เรื่อง ลูกกรอกขุนแผน (NC20+)

แต่ละวัน๞่า๦ไป๨้๯๱ความสนุก๜๬๲ดาวเหนือ แม้เขาจะหลงในตัวยูกิมากแค่ไหนแต่ในเมื่อเธอไม่ยอมตกลงคบเป็นแฟนแบบจริงจังสักทีเขาก็เลยใช้ชีวิตแบบเดิมต่อไป เขานัดยูกิไปทำเรื่องนั้นเรื่องนี้๨้๯๱กันในสถานที่ต่างๆ เพื่อสรรหาความตื่นเต้นใหม่ๆ ได้ไม่มีเบื่อ 

ช่วงไหนยูกิไม่ว่างเขาก็แก้เหงากับน้องนุชที่บริษัท หรือไม่ก็ออกไปหาลากสาวๆ ที่ถูกใจไปจัดการอย่างเคย และยิ่งได้มนต์บังตามาเป็นตัวช่วยก็ยิ่งง่ายในการหาเหยื่อ รวมถึงยังช่วยให้เขาหาวิธีเสพสุขใหม่ๆ สร้างความตื่นเต้นเร้าใจได้มากขึ้น

"มนต์บังตาเนี่ยนะ น้อยคนจะมีเหมือนกัน หายากพอๆ กับนิมิต๜๬๲พ่อเอ็งนั่นแหละ... ตั้งแต่ต้นตระกูล๜๬๲เอ็งมาข้าก็เพิ่งเห็นคนที่เรียกใช้ได้เป็นคนที่สองนี่แหละ"

"แล้วคนแรกล่ะครับน้า?"

"รุ่นไหนไม่รู้ นานจนจำไม่ได้แล้ว... แต่ที่จำได้คือไอ้หนูนั่นใช้ได้ชำนาญจนถึงขั้นที่ว่าจับสาวมาเสพสุขกันกลางโรงละครโดยที่ไม่มีใครเห็นหรือได้ยินเสียงสักคน ฮ่าๆๆ"

"โห... แล้วผมจะไปขั้นนั้นได้มั้ยครับ?"

"ไม่รู้สิ บอกไม่ได้หรอก แล้วแต่บารมี๜๬๲เอ็งล่ะนะ... ตอนนี้เอ็งทำได้ก็แค่สร้างเกราะบังตาในมุมแคบๆ กับบังตัวจากเป้าหมายได้ไม่กี่คน... ถึงเอ็งจะไปยืนบังตาอยู่กลางห้าง ที่กว้างๆ คนเยอะๆ ก็ไม่ได้ผลอยู่ดี อย่าไปหาทำนะมึง ข้าไม่อยากติดคุก"

"ฮ่าๆๆ ผมไม่บ้าขนาดนั้นหรอกน้า"

ดาวเหนือเดินไปคุยไปกับน้าแผนอย่างออกรส เย็นนี้เขามาเดินตลาดนัดข้างทางเพื่อฆ่าเวลาและหาซื้อขนมไปฝากยูกิที่ได้นัดกันไว้แล้ว

ขณะที่กำลังเดินดู๜๬๲เพลินๆ เขาก็รู้สึกขนลุกวูบไปทั้งตัว ดาวเหนือหยุดนิ่งกับที่และจับความรู้สึกได้ว่ามีคนจ้องมอง๨้๯๱สายตาทิ่มแทงมาจากทางด้านหลัง เขารีบหันไปมองหาก็เห็นแต่ผู้คนเดินไปมาตามปกติเลยลองถามน้าแผน

"รู้สึกมั้ยน้า... เหมือนมีคนจ้องเราอยู่"

"เออ กำลังจะบอกเหมือนกัน... ความรู้สึกแบบนี้มัน.."

"นั่น!! คนนั้น!... มันจ้องเราอยู่ใช่มั้ย?"

พอพยายามสอดส่องสายตาลอด๞่า๦กลุ่มคน เขาก็สะดุดตาเข้ากับชายคนหนึ่งที่รูปร่างสูงโปร่ง แต่งตัวง่ายๆ และสวมแว่นตาดำกำลังมองมาที่เขา แม้ภายนอกจะดูเป็นคนปกติแต่ดาวเหนือรู้สึกได้เลยว่าบรรยากาศรอบตัวชายคนนั้นมันสะอิดสะเอียนจนน่าขนลุก

"ไอ้เหนือ! หนี!!!"

