เรื่อง เลขาหน้าหวาน กับ ท่านประธานคลั่งรัก (Mpreg)

“อือออ” 

เวทานนท์ลืมตาตื่นข้ึนมาหลังจากที่หลับไปด้วยความเพลีย ก่อนที่จะรู้สึกหนักที่แขนอีกข้างของตน เขาเริ่มทบทวนเรื่องราวเมื่อคืน เมื่อคืนเขากับเลขาไปงานเลี้ยงวันเกิดคุณขจรด้วยกันและโดนยาปลุกเซ็กส์ด้วยกันทั้งคู่ จนมีอะไรกันอย่างเร่าร้อนจนถึงเกือบสว่าง ถึงแม้จะเป็นเพราะโดนยาที่ทำให้เขามีอะไรกับนวพรรษ แต่เค้าคิดว่ายังดีกว่ามีกับเฟิร์น เมื่อคืนเขารู้สึกดีมากที่คนที่เขามีอะไรด้วยเป็นนวพรรษ หวังว่าอีกคนตื่นขึ้นมาคงจะรู้สึกเหมือนเขา เขาจะต้องโกรธและโมโหตัวเองมากเลยถ้าดึงตัวเลขาของเขาออกมาจากไกรสรไม่ทัน คิดแล้วทั้งแค้นทั้งต้องขอบคุณเฟิร์นและไกรสรที่คิดแผนชั่วๆ นั้นร่วมกัน ทำให้เขาได้มานอนกอดเลขาหน้าหวานของเขาซะเอง นี่กี่โมงกี่ยามแล้วเนี่ยชายหนุ่มคิดพร้อมเหลือบมองนาฬิกาบนฝาผนัง ตายห่า บ่ายสองโมง นี่เขาหลับนานขนาดนี้เลยเหรอ ดีนะที่วันนี้เป็นวันหยุดไม่ต้องไปทำงาน พลางเหลือบมองคนหน้าหวานที่ไม่มีทีท่าว่าจะตื่น เมื่อคืนโดนเขาจัดหนัก เป็นครั้งแรกด้วยน่าจะเพลียจัด    แค่คิดถึงเรื่องเมื่อคืนเจ้ามังกรยักษ์ของเขาก็เริ่มมีปฏิกิริยาอยากจะมุดเข้าถ้ำแล้ว ชายหนุ่มหน้าคมสไตล์ลูกครึ่งเลยโน้มตัวจะจูบปากกับอีกฝ่ายที่หลับอยู่ แต่พอเข้าใกล้เขากลับรู้สึกได้ถึงความร้อนที่แผ่ออกมาจากร่างกายเพรียวบาง เพื่อความแน่ใจเลยต้องเอาหลังมือมาสัมผัสหน้าผากมนดู นี่เขาทำรุนแรงจนอีกคนเป็นไข้เลยเหรอเนี่ย รู้สึกผิดขึ้นมาเลย เวทานนท์ก็เลยลุกไปอาบน้ำ แล้วโทรนิลกาลเพื่อนสนิทคนเดียวที่เป็นหมอ

 “ว่าไงมึง ไอ้คุณชายเวย์” เสียงนิลกาลตอบกลับหลังจากเสียงโทรศัพท์ดังได้ไม่นาน

เวทานนท์ “กูมีเรื่องปรึกษามึงไอ้หมอปากหมา”

นิลกาล “ไอ้-่า ถ้าไม่มีเรื่องคงไม่คิดโทรหากู มึงมีไร”

เวทานนท์ “ถ้าญาติมึง มีไข้ ตัวร้อน ต้องทำไงบ้างวะ กูรู้แต่ว่าต้องเช็ดตัวลดไข้ แล้วต้องกินยาไหม ยาอะไร”

นิลกาล “มึงเอาให้แน่ ไอ้เวย์ ญาติมึงหรือญาติกู”

เวทานนท์ “เออๆ ญาติกูก็ได้ไอ้-่า ตอบมามึงอย่าเล่นลิ้น”

นิลกาล “ขั้นแรกมึงวัดไข้เลย ไข้สูงไหม มึงเช็ดตัวลดไข้ก่อน แล้วทำไมไข้วะ”

เวทานนท์ “กูวัดแล้ว 38.5 องศา มึงเสือกถามทำไมกูบอกว่าไข้ ก็ไข้สิไอ้หมอ”

นิลกาล  “อ้าว ไอ้หมาเวย์ ไอ้คุณชาย กูเป็นหมอกูก็ต้องถามสาเหตุที่มาของไข้ กูจะได้ประเมินอาการ และสั่งการรักษา สั่งยาถูก ไข้จากหวัด  ไข้จากติดเชื้อ ไข้จากอักเสบไม่เหมือนกันนะมึง ตกลงญาติมึงไข้จากอะไร รู้เรื่องดีอยู่ไหม มีอาการหนาวสั่น หรือเพ้อป่ะวะ”

