0.00 
0.00 
เรื่อง อาวุธมนุษย์เกิดใหม่เป็นเจ้าชายขยะ ในโลกที่ตัดสินว่าเวทมนต์คือทุกสิ่ง
- ปรับสีและขนาดตัวอักษร
-
-
-
-
ยามค่ำคืนภายให้องส่วนตัวเรซที่อยู่ติดกับห้องลิลิธ ึ่เป็ปกติที่ตัวลิลิธมักะไปที่ห้องเร์วินน้องชายเธอ เรซเป็สาวใช้ที่มีภาพลักษณ์จริงจังทำให้สาวใช้คนอื่นๆ มักไม่ค่อยอยากเข้าหาเธอเท่าไหร่นัก ึ่เรื่องนี้ก็เป็เพราะที่มาเธอที่ต่างกับสาวใช้คนอื่นๆ
ประตูห้องเปิออกเป็เรซที่เปิประตูเดินเข้ามา เธอแขวนตะเียงที่ผนังก็ะเดินมายืนที่ข้างเตียง แววตาภายใต้แว่นตาเธอหรี่ลงเล็กน้อยก่อนะพูดว่า
“ไม่มีมารยาทเลยนะแอบเข้าห้องคนอื่นโที่เจ้าไม่อนุญาตแบบนี้”
สิ้นคำพูดเธอเงามืดมุมหนึ่งภายให้องก็มีร่างร่างหนึ่งโผล่ึ้มา จากแสงตะเียงเผยให้เห็นหญิงสาวผมสั้นสีดำใตาสีม่วงอยู่ใชุดผู้ชาย เรเจ้องมองด้านหลังเรซเธอไม่นึกว่าผู้หญิงคนนี้ะมองออกว่าเธอซ่อนอยู่ใเงาตรงนี้ เรซเริ่มทำการถอดชุดเมดทีละทีละชิ้นพลางถามว่า
“มาหากันตอนกลางคืนดึกดื่นแบบนี้คงมีธุระที่สำคัญมากสินะ”
เรเเบือนสายตาไปอีกาพยายามไม่มองเรซที่กำลังเปลือยกายต่อหน้าเธอ
“ฉันรู้แ้ว่าองค์ราชินีเอลิเซียเป็ผู้มีสายเลือดตระกูลโรเซ็ตต้า”
เรซไม่มีท่าที่ตกใจเล็กน้อยกับคำพูดเรเเธอยังคงถอดชุดต่อไปอย่างใจเย็น จนเผยให้เห็นชุดชั้นใแบบใหม่ที่เธอเพิ่งตัดเย็บใวันนี้ เรซหันมามองเรเ
“แ้ัทำไมเหรอเรื่องที่องค์ราชินีเป็ตระกูลโรเซ็ตต้าัเี่ยวข้องะไกับหญิงสาวตระกูลแบล็ควิงอย่างเธอด้วย”
เรเจ้องมองเรซก่อนะพูดว่า
“และฉันก็รู้ด้วยว่าทั้งเธอและคุณลาน่าเป็คนที่ตระกูลบริวารส่งมาเพื่อเป็คนรับใช้ส่วนตัวให้กับคนใตระกูลโรเซ็ตต้า ดูจากอิทธิพลระดับนี้คงไม่ใช่เรื่องยากที่ะสืบเรื่องที่เิดึ้กับตระกูลแบล็ควิงึ่เิดเมื่อไม่นานมานี้แต่อยู่ไกลจากที่นี่มาก”
เรซที่สวมเพียงชุดชั้นใสองตัวคือท่อนบนกับท่อนล่างนั่งไขว่ห้างลงบนเตียง มองเรเ
“แ้ัทำไมล่ะหรือที่เธอมาหาฉันคืนนี้เพียงเพื่อะเรื่องแค่นี้”
เรเก้มหน้าลงกำหมัดแน่น
“เธอช่วยหาาติดต่อคนตระกูลหรือโรเซ็ตต้าให้ฉันได้ไหม”
แววตาที่อยู่หลังแว่นเรซมองเรเพร้อมกับเพียงคอเล็กน้อยถามว่า
“เธอคิดะยืมมือตระกูลโรเซ็ตต้าแก้แค้นงั้นเหรอ”
เรเิ่คิดก่อนะพยักหน้าอย่างหนักแน่น แม้ว่าการพูดไปตรงๆ ว่าเธอต้องการยืมพลังอีกฝ่ายเพื่อการล้างแค้นะเป็เรื่องน่าอาย แต่ด้วยอำนาจและอิทธิพลอีกฝ่ายนั้นคงะเดาได้ไม่ยากว่าจุดประสงค์ใดตอนนี้เธอคือะไ ดังนั้นสิ่งที่ดีที่สุดก็คือการแสดงความจริงใจออกไปตรงๆ จึงเป็ตัวเลือกที่ดีที่สุด
“ฉันยินดีะใช้พลังฉันรับใช้ตระกูลโรเซ็ตต้าหากว่าพวกเาสามารถช่วยให้ฉันฆ่าเบเนดิกลงได้”
หลังจากที่ไปเรเก็จ้องมองเรซด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความคาดหวัง แต่เรซยิ้มเล็กน้อยก่อนะส่ายหน้าแ้พูดว่า
“เรื่องนี้ฉันคงช่วยเหลือเธอไม่ได้”
คำตอบเรซทำให้หัวใจเรเหล่นวูบ ได้ยินเรซพูดอีกว่า
“เพราะต่อให้ฉันทำเรื่องร้องขอึ้ไปสุดท้ายก็โดนปฏิเสธที่ะพบเธออยู่ดี ตระกูลโรเซตต้าเป็ตระกูลยังไงนั้นฉันว่าเธอคงยังไู่้ดีพอ จริงอยู่ว่าลำพังแค่โบกมือก็สามารถลบอาณาจักรชีวาสที่เบเนดิกคนที่เธอต้องการแก้แค้นปกครองอยู่ให้หายไปได้ แต่แ้ทำไมตระกูลโรเซ็ตต้าถึงต้องเคลื่อนไหวกำลังพลเพียงเพื่อหญิงสาวตระกูลแบล็ควิงเพียงคนเดียวด้วยล่ะ”
เรเิ่เงียบพูดไม่ออกเรซก็พูดต่อว่า
“จริงอยู่ว่าตระกูลตระกูลแบล็ควิงมีเวทย์ประำตระกูลที่สามารถเคลื่อนย้ายผ่านเงาได้ ึ่มีประโยชน์ใการลอบสังหารและสร้างความหวาดกลัวให้กับตระกูลใหญ่ไม่น้อย แต่ว่าถ้าแค่การลอบสังหารก็มีตั้งหลายวิธีและตระกูลโรเซ็ตต้าเองก็ไม่เคยขาดแคลนมือสังหารด้วย ทำไมเธอถึงคิดว่าความที่เธอเป็คนตระกูลแบล็ควิงถึงมีคุณค่าราคามากขนาดนั้นล่ะ”
คำพูดเรซัราบเรียบแต่เชือดเฉือนและจี้ตรงประเด็นจนเธอไม่สามารถแย้งได้ ขณะที่เรเกำลังถอดใจเรซก็พูดให้ความหวังเธอว่า
“แต่ก็ไม่ใช่ว่าะไม่มีวิธีอยู่นะ”
เรเรีบเงยหน้าึ้มามองเรซตัวเธอใตอนนี้คล้ายกับคนจมน้ำ แม้ฟางเส้นเดียวก็ขอคว้าเอาไว้ เรซมองเธอแ้ก็ยิ้มออกมา
“ถ้าเธอเป็ผู้หญิงเจ้าชายเร์วินเรื่องก็ะเปลี่ยนไปทันที”
เรเที่ได้ยินเรซพูดเช่นนั้นจึงคิดว่าเธอแค่ต้องการล้อเล่นพูดว่า
“ขอบคุณที่นะแต่ฉันไม่สนใจเด็กคนนั้นหรอก”
เรซกลับยิ้มเพราะเธอมองออกว่าใเรเไม่เชื่อคำพูดเธอ
“ฉันพูดจริงนะราชินีเอลิเซียเอ็นดูเจ้าชายขนาดไหนเธอก็คงรู้นี่ ส่วนเจ้าชายนั้นให้ความสำคัญกับครอบครัวขนาดไหนเธอก็คงพอมองออก เธอไม่คิดบ้างหรอว่าถ้าเธอได้เป็ผู้หญิงเาแ้ขอให้เาไปขอร้องแม่เาอีกทีแ้จากนั้นก็ให้ราชินีเอลิเซียติดต่อกับตระกูลโรเซ็ตต้าให้ก็ไม่ใช่ว่าะเป็ไปไม่ได้นี่”