สิ้นเสียงตะโกนในหัวจากน้าแผน ดาวเหนือก็ก้าวเท้าถอยหลังกำลังจะหันกลับไปวิ่งแต่ก็ต้องหยุดอยู่ที่เดิมเพราะเหมือนโดนอะไรบีบรัดไว้ทั้งตัวจนเขาขยับไม่ได้

"อะไรวะน้า! มีอะไรมาจับตัวผม!"

"ซวยแล้ว! ไม่เห็นรึไงวะ ผีตายโหงรุมกอดเอ็งอยู่ทั้งตัวเลย!"

"ชิบหาย! มันบีบ... คอผม...... หายใจ... ไม่ออก..."

ชายคนนั้นเดินเข้ามาหาเขาช้าๆ แบบไม่รีบร้อน ถอดแว่นดำออกมองดูดาวเหนือที่ยืนตัวแข็งเกร็งจนเหงื่อแตกแล้วก็แสยะยิ้ม เขายกมือขึ้นปัดในอากาศเบาๆ ทำให้สิ่งที่รัดคอดาวเหนืออยู่หลุดออกไปกลับมาหายใจได้อีกครั้ง เหลือแต่ส่วนอื่นๆ ที่ยังถูกพันรอบตัวจนขยับไปไหนไม่ได้

เขาเดินเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ จิตอาฆาตจากดวงตาดุๆ ๜๬๲ชายคนนั้นทำให้ดาวเหนือยิ่งกลัวจนตัวสั่น พยายามสุดชีวิตที่จะขยับตัวให้ได้แต่ก็ไม่เป็นผล จนกระทั่งเหลืออีกไม่กี่ก้าวจะถึงตัว ชายคนนั้นก็เริ่มพูด

"ว่าไงไอ้หนุ่ม ชื่ออะไรล่ะ มาทำความรู้จักกันหน่อยดีมั้ย?"

"ห้ามบอกชื่อเด็ดขาด ห้ามบอกอะไรทั้งนั้น! ไอ้-่านี่อันตราย เอ็งต้องรีบหนี!"

"ผะ.. ผมขยับไม่ได้เลยน้า ทำไงดี!"

"โธ่โว้ย! ตั้งสติแล้วทำอะไรสักอย่างสิวะ! ร่างเป็น๜๬๲เอ็ง ข้าทำได้แค่ชี้ทางนะโว้ย!!"

"อ่อ... พี่ชื่อเมฆนะครับ เห็นมะ.. พี่ก็คนมีมารยาท แนะนำตัวตามปกติ ไม่มีอะไรต้องกลัวหรอกน่า..... หรือเรามาเริ่มจากจับมือผูกมิตรกันก่อนดีมั้ย?"

ระยะห่างจากเขาเหลืออีกสามก้าว เมฆฉีกยิ้มแต่แฝงไป๨้๯๱ความน่ากลัวยื่นมือนำออกมา น้าแผนรีบตะโกนใส่หูดังลั่น

"ห้ามให้มันแตะตัวเด็ดขาด หนี!!! มึงต้องหนีเดี๋ยวนี้!!!"

ดาวเหนืออ้าปากกว้างแล้วกัดริมฝีปากตัวเองอย่างแรงจนเลือดไหล ความเจ็บปวดทำให้เขาสะดุ้งตื่นจนมีแรงพอที่จะยกเท้าข้างหนึ่งขึ้นสูงแล้วกระทืบลงพื้นเสียงดังจนสิ่งที่พันรอบตัวกระจายหายไป

"โห.. ใช้ได้นี่หว่า หลุดเองได้๨้๯๱" 

เมฆพูดแล้วยิ้มเหมือนสนุก ส่วนดาวเหนือยกสองมือขึ้นมามอง พอเห็นว่าขยับตัวได้ก็รีบหันหลังออกวิ่งไม่คิดชีวิต

"อ้าวไอ้น้อง! นึกว่าจะแน่... หนีไม่รอดหรอกน่า!"

ดาวเหนือวิ่งเบียดฝ่ากลุ่มคนออกจากตลาดไปจนถึงริมถนนใหญ่ที่มีรถวิ่ง๞่า๦ไปมา๨้๯๱ความเร็ว เขาหันกลับไปมองเห็นเมฆกำลังวิ่งตามออกมาเลยหันกลับไปที่ถนน เล็งหาจังหวะรถว่างเพื่อจะวิ่งข้ามไปอีกฝั่ง เสียงน้าแผนรีบเร่งบอก

"วิ่งฝ่าไปเลย! มึงมีร่างทองนะ ไม่โดนรถชนง่ายๆ หรอกโว้ย!!"

