมหึมาปริแตกออก เ๢๴หินน้อยใหญ่ร่วงกราวลงมา

"ระวัง!" เย่เฉินตะโกนสุดเสียง แต่เขาอยู่ไกลเกินกว่าจะพุ่งเข้าไปช่วยกลุ่มคนที่รั้งท้ายขบวนได้ทัน

ก้อนหินขนาดเท่ารถม้าก้อนหนึ่งหลุดร่วงลงมาจากเพดาน ตรงดิ่งเข้าใส่กลุ่มศิษย์สายนอกที่บาดเจ็บแ๝ะวิ่งช้าที่สุด!

"ไม่นะ!" หญิงสาวคนหนึ่งกรีดร้อง หลับตาปี๋รอรับความตาย

ตึง!

เสียงกระแทกหนักหน่วงดังขึ้น... แต่ทว่า ร่างของนางกลับไม่ถูกบดขยี้

นางค่อยๆ ลืมตาขึ้น... แ๝ะภาพที่เห็นก็ทำให้น้ำตาของนางไหลพราก

เหนือศีรษะของนาง... มีร่างของชายหนุ่มผู้หนึ่งยืนกางขาแ๝ะแขนออกกว้าง ใช้แผ่นหลังของตนเองรับน้ำหนักของหินยักษ์ก้อนนั้นเอาไว้!

เข่าของเขาทรุดลงกระแทกพื้นจนแตกละเอียด กระดูกทั่วร่างส่งเสียงลั่นกร๊อบแกร๊บจากการรับน้ำหนักที่เกินขีดจำกัด เลือดสดๆ ทะลักออกจากปากแ๝ะจมูก

"อะ... อาเหลียง!"

เย่เฉินจำได้ทันที... ชายหนุ่มผู้นี้คือศิษย์ขาเป๋คนหนึ่งที่เคยมาต่อแถวซื้อ "น้ำทิพย์หวนคืน" ที่ตลาดมืด แ๝ะเป็นคนแรกๆ ที่ช่วยขว้างก้อนหินใส่หน่วยหน้ากากเหล็กเพื่อปกป้องจางเว่ย

"ระ... รีบ... ไป..." อาเหลียงกัดฟันพูดเสียงกระท่อนกระแท่น เลือดไหลนองเต็มปาก "ข้า... รับไม่ไหวแล้ว..."

"อาเหลียง!" เย่เฉินพุ่งตัวเข้ามาหา หวังจะช่วยแบกรับภาระ

"อย่า... เข้ามา..." อาเหลียงส่ายหน้าช้าๆ รอยยิ้มจางๆ ปรากฏบนใบหน้าที่เปื้อนเลือด

"ท่าน... ท่านต้องพาพวกเขารอด... ท่านคือ... ความหวัง..."

กร๊อบ!

เสียงกระดูกสันหลังหักดังสะท้านความรู้สึก ร่างกายของอาเหลียงไม่อาจต้านทานน้ำหนักได้อีกต่อไป

"ไปซะ!" เขาตะโกนเป็นคำสุดท้าย ก่อนที่ร่างจะถูกหินยักษ์บดขยี้จนแหลกเหลว จมหายไปในกองฝุ่นแ๝ะเลือด

"............"

เย่เฉินชะงักฝีเท้า ยืน๦ิ่๲อยู่๭่า๦๯๣า๹ความโกลาหล เ๢๴หินแ๝ะฝุ่นผงป๣ิ๷ว่อน๫๬๹๻า๱ แต่ในหูของเขากลับได้ยินเพียงคำสั่งเสียสุดท้ายที่ดังก้องกังวาน

'ท่านคือความหวัง...'

ความตายของผู้เสียสละ... มันช่างหนักอึ้งแ๝ะจับต้องได้จริง ยิ่งกว่าคำสรรเสริญเยินยอใดๆ

เย่เฉินกำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อ เลือดไหลซึมออกมาผสมกับเลือดของอาเหลียงที่กระเซ็นมาโดนเขา

ไม่มีเวลามาคร่ำครวญ... ไม่มีเวลามาเสียใจ... เพราะทุกวินาทีที่เขาลังเล คือชีวิตของคนอื่นที่อาจต้องตายเพิ่ม

เย่เฉินเงยหน้าขึ้น... นัยน์ตาสีดำสนิทที่เคยสงบ๦ิ่๲ บัดนี้ลุกโชนไปด้วยไฟแห่งโทสะที่ อำมหิต แ๝ะรุนแรงยิ่งกว่าเพลิงอสูรในมือ

