เรื่อง ราชันย์อัคคี กำเนิดใหม่จากเตาหลอมนรก

   เสียงเ๨็๻๩๦ุ่๸ดังมาจากหน้าถ้ำพำนัก หลินเยี่ยนเดินออกมา เห็นเ๨็๻๩๦ุ่๸วัยสิบห้าสิบหกกำลังวิ่งหอบแฮกเข้ามา นี่คือเด็กในหมู่บ้านแถวค่ายเฮยเฟิง หลินเยี่ยนเคยช่วยชีวิตเขาไว้ เขาเลยซาบซึ้งในบุญคุณมาก

　　“เสี่ยวหู่ มีเรื่องอะไรถึงรีบขนาดนี้”

　　“แย่แล้ว! คนสำนักชิงอวิ๋นมากันอีกแล้ว! คราวนี้มากันเยอะมาก อย่างน้อยยี่สิบคน แถมยังมีผู้ฝึกตนระดับสร้างฐานอีกหลายคน!” เสี่ยวหู่ร้อนรน “พวกมันกำลังค้นภูเขา อีกเดี๋ยวคงเจอที่นี่!”

　　หลินเยี่ยนขมวดคิ้ว สำนักชิงอวิ๋นอีกแล้วรึ ดูท่าการฆ่าหน่วยเจ็ดคนคราวก่อน จะทำให้พวกมันโกรธจัด คราวนี้ส่งทัพใหญ่มา คงกะจะเอาชีวิตเขาให้ได้

　　“ระดับสร้างฐานกี่คน”

　　“ข้าเห็นมีสามคน!” เสี่ยวหู่ตอบ “คนนึงกลิ่นอายน่ากลัวมาก น่าจะเป็นยอดฝีมือระดับสร้างฐานขั้นปลาย”

　　“ระดับสร้างฐานสามคน...”

　　หลินเยี่ยนครุ่นคิดครู่หนึ่ง ถ้าเป็นขั้นต้นสามคน เขายังพอรับมือไหว แต่ถ้ามีขั้นปลายมาด้วย อันตรายแล้ว

　　“เสี่ยวหู่ เจ้ากลับหมู่บ้านไปก่อน บอกชาวบ้านให้ไปซ่อนตัว”

　　“แล้วศิษย์พี่หลิวล่ะ...”

　　“ข้ามีวิธีของข้า” หลินเยี่ยนยิ้ม “วางใจเถอะ ข้าไม่เป็นไรหรอก”

　　พอเสี่ยวหู่ไป หลินเยี่ยนก็เริ่มวางแผน เขาไม่คิดปะทะตรง ๆ แต่จะใช้ภูมิประเทศให้เป็นประโยชน์ จัดการทีละคน ภูเขาเฮยเฟิงภูมิประเทศซับซ้อน ป่าทึบ เหมาะกับการซุ่มโจมตีที่สุด หลินเยี่ยนวางกับดักง่าย ๆ ไว้ตามจุดสำคัญ แล้วซ่อนตัวรอคนสำนักชิงอวิ๋นมาติดเบ็ด

　　ไม่นานนัก ศิษย์สำนักชิงอวิ๋นกลุ่มหนึ่งก็เข้ามาในป่า ผู้นำเป็นชายวัยกลางคนอายุราวสี่สิบ วรยุทธ์สร้างฐานขั้นเจ็ด เขาคือหวังเทียนสิง ผู้อาวุโสฝ่ายในแห่งสำนักชิงอวิ๋น ด้านหลังตามด้วยผู้ดูแลนอกสำนักระดับสร้างฐานขั้นต้นสองคน และศิษย์ระดับกลั่นลมปราณอีกสิบห้าคน

　　“เจ้าเดรัจฉานน้อยนั่นน่าจะอยู่แถวนี้” หวังเทียนสิงเอ่ยเสียงเย็น “แยกย้ายกันค้นหา เจอแล้วรีบส่งสัญญาณ”

　　“ขอรับ!”

