กับดักสีขาว: คุณหมอหน้าใส... ร้ายลึกสุดขั้ว

กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อจางๆ ผสมกับกลิ่นมินต์เย็นสดชื่น คือเอกลักษณ์ประจำตัวของเจ้าของห้องชุดสุดหรูแห่งนี้...'นายแพทย์ปัณณ์'

'เฌอลีน'ถอนหายใจเบาๆ ขณะขยับสายวัดในมือ มัณฑนากรสาววัยยี่สิบเจ็ดปีพยายามเพ่งมองตัวเลขในที่แสงสลัว ภายในห้องนอนกว้างขวางโทนสีขาวสะอาดตาของลูกค้าวีไอพี

"พี่เฌอดื่มนมอุ่นๆ หน่อยไหมครับ จะได้หลับสบาย"

เสียงทุ้มสุภาพดังขึ้นจากด้านหลัง พร้อมกับร่างสูงโปร่งในชุดลำลองสบายๆ แต่ยังคงดูสะอาดสะอ้านราวกับอาบน้ำวันละสิบรอบเดินเข้ามาใกล้ ใบหน้าขาวตี๋ภายใต้กรอบแว่นสายตาสีเงินส่งยิ้มบางๆ ให้เธอ... รอยยิ้มซื่อๆ ที่ทำให้เฌอลีนรู้สึกเอ็นดูเขาเหมือนน้องชายข้างบ้านมาตลอดหนึ่งเดือนที่เริ่มงานนี้

"ขอบใจจ้ะปัณณ์ แต่นี่มันห้าทุ่มแล้ว พี่วัดระยะหัวเตียงเสร็จก็จะกลับแล้วล่ะ" เฌอลีนรับแก้วนมมาวางไว้ที่โต๊ะข้างหัวเตียง พลางส่งยิ้มหวานตอบกลับไป "เราเองก็รีบไปนอนเถอะ พรุ่งนี้มีตรวจเช้าไม่ใช่เหรอ เป็นเด็กเป็นเล็กอย่านอนดึกนะ"

หมอหนุ่มขยับแว่นสายตาเล็กน้อย มุมปากยกยิ้มที่ดูแปลกไปจากเดิมนิดหน่อย... แต่มันรวดเร็วเสียจนเฌอลีนสังเกตไม่ทัน

"ผมยี่สิบห้าแล้วนะครับพี่เฌอ... ไม่ใช่เด็กแล้ว"

"จ้าๆ พ่อคุณหมอคนเก่ง สำหรับพี่... ปัณณ์ก็น่าเอ็นดูเหมือนเด็กอยู่ดีนั่นแหละ" เธอหัวเราะร่าพลางก้มลงวัดความสูงของเตียงนอนคิงไซส์ โดยไม่ทันสังเกตว่าเสียงล็อกประตูห้องนอนดังขึ้นแผ่วเบา...กริ๊ก

จังหวะที่เฌอลีนกำลังจะยืดตัวลุกขึ้น จู่ๆ ร่างสูงที่เคยยืนเว้นระยะห่างอย่างสุภาพก็ก้าวเข้ามาประชิด... รวดเร็วและเงียบเชียบจนน่าขนลุก

"อุ๊ย!"

หญิงสาวเสียหลักเซถอยหลังจนขาพับลงไปนั่งบนเตียงนุ่ม ยยังไม่ทันจะได้ตั้งสติ สองแขนแข็งแกร่งของคนที่เธอเรียกว่า 'เด็ก' ก็กักขังเธอไว้ระหว่างตัวเขากับหัวเตียงทันที

บรรยากาศรอบตัวเปลี่ยนไปฉับพลัน... กลิ่นหอมเย็นๆ ที่เคยทำให้รู้สึกผ่อนคลาย ตอนนี้กลับกดดันจนเฌอลีนหายใจไม่ทั่วท้อง

"ป...ปัณณ์ เล่นอะไรเนี่ย พี่ตกใจนะ ถอยออกไปหน่อย มันใกล้เกินไปแล้ว" เฌอลีนพยายามดุ แต่อีกฝ่ายกลับไม่สะทกสะท้าน

หมอปัณณ์ค่อยๆ ถอดแว่นสายตาออก วางมันไว้ข้างแก้วนมอย่างใจเย็น เผยให้เห็นดวงตาสีเข้มที่ปราศจากความใสซื่อ... มันลึกกล้ำ ร้อนแรง และเต็มไปด้วยความกระหายหิวราวกับสัตว์ป่าที่จ้องมองเหยื่อจนมุม

"ผมบอกพี่แล้วไงครับ... ว่าผมไม่ใช่เด็ก"

เขาโน้มหน้าลงมาจนปลายจมูกแทบจะชนกัน ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดแก้มเนียนจนเฌอลีนตัวแข็งทื่อ

"และเด็กดีที่ไหน... เขาจะคิดหาวิธี'จับพี่กด'ลงกับเตียงตั้งแต่วันแรกที่เห็นหน้าแบบนี้ล่ะครับ... พี่เฌอ"

สิ้นคำพูดแสนอันตราย ริมฝีปากหยักลึกก็ฉกวูบลงมาปิดปากที่กำลังจะกรีดร้องของเธอทันที... รสสัมผัสจาบจ้วง รุนแรง และเอาแต่ใจ จนเฌอลีนได้รู้ซึ้งในวินาทีนั้นว่า...

ภายใต้เสื้อกาวน์สีขาวสะอาด... เธอไม่ได้กำลังเจอกับเทพบุตร ...แต่เธอกำลังก้าวเท้าเข้ามาในกรงขังของ'ซาตาน'ต่างหาก!