เรื่อง คัมภีร์เทพอสูรเทวะ

รอยแยกเ๮๞ื๪หลุม๣๹๟ะค่อย ๆ แผ่ขยายออก

แสงสีทองอันเย็นเยียบหลั่งรินลงสู่โลกเบื้องล่าง หมอกทมิฬเหนียวหนืดมิได้สลาย เพียงถอยร่นชั่วครู่ ก่อนแผ่ตัวกลับเข้าปกคลุมดังเดิม

กังวานกลองศึกดังขึ้นเป็นจังหวะ

ก้อง...

ก้อง...

ก้อง...

ห้วงมิติพลันสั่นสะเทือน

ธงรบสีทองนับหมื่นผืนโบกสะบัดกลางทะเลเมฆ ขบวนทหารสวรรค์เคลื่อนตัวเป็นระเบียบดุจจักรกลแห่งฟ้าดิน เกราะทองสะท้อนประกายดารา ทวนยาวเรียงเป็นแนวสุดสายตา ค่ายกลสงครามซ้อนทับกันหลายชั้นปิดกั้นนภากาศทั้งหมด

กองหน้าเคลื่อนผ่านรอยแยกก่อน

กองธงตามหลัง

กองคุ้มกันแผ่กำลังออกสองฟาก

กึ่งกลางขบวน ราชรถหยกขาวค่อย ๆ ปรากฏสู่สายตา

กิเลนเกล็ดทองคำเก้าตัวลากราชรถผ่านห้วงมิติอย่างสง่างาม ทุกย่างก้าวทำให้ละอองแสงสีทองโปรยปรายลงทั่วฟ้า

เ๮๞ื๪ราชรถ

แม่ทัพสวรรค์สวมเกราะดารายืนสงบนิ่ง

ดวงดาวนับร้อยหมุนเวียนรอบสังขาร

หอกยาวในมือปลดปล่อยกลิ่นอายหนักแน่นราวสามารถตรึงภูผาทั้งลูก

เบื้องหลังราชรถ ขุนพลสวรรค์นับสิบเรียงแถวอย่างสำรวม

ไม่มีผู้ใดกล่าววาจา

เพราะทุกผู้ต่างเชื่อมั่น

ภารกิจครั้งนี้เป็นเพียงการกำจัดสิ่งแปลกปลอมตัวหนึ่ง

มิใช่สงคราม

ขบวนทั้งหมดหยุดเ๮๞ื๪หลุม๣๹๟ะ

แรงกดดันศักดิ์สิทธิ์แผ่คลุมผืนดินหลายหมื่นลี้

ผู้บำเพ็ญทั่วสารทิศต่างก้มศีรษะโดยมิอาจขัดขืน

สัตว์อสูรซ่อนกายอยู่ในโพรงด้วยความหวาดหวั่น

แม้สายน้ำยังหยุดไหลชั่วขณะ

แม่ทัพเกราะดาราค่อย ๆ ยกหอกขึ้น

ปลายหอกชี้ตรงสู่ดักแด้สีทองดำกลางหลุมลึก

ขุนพลสวรรค์ก้าวออกมาหนึ่งก้าว สูดลมหายใจลึก ก่อนประกาศก้อง

"สิ่งแปลกปลอมเบื้องล่าง"

"เจ้ากลืนกินรากฐานฟ้าดิน"

"เจ้าล่วงละเมิดกฎแห่งสวรรค์"

"จงคุกเข่ารับทัณฑ์"

กังวานประกาศสะท้อนก้องไปทั่วฟ้าดิน

แต่หลุม๣๹๟ะยังคงเงียบงัน

ไม่มีผู้ใดตอบรับ

แม่ทัพเกราะดาราหรี่ตาลงเล็กน้อย

ดวงตาคมกริบจับจ้องหมอกทมิฬเบื้องล่าง

แสงศักดิ์สิทธิ์จากค่ายกลค่อย ๆ แผ่ลงสู่หลุมลึก

ทว่า...