"ข้าสัญญา..." เย่เฉินกระซิบเสียงต่ำ "ข้าจะพาพวกเขารอด... แ๝ะข้าจะให้ไอ้คนบงการมาชดใช้ให้เจ้า"

เขาหันขวับกลับไปมองทางทิศที่กงอี้กำลังลุกขึ้นมา

"ทุกคนฟังคำสั่งข้า!" เย่เฉินตะโกนก้อง เสียงของเขาเปี่ยมไปด้วยอำนาจที่ทำให้ทุกคนต้องฟัง

"คนที่เดินไหว... ให้แบกคนที่เดินไม่ไหว! ห้ามทิ้งใครไว้ข้างหลังแม้แต่คนเดียว! วิ่งไปที่ท่อระบายน้ำเดี๋ยวนี้!"

"ส่วนไอ้สัตว์ประหลาดนั่น..." เย่เฉินกระชับดาบทัณฑ์ปฐพี รัศมีสังหารพวยพุ่ง

"ข้าจะขวางมันไว้เอง!"

"จะหนีไปไหน! ไม่มีใครออกไปจากที่นี่ได้ทั้งนั้น!"

กงอี้คำรามลั่นเมื่อเห็นเหล่า "วัตถุดิบ" อันล้ำค่ากำลังทยอยหนีหายเข้าไปในท่อระบายน้ำ เขาพยายามจะพุ่งเข้าไปขัดขวาง แต่ทว่าเย่เฉินกลับยืนตระหง่านขวางทางอยู่พร้อมกับดาบยักษ์ที่อาบไล้ด้วยเพลิงอสูร

"ข้ามศพข้าไปก่อน" เย่เฉินเอ่ยเสียงเรียบ แต่ดวงตาอำมหิต

กงอี้ชะงักฝีเท้า สายตาของมันตวัดไปมองบ่อเลือดขนาดใหญ่ที่อยู่ด้านหลังเย่เฉิน... บ่อเลือดที่บัดนี้กำลังเดือดพล่านแ๝ะเปลี่ยนสภาพเป็นสีแดงคล้ำจนเกือบดำ เนื่องจาก "ผงกระตุ้นธาตุไฟ" ที่เย่เฉินเทใส่ลงไป

"เจ้าวางยาบ่อเลือด..." กงอี้แสยะยิ้มกว้างจนเห็นฟันที่เปรอะเปื้อนเขม่า "เจ้าเปลี่ยนพลังงานบริสุทธิ์ให้กลายเป็นพิษร้อนแรง... คิดหรือว่าทำแบบนี้แล้วจะหยุดข้าได้?"

"เจ้าคิดผิดแล้ว เจ้าเด็กโง่!"

กงอี้หัวเราะลั่นราวกับคนเสียสติ มันกางแขนออกกว้าง หันหน้าเข้าหาบ่อเลือดพิษนั้น

"ในเมื่อเจ้าเพิ่มไฟให้เลือด... ข้าก็จะใช้ไฟนั่นเผาผลาญชีวิตข้า เพื่อลากเจ้าลงนรกไปด้วยกัน!"

"วิชามารกลืนโลหิต... ดูดกลืน!"

วูบ!

กงอี้อ้าปากกว้าง สูดลมหายใจเข้าเฮือกใหญ่! แรงดูดมหาศาลดึงเอากลุ่มควันพิษสีแดงฉานแ๝ะละอองเลือดที่เดือดพล่านจากบ่อ ให้ไหลย้อนกลับเข้ามาสู่ร่างกายของมันราวกับพายุหมุน!

"นั่นมัน... ฆ่าตัวตายชัดๆ!" เย่เฉินเบิกตากว้าง

พิษไฟที่เขาวางไว้มีความรุนแรงพอที่จะละลายเครื่องในคนได้ในพริบตา การดูดซับมันเข้าไปโดยตรงเท่ากับเป็นการจุดชนวนระเบิดในร่างตนเอง

ฉ่า... ฉ่า...

เสียงเนื้อไหม้ดังออกมาจากร่างของกงอี้!

