เรื่อง เมื่อฉันกลายเป็นเมียทหาร
“ีแล้ว่ะ ้า่านั้นัขอตัวัก่อนะะป้า” ิเาบอกลาเื่เห็น่าี้บ้านฟู่น่าจะำอาหารค่ำัเสร็จแล้ว เกลัว่าเาจะเห็นเถือะเป๋าเข้าไปี่ห้องเ็ฟืน ิเาึต้องูาเาให้ีก่อน
“ไปเถอะ เิาปลอดภัยะอาเา” ป้าเ่ยโบกมือลาและมองตามหลังร่างบางของิเา่าติดจะั เกลัวแทนเ็าไปหมด กลัว่าาเิาจะไม่าื่ ท้ายี่สุดี่เป็นาัิใของิเา ป้าเ่ยเอง็ไม่สามารถูอะไรไ้มากั เคิด่า้าฟู่จิงิงรู้เรื่องทุก่าจากิเา าีเาอาจจะู่ดูแลัี ๆ ็ไ้ ่าน้อยมัน็ยังีก่าาี่ิเาจะต้องทนู่ัพวกบ้านฟู่พวกี้
เาโบกมือลาป้าเ่ยและหันหลังเดินออกจากบ้านไป ไม่นานเ็มาถึงประตูรั้วหน้าบ้านตระกูลฟู่ ิเาลอบมองซ้ายมองขวา่าระมัดระวัง เื่เห็น่าไม่น่าจะมีใครผ่านไปมาี้ เ็รีบอุ้มะเป๋าและใช้ลำตัวบังเอาไว้ไม่ให้ในบ้านฟู่มองเห็น ก่อนจะวิ่งเร็ว ๆ เข้าไปในห้องเ็ฟืนและปิดประตูเงียบทัน เสียงหอบเบา ๆ ของิเาดังขึ้น่าอดไม่ไ้ ถึงแม้่าร่างกายี้จะีขึ้นมากแล้ว แต่าำอะไรเร็ว ๆ ็ยังำให้ร่างกายอ่อนแอี้ไม่คุ้นชิน ิเาไ้แต่ถอนหายใจี่ในี่สุดเ็สามารถแอบัเข้าห้องมาไ้โดยไม่มีใครเห็น
เามองไปรอบ ๆ ห้องเก่าคร่ำคร่าี่ร่างเดิมู่มานานถึงสามปี ภายในห้องี้ถึงแม้จะดูเรียบร้อยีและไม่มีร่องรอยของารื้อค้น่าี่ั็ตามที แต่ิเา็ยังต้องสำรวจตรวจสอบก่อนเข้านอนอีกครั้งตามนิสัยของสายสืบี่เคยชินในชาติก่อนู่ี ไม่่านั้นเคงนอนไม่หลับ หลังจากเดินสำรวจรอบห้อง่าถี่ถ้วนแล้ว ิเา็นำะเป๋าไปหนุนนอนบนี่นอนเก่าแทนหมอนใบเดิม โดยใช้ผ้าปิดบังเอาไว้ไม่ต่างจากปลอกหมอน เกลัว่าตระกูลฟู่จะแอบมองผ่านรูผนังของโรงเ็ฟืนแล้วเห็นเข้า ิเาไม่ไ้โลกสวยมากพอี่จะคิด่าเลวพวกนั้นจะปล่อยเไปง่าย ๆ ถึงแม้่าช่วงี้เาจะยังไม่มายุ่งัเเหมือนร่างเดิมู่็ตามที ยังไงิเา็ยังต้องระวังตัวเอาไว้ก่อนจนก่าจะถึงเวลาี่เต้องออกจากบ้านซึ่งเป็นเหมือนนรกของร่างเดิมหลังี้
ยงคืนของคืนนั้น ิเาลืมตาขึ้นมา่ารู้เวลา เสำรวจรอบ ๆ ก่อนจะลุกขึ้นไปเปลี่ยนเสื้อผ้าในะเป๋าี่ซื้อมาก่อนหน้าี้และล้างหน้าล้างตาให้สะอาดสดชื่นก่อนจะออกเิาเข้าไปในตัวอำเภอหลังจาก เาำทุก่าให้เงียบี่สุด แม้แต่ไฟจากเทียนในห้องเ็ยังไม่จุดมันขึ้นมาให้อื่นสงสัยไ้ สิบห้านาทีต่อมา ิเาค่อย ๆ เปิดประตูเก่าคร่ำคร่าให้เบาี่สุดและโผล่หัวออกไปูาเาโดยรอบ เื่เห็น่าในบ้านตระกูลฟู่เงียบสนิทและไม่มีแสงไฟภายในสาดส่องออกมา ิเา็พรูลมหายใจออก่าโล่งอก จากนั้นเรีบออกจากห้องไปและปิดประตูเอาไว้ไม่ให้อื่นรู้่าเจากไปแ ร่างบางของิเาี่กำลังถือะเป๋าใบขนาดย่อมซึ่งในนั้นมีเสื้อผ้าใหม่ของเเพียงชุดเียวและเอกสารส่วนตัวต่าง ๆ ี่จำเป็น็ู่ในนั้นทั้งหมดทอดยาวออกไปในยามดึกสงัดของค่ำคืนี้ ท่ามกลางแสงดวงดาวี่พร่างพราวู่กลางท้องฟ้า ิเาเร่งเดินแกมวิ่งออกจากหมู่บ้านไปให้เร็วี่สุด เยังต้องเดินเข้าไปในอำเภอซึ่งมีระยะทางไกลมากถึงสิบก่ากิโลเมตร ีี่ิเาไ้นอนพักผ่อนไปหลายชั่วโมงก่อนหน้าี้ ำให้เไม่รู้สึกง่วงนอน่าี่ั เพราะิเาไม่แน่ใจ่าร่างกายี้จะสามารถทนต่อความง่วงและาเิาครั้งี้ไ้หรือไม่ พอเห็น่าตัวเองไม่เป็นอะไร็ำให้ิเายิ้มบางออกมาไ้เสียที ี้เต้องเร่งเดินไปให้ถึงจุดี่นัดหมายเอาไว้ัขับรถสามล้อให้เร็วี่สุด ถึงแม้่าิเาจะไม่รู้่าี้เป็นเวลากี่โมงแล้ว็ตามที แต่ิเาคิด่าเจะต้องไปถึงี่นั่นก่อนเวลา่าแน่น อบสองชั่วโมงต่อมา ในี่สุดิเา็มาถึงสถานี่นัดหมายัขับรถสามล้อ เยืนรอู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ในอำเภอเงียบ ๆ เพื่อพักเหนื่อย เพราะเื่ครู่ิเาวิ่งมาจากทางเข้าอำเภอตลอดทาง ำให้เรู้สึก่าขาเรียวเล็กี้แทบจะหักลงไปแล้ว
“โอ้ แม่หนูมาเร็วจริง ๆ มา ๆ ขึ้นรถ” ลุงขับรถร้องเรียกขณะี่กำลังเคลื่อนรถมายังจุดี่ิเายืนหอบรอ “ขอบคุณคุณลุงี่มารับั่ะ” ิเาบอกพร้อมรอยยิ้ม ี้เรู้สึกโล่งอกเสียทีี่เห็น่าี่นัดหมายนั้นมาจริง ๆ จากี่เคยกลัว่าเขาจะรับเงินมัดจำไปแล้วจะเบี้ยวงาน
“ต้องขอบคุณหรอก ยังไงแม่หนู็จ่ายค่าเหมารถให้ลุงู่ีใช่ไหมล่ะ” ลุงบอกยิ้ม ๆ เขากำลังรอให้เขึ้นมานั่งี ๆ ก่อนึจะออก “ใช่่ะ เรารีบไปัีก่า่ะ รถไฟของัจะออกเิาเจ็ดโมงเช้า” ิเาจับะเป๋าของเเอาไว้หลังจากนั่งีแล้วหันไปบอกลุงขับ
“ ๆ ลุงจะรีบพาไปสถานีรถไฟเี๋ยวี้แหละ” ขับพยักหน้ารับและเร่งเครื่องรถสามล้อออกไปจากใต้ต้นไม้ใหญ่ทันที ระห่างทางเขายังชวนิเาคุยไปด้ รถสามล้อเคลื่อนตัวไปตามถนนลูกรัง่าไม่ช้าไม่เร็ว ขับกลัว่าิเาจะนั่งไม่สบาย เขาึพยายามขับให้นิ่มนวลี่สุดเท่าี่จะำไ้