เมื่อสัมผัสหมอกสีหมึก

ประกายทองอันบริสุทธิ์กลับค่อย ๆ หม่นมัว

ละอองแสงแตกสลายทีละสาย

สีทองแปรเปลี่ยนเป็นสีดำหม่นราวโลหะผุกร่อน

แม่ทัพเกราะดารานิ่งไปชั่วอึดใจ

แม้สีหน้ามิเปลี่ยนแปลง

แต่แววตากลับฉายประกายประหลาด

แสงศักดิ์สิทธิ์...

กำลังถูกกัดกร่อน

ภาพตรงหน้ามิอยู่ในบันทึกสงครามของสวรรค์แม้แต่ครั้งเดียว

เบื้องล่าง

ดักแด้สีทองดำค่อย ๆ แตกออกเป็นรอยบาง

หมอกสีหมึกหมุนวนช้า ๆ

รยางค์ทมิฬจำนวนมากยื่นออกจากความมืดอย่างเงียบเชียบ

พวกมันมิได้โจมตี

เพียงรับเอาละอองแสงซึ่งร่วงหล่นเข้าไปภายใน

ทุกครั้งซึ่งแสงสีทองสูญหาย

กลิ่นอายของดักแด้กลับมั่นคงขึ้นเล็กน้อย

ราวกับกำลังลิ้มรสโอสถชั้นเลิศ

ภายในเตาหลอมอเวจี

ความหิวโหยแผ่ขยายไปทั่วทะเลวิญญาณ

เย่เฉินค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น

นัยน์ตามารบรรพกาลทอดมองกองทัพสวรรค์นับแสนเ๮๞ื๪ชั้นเมฆ

ชายหนุ่มมิแสดงความโกรธ

มิแสดงความตื่นเต้น

หากสูดกลิ่นอายศักดิ์สิทธิ์อันบริสุทธิ์เข้าสู่ทรวงอกอย่างแช่มช้า

ราวกับกำลังพิจารณาอาหารมื้อใหญ่ตรงหน้า

โซ่กระดูกบนแขนซ้ายส่งกังวานแผ่วเบา

ดาบยักษ์ทัณฑ์ปฐพีค่อย ๆ ยกขึ้น

ปลายดาบชี้ตรงสู่ราชรถหยกขาว

มุมปากของชายหนุ่มยกขึ้นเป็นรอยยิ้มบาง

เย่เฉินเอ่ยเสียงต่ำเรียบ

"เดินทางไกลเพียงนี้..."

ชายหนุ่มเว้นช่วงสั้น ๆ ก่อนหัวเราะแผ่ว

"...เพื่อมาเป็นอาหารของผู้ย่อยสลาย"

กังวานคำพูดยังไม่ทันเลือนหาย

กลองศึกสวรรค์พลันดังขึ้นอีกครั้ง

ก้อง—

ก้อง—

ก้อง—

ธงบัญชาการกลางกองทัพสะบัดขึ้นเ๮๞ื๪ฟ้า

ขุนพลทุกกองพร้อมยกอาวุธ

สงครามระหว่างสวรรค์กับผู้ย่อยสลาย...

กำลังจะเปิดฉากอย่างแท้จริง

แม่ทัพเกราะดาราค่อย ๆ กำหอกยาวแน่น

อักขระโบราณบนคมหอกส่องประกายสว่างทีละดวง

คลื่นกดดันอันหนักหน่วงแผ่ปกคลุมทั่วท้องนภา

ขุนพลสวรรค์หลายสิบตนก้าวออกจากแถวพร้อมกัน

ทุกผู้ยกฝ่ามือขึ้นเบื้องหน้า

ปราณศักดิ์สิทธิ์หลั่งไหลเชื่อมประสานเป็นสายธารสีทอง

อักขระนับหมื่นตัวหมุนวนกลางอากาศ

เส้นแสงทอดไขว้กันเป็นโครงสร้างเรขาคณิตอันซับซ้อนและสมบูรณ์แบบ

ค่ายกลขนาดมหึมาค่อย ๆ กางออกเ๮๞ื๪ราชรถหยกขาว

ดวงแสงคล้ายหมู่ดาวถือกำเนิดขึ้นกลางค่ายกล

หนึ่งดวง...

สิบดวง...

ร้อยดวง...

พันดวง...

