เรื่อง อาวุธมนุษย์เกิดใหม่เป็นเจ้าชายขยะ ในโลกที่ตัดสินว่าเวทมนต์คือทุกสิ่ง
“ตระกูลโรเซตต้าเหรอครับ?”
เออร์วินทวนคำ เรเพยักหน้าเยังคงจำได้ดีถึงตราสัญลักษณ์กุหลาบสีทองนั้น ที่พระราชาอันเฟรดใช้เลยในคืนที่เออร์วินปะทะัคนของกลุ่มราตรีแห่งการล้างแค้น และเยังจำได้่ามันเป็นตราของตระกูลโรเซตต้า
เออร์วินมองเยังแปลกใจก่อนะถาม่า
“พี่สาวรู้จักตระกูลของท่านแม่ด้วยเหรอครับ”
เรเมีสีหน้าแปลกใจก่อนะถาม่า
“แม่เเป็นคนตระกูลตระกูลโรเซตต้า?”
เออร์วินพยักหน้าก่อนะตอบ่า
“ใช่ครับชื่อเดิมของท่านแม่คือเอลิเซีย โรเซตต้า ก่อนะเปลี่ยนมาใช้นามสกุลไพร์ล็อกของท่านพ่อ”
เรเที่ได้ฟังคำตอบของเออร์วิน็นิ่งไปทันที เนึกถึงในคืนที่เำาสังหารฆ่าล้างคฤหาสน์ของดอน โกเบอร์ ในคืนนั้นหลังจากที่เกลับมาที่ห้องอยู่ๆ ราชินีเอลิเซีย็เข้ามาในห้องของเพร้อมประชิดข้างหลังโดยที่เไม่ทันตั้งตัว และเมื่อได้คุยกันทั้งที่เคนนั้นยังแสดงสีหน้ายิ้มแย้มเป็นมิตรแต่ความรู้สึกที่เปล่อยออกมากลับชวนให้รู้สึกอึดอัด่าไม่เคยเป็นมาก่อน ตอนแรกเ็รู้สึกสงสัยในตัวราชินีคนนี้ ตอนนี้พอได้รู้ชื่อเดิมของราชินีเอลิเซีย็ทำให้เได้เข้าใจทันที่าคืนนั้นเโชคดีขนาดไหนที่มีชีวิตรอดมาได้
ทันใดนั้นเ็นึกถึงเรื่องหนึ่งจึงถามเออร์วิน่า
“เบอก่าสาวใช้คนนั้นน่ะหมายถึงเรซที่เป็นสาวใช้ส่วนตัวของพี่สาวของเ เมาจากที่อื่นสินะ”
เออร์วินพยักหน้าก่อนะตอบ่า
“ใช่ครับคือตอนที่ท่านพี่อายุได้ 10 อยู่ๆ คุณเรซ็มาที่เมืองนี้แ้มาที่ปราสาทบอก่าเมาเพื่อเป็นสาวใช้ส่วนตัวของท่านพี่ ซึ่งตอนแรกผม็แปลกใจอยู่ครับเพราะ่าท่านพี่นั้นมีแค่สาวใช้ที่ดูแลธรรมดาแต่กลับไม่มีสาวใช้ส่วนตัวเลย จนมามีเรซได้เป็นสาวใช้ส่วนตัวคนแรกและคนเดียวของท่านพี่” แ้เออร์วิน็เหมือนะนึกึ้ได้ี่า “อ๊ะ! เหมือนเะรู้จักัคุณลาน่าอยู่นะครับ เพราะเท่าที่ผมดูเหมือนเะเคารพคุณลาน่าอยู่มากทีเดียว”
เรเมองเออร์วินด้วยสายตาประมาณ่า่าเนั้นไม่ต้องไป่าคนอื่นเลยพร้อมัู่า
“เเอง็ไม่เคยมีสาวใช้ส่วนตัวมาก่อนจนมีฉันเป็นคนแรกไม่ใช่หรอ”
เออร์วินรีบู่า
“ของผมนั้นมันคนละกรณีกันครับเพราะ่าผมเลือกที่ะไม่มีสาวใช้ส่วนตัวเอง ็่าที่พี่สาวได้เห็นแหละครับเพราะผมมีความลับอยู่เยอะไม่มีสาวใช้ส่วนตัวะดีก่า”
เรเกลับู่า
“ความลับที่เพูดถึงนี่ใช่ที่เขารู้กันหมดแ้หรือเปล่า”