　　ทุกคนแบ่งเป็นสามกลุ่ม เริ่มค้นภูเขา หลินเยี่ยนซ่อนในมุมมืด ใช้เนตรอัคคีทองจับตาดูความเคลื่อนไหว

　　“ระดับสร้างฐานสามคนแยกกันแล้ว โอกาสมาถึงแล้ว”

　　เขาแอบสะกดรอยตามผู้ดูแลนอกสำนักคนหนึ่งไปเงียบ ๆ ผู้ดูแลนอกสำนักคนนั้นพาศิษย์ระดับกลั่นลมปราณห้าคนเดินค้นหาในป่า

　　“เจ้าเดรัจฉานน้อยนี่ซ่อนเก่งจริง หาตั้งนานยังไม่...”

　　พูดยังไม่ทันขาดคำ แสงไฟสายหนึ่งก็พุ่งวาบออกมาจากป่า ผู้ดูแลนอกสำนักปฏิกิริยาไวมาก รีบเอียงตัวหลบ แต่เขาหลบพ้น ศิษย์ด้านหลังกลับไม่โชคดีขนาดนั้น

　　ตูม!

　　ลูกไฟระเบิดกลางวง ศิษย์ระดับกลั่นลมปราณสามคนบาดเจ็บสาหัสคาที่

　　“นั่นหลินเยี่ยน!”

　　ผู้ดูแลนอกสำนักตวาดลั่น ซัดกระบี่บินใส่ทิศที่ไฟพุ่งมา แต่ตรงนั้นไร้เงาคน หลินเยี่ยนย้ายตำแหน่งแล้ว เปิดฉากโจมตีจากอีกทิศ เขาใช้《เก้ากระบวนท่าเผาสวรรค์》ท่าที่สอง “อัคคีไหล” เส้นอัคคีนับไม่ถ้วนพุ่งใส่ศิษย์ที่เหลือ ศิษย์สองคนหลบไม่ทัน ถูกเส้นอัคคีเจาะทะลุร่าง กรีดร้องล้มลง

　　“บัดซบ!”

　　ผู้ดูแลนอกสำนักคำรามลั่น เร่งพลังวิญญาณทั่วร่าง ปล่อยปราณกระบี่รุนแรงออกมา ปราณกระบี่ผ่านที่ใด ต้นไม้ขาดสะบั้นเป็นแถบ แต่ก็ยังไม่โดนตัวหลินเยี่ยน หลินเยี่ยนดั่งภูตผี ลัดเลาะไปมาในป่า เดี๋ยวโผล่มาลอบกัด เดี๋ยวหายตัวไร้ร่องรอย ไม่ถึงหนึ่งก้านธูป ศิษย์ระดับกลั่นลมปราณห้าคนถูกฆ่าเกลี้ยง ผู้ดูแลนอกสำนักผู้นั้นก็บาดเจ็บหนัก

　　“เจ้าอยู่ที่ไหนแน่! แน่จริงก็ออกมาสู้กันซึ่งหน้าสิ!” ผู้ดูแลนอกสำนักตะโกนอย่างเดือดดาล

　　“จัดให้ตามคำขอ”

　　หลินเยี่ยนเดินออกมาจากหลังต้นไม้ ในมือกำกระบี่เพลิงชาด มองเขาด้วยสายตาเย็นชา

　　“เจ้า...” ผู้ดูแลนอกสำนักเห็นหน้าหลินเยี่ยนชัดเจน สีหน้าเปลี่ยนทันที “เจ้าคือหลินเยี่ยน!”

　　“รู้ว่าเป็นข้าแล้วทำไมไม่หนี”

　　“หนีรึ” ผู้ดูแลนอกสำนักยิ้มเยาะ “เจ้าแค่กลั่นลมปราณขั้นสาม ข้าระดับสร้างฐานขั้นต้น เรื่องอะไรต้องหนี!”