แรงกดดันพุ่งทะยานสูงขึ้นทุกลมหายใจ

ห้วงอากาศเริ่มบิดเบี้ยว

มิติส่งกังวานครวญครางไม่หยุด

เศษศิลาซึ่งลอยอยู่เ๮๞ื๪หลุม๣๹๟ะถูกบดเป็นผุยผงโดยมิทันสัมผัสค่ายกล

สัตว์อสูรหลายหมื่นตัวซึ่งหลบซ่อนอยู่ห่างออกไปต่างกระอักโลหิตพร้อมกัน

ผู้บำเพ็ญเบื้องล่างจำนวนมากทรุดลงคุกเข่า

บางผู้ถึงขั้นกายหยาบแตกร้าวเพราะมิอาจต้านแรงกดดันจากความสมบูรณ์แบบเบื้องบน

แม่ทัพเกราะดาราเหยียดหอกตรงเบื้องหน้า

แม่ทัพเปล่งวาจาเย็นเยียบ

"ค่ายกลพิฆาตดารา..."

"...พิพากษา"

ดวงดาวจำลองทั้งหมดพลันส่องประกาย

ลำแสงศักดิ์สิทธิ์นับหมื่นสายพุ่งทะยานลงพร้อมกัน

ท้องนภาราวถูกสายฝนสีทองฉีกขาด

ทุกสายล้วนหมายบดขยี้ผู้ย่อยสลายให้สูญสิ้น

เบื้องล่าง

เย่เฉินยังคงยืนนิ่ง

ชายหนุ่มเงยหน้ามอง-่าดาวตก

นัยน์ตามารบรรพกาลมิปรากฏความหวั่นไหวแม้เพียงเศษเสี้ยว

ตรงกันข้าม...

ภายในเตาหลอมอเวจี

เสียงเต้นของหัวใจกลับถี่กระชั้นขึ้น

ตุบ...

ตุบ...

ตุบ...

ทารกวิรูปแสยะยิ้มกว้าง

กรามกระดูกขยับเคลื่อนไหวไม่หยุด

ความหิวโหยพลุ่งพล่านราวสัตว์ร้ายถูกปลุกจากการหลับใหล

เพลิงมารสีดำอมทองปะทุออกจากแผ่นหลังเย่เฉิน

รยางค์สีหมึกหลายร้อยเส้นทะลวงออกจากสังขาร

ปลายรยางค์แตกออกเป็นปากขนาดเล็กนับไม่ถ้วน

เส้นเลือดสีดำปูดโปนเต้นตุบรัวเร็วตามความยาวของรยางค์

ดวงตาขนาดจิ๋วไร้แววนับร้อยเบิกโพลงขึ้นตามผิวเนื้อ...

พวกมันกำลังกระตุกตอบสนองต่อ "รสชาติ" ของแสงสวรรค์ที่กำลังพุ่งลงมา!

เขี้ยวสีดำเรียงซ้อนกันหลายชั้น

ของเหลวเหนียวข้นหยดลงจากคมเขี้ยวไม่หยุด

กังวานขบกัดดังระงมไปทั่วหลุม๣๹๟ะ

ครืด...

ครืด...

ครืด...

ลำแสงชุดแรกพุ่งถึงเป้าหมาย

แสงสีทองปะทะรยางค์สีหมึกอย่างรุนแรง

เปลวเพลิงศักดิ์สิทธิ์เผาผลาญเนื้อสีดำจนแตกปริ

กลิ่นไหม้ลอยคลุ้ง

แต่รยางค์เหล่านั้นมิยอมปล่อย

พวกมันกลับพันรัดลำแสงแน่นขึ้น

ของเหลวกัดกร่อนสีดำไหลทะลักออกจากปากทุกปาก

กังวานฉ่าดังขึ้นต่อเนื่อง

แสงสีทองเริ่มหม่นลงทีละน้อย

โครงสร้างอักขระศักดิ์สิทธิ์อันสมบูรณ์แบบกำลังถูกแปรสภาพเป็นความไร้ระเบียบ!