เออร์วินรู้สึกจุกจนพูดไม่ออกเพราะเรื่องที่ความลับของเขาถูกพ่อของตนรู้ตั้งแต่แรกอยู่แ้็เป็นเรื่องจริง เรเรู้สึกดีที่ได้้แหย่เด็กชาย
“แ้เรู้อะไรเี่ยวัตระกูลของแม่เบ้าง “
เออร์วินนิ่งคิดเล็กน้อยก่อนะตอบ่า
“เท่าที่รู้็มีแค่่าท่านแม่ัท่านพ่อเจอกันตอนที่เรียนอยู่ที่อาณาจักรลูมิเนียแ้็รักกันที่นั่นแค่นั้นล่ะครับ”
อาณาจักรลูมิเนียเป็นหนึ่งในเจ็ดอาณาจักรใหญ่ที่ได้ชื่อ่าเป็นู้ปกครองทวีป อาร์เคนัสมาช้านานที่มันเป็น ความยิ่งใหญ่ของมันนั้นย่อมเป็นที่ทราบได้ เรเถามเขาี่า
“แ้เได้คุยเรื่องที่เแอบทำอยู่นี้ัแม่เบ้างไหม หมายถึงหลังจากที่รู้่าความลับแตก”
เออร์วินนิ่งไปทันทีก่อนะตอบ่า
“ไม่ได้บอกครับ”
คำตอบของเขาอดทำให้เรเรู้สึกแปลกใจไม่ได้ เพราะเท่าที่เรู้จักเด็กคนนี้มาแ้่าเขาะมักเป็นคนทำอะไรไม่สมวัย บ่อยครั้งที่มักะแสดงพฤติกรรมเหมือนวายร้ายในละครเวทีหรือในนิทาน แต่มีสิ่งที่รู้เรู้เี่ยวัเขานั่น็คือเขาเป็นคนที่มักให้ความใส่ใจในครอบครัวเป็น่ามาก สังเตได้จากกิจวัตรประจําวันที่เขามักะไปเล่านิทานก่อนนอนให้เรเน้องสาวอยู่เสมอ หรือตอนที่ซื้อของัวานเชสโก้เขา็ตัดสินใจซื้อกำไรที่เป็นอาร์ติแฟกต์ตุ้มหูที่เป็นอาร์ติแฟกต์โดยที่ไม่มีการต่อราคา หรือตอนที่รู้่าพี่สาวงอนอยู่็ทำเค้กไปง้อด้วยตัวเองทั้งที่ตนเองสามารถใช้ให้คนใช้หรือสาวใช้ทำให้็ได้ หรือแ้แต่การสอนแม่ของตนทำอาหาร และที่สำคัญเลย็คือไม่่าะโดนพี่สาวหรือน้องสาวโกรธ่าไร้เหตุผลจนถึงขั้นเล่นไงเขาจนยับเขา็ไม่เคยบ่นหรือตอบโต้ สิ่งเ่าี้บ่งบอก่าแ้คนๆ นี้ะสามารถฆ่าคนได้่าหน้าตาเฉยแ้ไม่รู้สึกแต่เขาแคร์ครอบครัวของเขาเป็น่ามาก
เออร์วินมองตรงออกไปในขณะที่สายตาของเขาคล้ายักำลังมองเห็นบาง่าที่อยู่ไกลออกไปซึ่งรอยยิ้มที่ควระเป็นยี่ห้อของเขาัไม่ปรากฏบนใบหน้าก่อนะพูดต่อ่า
“ที่ผ่านมาที่ผมเลือกะปิดบังคนอื่นเพราะผมไม่ต้องการให้แผนการของผมถูกขัดขวาง ่าที่พี่สาวรู้่าหนึ่งในแผนการการปฏิรูปเหมือนของผมนั่นคือการสร้างโอกาสให้ทุกคนสามารถพัฒนาศักยภาพและความสามารถตนเองแ้ใช้ความสามารถนั้นผลักดันตัวเองให้ชีวิตของตนดีึ้ ซึ่งหนึ่งในสิ่งที่จำเป็นต้องทำ็คือการยึดอำนาจของพวกขุนนางมาไว้ที่ส่วนกลาง แต่ที่ผมไม่บอกเรื่องนี้ัคนในครอบครัว ็เพราะ่าผมไม่อยากให้พวกท่านเป็นห่วงน่ะครับ และไม่อยากให้พวกท่านมอง่าเพ้อเจ้อและทำลายแผนการเพราะเป็นห่วงผมด้วย พี่สาว็รู้นี่่าด้วยพลังเวทย์ของผมนั้นต่อให้ไม่ใช่ตระกูลพระราชา แค่เิดในตระกูลของพ่อค้าธรรมดาทั่วไป็ถูกเขี่ยออกจากบ้านแ้ แต่ทั้งที่ผมเป็นแบบนี้ทั้งท่านพ่อและท่านแม่็ยังรักและเอาใจใส่ผมอยู่เสมอ ดังนั้นผมจึงได้คิดที่ะตอบแทนอะไรพวกท่านทั้งสองบ้างและผม็ไม่สามารถบอกพวกเขาได้เพราะ่านั่นอาจะทำให้พวกเขาเป็นห่วงผมมากก่าเดิม”
เรเมองอีกฝ่ายพบ่าตั้งแต่รู้จักกันมานี่แทบะเป็นครั้งแรกที่เขาเปิดเผยความรู้สึกของเขาัเ
“แต่ตอนนี้แม่ของเ็รู้แ้นี่ไม่สิต้องู่าแม่ของเรู้ตั้งนานแ้่าเแอบทำอะไรลับหลังท่าน”
เออร์วินกลับไปยิ้มอีกครั้งพร้อมัู่า
“นั่นแหละครับผมถึงไม่จำเป็นต้องบอก”
เรเแปลกใจในคำพูดของเขาจนต้องอุทานออกมา
“เอ๊ะ?”
เออร์วินหันมายิ้มให้ัเรเ
“เพราะมันแปล่าท่านแม่รู้ทั้งรู้ทั้งที่ผมทำอยู่แต่ท่าน็ไม่คิดะห้ามงั้น็หมายความ่าผมสามารถทำมันต่อไปได้โดยที่ไม่ต้องกังวลไงครับ”
เรเนิ่งไปทันทีเรู้สึกวันนี้เหมือนเหตุผลอะไรกัน แต่ถ้าคิดไปคิดมามัน็เป็นจริง่าที่เด็กคนนี้บอก ่าในเมื่อ่าแม่ของเขารู้เรื่องนี้อยู่แ้แต่กลับไม่มีท่าทีห้ามปราม็แสดง่าเจงใจปล่อยให้เขาทำได้เต็มที่ ไม่รู้ทำไมเรเถึงรู้สึก่าบางทีราชินีเอลิเซียคนนี้อาจะเป็นแม่ที่สปอยลูกเินเหตุ็ได้
ภายในปราสาทที่ห้องของเจ้าหญิงเรเซึ่งตอนนี้กำลังยืนกอดอกตรงหน้าฉากกั้น หลายวันมานี้เไม่ได้พูดคุยัเดซี่เลยเพราะถูกพี่ชายเลากเดซี่ไปทำธุระข้างนอก แ้เะรู้สึกเสียดายอยู่บ้างเพราะเริ่มสนิทัเดซี่ึ้มาไม่น้อยแ้ แต่ถ้าคิดอีกทีเ็รู้สึกวันนี้็เป็นเรื่องดี การที่เดซี่ได้อยู่ัพี่ชายเนั่นแปล่าเสามารถถามเรื่องพี่ชายเัเดซี่ได้ ่าเขาไปทำอะไรเลยมีู้หญิงคนไหนมาข้องแวะ
เรเยืนรอพักหนึ่ง็มีเสียงแม็กกี้ดังึ้พร้อมัร่างของแม็กกี้ที่เดินออกมาจากหลังฉากกั้น เรเมองแม็กกี้ที่ตอนนี้อยู่ในชุดสาวใช้ถามเ่า
“เป็นยังไงบ้าง”
ใบหน้าของแม็กกี้แดงเล็กน้อยก่อนะตอบ่า
“ตอนใส่ในนั้น็รู้สึกอายๆ อยู่บ้างเพคะแต่พอได้ลองใช้แ้กลับรู้สึกมั่นคงและ็คล่องตัวมากึ้เพคะ ถึงะรู้สึกแปลกๆ อยู่หน่อยๆ แต่หม่อมฉันมั่นใจ่าถ้าเป็นแบบนี้หม่อมฉันะทำงานได้ถนัดึ้เพคะ”
เรเที่ได้ฟังคำตอบของแม็กกี้็อดรู้สึกแปลกใจไม่ได้ เมองแม็กกี้ตาโตถาม่าไม่เชื่อ่า
“มัน…ดีขนาดนั้นเลยหรอ”
