เรื่อง เชียงยืนฟื้นฮัก

  ดวงอาทิตย์๧ั๢ขอบฟ้า๷๪๫คาราวานเ๨ิ๞๡า๫จนถึง๯ุ๨ส่งสินค้า

๧ุ๶ข้าม๮้๭๶ลำพ๧ั๢พลามาตร๠ึ้๞มาทางเข้าเขตชุมพลบุรีแหล่งต้นเรื่อง

เกวียนจอดบนลานดินรอขนเกลือ ตัวนายอนันต์ถูกเรียกพบ

ภายในห้องเสียงต่อว่าด่าทอถึงจำนวนที่ไม่ได้ดั่งใจ

จนนายอนันต์หาข้อแก้ตัวยกเอาผลงานผ่านมา๠ึ้๞มาเทียบ

  “โอ้น้อ ๆ นายท่าน ทุกเทือกะบ่ขี้ฮ้ายเด้อ”

หมอบก้มแทบเท้ารายงานเพิ่มเติม ยังไม่จบงาน

  “ถ่ายามโค้งเมือ พอสิได่อีกห้าหกอยู่คนดอก”

ทั้งแจงขาก๧ั๢ทางเดิม ยังมีโอกาส

เบิกทรัพย์สินจากสังกัดสำหรับกระทำการ เม็ดทองโปรยหว่านสมราคา

  “ขี้คุยกะว่าโลด บักกุลา”

ขุนรณชัยขึงขังใส่ เพราะยิ่งนานวันนายอนันต์เข็นผลงานไม่๠ึ้๞

ตราบใดตำแหน่งดาวมฤตยูทำมุมองศาทาบเมือง

วิธีเดียวคือลิดรอนช่วงวัยอายุ ผู้เกิดระยะเทวีคาระปงหนีหายหลบคมดาบ

รอจังหวะเหมาะดักฆ่าบรรดา ซึ่งอาศัยในพื้นที่บริเวณใกล้เคียงแหล่งเบาะแส

ไม่ใช่เพียงเท่านี้ ยังมีอีกสารพัดกรรมวิธีเอาชีวิตเด็กชายที่ต้องสงสัย

หากจามรเทวีมีโอรสบุตรหลวงฟ้า กับพ่อพระยาเลอสรวงคงไม่ถึงขั้นนี้

เหมือนคล้ายมีบุญแต่กรรมบัง เพราะสองท้องครรภ์เป็นธิดาทั้งสิ้น

ขนาดสรรหาสนมเสริมให้ซ้าย ขวา ยังขาดแคลนทายาท

ในเมื่อชู้รักจามรเทวียังไม่บรรลุเป้าหมายทางขุนรณชัยจึงเดือดร้อนแทน

ดุจเป็นเรื่องตัวเอง อันขบวนการทั้งหลายมี๯ุ๨ประสงค์ร้ายทั้งสิ้น

  “เหลือถ่อได๋? สมุนมึง”

ประโยคถามถึงพวกเข้าข่ายพอฆ่าได้อีก

หน่อชาติต่ำต้อยเป็นแค่สามัญ อนันต์เกรงวาสนาพนมมือกราบท่วมหัว

  “บ่หลาย นายเจ่า”

เลยประกาศกร้าวเอาอำนาจข่ม

  “เอิ้นมาให้กูเห็นแหน่”

คำสั่งจากขุนรณชัย ข้าราชการชั้นผู้ใหญ่ซึ่งมีอิทธิพล

อันนายอนันต์ขัดไม่ได้“บ่โดน ดอกเด้อ”

จึงรีบถอยออกมาพ้นเขตธรณีประตูเรือน ลงบันได

ถือคบเพลิงหยุดตรงเกวียนลำของลุงสี ก่อนตัดสินใจพูด

  “เงาหัวกู เกือบขาดแล้ว”

ปักแท่งไฟเพลิงลงดินแน่น อนันต์อัดอั้นระบายต่อ

พับม้วนใบยา ลุงสีหวั่นไม่ได้ค่าแรงงวดสุดท้ายอยู่เหมือนกัน

  “กะเฮ็ดให้เเล้ว ๆ โลดซะเป็นหยัง คืนหนิหัวหน้า”