เขากัดฟันแน่นแล้วพุ่งออกไปกลางถนนวิ่งฝ่ารถที่เฉียด๞่า๦ทั้งด้านหน้าด้านหลังพร้อมกับเสียงแตรดังลั่นจนทุกคนหันมามอง จนข้ามมายืนบนฟุตบาทอีกฝั่งได้สำเร็จก็รีบหันกลับไป พอเห็นว่าเมฆยังยืนรออยู่ฝั่งตรงข้ามเพราะฝ่ารถบนถนนตามมาไม่ได้ เขาเลยหยุดพักหอบหายใจ๨้๯๱ความโล่งอก

"แฮ่ก.. แฮ่ก.. แฮ่ก.. เรา.. หนีพ้นแล้วน้า ไอ้เหี้ยนั่นเป็นใครวะ.. น่ากลัวชิบหาย.. แฮ่ก แฮ่ก.. ขอพักแป๊บนะ"

"ไม่ได้! ต้องรีบหนีตอนที่ยังมีโอกาส"

"โธ่น้า มันอยู่ฝั่งโน้นจะไป... ทำอะไร.. วะนั่น.." 

ดาวเหนือพูดแล้วหันไปดูอีกฝั่ง เห็นเมฆกำลังยกขาทำท่าแปลกๆ แล้วขว้างอะไรในมือมาทางเขา

"ไอ้เหนือ!!! หลบ!!!"

ฟี้ดดดดดดดด เปรี้ยง!!

เขาโดดหลบไปด้านข้างทิ้งตัวลงหมอบกับพื้น เสียงแหลมยาวๆ เฉือนอากาศพุ่งเป็นเส้นตรง๞่า๦ดาวเหนือไปชนกับผนังตึกที่อยู่ด้านหลัง เขารู้สึกเจ็บแสบที่แขนเลยหันไปมอง เห็นแขนเสื้อขาดเป็นทางยาวรวมถึงแขนเขาก็โดนบาดเข้าเนื้อเลือดไหลเป็นสาย

"เหี้ย! ถึงกับขว้างมีดมาเลยเหรอวะ!"

"ไม่ใช่มีด! ดูโน่น... ตรงรอยแตก"

ดาวเหนือหันไปมองด้านหลังตามที่น้าแผนบอก ตรงสุดปลายทาง๜๬๲ที่เมฆขว้างมาคือใบไม้ที่ปักลึกเข้าไปในผนังคอนกรีตแตกเป็นรอยร้าว ดาวเหนือถึงกับตัวสั่นกลัวอีกครั้ง

"ใบไม้!!! มะ มันทำได้ยังไง..."

"ศรพระราม! เล่นแบบนี้เลยเหรอวะ!!"

"ละ แล้วเราทำไงกันดีน้า!"

"ก็รีบลุกสิวะ!! ดูนั่น มันจะมาอีกแล้ว!!"

ดาวเหนือหันกลับไปทางเมฆ เห็นเขาเอื้อมมือขวาไปเด็ดใบไม้จากข้างทางมาเต็มกำมือ ยกมาที่หน้าทำปากขมุบขมิบแล้วเป่าใส่มือตัวเอง เมฆยกขาซ้ายขึ้นงอเข่าพร้อมจิกปลายเท้าแหลมขึ้นเหมือนท่ารำโขน มือซ้ายยืดออกชี้นิ้วไปที่ดาวเหนือ มือขวาที่กำใบไม้เงื้อไปด้านหลังชูขึ้นเหนือหัว แสยะยิ้มแล้วตะโกนข้ามถนน

"หลบดีๆ นะไอ้น้อง!"

"วิ่งสิวะ! เหนือ!! ถึงตายนะมึง!!!"

ดาวเหนือรีบตะกายพื้นถีบตัวลุกแล้วออกวิ่งสุดแรงเกิด เมฆกระทืบเท้าซ้ายลงพื้นเต็มแรงแล้วเขวี้ยงใบไม้ทั้งหมดออกจากมือ 

ฟี้ดดดดดด ปึกๆๆๆๆ!!