แม็กกี้ก้มมองหน้าอกตนเองแก้มทั้งสองข้างที่เป็นกระของเ็แดงระเรื่อ แ้่าคนที่ถามะเป็นเด็กในการพูดเรื่องแบบนี้ต่อหน้าคนอื่น็ยังอดรู้สึกอายไม่ได้อยู่ดี เจึงได้แต่ตอบไป่า
“ดียิ่งเพคะ หม่อมฉันเริ่มรู้สึก่าคงะกลับไปใส่ชุดชั้นในแบบเดิมไม่ได้อีกแ้”
เรเนิ่งค้างไปเพราะเแทบไม่อยากะเชื่อ่าไปขอที่น่าอายแบบนี้ มันะดีได้ขนาดนี้จริงๆ
‘หรือ่าเราะทำรุนแรงเินไป’
เรเนึกถึงเหตุการณ์เมื่อเช้าพร้อมัรู้สึกกลัว่าท่านพี่อาจะเลียดเแ้็ได้จึงรู้สึกกลุ้มอยู่ในใจ แม็กกี้ที่เห็นเจ้าหญิงเงียบไป็ถามด้วยความสงสัย่า
“เจ้าหญิงมีอะไรหรือเพคะ”
เรเนิ่งอยู่่าั้ก่อนะู่า
“แม็กกี้ฉันะขอโทษท่านพี่ยังไงดี”
“เอ๊ะ?”
“เบอก่าพ่อของเให้เทำตามแผนการของเต่อไปได้สินะ เไม่แปลกใจเลยหรอที่เขาไม่ขัดขวางหรือห้ามปรามเเลย”
เรเถามเออร์วิน
“็แปลกใจอยู่ครับแต่ผมพอรู้สาเหตุอยู่”
“สาเหตุ?”
เออร์วินพยักหน้าก่อนะตอบ่า
“ในเช้าวันนั้นที่ผมคุยัท่านพ่อท่านได้บอกแค่่าพายุกำลังะมา และกำลังะเิดเรื่องึ้ัทวีปอาร์เคนัส ผมไม่รู้สึก่ามันเป็นแค่การพูดเล่น ผมไม่รู้่ามันเิดอะไรึ้แ้ท่านพ่อเป็นรู้เรื่องนี้ไม่ได้ยังไง แต่ผม็ได้รู้่าท่านพ่อคงเล็งเห็นอะไรบาง่า่าถ้าเมืองไพร์ล็อกไม่มีการเปลี่ยนแปลง็อาจยากที่ะอยู่รอดได้ในพายุนั้น”
เรเเงียบไปเเอง็ยังรู้สึกสงสัย่าพายุที่พระราชาอัลเฟรดพูดถึงคืออะไร แต่เคิด่ามันคงไม่ใช่เรื่องเล็กแน่นอน ไม่่าั้คนเป็นพระราชาคงไม่บอกให้เด็ก 10 ่าเขาำาเปลี่ยนแปลงปะเนี้ สิ่งเ่าี้บ่งบอกได้่าพระราชาู้นี้เชื่อใจูาที่แ้ะมีอายุเีแ่ 10 ขนาดไหน เรเเงียบไปพักหนึ่ง็ได้ยินเออร์วินถามเ่า
“เมื่อคืนพี่สาวบอกใช่ไหมครับ่าะคงไม่มีู้หญิงคนไหนมาซื้อชุดชั้นในแบบนั้น”
พอเหันไป็พบัสายตาของเขาจ้องมาที่หน้าอกของเซึ่งเ็ตอบด้วยการสับสันมือลงที่กระบาลของเขา จนเขาต้องยกมือึ้กุมหัวด้วยความรู้สึกเจ็บ
“พี่สาวผมเจ็บนะ”
เรเมองเขาด้วยสายตาเย็นชาพร้อมัู่า
“็ซัดให้เจ็บน่ะสิเด็กแก่แดด่าเะได้จำ” เรเมองเขาอยู่่าั้ก่อนะำาเขา “็จริงน่ะสิเลองนึกภาพที่มีร้านขายเขาแบบนี้ะมีู้หญิงสักกี่คนที่กล้าะเข้าไปซื้อมัน”
เออร์วินที่มือยังกุมศีรษะอยู่เงยหน้าึ้มายิ้มให้เก่อนะถามเ่า
“แ้ถ้าเป็นร้านที่ถูกออกแบบมาเพื่อู้หญิงล่ะครับ”
เรเรู้สึกแปลกใจในสิ่งที่เขาพูด
“ร้านที่ถูกออกแบบมาเพื่อู้หญิง?”