เศษแสงที่เน่าเสียถูกเขี้ยวสีดำบดเคี้ยวอย่างตะกละตะกลาม

ภายในเตาหลอมอเวจี

พลังศักดิ์สิทธิ์หลั่งไหลเข้าไม่ขาดสาย

เปลวเพลิงหมุนวนรวดเร็วกว่าเดิม

สังขารเย่เฉินส่งกังวานแตกร้าวแผ่วเบา

กล้ามเนื้อและกระดูกเริ่มวิวัฒน์อีกครั้ง

พลังทุกสายซึ่งถูกกลืนกินมิได้สูญหาย

หากหลอมรวมกลายเป็นส่วนหนึ่งของผู้ย่อยสลาย

เบื้องบน

ค่ายกลพิฆาตดาราเริ่มสั่นสะเทือน

ขุนพลสวรรค์หลายตนหน้าเปลี่ยนสี

ผู้ควบคุมค่ายกลกระอักโลหิตสีทองคล้ำออกจากปาก

อักขระบนฝ่ามือแตกกระจายทีละชั้น

พลังมหาศาลกำลังไหลย้อนกลับออกจากค่ายกล...

และมิใช่เพียงพลัง ทว่าเสี้ยววิญญาณของพวกมันกำลังถูกกระชากผ่านสายใยอักขระ!

ขุนพลหลายตนกรีดร้องอย่างเสียจริต

เมื่อสัมผัสได้ถึงคมเขี้ยวนับหมื่นกำลังบดเคี้ยวแก่นแท้ของตนในระยะไกล

แม่ทัพเกราะดารากำหอกแน่นจนข้อนิ้วซีดขาว

แววตาอันเย่อหยิ่งเริ่มสั่นไหว

ค่ายกลพิฆาตดาราซึ่งเคยสังหารอสูรโบราณนับไม่ถ้วน

บัดนี้กลับกลายเป็นท่อส่งอาหารป้อนศัตรู

ดวงดาวจำลองดวงแรกดับลง

จากนั้นดวงที่สอง

ดวงที่สาม

ประกายบนค่ายกลค่อย ๆ มืดหม่นลงราวเปลวเทียนต้องสายฝน

ขณะที่แสงศักดิ์สิทธิ์อ่อนกำลัง

หมอกสีหมึกรอบเย่เฉินกลับหนาแน่นยิ่งขึ้น

รยางค์ทุกเส้นขยายใหญ่กว่าเดิม

ดวงตานับร้อยบนผิวเนื้อกลอกกลิ้งอย่างพึงพอใจ

กังวานเคี้ยวกลืนดังชัดขึ้นทุกขณะ

แม่ทัพเกราะดาราจ้องภาพเบื้องหน้าด้วยสีหน้าแข็งค้าง

ผู้บัญชาการกองทัพสวรรค์ผู้ไม่เคยหวั่นเกรงศัตรูผู้ใด

บัดนี้รับรู้เป็นครั้งแรกว่า...

ศัตรูเบื้องล่างมิได้กำลัง "ต้านทาน" การลงทัณฑ์จากสวรรค์

แต่มันกำลัง...

รับประทานมันอย่างเอร็ดอร่อย

ความเงียบอันหนักอึ้งเข้าปกคลุมสมรภูมิ

ไม่มีผู้ใดกล้าเคลื่อนไหว

กองทัพสวรรค์นับแสนจ้องมองหลุม๣๹๟ะเบื้องล่าง ราวกำลังเผชิญหน้าสิ่งมีชีวิตซึ่งมิอาจอธิบายด้วยสัจธรรมใด

ทันใดนั้น—

โซ่กระดูกบนแขนซ้ายของเย่เฉินส่งกังวานสะท้านฟ้าดิน

คราง...

คราง...

คราง...

กังวานเพียงไม่กี่จังหวะกลับทำให้หมอกทมิฬรอบหลุม๣๹๟ะปั่นป่วนรุนแรง

รยางค์สีหมึกนับหมื่นเส้นทะลวงขึ้นจากพื้นดินราวป่าหอกมีชีวิต

พวกมันมิได้พุ่งตรงตามหลักเรขาคณิต

แต่บิดตัว บดขยี้มิติ และโผล่ทะลุออกมาจากความว่างเปล่าด้านหลังแนวโล่ของกองทัพสวรรค์โดยตรง!

ขุนพลสวรรค์ผู้บัญชาการแนวหน้าสะบัดกระบี่ศักดิ์สิทธิ์สร้างม่านแสงหลายชั้น

นายทหารอีกหลายพันเร่งเชื่อมค่ายกลป้องกัน

โล่แสงสีทองซ้อนทับกันแน่นหนาจนคล้ายกำแพงสวรรค์

"รักษาแนว!"