คำพูดเรซนั้นฟังดูมีเหตุผลแต่เรเกลับรู้สึกถึงความย้อนแย้งอย่างประหลาด เพราะหนึ่งใสิ่งที่น่าสงสัยก็คือทำไมองค์ราชินีที่เป็คนตระกูลโรเซ็ตต้านั้นถึงมาแต่งงานกับพระราชาเมืองบ้านนอกที่อยู่สุดขอบทวีปอย่างเมืองไพร์ล็อกนี่ได้ นี่เป็สิ่งที่เธอสงสัยตั้งแต่ตอนที่รู้นามสกุลเดิมราชินีเอลิเซีย เธอมองเรซ
“ตระกูลโรเซ็ตต้าะยอมฟังเาพูดผู้หญิงที่แต่งออกจากตระกูลไปเหรอ”
เรซกับยังคงยิ้มพร้อมกับพูดว่า
“ยังมีอีกหลายเรื่องที่เธอไู่้ึ่ต่อให้ตระกูลโรเซ็ตต้าไม่ช่วยเธอใเรื่องนี้ ด้วยศักยภาพเจ้าชายเร์วิน ถ้าหากท่านทรงมีเวลาที่มากพออาณาจักรชีวาสะไนั่นก็คงไม่ใช่ปัญหาหรอกจริงไหม เพราะเธอเองก็ได้เห็นความสามารถเาใคืนนั้นแ้นี่”
เรเหลี่ตามองเรซหนึ่งใสิ่งที่เรเสงสัยก็คือท่าทีที่เรซมีต่อเร์วิน
“ดูเหมือนว่าเธอะชื่นชมเาซะเหลือเินนะทั้งที่ปกติแ้คนที่มีพื้นเพและชาติกำเนิดอย่างเธอควระเหยียดหยามและดูถูกคนอย่างเาไม่ใช่เหรอ”
แววตาภายใต้แว่นตาเรซหันไปมองที่พื้นพร้อมกับยิ้มก่อนะตอบว่า
“ตอนที่ฉันมาที่เมืองนี้ฉันทั้งดูถูกและเหยียดหยามเาอย่างที่เธอพูดเลยล่ะ และไม่เข้าใจด้วยว่าทำไมทั้งพระราชาและองค์ราชินีถึงเอ็นดูเานัก ไม่เพียงแต่ทั้งสองพระองค์แม้แต่เจ้าหญิงลิลิธที่ฉันถูกส่งให้มาเป็สาวใช้ส่วนตัวท่าน ก็ยังคงรักและห่วงใยน้องชายผู้มีพลังเวทอ่อนด้อยคนนี้เป็อย่างยิ่ง แต่เมื่อฉันได้รู้จักกับเจ้าชายมากเข้าความคิดฉันก็ได้เปลี่ยนไป” เรซหันไปมองเรเ “เจ้าชายผู้มีพลังเวทอ่อนด้อยคนนี้เาไม่เคยเอาปริมาณพลังเวทย์ตนเองมาเป็ข้ออ้างที่ะไม่ทำะไเลย เจ้าชายทรงมุ่งมั่นและยังศึกษาค้นคว้าเพื่อที่ะพัฒนาตัวเองอยู่เสมอ ฉันถึงได้เข้าใจว่าที่พวกผู้มีพลังเวทย์อ่อนด้อยนั้นมักถูกรังแกและกลายเป็ผู้ถูกกระทำอยู่เสมอไม่ใช่เพราะพลังเวทย์พวกเา แต่เป็เพราะคนเหล่านั้นไม่คิดะทำะไเลยต่างหาก และผลลัพธ์นั้นเธอเองก็ได้เห็นแ้นี่ว่าใคืนนั้นเจ้าชายทรงไล่ต้อนคนกลุ่มราตรีแห่งการล้างแค้นยังไง”
เรเนึกถึงเรื่องใคืนนั้นก่อนะถามเธอว่า
“คืนนั้นดูเธอไม่ค่อยหวาดกลัวอัศวินศักดิ์สิทธิ์เท่าไหร่เลยนะ”
เรซยิ้มแ้ให้เรเแ้ถามกลับเธอว่า
“แ้ทำไมฉันถึงำเป็ต้องกลัวอัศวินศักดิ์สิทธิ์ด้วยหรอ”
เรเจ้องมองเรซก่อนะถามเธอด้วยน้ำเสียงเรียบๆ ว่า
“เธอเคยเผชิญหน้ากับอัศวินศักดิ์สิทธิ์มาก่อน?”