เวทานนท์ “กูจะบอกมึงว่าไงดี เอ่อ ”

นิลกาล “มึงบอกมาตรงๆ ไอ้เวย์ ไอ้-่า มึงจะอ้ำอึงเพื่อ กูเป็นหมอ กูเป็นเพื่อนมึงนะโว้ย”

เวทานนท์ “เมื่อคืนกูมีอะไรกับเค้า น่าจะนานไปหน่อย ครั้งแรกด้วยเลยไข้ขึ้น ไอ้ห่าหมอกูเขินนะโว้ย”

นิลกาล “มึงจะเขินทำเตี่ย  เดี๋ยวนะมึงพูดว่าเค้า แสดงว่าเป็นผู้ชายใช่ไหม งั้นกูว่าน่าจะไข้จากอักเสบ เดี๋ยวมึงไปซื้อยาตามที่กูจะส่งไปให้มึงดู แล้วก็ทำตามที่กูบอกแล้วกัน เดี๋ยวส่งไปในไลน์” 

เวทานนท์  “โอเคมึง ขอบใจมาก เดี๋ยวกูไปซื้อยาก่อน ไม่กวนมึงแล้ว”

นิลกาล “หมดประโยชน์แล้วถีบหัวส่งนะมึงไอ้-่า หายแล้วมีงพาเพื่อนสะใภ้มาสวัสดีกูด้วย”

พูดจบนิลกาลรีบกดวางสายหนีทันทีก่อนจะโดนเวทานนท์เพื่อนรักด่ากลับ ส่วนเวทานนท์ก็รีบหากะละมังไปเช็ดตัวคนป่วยในห้อง ก่อนจะออกไปซื้อยากับอาหาร

ชายหนุ่มกลับเข้าห้องมาอีกครั้ง พร้อมทั้งยาและอาหารคนป่วยตามที่เพื่อนแนะนำ และตรงไปยังห้องครัวเพื่อแกะโจ๊กร้อนๆ ใส่ถ้วยพร้อมถ้วยยาตรงไปยังห้องนอน

พอเปิดประตูห้องนอนเข้ามา ร่างบางยังนอนห่มผ้าอยู่ในท่าเดิม ร่างสูงรีบวางถาดอาหารกับยาไว้โต๊ะข้างเตียง  ก่อนที่จะมานั่งบนเตียงแล้วปลุกอีกฝ่าย ตัวยังร้อนอยู่เลย

 “นิว นิวครับ ได้ยินพี่ไหม ตื่นก่อนเร็ว ตื่นมาทานข้าวก่อน จะได้ทานยา มาครับลุก” 

คนโดนปลุกพยายามลืมตาขึ้น “อือออ ท่านประธานเหรอครับ ผมปวดหัว ขอหยุดงานนะครับ” พูดแล้วทำท่าจะหลับต่อ

 “นิว ตื่นก่อน ตั้งสติ วันนี้วันหยุด ไม่ต้องขอหยุดงาน และพี่ไม่ได้เป็นท่านประธาน ตอนนี้พี่เป็นผัวนิว ตื่นมากินข้าวก่อน”

 “ไม่อาววว ไม่หิว หนักหัว อยากนอน ” 

“เมีย อย่างอแง ครับ กินข้าวก่อนค่อยนอนต่อ ถ้าไม่ลุกมากินข้าว พี่จะกินเมียแล้วนะ ฮือ เอาไง”

 “ลุกแล้วคร้าบบบบ โอ๊ย”

 “ค่อยๆครับ มาพี่ช่วย ” 

เวทานนท์ดึงร่างบางขึ้นมานั่งพิงอกแกร่งของตัวเอง หลังจากนั้นก็เอื้อมมือไปตักโจ๊กมาป้อนให้คนป่วย คนน้องมองหน้าอีกคนอายๆ 

“เดี๋ยวผมกินเองก็ได้ครับ”

 “อย่าดื้อครับเมีย ผัวป้อนเอง จะนั่งยังไม่มีแรง แล้วก็ต่อไปนี้ห้ามใช้แทนตัวเองว่าผมกับพี่ ให้ใช้ นิว หรือเมีย หรือจะที่รักก็ได้ เข้าใจไหม ฮือ ฟอดดดดด” 

สั่งเสร็จตามด้วยหอมแก้มเมียไปหนึ่งที ทำไมแก้มเมียเขาหอมจังวะ นี่ขนาดแค่เช็ดตัวไม่ได้อาบน้ำ คนถูกหอมหน้าแดงแก้มแดงด้วยความอาย ยิ่งอายยิ่งน่ารักจังวะเมียกู เวทานนท์คิด แล้วก็ป้อนโจ๊กให้คนอีกจนได้เกินครึ่ง 

“อิ่มแล้ว พอแล้วครับ ”