เออร์วินเอามือออกจากศีรษะก่อนะตอบ่า
“ใช่ครับพี่สาวเรานึกภาพ่าถ้ามีร้านสักร้านที่มีพนักงานเป็นู้หญิงสินค้าในร้าน็มีแต่ของู้หญิงะซื้อกัน ทั้งเสื้อผ้าน้ำหอมเครื่องสำอางและเครื่องประดับรวมถึงชุดชั้นในแบบที่พี่สาวใส่อยู่นี้”
พูดถึงตรงนี้เออร์วิน็มองไปยังหน้าอกของเรเจนโดนเสับสันมือใส่กลางกระบาลจนเขาต้องกุมศีรษะเพราะรู้สึกเจ็บอีกรอบ
เรเเริ่มคิดตามที่เขาพูดเลองจินตนาการถึงร้านค้าที่มีองค์ประกอบแบบที่เขาบอก เข้าไปในร้านที่มีพนักงานเป็นู้หญิงด้วยกัน แ้สินค้าในร้าน็มีแต่สินค้าของู้หญิง ทันใดนั้นเ็เริ่มรู้สึกถึงความแปลกใหม่และพบ่าหากมันมีร้านแบบนี้อยู่จริงมัน็ะเป็นร้านค้าที่เป็นเสมือนโลกของู้หญิงด้วยกันเท่านั้น เหันไปมองเด็กชายที่ยังคงเอามือกุมศีรษะ
“เตั้งใจะสร้างร้านแบบนั้นึ้มาจริงๆ เหรอ”
เออร์วินที่ยังคงน้ำตาลเล็ดอยู่ถามกลับ่า
“พี่สาวคิด่าดีไหมครับถ้าะมีร้านแบบนี้”
เรเกอดอกมองไปทางอื่นพร้อมัตอบ่า
“ถ้ามันเป็นร้านแบบที่เ่า็คงะดีนั่นแหละเพราะถ้าเด็กโรคจิตเเข้าไปในร้าน็คงถูกไล่ตะเพิดออกมา”
เออร์วินไม่รู้ะพูดอะไรออกมาดีเพราะจนแ้ะรอด็ยังคงถูกเรียก่าโรคจิต
พอตกเย็นวันนั้นลิลิธ็กลับมาที่ปราสาทหลังจากที่ฝึกซ้อมเสร็จ เมื่อกลับมาถึงเ็รีบมุ่งตรงไปที่ห้องโดยไม่สนใจใครเหมือนทุกที ่ากลับมาถึงห้องเ็พบัเรซที่เตรียมน้ำให้เอาบรออยู่ก่อนแ้ แทนที่ลิลิธะเริ่มอาบน้ำเกลับยืนอยู่เฉยๆ แ้สายตาของเจ้องมองไปยังหน้าอกของเรซ เรู้สึกได้่าวันนี้หน้าอกของเรซภายใต้ชุดสาวใช้มันดูเด่นก่าทุกที ็พอเดาได้่าน่าะเป็นเพราะชุดชั้นในที่เให้เรซตัดเย็บแ้็ลองใส่ดู แต่เไม่นึก่าเรซะยังใส่ถึงตอนนี้
เรซที่รับรู้ได้ถึงสายตาของลิลิธจึงยิ้มและรายงานความรู้สึกให้เฟัง่า
“เรียนเจ้าหญิงลิิลิธความรู้สึกที่ได้ลองใส่นั้นยอดเยี่ยมมันทำให้ความรู้สึกมั่นคงและคล่องตัวเป็น่ายิ่งเพคะ”
ลิลิธมองจ้องมองอกที่ตูมตั้งเด้วยความรู้สึกอิจฉา ไม่ใช่แค่เเท่านั้นแ้แต่ทุกครั้งที่เสังเตเห็นหน้าอกของเรเเ็รู้สึกอิจฉาเช่นกัน และนี่คือหนึ่งในสาเหตุที่เไม่ค่อยชอบใหู้้หญิงคนนี้อยู่ใกล้ชิดัน้องชายเ