เสียงตะโกนดังระงม

แต่เพียงอึดใจเดียว...

ปลายรยางค์ทุกเส้นพลันอ้าออก

ปากสีดำเรียงรายหลายชั้นเผยเขี้ยวแหลมคม

ของเหลวสีหมึกหยดลงบนม่านแสงทั้งจากด้านหน้าและด้านหลัง

กังวานกัดกร่อนดังต่อเนื่อง

ฉ่า...

ฉ่า...

ฉ่า...

อักขระศักดิ์สิทธิ์เริ่มหม่นมัว

โล่แสงเกิดรอยร้าว

จากรอยเล็กเพียงเส้นเดียว...

ลุกลามทั่วทั้งแนวป้องกัน

เสียงแตกกระจายดังสนั่น

กำแพงศักดิ์สิทธิ์ซึ่งกองทัพสวรรค์ภาคภูมิใจพังทลายลงต่อหน้าต่อตา

เสี้ยววินาทีที่แนวป้องกันแตกสลาย...

สัญชาตญาณความกลัวที่อยู่ลึกกว่าการฝึกฝนพลันเข้าครอบงำ

ทหารสวรรค์นับพันเกิดสภาวะช็อก ร่างกายแข็งทื่อดุจสัตว์เล็กเผชิญหน้านักล่าเ๮๞ื๪มิติ

รยางค์ทมิฬทะลวงเข้าสู่แนวทัพทันที

ไม่มีการต่อสู้... มีเพียงการฉีกกระชาก

ปากสีดำนับไม่ถ้วนงับเข้าที่ลำคอ แขน ขา และใบหน้าของทหารสวรรค์

ร่างที่ถูกรยางค์รัดมิได้ตายทันที แต่กระตุกเกร็งอย่างรุนแรงขณะแสงศักดิ์สิทธิ์ถูกสูบออกจากร่าง!

เสียงแผดร้องอย่างเสียจริตดังก้อง ขณะเกราะทองคำและเนื้อหนังถูกย่อยสลายทั้งเป็น

ซากแห้งกรังนับไม่ถ้วนร่วงหล่นลงสู่ทะเลเมฆราวกับใบไม้ผุพัง

แถวรบอันเป็นระเบียบแตกกระเจิง

ทหารสวรรค์บางส่วนพยายามรวมกำลังตอบโต้

กระบี่ หอก เกาทัณฑ์ ค่ายกล

ทุกสิ่งถูกระดมเข้าใส่รยางค์สีหมึกพร้อมกัน

หลายเส้นถูกฟันขาด หลายเส้นถูกแสงศักดิ์สิทธิ์เผาผลาญ

ทว่ารยางค์ซึ่งขาดกลับแตกแขนงใหม่

จำนวนยิ่งเพิ่มมากขึ้น

ยิ่งสังหาร...

ยิ่งแพร่กระจาย

เบื้องล่าง

เตาหลอมอเวจีหมุนวนเร็วขึ้นทุกขณะ

กลิ่นอายของเย่เฉินแข็งแกร่งขึ้นตามพลังซึ่งหลั่งไหลกลับคืน

ทารกวิรูปในทะเลวิญญาณหัวเราะแผ่วเบา

เสียงหัวเราะนั้นทำให้แม้แต่ผู้บัญชาการกองทัพยังรู้สึกหนาวเย็นไปถึงแก่นวิญญาณ

แม่ทัพเกราะดารากัดฟันแน่น

โลหิตสีทองไหลซึมออกจากมุมปาก

ชายวัยกลางคนทอดสายตามองกองทัพซึ่งกำลังพังทลายกลายเป็นมื้ออาหาร

ศักดิ์ศรีของสวรรค์...

มิอาจยอมให้ล่มสลายต่อหน้าต่อตา

แม่ทัพกำหอกดาราไว้มั่น

เปลวแสงรอบกายลุกโชนขึ้นอีกครั้ง

เกราะดาราแตกร้าวทีละส่วนจากการเร่งโคจรแก่นพลังเกินขีดจำกัด

ขุนพลคำรามก้อง

"ทุกผู้ถอย!"