หมายไว้สองคนยังทำอะไรพวกมันไม่ได้ บักลายสือกับบักแป

สบเหมาะลุงสีจะแสดงฝีมือจึงพูด๠ึ้๞

  “ปล่อยไป มีตะเฮาสิตายแทน”

สันดานโจรปล้นชีวิตผู้อื่นมาถึงขั้นนี้ นายอนันต์ย่อมรู้ดีแก่ใจ

  “สิเฮ็ดจังได๋ กะแล้วแต่”

โดนบีบมาจึงโยนงานต่อ ก่อนก้าวยาวถึงเล่มเกวียนตน

ทุกอย่างผ่านไปเหมือนไม่มีสิ่งใดเกิด๠ึ้๞ ในเมื่อจวนตัว

บทจะตัดทิ้งความเสียดาย ถึงจะเป็นบักลายสือก็ต้องทำ

...เช้าตรู่บรรดาลูกน้องรวมตัวกัน ต่างล้อมวงกินข้าว

จากนั้นนายอนันต์จึงเอ่ยถึงเรื่องเมื่อคืน โดยแจ้งจะพาสมุนเกวียน

เข้าหาผู้ว่าจ้างเพื่อตบรางวัล ลูกไม้ตื้น ๆ พลอยทำให้ดีใจ ตื่นเต้นกันใหญ่

ส่วนลายสือคิดต่างในใจ นึกระแวงเหตุใดได้รางวัลเฉพาะลูกหาบ

มวลเด็กชายจำนวนเหลือรอดจากฆาตกรรมอำพราง ตลอดเส้นทางจนส่งเกลือถึงที่

ทยอยเดินเรียงแถวตามหลังหัวหน้า นายอนันต์พาเข้ามาบริเวณเรือน

แคร่ไผ่ชายวัยกลางคนลักษณะองอาจ สักลายยันต์จามอักขระขอมเต็มแผ่นหลัง

ขุนรณชัยนุ่งโสร่งสูบยาเส้นม้วนใบตอง ควันโขมง

นั่งผึ่งแดดรอทักทาย“มาหล่ะบ้อ? สู”

กุลาอนันต์นั่งลงกับพื้นดิน หมอบต่ำนำกราบก่อน

  “ข้าน้อยเว้าเป็นคำเว้า เจ้านาย”

กวาดสายตามองจนคนสุดท้าย ขุนข้าหลวงโยนเศษก้อนทองประเดิม

  “กูให้สู เป็นแฮงหนุน”

ทิ้งประโยคชักชวน“เทียวหน้า เอิ้นกันมาหลาย ๆ เด้อ”

อารามอยากได้ วัยแตกพานลุกฮือต่างวิ่งตะครุบ

เก็บเม็ดเบี้ยลูกปัด บ้างโชคดีได้ทองคำติดมือ

  “ฮ่วยบักหนิ! ของกู”

บักตุ้ยตัวใหญ่ขู่เสียงดังกับอีกคน ที่ผอมแห้งจนเห็นซี่โครงชัด

  “กู ได่ก่อนเด้อ”

ดูท่าแล้วไม่ยอมกันง่าย บักจ่อยเถียงสู้

เกิดทะเลาะเบาะแว้งแย่งกัน ตามพื้นสันดานเดิมของแต่ละคน

  “-่า คั่วสู!”

ก่อนจะบานปลาย“ไว้หน้า กูแหน่เถิ่น”

ขั้นนายอนันต์ห้ามปรามในเรื่องมารยาท

ทะโมนทั้งหลาย จึงหัวหดคลานก๧ั๢เข้าที่เข้าทาง

แต่ไม่พ้นการสังเกต ขุนรณชัยจึงชี้นิ้วถาม

  “พวกมึง บ่อยากได่ซำเบาะ?”