　　“งั้นรึ”

　　ร่างหลินเยี่ยนวูบไหว ปรากฏตัวหน้าผู้ดูแลนอกสำนักในพริบตา กระบี่เพลิงชาดตวัดออก ตัวกระบี่ลุกโชนด้วยไฟสี่สี ผู้ดูแลนอกสำนักรีบยกอาวุธกันจ้าละหวั่น แต่อานุภาพกระบี่เพลิงชาดเหนือกว่าที่เขาจินตนาการไว้มาก

　　เคร้ง!

　　กระบี่บินของเขาถูกกระแทกกระเด็น ง่ามมือฉีกขาด เลือดไหลโซม

　　“เป็นไปได้ยังไง!”

　　ยังไม่ทันตั้งตัว หลินเยี่ยนก็ใช้ออกด้วยท่าที่สาม “ระเบิดเพลิง” ลูกไฟยักษ์ระเบิดในระยะเผาขน ผู้ดูแลนอกสำนักร้องไม่ทันออกเสียง ก็ถูกระเบิดเป็นตอตะโก

　　“ศพแรก”

　　หลินเยี่ยนเก็บกระบี่เพลิงชาด กวาดถุงสมบัติของผู้ดูแลนอกสำนัก แล้วรีบจากไป ไกลออกไป อีกสองกลุ่มได้ยินเสียงระเบิด รีบตามมาทันที

　　“นั่นผู้อาวุโสหวังเทียนสิง!”

　　“ทางนั้นมีการต่อสู้! เร็วเข้า!”

　　แต่พอมาถึง เห็นเพียงศพเกลื่อนกลาดและซากไหม้เกรียมของผู้ดูแลนอกสำนักคนนั้น

　　“บัดซบ! หลินเยี่ยนเจ้าเดรัจฉานน้อยนั่นอยู่ที่นี่จริง ๆ!”

　　หวังเทียนสิงหน้าเขียวคล้ำ นึกไม่ถึงว่าเพิ่งแยกทาง หลินเยี่ยนก็ฉวยโอกาสเก็บไปแล้วหนึ่งกลุ่ม

　　“รวมพล! ห้ามแยกกัน!”

　　คนยี่สิบคน ตอนนี้เหลือแค่สิบสี่

　　“ผู้อาวุโสหวังเทียนสิง พวกเรา...” ผู้ดูแลนอกสำนักอีกคนเริ่มกลัว

　　“กลัวอะไร!” หวังเทียนสิงตวาด “มันมีคนเดียว พวกเรามีตั้งขนาดนี้ ยังกลัวจัดการมันไม่ได้รึไง”

　　“แต่ว่า...”

　　“แต่อะไรอีก! ค้นให้ละเอียด! วันนี้ต้องลากคอมันออกมาให้ได้!”

　　ทุกคนค้นหาต่อ แต่คราวนี้รวมกลุ่มกัน หลินเยี่ยนหาช่องลอบกัดยากแล้ว

　　“ดูท่าต้องปะทะตรง ๆ แล้วสินะ”

　　หลินเยี่ยนเดินออกจากที่ซ่อน ยืนบนหินยักษ์ ก้มมองคนสำนักชิงอวิ๋นเบื้องล่าง

　　“หลินเยี่ยน!”

　　หวังเทียนสิงเห็นเขา แววตาฉายความอำมหิต

　　“เจ้าเดรัจฉานน้อย โผล่หัวมาจนได้!”

　　“โผล่มาแล้วจะทำไม” หลินเยี่ยนยิ้มเยาะ “วันนี้ พวกเจ้าอย่าหวังว่าจะรอดไปได้สักคน”

　　“โอหัง!”

　　หวังเทียนสิงโกรธจัด “แค่กลั่นลมปราณขั้นสาม ยังกล้าสามหาว! ทุกคน ลุยพร้อมกัน ฆ่ามัน!”

　　สิบสี่คนลงมือพร้อมกัน สารพัดอาคมและอาวุธถล่มลงมาดั่ง-่าฝน หลินเยี่ยนยืนบนหินยักษ์ เผชิญการโจมตีเหล่านี้ ไม่ถอยแต่กลับรุกคืบ

　　“ระเบิดเพลิง!”