“หนูเิาเียวไม่กลัวเหรอ” ขับเอ่ยถามขณะี่กำลังขับสามล้อตรงไปตามทางข้างหน้า่าระมัดระ “กลัว่ะ ยังไงบนรถไฟ็ต้องมีอีกเยอะี่เิาเหมือนั” ิเาตอบ่ามั่นใจในตัวเองไม่น้อย ถึงเจะพอรู้่ายุี้าเิาของผู้หญิงตัวเียวจะอันตรายู่บ้าง แต่ิเาเชื่อ่าตัวเสามารถดูแลตัวเองไ้ไม่ย “อืม… นั่นมัน็จริง แต่ยังไง็ระวังเอาไว้บ้างล่ะ พวกขโมยัพวกหลอกลวงมีเยอะะ ลุงเห็นมาหลายแล้วี่พลาดท่าถูกหลอกไปขายตัวน่ะ” ลุงเล่า่าเป็นห่วง
“เข้าใจ่ะลุง รับรอง่าัจะไม่คุยัแปลกหน้าแน่นอน่ะ” ิเาเห็น่าลุงขับหวังี เึไม่อยากำให้เขาต้องกัง าี่ิเาจะเิามาถึงสถานีรถไฟ ท้องฟ้ายามี้็เข้าสู่ช่วงใกล้รุ่งเช้าเข้าไปทุกทีแล้ว ิเาจ่ายเงินี่เหลือสี่สิบหยวนให้ลุงขับ จากนั้นเ็ขอตัวจากไป โดยี่ลุงขับยังอวยพรให้ิเาเิาไปถึงี่หมาย่าปลอดภัยด้ งแยกัลุงขับสามล้อ ิเาเดินหาร้านอาหารเช้าเพื่อกินข้าวและหาห้องน้ำเข้าก่อนาเิาไกลจะเริ่มขึ้น เไม่กล้าเข้าห้องน้ำบนรถไฟยุี้แน่ ิเาึต้องำธุระส่วนตัวให้เสร็จก่อนเิา ีี่ี้ในสถานีรถไฟยังไม่มากั ำให้ิเาไ้นั่งกินมื้อเช้าี่ร้านใกล้ ๆ ่าไม่ต้องรีบร้ ิเาใช้เวลาทานอาหารและหาซื้อเสบียงเอาไว้กินระห่างทางเสร็จ็ไปหาห้องน้ำเข้าจนเรียบร้อย ี้ใกล้ถึงเวลาี่รถไฟจะมาเทียบี่ชานชลาแล้ว ิเาึรีบเดินไปนั่งรอก่อนี่อื่นจะมามากก่าี้
เารอขบวนรถไฟเี่ยวแรกู่นานเกือบครึ่งชั่วโมง เื่เห็น่ารถไฟจอดนิ่งสนิทแล้ว เึถือะเป๋าและตั๋วรถไฟขึ้นไปหาี่นั่งทันที ซึ่งก่อนหน้าี้มีจำนวนมากี่ต้องขึ้นรถไฟเี่ยวเียวัเมารอัู่ก่อนแล้ว ิเาึกลัว่าเจะไม่มีี่นั่งด้านบน โชคีี่ิเาเบียดเสียดผู้ขึ้นไปไ้เป็นกลุ่มแรก ๆ เรีบหาี่นั่งข้างหน้าต่างทันทีี่เห็นเบาะ่าง ิเาไม่กล้าวางะเป๋าเอาไว้ไกลตัว เเลือกี่จะถือมันเอาไว้บนตักและกอดเอาไว้ใกล้ตัวแทน ิเานั่งไ้ไม่นาน็มีชายหญิงวัยกลางมานั่งฝั่งตรงข้ามัี่นั่งของเ จากนั้น็มีหญิงสาวรุ่นราวคราวเียวัมานั่งข้างเอีกหนึ่ง ำให้ี้เก้าอี้ในแถวของิเาไม่มีี่่างทันที เไม่สนใจจะมองแปลกหน้าเหล่านั้น ิเาเลือกี่จะหันออกไปมองด้านนอกหน้าต่างแ ครึ่งชั่วโมงต่อมา เสียงประกาศจากขบวนรถไฟ็ดังไปทั่วทั้งขบวนและชานชลาด้านนอก ี้ถึงเวลาี่รถไฟจะออกจากชานชลาแล้ว ิเาหลับตาลงเพื่อไม่ต้องูคุยัเพื่อนร่วมทาง ถึงแม้เจะไ้ยินสองผัวเมียี่นั่งตรงข้ามกำลังคุยัหญิงสาวี่นั่งข้างเู่็ตามที ิเา็ไม่อยากจะสนใจ ี้เกำลังคิด่าบ้านฟู่จะรู้หรือยัง่าเหนีออกจากบ้านมาแล้ว และหากเารู้แล้วเาจะำ่าไรต่อไป