เหมือนสังหรณ์รู้ชะตาอันคาดเดาไว้ ลายสือกับบักแปนิ่งจนถูกทัก

  “ข้าน้อย กะอยากได่อยู่แหล่ว”

บักแปทะเล่อทะล่าตอบตามจริง

  “แต่คึสิบ่ยาดไผดอก มะลางมีติดโตเอาคืนเมือต้อนพ่อแม่เป็นพอ”

ความใสซื่อของมัน บ่งบอกเป็นนัยว่าพอใจกับสิ่งที่ตัวเองมี

สำคัญก๧ั๢ถึงบ้านให้พ่อ แม่ เห็นหน้าเห็นตาต่างหาก

  “ป่ะ บักอันนี่เว้าดีคัก”

คำชมจากขุนรณชัยเห็นแวว

  “กูอยากได่มึง เป็นทาส”ขนาดออกปากความประสงค์

โอกาสที่ไม่ได้มีมากนัก ทางบักแปแบ่งรับแบ่งสู้

  “ขอโค้งเมือไปถามอีแม่ก่อนได่บ่ นายท่าน”

ลายสือเห็นความมีไหวพริบของสหาย เลยเงียบฟังอย่างเดียว

หากท่าทางสงบ ก่อเข้าตาคนผ่านประสบการณ์จึงลั่นถาม

  “มึงซือหยัง บักนั่น?”

จำต้องบอก“ข้าน้อยลายสือ ลูกแม่คำปง นายท่าน”

ขุนรณชัยกวักมือเรียก“มาให้กูเบิ่งใกล้ ๆ แหน่”

เกิดมาเพิ่งเห็นข้าหลวงแผ่นดิน ซึ่งลักษณะบุญหนักศักดิ์ใหญ่

ค่อยคลานเขยิบเข้าหา นั่งหมอบตรงหน้ามีบักแปตามประกบ

  “สูเป็นเสี่ยวกันเบาะ”เห็นความตัวติดกัน เลยซักต่อ

  “ข้าน้อย กะมีกันซำนี่”

ลายสือพนมมือกราบ ก่อนพูดภาษาท้องถิ่นไทอีสานสื่อสนทนาตอบ

พลันขุนรณชัยนึกบางอย่าง“ซั่นมีมึง กะมีมันถ่อนั่นตั๊ว”

ฝ่ายบักแปยิ้มกว้าง“แม่นแล้ว พ่อเจ้านาย”

ในใจอยากได้ชีวิตพวกมัน แต่ต้องไม่ผลีผลาม

ขุนรณชัยเหลียวมาทางกุลาอนันต์

  “บาดหนิ กูสิเว้ากับมึง”

ไม่ช้าคลานเข่าเข้ามารอคำ“ว่ามาโลดนายท่าน”

อัดยาสูบกลิ่นฉุนสูดเต็มปอด เริ่มพูดแฝงในคำ

  “เลี้ยงเกือพวกมันดี ๆ ขั่นมึงเฮ็ดบ่ได่อย่าให้กูพอหน้าอีก”

วางของถุงทองให้สำหรับแจกจ่ายทุกคน เป็นรางวัลสุดท้ายลมหายใจ

ร่างกำยำลุกจากแคร่ ดึงผ้าคาดเอวกระชับแน่นก้าวเดิน๠ึ้๞เรือน

เสมือนรู้ถึงเชิงความหมายนัยยะวาจา ทั้งเกรงบารมีขั้นระดับเจ้าขุนมูลนาย

ด้านกุลาอนันต์ขานรับพินอบพิเนา

  “ได่ ๆ ท่านขุน”

ก่อนอื่นล้วงควัก จัดแจงแบ่งให้เท่ากันตามคำบอก

พอก้าวพ้นเขตลานดินเรือนสัก ลำเสาเท่าสองคนโอบ

คำขู่ก่อให้อนันต์เหงื่อแตกพล่าน รีบรุดเดินนำสมุนก๧ั๢ยังบริเวณเกวียนจอด

...ภายนอกอาณาเขตเรือนพิกัด ซึ่งถึงวาระคาดคะเน

*ยาสั่งสำแดงอาการ ตะวันเที่ยงเหยียบเงาหัวพอดีคราวเคราะห์

  “อ๊วก!”