　　เขากระแทกสองฝ่ามือ ลูกไฟยักษ์พุ่งออกไป ลูกไฟขยายตัวกลางอากาศ จนเส้นผ่าศูนย์กลางถึงสามเมตร แผ่ความร้อนน่าสยดสยอง

　　บึ้ม!

　　ลูกไฟระเบิด เปลวเพลิงกลืนกินเบื้องหน้าจนสิ้น เสียงกรีดร้องระงม พอแสงไฟจางลง สิบสี่คนเหลือยืนอยู่แค่แปดคน ในนั้นเป็นศิษย์กลั่นลมปราณห้าคน กับหวังเทียนสิงและผู้ดูแลนอกสำนักคนนั้น อีกหกคน... กลายเป็นตอตะโกไปหมดแล้ว

　　“เป็นไปไม่ได้!”

　　หวังเทียนสิงมองภาพนี้อย่างตกตะลึง ไอ้เด็กกลั่นลมปราณขั้นสาม มีพลังน่ากลัวขนาดนี้เชียวรึ

　　“ไม่มีอะไรที่เป็นไปไม่ได้”

　　หลินเยี่ยนกระโดดลงจากหินยักษ์ กำกระบี่เพลิงชาด เดินตรงเข้ามา

　　“ต่อไป... ตาพวกเจ้าแล้ว”

　　ศิษย์กลั่นลมปราณห้าคนที่เหลือหน้าซีดเผือด หันหลังวิ่งหนี แต่หลินเยี่ยนจะปล่อยให้หนีรึ

　　“อัคคีไหล!”

　　เส้นอัคคีนับไม่ถ้วนพุ่งออกไป เจาะเข้าใส่ศิษย์ที่หนีทุกคนอย่างแม่นยำ ห้าคนร้องโหยหวนล้มลง ลุกไม่ขึ้นอีกเลย ตอนนี้ เหลือแค่หวังเทียนสิงกับผู้ดูแลนอกสำนัก

　　“ลุยพร้อมกัน!”

　　หวังเทียนสิงกัดฟัน ร่วมมือกับผู้ดูแลนอกสำนักรุมโจมตีหลินเยี่ยน ผู้ฝึกตนระดับสร้างฐานสองคนลงมือพร้อมกัน อานุภาพไม่ธรรมดาจริง ๆ หลินเยี่ยนรับมืออย่างทุลักทุเล แต่เขามีอัคคีทิพย์สามชนิด มีกระบี่เพลิงชาด และยังมี《เก้ากระบวนท่าเผาสวรรค์》ที่เพิ่งเรียนมา ทั้งสองฝ่ายสู้กันกว่าร้อยเพลงยุทธ์ หลินเยี่ยนเริ่มเป็นฝ่ายได้เปรียบ

　　ผู้ดูแลนอกสำนักคนนั้น ถูกหลินเยี่ยนฟันตายในดาบเดียว เหลือหวังเทียนสิงแค่คนเดียว

　　“บัดซบ... บัดซบ!”

　　หวังเทียนสิงคลุ้มคลั่ง ล้วงยาลูกกลอนออกมาจากอกเสื้อ กลืนลงไปอย่างไม่ลังเล นั่นคือยาระเบิดโลหิต เพิ่มพลังมหาศาลได้ในเวลาสั้น ๆ แลกกับความอ่อนแออย่างหนักหลังจากนั้น

　　“เจ้าเดรัจฉานน้อย ข้าจะให้เจ้าตาย!”

　　พอกลืนยาระเบิดโลหิต กลิ่นอายหวังเทียนสิงพุ่งพรวด จากสร้างฐานขั้นแปดทะยานไปถึงสร้างฐานขั้นเก้าสูงสุด ดวงตาเขาแดงฉาน ทั่วร่างแผ่รังสีอำมหิต

　　“สร้างฐานขั้นเก้า...”

