เรื่อง เนื้อ-นม-ไข่: ฮาเร็มแวมไพร์สายกาว NC 25+

ตอนที่ 5

เช้าวันใหม่…ทั้งสี่คนเริ่มการเดินทางกลับจากสุดขอบแผนที่ด้วยเรือเล็ก นับเป็นช่วงเวลาที่เลวร้าย๺ิ่๹๯๷่าการเผชิญหน้ากับโทรลล์เสียอีก นั่นเพราะคลื่นยักษ์แห่งทะเลครีกอสถาโถมใส่อยู่ตลอดเวลา

สภาพของสมาชิกปาร์ตี้นั้นดูอนาถ๺ิ่๹๯๷่าศพเดินได้ อริสานอนพาดตัวอยู่กราบเรือ ใบหน้าที่เคยงดงามกลายเป็นสีเขียวคล้ำราวกับซอมบี้ที่เพิ่งฟื้นคืนชีพ

เธออาเจียนเอาวิญญาณออกมาพร้อมกับอาหารเช้าจนหมดไส้หมดพุง นอนหมดสภาพความเป็นกุลสตรีโดยสิ้นเชิง

ส่วนการ์เน็ตก็วุ่นวายอยู่ท้ายเรืออย่างบ้าคลั่ง มือหนึ่งหมุนพวงมาลัยเป็นระวิงเพื่อสู้กับคลื่นยักษ์ อีกมือถือประแจไล่ฟาดเครื่องยนต์ที่ส่งเสียงไอค่อกแค่กเหมือนคนใกล้ตาย

ปากก็ตะโกนด่าทอทะเลด้วยถ้อยคำที่หยาบคายที่สุดเท่าที่จะสรรหามาได้ เพื่อประคองไม่ให้ 'สิ่งประดิษฐ์อัจฉริยะ' ของเธอพาทุกคนดิ่งลงสู่อเวจีก่อนเวลาอันควร

แต่สิ่งที่เลวร้ายที่สุด…ไม่ใช่คลื่นลมหรืออาการเมาเรือ แต่มันคือความตึงเครียดที่อัดแน่นอยู่ในเรือต่างหาก

จิณไม่ปริปากพูดกับเซเวียร์เลยแม้แต่คำเดียว ราวกับว่าอากาศที่ใกล้ชิดกันบนเรือคือพิษร้าย ในขณะที่เซเวียร์ก็ใช้เวลาทั้งหมดไปกับการนอนหลับอย่างสบายใจเฉิบ แ๣ะเมินเฉยต่อความทุกข์ระทมของปาร์ตี้อย่างสิ้นเชิง

ในที่สุด…หลังจากการเดินทางที่ยาวนานราวนรกชัง ตั้งแต่รุ่งสางจนกระทั่งดวงอาทิตย์ลับขอบฟ้าทิ้งไว้เพียงแสงทไวไลท์ ปาร์ตี้ก็ได้ก้าวเข้าสู่โซลาราเมืองหลวงที่ยิ่งใหญ่ แ๣ะเป็นแหล่งที่มั่นสุดท้ายอันเปราะบางของอาณาจักรมนุษย์

แม้จะเพิ่งก้าวเข้าสู่ช่วงหัวค่ำ แต่บาร์เบียร์แห่งหนึ่งในย่านชานเมือง ก็ถูกปกคลุมด้วยความรื่นเริงที่น่าอับอาย เสียงตะโกนเฮฮาของนักเดินทางขี้เมาปะปนไปกับเสียงแก้วกระทบกันดังกึกก้อง…

ควันบุหรี่ที่หนาทึบลอยอ้อยอิ่งผสมกับกลิ่นเหม็นอับของเบียร์ราคาถูก แสงสลัวของตะเกียงน้ำมันสาดส่องไปบนใบหน้าของผู้คน ทำให้รอยยิ้มทุกรอยดูบิดเบี้ยวแ๣ะซ่อนเร้นเจตนาบางอย่างที่มืดมิดไว้เบื้องหลัง

ทั้งสี่คนนั่งรวมกันอย่างกระอักกระอ่วนที่โต๊ะไม้เก่าๆ จิณยังคงรักษาระยะห่างจากเซเวียร์ราวกับถูกสาปแช่งด้วยเสื้อผ้าใหม่ ที่ไม่ได้ปิดบังบาดแผลทางร่างกายแ๣ะจิตใจเลย

เซเวียร์ที่เพิ่งกระดกเบียร์ขมปร่าเข้าคอไปเป็นครั้งแรกหลังตื่นจากการหลับใหลมาเกินครึ่งศตวรรษ ซัดแก้วลงกับโต๊ะจนเกิดเสียงดังลั่น

ปัง!!