เรซกลับส่ายหน้าช้าๆ
“ไม่เคยหรอก”
คำตอบเรซทำเอาเรเรู้สึกแปลกใจจนต้องอุทานเบาๆ
“เอ๊ะ?”
เรซไม่สนใจท่าทีเรเเธอเพียงพูดแค่ว่า
“แต่ก็อย่างที่เธอรู้ว่าเจ้าชายเร์วินนั้นทรงมีคู่หมั้นอยู่แ้ ถ้าเธอเลือกะเป็ผู้หญิงเาก็คงเป็ได้แต่อนุภรรยาเท่านั้น ึ่เธอะยอมไหมและฉันก็ไู่้ว่าผู้หญิงที่เป็คู่หมั้นเาะยอมด้วยหรือไม่”
เรเจ้องมองเรซก่อนะพูดว่า
“ก่อนะถามว่าผู้หญิงคนนั้นะยอมให้เามีอนุภรรยาหรือไม่ ฉันว่าเธอถามเจ้าหญิงเธอดีกว่าไหมว่าะยอมให้น้องชายเธอแต่งงานกับผู้หญิงคนอื่นหรือไม่”
คำพูดเรเทำเอาเรซิ่ค้างไปทันที เพราะะว่าไปแ้นี่ก็เป็ปัญหาที่ไม่เพียงแค่เธอแม้แต่พระราชาอัลเฟรดก็ยังทรงคิดไม่ตกจึงได้เลือกที่ะปิดความลับเอาไว้แบบนี้ มีเพียงแค่ราชินีเอลิเซียเท่านั้นที่เลือกะปิดความลับเป็เพราะความสนุกเธอ ถ้าเจ้าหญิงลิลิธได้รู้เรื่องนี้ึ้มาไม่อาละวาดก็แปลกแ้ เพียงแค่จินตนาการถึงเหตุการณ์ใตอนนั้นเรซก็สูดหายใจด้วยความหนาวเหน็บ
เรเที่เห็นว่าสามารถทำให้เรซมีสีหน้าเช่นนี้ได้ก็รู้สึกพอใจแ้ก่อนะมุดหายไปใเงา ทิ้งเพียงเรซที่กำลังจินตนาการหายนะที่อาจะเิดึ้ใาคตไว้เพียงลำพัง
ภายให้องเรเที่ตอนนี้มีเพียงโซอี้ึ่เหนื่อยมาทั้งวันกำลังหลับไหลอยู่บนเตียง เรเโผล่ออกมาเงามืดมุมหนึ่งภายให้องเธอเดินไปมองใบหน้าที่กำลังหลับไหลโซอี้ พบว่าตอนนี้เธอกำลังหลับหลายอย่างมีความสุข ผิดัตอนแรกๆ ที่เธอมักะตื่นึ้มาพร้อมกับร้องออกมาด้วยความหวาดระแวง ทำให้เร์วินต้องเข้ามากอดเธอพร้อมกับปลอบโยนหรือว่าไม่เป็ไรซ้ำไปซ้ำมาอยู่บ่อยครั้ง ึ่อาการเธอนั้นเร์วินว่าัเป็ PTSD ึ่เรเก็ไู่้ว่าัคือะไแต่ำที่เวินได้ว่าัเป็อาการาิชนิดหนึ่ง หลังจากนั้นก็ใช้วิธีการรักษาแบบที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน อย่างการให้พวกลูซี่คอยดูแลเธอนึกว่าการใช้สังคมบำบัด ตอนแรกเธอคิดว่าัเป็เรื่องเหลวไหลแต่ผลลัพธ์ใตอนนี้กลับแสดงให้เห็นว่าโซอี้ดีึ้อย่างเห็นได้ชัด อาการตื่นึ้มาแ้ร้องด้วยท่าาวันะไเธอเริ่มมีอาการน้อยลง จนพักหลังมานี้ก็ไม่ค่อยมีอาการนี้แ้ ัทำให้เธอรู้สึกทึ่งใเรื่องนี้เป็อย่างมาก
คำพูดเรซกลับเข้ามาใหัวเธอ
“เป็ผู้หญิงเด็กคนนั้นงั้นเหรอ” เรเำ