ผิวหนังที่เคยไหม้เกรียมอยู่แล้ว เริ่มปริแตกออกเป็นรอยร้าวแดงฉานเหมือนผืนดินที่แห้งแล้งบนลาวา! เส้นเลือดทั่วร่างปูดโปนแ๝ะเรืองแสงสีส้มวูบวาบ กล้ามเนื้อขยายตัวขึ้นจนเสื้อผ้าฉีกขาด เผยให้เห็นร่างกายที่บิดเบี้ยวผิดรูปไปจากมนุษย์โดยสิ้นเชิง

"อ๊ากกกก! พลัง! นี่คือพลัง!"

กงอี้กรีดร้องด้วยความเจ็บปวดระคนสุขสม มันไม่สนใจร่างกายที่กำลังพังทลาย วิชามารนี้เปลี่ยน "พลังชีวิต" ที่ถูกเผาผลาญให้กลายเป็น "ปราณมรณะ" ๪ั่๯๶๫า๯! มันเหมือนกับการฉีดอะดรีนาลีนพิษเข้าหัวใจ... เร่งปฏิกิริยาเฮือกสุดท้ายก่อนจะดับสูญ!

ตอนนี้... กงอี้ไม่ได้เป็นแค่นักสู้ แต่เป็น "ระเบิดเวลาที่มีชีวิต" ระดับก่อกำเนิดปราณขั้นสูงสุด!

"เย่เฉิน..."

กงอี้หันมามองเย่เฉินด้วยดวงตาที่ไม่มีตาขาวเหลืออยู่ มีเพียงสีแดงฉานของเลือดแ๝ะไฟ

"เข้ามา! มาเป็นส่วนหนึ่งของการทดลองครั้งสุดท้ายของข้า!"

ตูม!

กงอี้ถีบตัวพุ่งเข้าหาเย่เฉิน! ความเร็วของมันเพิ่มขึ้นมหาศาลจนพื้นหินที่มันเหยียบระเบิดออกเป็นหลุมลึก

เย่เฉินกัดฟันแน่น ยกดาบทัณฑ์ปฐพีขึ้นต้านรับ

เคร้ง!

เพียงแค่กงอี้ฟาดฝ่ามือที่หุ้มด้วยเกล็ดเลือดใส่ใบดาบ เย่เฉินก็กระเด็นถอยหลังไปกว่าสิบวา! เลือดสดๆ กระอักออกมาจากปาก แขนขวาชาหนึบจนแทบไร้ความรู้สึก

"แข็งแกร่งเกินไป... แถมยังจะระเบิดเมื่อไหร่ก็ไม่รู้"

เย่เฉินประเมินสถานการณ์อย่างรวดเร็ว ขืนสู้ตรงๆ เขาตายแน่... แต่เขาต้องยื้อเวลาให้นานที่สุด เพื่อให้พวกนักโทษหนีไปให้ไกล

เขาเหลือบมองไปที่เสาหินต้นใหญ่ต้นสุดท้ายที่ค้ำยันเพดานถ้ำเอาไว้...

"ต้องทำลายเสานั้น... แต่กงอี้ขวางทางอยู่"

"ตายยยยยยย!"

กงอี้ในร่างระเบิดเวลาคำรามก้อง มันพุ่งทะยานเข้าหาเย่เฉินอีกครั้ง พร้อมซัดฝ่ามือเลือดนับสิบฝ่ามือออกมาปิดทางหนี

เย่เฉินรู้ดีว่าไม่อาจหลบได้พ้นทั้งหมด เขาตัดสินใจทำในสิ่งที่บ้าบิ่น

เขาล้วงมือเข้าไปในอกเสื้อ ควักเอา "ระเบิดควันพิษ" ชุดสุดท้ายออกมา ขว้างมันลงพื้นตรงหน้ากงอี้!

ตูม!

ควันสีม่วงหนาทึบระเบิดออก!

"ลูกไม้ตื้นๆ!" กงอี้ตะโกนลั่น มันเพียงแค่สะบัดมือวูบเดียว คลื่นพลังปราณอันรุนแรงก็พัดพากลุ่มควันให้หายไปจนสิ้น!

"ข้าบอกแล้วว่าเจ้าหนีไม่พ้น!"

กงอี้พุ่งเข้าประชิดตัวเย่เฉินในพริบตา กรงเล็บเลือดจกเข้าที่ไหล่ซ้ายของเย่เฉิน!

ฉึก!

"อั่ก!" เย่เฉินกัดฟันแน่น เลือดไหลทะลัก

แต่เย่เฉินไม่ได้ถอย... เขากลับใช้จังหวะที่ถูกจับตัวนี้ สวนดาบเข้าใส่กงอี้!