 “กินไปนิดเดียวเอง กินอีก 5 คำอ่ะ เดี๋ยวพี่ให้กินยา จะได้นอนต่อ” 

เวทานนท์บังคับป้อนจนโจ๊กเกือบหมดถ้วย ตามด้วยยา

 “อยากเข้าห้องน้ำไหม เดี๋ยวพี่พาไป ” 

“อยากครับ อยากล้างหน้า แปรงฟันด้วย ” 

“มา ถ้างั้น” 

กายแกร่งรีบอุ้มนวพรรษในท่าเจ้าสาวเข้าห้องน้ำไปทันที พอวางร่างบางลงพื้นก็ยืนรอช่วยเหลือ จนคนน้องหันไปมอง 

“พี่เวย์ออกไปก่อนนะครับ เดี๋ยวนิวขอทำธุระส่วนตัวก่อน”

 “ทำเลย จะอายอะไร ผัวเมียกัน พี่เห็นหมดแล้ว ทั้งอมทั้งดูดให้” 

คนพูดพูได้อย่างหน้าไม่อาย ส่วนคนฟังหน้าแดงแปร๊ดด้วยความอายทันที

 “ใครจะไปฉี่ออก ต่อหน้าคนอื่น ออกไปก่อนนะครับ ถ้าเสร็จแล้วนิวจะเรียก”

 “ได้ๆ งั้นพี่ขอหอมแก้มก่อน ฟอดดดดด เสร็จแล้วเรียกนะครับ”

 “ไปครับออกไปก่อน” 

เวทานนท์เงยหน้าจากโทรศัพท์และรีบวางทันทีที่ได้ยินเสียงเปิดประตูห้องน้ำ พร้อมกับร่างคนดื้อที่ค่อยๆ พยุง   ตัวเองเกาะผนังออกมา สีหน้าเหยเก เห็นแล้วน่าสงสาร เลยรีบวางโทรศัพท์แล้วเข้าไปอุ้มลอยแนบอก

 “เด็กดื้อ ทำไมไม่เรียกพี่ เดินออกมาเองทำไม ฮือ ”  

“โอ๊ยยย นิวพอเดินเองไหวครับพี่เวย์ ” 

“เดินไหวอะไร เห็นกว่าจะก้าวได้แต่ละก้าว มานอนได้แล้วครับ ไม่สบายต้องพักผ่อน แล้วก็ดึงกางเกงลง  เสร็จแล้วนอนตะแคงหันก้นมา พี่จะทายาให้” 

พอวางคนในอ้อมกอดนอนลงบนเตียงโดยไม่สนใจคนน้องที่ทำหน้าเหวอ มือหนาก็ช่วยดึงขอบกางเกงในของอีกคนลง 

“ไม่เอาพี่เวย์ ทายาอะไรอีก ทาตรงไหน เดี๋ยวนิวทาเอง” 

นวพรรษพยายามห้ามแล้วดิ้น ดึงกางเกงในตัวเองไว้ไม่ให้หลุดตามแรงดึงคนพี่ 

“ยาแก้อักเสบ ต้องทาที่รอบรู นิวทาไม่ถนัดหรอก เดี๋ยวพี่ทาให้เอง นอนนิ่งๆเมีย ไม่อย่างนั้นจะไม่ได้นอน พี่ขอเตือน” 

คนฟังนอนนิ่งทันที หน้าแดงด้วยความอายที่ต้องมาโป๊เปลือยต่อหน้าคนอื่น เมื่อคืนก็ส่วนเมื่อคืน เขาควบคุมตัวเองไม่ได้ เพราะฤทธิ์ยา แต่ตอนน้ีรู้ตัวดีเขาก็ย่อมมีเขินอายเป็นธรรมดา แต่ตอนนี้เริ่มมีความรู้สึกเสียวจนขนลุก เมื่อคนตัวโตเอานิ้วป้ายยาไปวนรอบรูจีบ

 “ซี๊ดดด พี่เวย์พอเถอะครับ”

คนฟังอมยิ้มเมื่อแกล้งเอานิ้ววนๆรอบรูสวาทนั่นเพื่อสร้างความเสียวให้คนตัวบางได้สำเร็จ

 “อ่ะ เสร็จแล้ว นอนตะแคงก่อนนะ ไม่ต้องใส่กางเกงหรอก เดี๋ยวโดนยาหมด” 

“ไม่เอา มันโป๊” 

“เอาผ้าคลุมไว้ก็ไม่โป๊แล้ว นอนครับ จะได้หายเร็วๆ” 

เวทานนท์ล้มตัวลงนอนข้างๆ และดึงร่างบางเข้ามาในอ้อมกอด พร้อมดึงผ้าห่มมาคลุมกายทั้งสอง สักพักทั้งคู่ก็หลับไปด้วยกันบนเตียงอีกรอบ