　　หลินเยี่ยนสีหน้าเคร่งเครียด นี่เป็นครั้งแรกที่เจอคู่ต่อสู้ระดับสร้างฐานขั้นปลาย แถมยังเป็นระดับสูงสุด

　　“เข้ามา ให้ข้าดูหน่อยว่าสร้างฐานขั้นเก้าจะแน่แค่ไหน!”

　　ทั้งสองปะทะกันอีกครั้ง ครานี้ หลินเยี่ยนตกเป็นรอง การโจมตีของหวังเทียนสิงเร็วและแรง ทุกดอกแฝงพลังน่ากลัว หลินเยี่ยนทุ่มสุดตัวถึงจะพอต้านไหว แต่เขาไม่ลนลาน เพราะเขายังมีไพ่ตาย

　　“ได้เวลาแล้ว...”

　　หลินเยี่ยนสูดหายใจลึก เร่งอัคคีทิพย์ทั้งสามในกาย

　　“สี่ไฟรวมเป็นหนึ่ง!”

　　อัคคีทิพย์ทั้งสี่ผสานกันในพริบตา กลายเป็นเปลวเพลิงหลากสีลุกโชนรอบกาย วินาทีนี้ รัศมีพลังเขาพุ่งทะยาน พลังรบไล่จี้สร้างฐานขั้นแปด!

　　“อะไรกัน!”

　　หวังเทียนสิงหน้าถอดสี หลินเยี่ยนฉวยโอกาส ใช้ออกด้วยท่าที่สาม “ระเบิดเพลิง” ฉบับอัปเกรด...

　　“ระเบิดเพลิง... สามไฟ!”

　　ลูกไฟสามสียักษ์พุ่งเข้าถล่มหวังเทียนสิง หวังเทียนสิงต้านสุดชีวิต แต่ก็ยังถูกซัดกระเด็นไปหลายสิบเมตร อกยุบ เลือดกระอักไม่หยุด

　　“ทำไม... ทำไมถึงเป็นแบบนี้...”

　　เขานอนกองกับพื้น แววตาเต็มไปด้วยความคับแค้น หลินเยี่ยนเดินมาหยุดตรงหน้า ก้มมองลงมา

　　“กลับไปบอกอวิ๋นเทียนจี ข้าจะไปเยือนถึงที่ ไปเอาชีวิตสุนัขของมัน”

　　“จะ... เจ้าอย่าฝันไปหน่อยเลย... เจ้าสำนัก... เจ้าสำนักต้องฆ่าเจ้าแน่...”

　　“งั้นข้าจะรอดู”

　　หลินเยี่ยนแทงกระบี่ลงไป ปลิดชีพหวังเทียนสิง จบศึก หน่วยไล่ล่ายี่สิบคน ตายเรียบ หลินเยี่ยนกวาดถุงสมบัติทั้งหมดมา ผลตอบแทนคุ้มค่า ศึกนี้ เขาไม่ได้แค่ได้ทรัพยากร แต่ที่สำคัญคือได้พิสูจน์ฝีมือตัวเอง

　　กลั่นลมปราณขั้นสาม สังหารสร้างฐานขั้นเจ็ด ผลงานนี้สั่นสะเทือนสิบแปดเมืองได้แน่!

　　หลินเยี่ยนไม่รั้งรอ รีบออกจากภูเขาเฮยเฟิง เขารู้ดี สำนักชิงอวิ๋นไม่ยอมจบแค่นี้แน่ ต่อไปต้องมีศัตรูที่แกร่งกว่ามาอีก

　　“ได้เวลากลับพรรคมารโลหิตแล้ว”

　　เขามองไปไกลแสนไกล แววตาฉายประกายมุ่งมั่น เส้นทางล้างแค้น เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น

คุณต้องการให้ผมช่วยเหลือในการจัดรูปแบบหรือแปลเนื้อหาอื่น ๆ ต่อไปหรือไม่ครับ?