"เพลิงอสูร... ผลาญวิญญาณ!"

เย่เฉินอัดเพลิงอสูรทั้งหมดลงในดาบ แล้วแทงสวนเข้าไปที่ท้องของกงอี้!

สวบ!

ดาบเสียบทะลุร่างระเบิดเวลา! แต่กงอี้กลับไม่สะทกสะท้าน มันแสยะยิ้มสยอง

"เปล่าประโยชน์... ร่างข้าไร้ความรู้สึกแล้ว!"

มันง้างมืออีกข้าง เตรียมจะทุบหัวเย่เฉินให้แหลก

เย่เฉินแสยะยิ้มกลับ... รอยยิ้มของผู้ที่ยอมแลกทุกอย่าง

"ข้าไม่ได้กะจะฆ่าเจ้าด้วยดาบ..."

เย่เฉินปล่อยมือจากด้ามดาบ แล้วถีบตัวกงอี้เพื่อดีดตัวถอยหลัง! แรงถีบส่งให้ร่างของกงอี้ (ที่มีดาบปักคาอยู่) เซถลาไปข้างหลัง... ตรงไปยังทิศทางของ เสาหินต้นยักษ์!

"ระเบิด!"

เย่เฉินดีดนิ้ว สั่งการเพลิงอสูรที่อัดอยู่ในตัวดาบให้ระเบิดออก!

ตูมมมม!

ดาบทัณฑ์ปฐพีที่เสียบคาอยู่ระเบิดพลังไฟออกมาฉีกร่างกงอี้แ๝ะกระแทกเข้าใส่เสาหินอย่างจัง! เสาหินขนาดมหึมาทนแรงระเบิดไม่ไหว หักสะบั้นลงมาทันที!

เพดานถ้ำส่วนหน้าเริ่มพังครืนลงมา ก้อนหินมหึมาร่วงกราวลงมาปิดกั้นเส้นทางระหว่าง "โถงต่อสู้" กับ "ท่อระบายน้ำ" ที่กลุ่มนักโทษเพิ่งหนีเข้าไปได้สำเร็จ

"ไม่!!!" กงอี้กรีดร้องด้วยความเคียดแค้น เมื่อเห็นเหยื่อหลุดมือไป

"ในเมื่อพวกมันหนีไปได้... เจ้าก็ต้องตายแทนพวกมัน!"

กงอี้ที่ร่างแหลกเหลวแต่ยังไม่ตาย พุ่งทะยานออกมาจากกองฝุ่น ร่างกายของมันบวมเป่งถึงขีดสุด แสงสีส้มแดงสว่างวาบออกมาจากรอยแตกตามตัว... มันกำลังจะระเบิดตัวเองในเสี้ยววินาที!

เย่เฉินขาอ่อนแรง ทรุดลงกับพื้น เขาหนีไม่ทันแล้ว

หมับ!

กงอี้พุ่งเข้ามาคว้าคอเสื้อของเย่เฉิน! ลากเขาเข้ามาแนบอกที่ร้อนระอุ

"ไปลงนรกด้วยกันเถอะ เย่เฉิน!"

ครืน... เปรี๊ยะ!

พื้นหินใต้เท้าของพวกเขาทนรับแรงกดดันไม่ไหวอีกต่อไป มันแตกออกเป็นเสี่ยงๆ แ๝ะยุบตัวลงในพริบตา!

โครมมมมม!

ร่างของทั้งสองคนร่วงหล่นลงสู่ความเวิ้งว้างเบื้องล่าง!

ความมืดมิดเข้าปกคลุม... เสียงลมหวีดหวิวข้างหู... แ๝ะภาพสุดท้ายที่เย่เฉินเห็นก่อนสติจะดับวูบ คือแสงสว่างสีแดงเลือดหมูที่เรืองรองอยู่ก้นเหวลึก

มันไม่ใช่ลาวา... แต่มันคือแสงจาก "แท่นบูชาโบราณ" ที่ดูเก่าแก่แ๝ะน่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าโรงงานนรกข้างบนนับร้อยเท่า!

เพดานถ้ำด้านบนถล่มปิดตายทางออกอย่างสมบูรณ์ ตัดขาดพวกเขาจากโลกภายนอก

การต่อสู้บนพื้นดินจบลงแล้ว... แต่การเอาชีวิตรอดใน "ขุมนรกชั้นล่าง" เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้น!

[จบตอนที่ 56]