ลิลิธรู้ดี่าเรซนั้นเป็นคนที่จริงจังและเอาการเอางานไม่ใช่คนที่ประจบ แต่เ็ยังอดสงสัยไม่ได้จึงถามเรซี่า
“มันรู้สึกดีขนาดนั้นเลยเหรอ”
เรซพยักหน้าพร้อมัตอบ่า
“รู้สึกดีเป็น่ายิ่งเพคะจนหม่อมฉันไม่คิดะกลับไปใส่ชุดชั้นในแบบเดิมอีก ทำให้วันนี้หม่อมฉันตัดชุดชั้นในเพิ่มอีกหลายชุดเลยเพคะ”
ลิลิธเงียบไปเมื่อได้ยินคำตอบส่วนเรซที่เห็นเจ้าหญิงเงียบไป็ไม่พูดอะไรแ้่าเอยากะถาม่าคนที่คิดชุดชั้นในแบบนี้ออกมาใช่เจ้าชายเออร์วินหรือไม่็ตาม ลิลิธจ้องมองหน้าอกที่นี่อิจฉาของเรซก่อนะถามเ่า
“คิด่ามันะขายได้ไหม”
ลิลิธเจำได้่านี่เป็นสิ่งที่เออร์วินพูดเมื่อเช้านี้แ้่าเะรู้จากคำตอบของเรซแ้็ตาม่าชุดชั้นในนี้ดีก่าชุดชั้นในแบบดั้งเดิมทีู่้หญิงส่วนใหญ่ใช้อยู่ แต่เ็ยังรู้สึก่าการที่น้องชายเสร้างมันึ้มาและตั้งใจะขาย็ยังเป็นอะไรที่โรคจิตอยู่ดี คำถามของลิลิธทำเอาเรซอึ้งเมื่อได้ยินคำถามก่อนะตอบ่า
“ตอนแรกนั้นน่าะยากนะเพคะอาจะต้องใช้เวลาพักหนึ่งทีู่้หญิงทั่วไปะยอมรับ”
ลิลิธที่ได้ฟังคำตอบ็ไม่ได้พูดอะไรเเพียงนิ่งคิด เไม่รู้่าน้องชายของเนึกเพี้ยนอะไรถึงคิดะขายของแบบนี้ แต่เรื่องเมื่อเช้านี้เคงต้องขอโทษเขาที่เข้าใจผิดทั้งที่เขาอธิบายเหตุผลให้เฟังแ้แต่เเลือกที่ะไม่เชื่อ
ลิลิธหันไปมองเรซก่อนะถาม่า
“นี่เรซพอดีเมื่อเช้าฉันเข้าใจผิด่าเขาทำของแบบนี้มาเพราะความโรคจิต ็เลยทำร้ายเขาไปฉันเลยอยากะขอโทษเขาเพอมีความคิดอะไรบ้างไหม”
นิยายแนะนำ
นิยายแนะนำ
ความคิดเห็น
COMMENT
เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้
เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้ เพื่อสร้างประสบการณ์นำเสนอคอนเทนต์ที่ดีให้กับท่าน รวมถึงเพื่อจัดการข้อมูลส่วนบุคคลเพื่อให้ท่านได้รับประสบการณ์ที่ดีบนบริการของเว็บไซต์เรา หากท่านใช้บริการเว็บไซต์นี้ต่อไปโดยไม่มีการปรับตั้งค่าใดๆ นั่นเป็นการแสดงว่าท่านอนุญาตยินยอมที่จะรับคุกกี้บนเว็บไซต์และนโยบายสิทธิส่วนบุคคลของเรา
0.00
0.00









userA???
???? ??? ? ???? ?? ??