ประเดิมก่อน บักจ่อยพุ่งอาเจียนเลือดสด ๆ กลบปากทะลัก

มันตาเหลือกอุทาน“ข่อย หายใจบ่ออก”

ทยอยทรุดฮวบ ลงเกือกกลิ้งทุรนทุราย

เกิดอุปทานหมู่ อีกคนหงายหลังอ่อนแรงทิ้งตัวลงพื้นล้มตึง

  “โอ๊ย! อีหยัง คาคอข่อย”

หายนะหนนี้มาในกรรมวิธีสกปรก ผลงานลุงสีเขยเมืองสังฆะสุรินทร์

ได้จากพ่อตาชาวขะแมร์ มอบให้ไว้กำจัดศัตรูอันไม่ชอบขี้หน้า

มนต์ดำใช้ผ่านก้อนข้าว ที่บรรดาเกณฑ์อายุวัยกำหนดจองล้างผลาญ

หมายเอาชีวิตระยะขีดเส้นตาย เหล่าไม่รู้อิโน่อิเหน่ถูกพิษเข้าตรง ๆ

ระวังอย่างไร บักลายสือกับบักแปยังมาพลาด

เนื่องด้อยเขลาเข้าไม่ถึง เลศนัยของผู้ใหญ่ใจอำมหิต

เกลือป่นโรยปั้นข้าวเหนียว ผสมผงคราบอสรพิษสัตว์อันตรายถูกบดรวมกัน

ทาฉาบด้วยน้ำผึ้งป่ากลิ่นหอมหวาน เคลือบมวลสารสั่ง

ตามกฎห้ามแสลงเป็นทองคำบริสุทธิ์ ของล่อใจ

ระบุบักคนไหนชะตาขาด แค่มือเปื้อนสัมผัส เศษผงเม็ดทองก้อนเท่ากรวดยังถึงฆาต

อุกฉกรรจ์ล้มระเนระนาด เกลื่อนกลาดอนาถนัก

วิถีสังหารเพื่อตัดทอน ผู้จะมาแทนตนทับที่

เกลอสหายพากันขวัญกระเจิง ต่างโดนของล้มลุกคลุกคลาน

แรกคาใจฝีมือใครกันแน่ เก็บอำพรางทีละศพจวบนับรวมเกินหลายสิบ

ปลิดชีพมาเรื่อยๆตลอดระหว่างทาง ไฉนทำกันได้ขั้นนี้

กระทั่งความ๧ั๢ย่อมไม่มีในโลก ไม่ยอมต่อความกลัวใด ๆ

พร้อมเผชิญมุ่งหาฆาตกรจนเจอที่สุด แท้ทำเป็นกระบวนการ

บัญชาเถรตรงจากเบื้องบน ลำดับลดหลั่นชั้นไพร่สถุน

หลีกเลี่ยงไม่ได้ต้องสนองกิเลส รวมก่อวีรกรรมระยำ

หมายครอบจักรวาลยืนยาวโชติช่วง ตลอดขัยสกุลสืบทอดจักรวรรดิ

แดดส่องยาสั่งเริ่มออกฤทธิ์ ขับพิษสงออกมาทางอาการ

บักคนมีทองคำในถุงแขวนผูกเอว ดั่งต้องทรมาน

กลายร่างตะเกียกตะกาย ดิ้นรนหนีความตายจากยาพิษ

ข้าวกินลงท้องเหมือนกับทุกคน หากแต่ลุงสีเอาพรรคพวกพ้องใจบาป

ลอบแอบส่งว่านถอนแก้แก่กัน๧ั๢หลัง จึงไม่มีอันตราย

เฝ้าระแวดระวังตั้งแต่รู้ความจริงอันโหดร้าย ว่ามีการตายปริศนาในหมู่เด็กชาย

คติพจน์คำสั่งสอนพรตฤาษีไศล ฝังใจทั้งสองเคยร่ำเรียนจึงไม่ประมาท

ทั้งบทกลอนในสมุดข่อยใบลานอ่านวิเคราะห์ พอแตกฉาน

แยกแยะประเภทจิตใจคนด้วยวิธีกลั่นกรองวินิจฉัย

ครั้งจนมุมแพ้ไสยศาสตร์ลึก๧ั๢ตำราเถื่อนถ่อย

  “กูคึฆาต สิบ่ม้มแล้ว”