ยงลมพัดผ่านด้านข้างจากเบาไปหาหัตามความเร็วของรถไฟี่เพิ่มขึ้น รถไฟขบวนี้ยังมีจอดอีกสามสถานีก่อนจะถึงหางโจวตามเวลาเดินรถ ิเาเห็นแต่แรก่าในขบวนรถคันี้มีขึ้นเป็นจำนวนมากแล้ว หาก่าในสถานีต่อ ๆ ไปมีขึ้นมาอีก็คงต้องมียืนับ้างแล้ว เไม่นึก่าานั่งรถไฟในยุี้จะมีมากถึงขนาดี้ ทั้งี่ิเาคิด่ารถเี่ยวแรกคงมีไม่มากั แต่ักลายเป็น่าส่วนใหญ่ต่างเลือกนั่งรถเี่ยวแรกไปยังหางโจวเกือบทั้งนั้น ำให้าเิาของเดูอึดอัดไม่น้ หมู่บ้านซวงหลิน เหมียนจูตื่นมา็ยังคงตะโกนด่าทอิเาโดยไม่รู้่าเไม่ไู้่ี่ห้องเ็ฟืนอีกต่อไปแล้ว ฟู่อ้ายโกวไ้แต่ทอดถอนใจ่าระอาันิสัยของเมียเขาี่เอาแต่ก่นด่าไปทั่วตั้งแต่เช้า “กแกมีใครเห็นนังตัวีนั่นบ้างไหม” เหมียนจูยังคงอยากแสดงความเป็นใหญ่ในบ้านให้ิเาดูอีกสักครั้ง เไม่เชื่อ่าลูกสะใภ้ี่เคยอ่อนแอจะกล้าแข็งข้อนานขนาด “ไม่เห็นะครับแม่” ฟู่างเซิงชะเง้อคอมองไปทางห้องเ็ฟืน
“แม่จะไปถามหามันำไมให้เสียอารมณ์ัคะ” ฟู่โหรวอดบ่นแม่ของเไม่ไ้
“! ั็จะไปลากตัวมันมาำงานให้เราน่ะสิ ี่็หลายวันแล้วะี่มันไม่ยอมำงานในบ้านเลยน่ะ” เหมียนจูตอบ่าโมโห ี้อาหารในบ้านเริ่มร่อยหรอลงไปเรื่อย ๆ
“แม่คิด่าิเาจะยอมมาำงานให้เราง่าย ๆ เหรอ” ฟู่โหรวถามั่าเบื่อหน่าย
“มันไม่ยอมมา็แค่ตีให้มันหลาบจำเหมือนเื่ก่อน็เท่านั้น แกกลัวอะไร” เหมียนจูถลึงตามองลูกสาวี่เอาแต่ขัดคอเ “ผม่าแม่อย่าหาเรื่องอีกีก่าครับ แค่ี้ผู้ใหญ่บ้านัชาวบ้าน็แทบไม่มีใครอยากคุยัพวกเราแล้วะครับ” ฟู่างเซิงี่เคยเดินไปนอกบ้านก่อนหน้าี้บอก
“พวกมันไม่อยากคุย็ช่างมันสิ แกจะไปสนใจำไม” เหมียนจูตอบ่าไม่สนใจอะไร
นิยายแนะนำ
นิยายแนะนำ
ความคิดเห็น
COMMENT
เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้
เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้ เพื่อสร้างประสบการณ์นำเสนอคอนเทนต์ที่ดีให้กับท่าน รวมถึงเพื่อจัดการข้อมูลส่วนบุคคลเพื่อให้ท่านได้รับประสบการณ์ที่ดีบนบริการของเว็บไซต์เรา หากท่านใช้บริการเว็บไซต์นี้ต่อไปโดยไม่มีการปรับตั้งค่าใดๆ นั่นเป็นการแสดงว่าท่านอนุญาตยินยอมที่จะรับคุกกี้บนเว็บไซต์และนโยบายสิทธิส่วนบุคคลของเรา
0.00
0.00









userA???
???? ??? ? ???? ?? ??