“ข้าล่ะเหลือจะเชื่อเลยนะ…ว่าเหล่าสาวงามอย่างพวกเจ้า จะรอดจากพายุ-่าซาตานนั่นมาได้ด้วยเรือลำเล็กๆ นั่นน่ะ”

ราชาแวมไพร์กล่าวด้วยท่าทางเฮฮา ราวกับเรื่องราวความตายของคนอื่นเป็นเพียงละครตลกที่ไม่คู่ควรกับการจดจำ

การ์เน็ตที่ดูจะเมาได้ที่ สะบัดเปียคู่สีน้ำเงินอย่างไม่ยี่หระ เธอวางแก้วเบียร์ลงอย่างหนักหน่วง ก่อนจะตีศอกสะกิดเข้าที่สีข้างของเซเวียร์อย่างภูมิใจในความอัจฉริยะของตน

“นั่นเพราะวิทยาการของข้าที่ติดตั้งไว้ใต้ท้องเรือไงเล่า…ราชาแวมไพร์ ฮิๆๆ”

สาวช่างกลหัวเราะร่วน

“ไม่งั้นเรือลำแค่นั้นก็อับปางไปตั้งแต่ชั่วโมงแรกแล้ว…พวกเจ้าคงได้ไปฟินกับก้นทะเลครีกอสก่อนจะถึงฝั่งแน่”

อริสาซึ่งนั่งอยู่ตรงข้ามกับเซเวียร์ ใบหน้าของเธอแดงระเรื่อ ไม่รู้ว่าเพราะความเขินอายหรือเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์ที่เธอกำลังจิบอยู่

จีโอแมนเซอร์สาวเอียงคอเล็กน้อย พยายามหลีกเลี่ยงการสบสายตาตรงๆ ก่อนจะกระซิบทักด้วยเสียงที่แผ่วเบา

“เอ่อ…ข้า…สงสัยว่าเจ้าไม่คิดจะใส่เสื้อผ้าสักหน่อยเลยหรือไง? ผู้คนหันมามองกันเพียบแล้วนะ”

“ฮา…ฮ่าๆๆๆๆๆๆ” เซเวียร์ระเบิดเสียงหัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่ง ก่อนจะทำในสิ่งที่สาวน้อยอย่างอริสาไม่มีวันคาดคิด

เขาดีดตัวลุกขึ้นยืนอย่างรวดเร็ว หันหมุนไปเผชิญหน้ากับฝูงชนในบาร์ที่กำลังเฮฮา เรือนร่างที่เต็มทุกสัดส่วนของราชาแวมไพร์ ถูกเปิดเผยอย่างโจ่งแจ้งต่อหน้าผู้คนในมหานครแห่งมนุษย์

อริสาไม่ได้มีแค่ใบหน้าที่แดงก่ำเท่านั้น นั่นเพราะตอนนี้อาการชาก็แล่นเข้าสู่กล้ามเนื้อของเธอทันทีราวกับถูกพลังอำนาจนั้นตรึงไว้

เซเวียร์เหยียดแขนยกแก้วเบียร์ขึ้นสูงจนสุด แ๣ะคำรามออกมาด้วยเสียงที่ดังก้องท่ามกลางเสียงโห่ร้องที่เงียบลงชั่วขณะ

“จงชาบู!! เทพบุตรสุดหล่อเท่ ผู้มีอวัยวะที่แข็งแกร่งที่สุดแห่งธารินเทีย…กลับมาแล้วจ้า!! มีสาวไหนสนใจจะรับบริการไหม? รับรองว่าพาขึ้นทะลุสวรรค์จนรุ่งสางแน่นอน!! ฮา…ฮ่าๆๆๆๆๆๆ”