เรเนึกไม่ถึงว่าเรซะพูดเรื่องนี้กับเธอ เธอไม่คล้ายรู้สึกว่าเรซะพูดเล่นแต่เรื่องนี้ก็ไม่เคยอยู่ใหัวเธอมาก่อน เธอลองนึกภาพเด็ก 10 ที่กำลังอยู่ให้อง้าๆ นี้ เธอนึกถึงรอยยิ้มเาสิ่งที่เาพูดโเฉพาะคำพูดคำจาที่เามักหยอกล้อเธอ รวมถึงสิ่งที่เากระทำเช่นเรื่องที่เาจับหน้าอกเธอใวันนี้ โที่ไู่้ตัวเลยว่าเธอได้เผลอยิ้มออกมาเล็กน้อย
วันต่อมาได้มีเรื่องแปลกๆ เิดึ้นั่นก็คือเรเมักะมองมาที่เร์วินด้วยสายตาแปลกๆ ตั้งแต่ตอนที่เาาเข้ามาให้องเธอ เพราะต้องการหลบหนีการปะทะระหว่างนี้ลิลิธกับเรเชลที่มีึ้ใทุกเช้า
“พี่สาวัไม่ทราบว่าตื่นหรือยัง..” เร์วินพูดึ้หลังจากที่าไปเปิประตูห้องเรเสิ่งที่เาเห็นก็คือ เรเที่สวมเพียงชุดชั้นใแบบที่เาให้เธอตัดเย็บเมื่อวานก่อนกำลังออกกำลังกายอยู่ สิ่งที่เาเห็นนั้นทำเอาเาอ้าปากค้างไปใทันที เรเที่กำลังออกกำลังกายชะงักหันมามองเา
สายตาทั้งคู่สบกันเวลาใตอนนั้นคล้ายกับว่าหยุดิ่ เร์วินร้องใใจออกมาว่า
‘ชิบหายแ้’ ก่อนที่ะาักลับแ้ปิดประตู
ขณะที่เร์วินคิดว่าวันนี้คงได้เจ็บตัวเหมือนเมื่อวานเป็แน่ทว่ากลับไม่มีการกระทำะไบางอย่างจากเรเเลยแม้แต่น้อย จนเาอาบน้ำและแต่งตัวเสร็จและได้พาเธอไปที่ห้องอาหารเรเก็ไม่ได้พูดถึงเรื่องเมื่อเช้าเลยแม้แต่น้อย แต่เากลับรู้สึกได้ถึงสายตาเธอที่จ้องมาาแแผ่นหลังเา เาคิดว่าเป็เพราะเธอยังโกรธเรื่องเมื่อเช้าที่เาไปเห็นร่างกายเธอที่สวมเพียงชุดชั้นใ แต่บางสิ่งบางอย่างก็เาว่าสายตาที่เธอมองมาที่เานั้นไม่ใช่ความโกรธแต่ัเป็ะไบางอย่างที่ต่างจากปกติ
เร์วินอยากะลองถามเธอแต่ก็กลัวที่เธอะเอาผิดเาใเรื่องเมื่อเช้านี้ จึงได้แต่เลือกปิดปากเงียบ แ้ก็เป็เช่นนี้ไปเรื่อยๆ ตั้งแต่ทานมื้อเช้าเสร็จ ไปที่บ้านพวกเแ้ก็เริ่มฝึกทุ่มเหมือนทุกที แม้ะไม่มองไปแต่เาก็สัมผัสได้ว่าบ่อยครั้งที่มีโอกาสเรเมักมองมาที่เาด้วยสายตาแปลกๆ ึ่เร์วินก็ได้แต่สงสัยแต่ไม่กล้าถามและทำเป็ไม่รับรู้ถึงสายตานั้นเธอ
วันนี้เร์วินได้สอนโทมัสแก้สมการใทวีปอาร์เคนัสได้มีวิชาสมการอยู่แ้ แต่ที่เาสอนคือการแก้สมการใโลกเดิมเาโใช้เลขอารบิกและสัญลักษณ์าคณิตศาสตร์แบบที่โลกเดิมเาใช้ ึ่แม้แต่เร์วินก็ต้องยอมรับว่าโทมัสเป็คนที่เรียนรู้เร็วมาก คาดว่าส่วนหนึ่งน่าะเป็เพราะความสนใจและความตั้งใจเา
เมื่อเวลาพักเที่ยงโทมัสก็มองเลขอารบิกตนที่จดอยู่บนสมุดการตั้งโจทย์ให้แก้สมการ ตอนนี้เาเริ่มเข้าใจแ้ว่าทำไมอาจารย์เาให้ำเลขแบบนี้ เาพบว่าเมื่อเป็การตั้งโจทย์ลักษณะนี้เลขแบบที่อาจารย์ให้ำัทั้งเรียบง่ายและใการใช้งานและมีประสิทธิภาพมากกว่ามาก โทมัสหันไปาเร์วินยังไม่ทันได้กล่าวชมเก็เดินมาหาเร์วิน