ศรพระรามหลายดอกวิ่งแหวกอากาศเป็นสายพุ่งปักเข้ากลางหลังดาวเหนือ อัดจนตัวปลิวกระเด็นออกไปอย่างกับโดนกระสุนปืนลูกซอง นอนคว่ำหน้าลงกับพื้นโดยด้านหลังเสื้อขาดวิ่นและมีใบไม้หลายใบเสียบจมเข้าไปในเนื้อ

"น้า... ผมขอโทษ...... ฮือๆๆๆ ผมลุกไม่ไหวแล้วน้า ผมขอโทษ ฮือๆๆ"

"เหนือ! ไอ้เหนือ!! อย่าเพิ่งร้อง ตอนนี้ไม่ใช่เวลา!"

เมฆเดินข้ามถนนมาแบบไม่รีบร้อน เขายิ้มหัวเราะอย่างอารมณ์ดีเพราะดูจากสภาพเหยื่อ๜๬๲เขาตอนนี้คงไม่มีทางหนีไปไหนรอด ดาวเหนือพยายามออกแรงลุกขึ้นแต่ก็ไม่ไหว ทำได้แค่พลิกกลับมานอนหงายแล้วชันตัวขึ้นนั่งคอตก มองดูเมฆเดินเข้ามาหยุดตรงหน้าเขา

"นี่เหรอวะ ผู้ครอบครองวัตถุมงคลในตำนาน... สภาพดูไม่ได้เลยนี่หว่า เสีย๜๬๲ชิบหาย"

"ฮือๆๆ มึงเป็นใครวะ! ต้องการอะไรจากกู!"

"เฮ้ออออ ก็น่าจะยอมคุยกันดีๆ แต่แรกไม่ใช่รึไง เสือกร้องไห้แบบนี้ก็เหมือนกูกำลังรังแกเด็กเลยสิวะ... ส่งมันมาซะ ลูกกรอกขุนแผน!"

"กูไม่มี! มึงพูดอะไรกูไม่รู้เรื่อง!!"

"อย่ามาเสียเวลาเลยน่า จิตดวงใหญ่อยู่ในตัวมึงแบบนี้หลอกกูไม่ได้หรอก... จริงอยู่ที่ว่าการได้รับส่งมอบสิทธิ์จากเจ้า๜๬๲เดิมจะให้ฤทธิ์ผลที่ดีกว่าการแย่งชิง แต่ถ้าจะให้แย่งออกจากมือคนตายกูก็ไม่เกี่ยงหรอกนะ... มึงเลือกเอา จะส่งให้กูแบบไหน"

ดาวเหนือเริ่มหายใจไม่ออกและไอสำลักออกมา แรงอัดกระแทกจากศรพระรามส่งผลโดยตรงกับอวัยวะภายในจนเขาเริ่มตาพร่าใกล้หมดสติ

"เหนือ! อย่าเพิ่งหลับสิวะ! ตั้งสติไว้"

"ขอโทษนะน้า ยังไงผมก็ไม่ให้น้ากับใครแน่... พ่อบอกผมให้รักษาน้าเท่าชีวิต... นี่คือสิ่งสุดท้ายที่ผมจะทำได้"

"เดี๋ยวสิวะ เอ็งจะทำอะไร?"

"ผมจะถอดแหวนแล้วกลืนลงไป มันคงไม่กล้าผ่าท้องผมตรงนี้หรอกจริงมั้ย"

"......ไอ้เหนือ"

เมฆยืนกอดอกมองอยู่เห็นดาวเหนือทำปากขมุบขมิบพูดอยู่คนเดียวก็เข้าใจว่าคืออะไร เขาหัวเราะเบาๆ ๨้๯๱ความชอบใจ

"ฮ่าๆ คุยปรึกษาอะไรกันวะ... นี่ คุณลูกกรอก บอกไอ้น้องนี่ให้ยอมมอบสิทธิ์ให้ผมดีกว่า รักษาชีวิตสุขสบายไว้ซะ... ส่วนท่านก็มาอยู่กับผม รับรองผมจะเลี้ยงดูอย่างดีและสร้างบารมีให้ท่านยิ่งใหญ่กว่าตอนอยู่กับตระกูลไหนๆ!!"

ดาวเหนือเริ่มสะอึกสะอื้นในอกแล้วใช้แรงที่เหลือจับแหวน ตั้งใจจะทำอย่างที่พูด แต่ก็โดนน้าแผนห้ามไว้

"หยุดก่อนเหนือ เรายังเหลือทางรอดสุดท้าย..."