ใกล้สิ้นสภาพธาตุไฟจวนแตก บักแปเลือดทะลักออกทางจมูก

ลมหายใจแผ่วเจ็บแค้นผู้ทำได้ทุกอย่างแม้พรากชีวิตอื่น แลกกับทรัพย์สินเพื่อตัวเอง

  “พวกเฮาบ่เป็นหยังดอก เชื่อกูเสี่ยว”

ศรัทธาแรงกล้า ถ้อยคำลายสือมันประโลมปลุกปลอบมิตร

ที่พึ่งสุดท้ายรวบรวมสติ กุมห่อผ้ารำลึกพระคุณมารดาป้องปฐพี

อธิษฐานต่อบารมีสิ่งศักดิ์สิทธิ์ คุ้มครองขอชีวิตรอด เผื่อแผ่ยังผู้ร่วมชะตากรรม

ก่อเกิดพิสดารมวลหมอกครึ้ม ชั่วขณะดวงสุรีย์ถูกทาบกลืน

มืดสลัวบังตาวงแหวนสาดรัศมี พุ่งเรืองรองกระจายทั่วสารทิศ

อำนาจแถนพิโรธ บันดาลป่วนกระแสลมกรรโชก แผ่นดินไหวสั่นสะเทือน

ลำแสงวิเศษอณูสสารต้านเภทภัย แทรกฉายเข้าสู่มวลกายทุกข์

ปาฏิหาริย์ที่เรี่ยราดนอนรอความตาย ฟื้นคืนก๧ั๢มายืนหมั่นขวัญแก่นดั่งเดิมปกติ

ตาไม่ได้ฝาด สัมผัสเห็นความมหัศจรรย์ทั่วหน้า

  “กูอยู่บ่ได่แล้ว เด้อสู”

ลนลานบอกกันนายอนันต์กระโจนวิ่งหนีเอาตัวรอด ปีน๠ึ้๞เกวียนหัวซุกหัวซุน

เตลิดไร้ทิศทางหอบหิ้วย่ามสมบัติสาแหรกขาด

  “ถ่าข่อยแหน่!”

ลุงสีขนลุกโกยแนบ ชุลมุนวุ่นวายตัวใครตัวมัน

เศษหญ้าแห้งกิ่งไม้หักปลิวว่อนหมู่เมฆกลั่นละอองฝน

ดินฟ้าอากาศแปรปรวน แดดเปรี้ยง ๆ อยู่ดี ๆ มีพายุโหม

วัวเทียมเกวียนระส่ำบางตัวร้องระงม วิปริตแตกตื่นสารพัด

เสียงตีเกราะเคาะไม้จากฟากเรือนบริเวณลานดินรวมกลุ่มเขย่าขวัญ

สะดมพลตะโกนก้องรัวขับไล่*กบกินเกิ้งอาถรรพ์ตอนกลางวันแสก ๆ

  “ฮิ้ว ๆ ๆ”

ธรรมชาติสื่อปฏิกิริยาฉับพลัน กระทบต่อมวลมนุษยชาติต่างขยาดถูกฟ้าลงโทษ.

*ยาสั่งอีกหนึ่งแขนงไสยศาสตร์ดำของทางเขมร

ซึ่งสามารถทำลายล้างศัตรูคู่อาฆาต ให้ถึงตายได้ตามประสงค์

ด้วยการปรุงผสมอาหารที่มีฤทธิ์เป็นพิษ แล้วนำไปให้ฝ่ายตรงข้ามกิน

ผลเล่ากันว่าหากแก้ไขไม่ทัน บุคคลนั้นจะมีอันเป็นไปจบชีวิต

*กบกินเกิ้งที่คนถิ่นอีสานเรียก คือปรากฏการณ์สุริยุปราคา.