“อาจารย์ัขอคุยส่วนตัวด้วยหน่อย”
เร์วินมองเาด้วยความสงสัยแต่ก็ตอบตกลง
“ได้ั” ก่อนะเดินำไปอีกาหนึ่งโมีเเดินตามเาไป เมื่อเห็นว่าห่างจากทุกคนมากพอแ้เด็กชายก็หมุนตัวกลับมา “คุณเมีะไะคุยกับผมเหรอั”
เมีสีหน้าอำ้อึ้งคล้ายลำบากใจเาชั่งใจอยู่พักหนึ่งก่อนะตัดสินใจถามว่า
“อาจารย์พอรู้ไหมัว่าเมื่อวานที่พวกผู้หญิงไล่พวกเราออกจากบ้านนั้นพวกเธอทำะไกัน”
คำถามเทำเอาเร์วินิ่ไปทันที ใสายตาเาเเป็คนที่จริงจังมากกว่าคนอื่นๆ แต่เาไม่นึกเลยว่าเคนนี้ะเป็พวกอยากรู้อยากเห็นแบบนี้ เที่คล้ายกับเดาได้ว่าอาจารย์คนนี้คิดะไอยู่จึงรีบพูดว่า
“ไม่ใช่ว่าผมอยากรู้นะัอาจารย์แต่พอดีว่าอยู่ๆ ก็เหมือนอันนาะไม่พอใจผมซะอย่างนั้น ขนาดเมื่อวานตอนทานพิซซ่าเป็มื้อเย็นเธอก็ยังแบ่งให้ผมแค่นิดเดียว พอผมถามว่าเป็ะไเธอก็ตอบมาแค่ว่า ‘คนซื่อบื้อ’ ‘คนหัวทึบ’ แ่ั้นะั ไม่เพียงแ่ั้นะัแม้แต่เนียเองก็ไม่ต่างกันเธอว่าผมแบบเดียวกับที่อันนาว่าเป๊ะ” เิ่ไปก่อนะพูดอีกว่า “พอผมลองถามว่าวันนี้แอบทำะไกันถึงต้องไล่ผมออกจากบ้านเธอก็ว่าผมแบบเดิมเป๊ะเลยั ผมเลยคิดว่าัน่าะเี่ยวกับเรื่องที่เธอว่าผู้ชายไม่เี่ยวแน่”
เร์วินิ่ค้างไปทันทีเพราะเาไม่นึกเลยว่านอกจากเาแ้ะมีคนที่เดือดร้อนเพราะชุดชั้นใแบบนี้อยู่อีก ทันใดนั้นสายตาที่เร์วินมองเก็เปลี่ยนไปคล้ายกับมองว่าหายร่วมชะตากรรม
นิยายแนะนำ
นิยายแนะนำ
![[นิยายแปล] I Am Fated Villain ยึดครองใต้หล้าด้วยระบบมารร้ายแห่งโชคชะตา](https://s3.ap-southeast-1.amazonaws.com/media.kawebook/img_story_cover/webp/1758873761_78716960.webp)
ความคิดเห็น
COMMENT
เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้
เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้ เพื่อสร้างประสบการณ์นำเสนอคอนเทนต์ที่ดีให้กับท่าน รวมถึงเพื่อจัดการข้อมูลส่วนบุคคลเพื่อให้ท่านได้รับประสบการณ์ที่ดีบนบริการของเว็บไซต์เรา หากท่านใช้บริการเว็บไซต์นี้ต่อไปโดยไม่มีการปรับตั้งค่าใดๆ นั่นเป็นการแสดงว่าท่านอนุญาตยินยอมที่จะรับคุกกี้บนเว็บไซต์และนโยบายสิทธิส่วนบุคคลของเรา
Review/Comment
userA???
???? ??? ? ???? ?? ??