"ข้าจะปลิดชีพมันเอง!"

สิ้นวาจา

ร่างของแม่ทัพกลายเป็นลำแสงสีทองพุ่งตรงลงสู่หลุม๣๹๟ะ

ปลายหอกฉีกมิติเป็นรอยยาว

อักขระศักดิ์สิทธิ์นับไม่ถ้วนหมุนวนรอบคมหอก

พลังทั้งหมดถูกรวบรวมไว้ในการโจมตีเพียงครั้งเดียว

เย่เฉินมิได้ถอย

ชายหนุ่มเพียงยกแขนขวาซึ่งดำคล้ำขึ้นช้า ๆ

คมหอกปะทะฝ่ามือ...

ทว่ากลับไร้ซึ่งกังวานสนั่นหวั่นไหว

ไร้แรงกระแทก

ไร้แสงสว่าง

พลังทำลายล้างที่สามารถบดขยี้ดวงดาว กลับถูกความว่างเปล่าบนฝ่ามือของเย่เฉินดูดกลืนหายไปอย่างเงียบเชียบ

ราวกับก้อนกรวดทิ้งลงสู่ห้วงอวกาศอันไร้จุดสิ้นสุด

เปลวเพลิงสีดำอมทองค่อย ๆ ลามเลียจากฝ่ามือขึ้นสู่ปลายหอก

ประกายศักดิ์สิทธิ์ถูกย่อยสลายกลายเป็นเถ้าธุลีในพริบตา

แม่ทัพเบิกตากว้าง

สัจธรรมที่เขาศรัทธามาทั้งชีวิต... บัดนี้ไร้ความหมายโดยสิ้นเชิง

เย่เฉินกระชากหอกเข้าหาตัว

ชายหนุ่มก้าวประชิดในพริบตา

ดวงตามารบรรพกาลสบสายตาแม่ทัพโดยตรง

ไม่มีความโกรธ

ไม่มีความยินดี

มีเพียงความหิวอันไร้ก้นบึ้ง

แม่ทัพพยายามชักมือกลับ แต่เพลิงมารลุกลามผ่านเกราะดาราอย่างต่อเนื่อง

อักขระบนเกราะแตกสลาย รัศมีซึ่งเคยส่องสว่างค่อย ๆ มอดดับ

เย่เฉินสะบัดมือเพียงครั้งเดียว

ร่างของแม่ทัพถูกซัดกระแทกพื้นจนเกิดหลุมขนาดใหญ่

ทั่วสมรภูมิพลันเงียบงัน

นักรบสวรรค์ทุกนายหยุดหายใจ

ผู้บัญชาการซึ่งไม่เคยพ่ายแพ้...

กลับถูกบดขยี้อย่างไร้เหตุผลในเวลาไม่กี่อึดใจ

เย่เฉินก้มมองร่างเบื้องหน้า

ชายหนุ่มแสยะยิ้มบาง

โซ่กระดูกส่งกังวานอี

กครั้ง

รยางค์สีหมึกพุ่งลงจากท้องฟ้าราวฝนสีดำ เก็บเกี่ยวซากทัพสวรรค์ที่เหลือรอด

เ๮๞ื๪ท้องนภา

อักขระสื่อสารสายหนึ่งหลุดออกจากค่ายกลบัญชาการ

ลำแสงสีทองพุ่งทะลุรอยแยกมิติกลับสู่สวรรค์ชั้นบน

มันนำภาพความพ่ายแพ้ของกองทัพชุดแรกกลับไปพร้อมกัน

เย่เฉินเงยหน้ามองรอยแยกเบื้องบน

ดวงตามารบรรพกาลสะท้อนแสงสีทองอันห่างไกล

ชายหนุ่มเลียคราบโลหิตตรงมุมปากช้า ๆ

ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบต่ำ

"อาหารว่าง..."

เย่เฉินเว้นช่วงสั้น ๆ

รอยยิ้มค่อย ๆ กว้างขึ้น

"...ชวนให้หิวกว่าเดิม"

หมอกทมิฬแผ่ขยายปกคลุมหลุม๣๹๟ะอีกครั้ง

ราวกับกำลังรอคอยเหยื่อชุดถัดไปเดินทางมาถึง

[จบตอนที่ 107]