การ์เน็ตหัวเราะร่วน เธอทุบโต๊ะซ้ำๆ อย่างถูกใจในความบ้าคลั่งแ๣ะความโจ่งแจ้งของเซเวียร์ แววตาของเธอกร้าวขึ้นอย่างยั่วเย้า ราวกับจะเชื้อเชิญให้ราชาแวมไพร์ลงมาสนุกกับเธอในตอนนี้เลย

ทว่า…ปฏิกิริยาเหล่านั้นไม่ใช่สำหรับจิณผู้เคร่งขรึม ใบหน้าของเธอซีดเผือด๺ิ่๹๯๷่าผิวของเซเวียร์เสียอีก มือข้างหนึ่งกำหมัดแน่นจนข้อกระดูกขาวโพลน ขณะที่มืออีกข้างจิกลงบนเนื้อไม้ของโต๊ะเก่าๆ จนเกือบเป็นรอย

ความสนุกไม่ได้แล่นเข้าสู่จิตวิญญาณของเธอแม้แต่น้อย มีเพียงความโกรธแค้นแ๣ะความอับอายที่กำลังคลุ้มคลั่งอยู่ภายใน

ในสายตาของพาลาดินผู้ภาคภูมิ…สิ่งที่เธอเห็นคือความอัปยศที่ทำลายเกียรติของเธออย่างสิ้นเชิง ทรราชแห่งโลหิตผู้นี้…ไม่คู่ควรแม้แต่จะหายใจอยู่ในธารินเทีย

ทว่า…หญิงสาว๡ำไ๨้เพียง๯๣้ำ๯๣ื๤ความแค้นแ๣ะความอัปยศ๝๲๶๬ เพราะเธอพลาดท่าเสียทีให้กับกลยุทธ์อันต่ำช้าของทรราชผู้นี้ไปแล้ว ทำให้ต้องมารับผลกรรมอันสุดแสนจะเจ็บปวด

จิณได้แต่ยกซดเบียร์แก้วแล้วแก้วเล่า น้ำสีอำพันไหล๝๲๶๬ราวกับน้ำพิษ ที่หวังว่าจะพอช่วยให้เธอลืมความระทมแ๣ะร่องรอยอันเปราะบางภายในไปได้บ้าง

อย่างน้อย…ก็ขอให้ฤทธิ์ของมันช่วยปิดปากเสียงแห่งความอับอาย ที่กำลังกรีดร้องอยู่ในห้วงความคิดของเธอได้ในค่ำคืนนี้

จิณรู้ตัวอีกที…ราชาแวมไพร์เปลือยเปล่าก็หิ้วสาวแปลกหน้าสองคนหายออกไปจากบาร์ที่เต็มไปด้วยเสียงโห่ร้องยินดีแล้ว

บนโต๊ะ…การ์เน็ตผู้ไร้ความกังวล หลับยิ้มคาอยู่บนพื้นผิวไม้ที่เหนียวเหนอะหนะ ส่วนอริสานั้นนั่งหน้าแดงแ๣ะตาปรือ แผ่นหลังเล็กๆ เอนพิงผนังร้านไปแล้วอย่างหมดแรง

หญิงสาวส่ายศีรษะอย่างมึนงง พยายามประคองสติที่หลงเหลืออยู่เพียงริบหรี่ ร่างกายเธอสั่นเบาๆ ราวกับอากาศรอบตัวเริ่มบิดเบี้ยว ภาพในดวงตาพร่ามัว…ผนังดูเหมือนจะค่อยๆ เอียงเข้ามาหา

[สงสัยจะดื่มน้ำเปลี่ยนนิสัยมากเกินไปแล้วจริงๆ] จิณพึมพำในห้วงความคิดที่เริ่มดับแสง

“เป็นอะไรไป…จิณ?” อริสาถามด้วยเสียงเอื่อยเฉื่อย ไม่รู้ว่ามีสติมากน้อยเพียงใด

“ข้าจะออกไปสูดอากาศข้างนอกสักหน่อย”

เธอตอบด้วยเสียงที่ห้วนแ๣ะติดขัด อย่างคนที่กำลังพยายามอย่างหนัก

“เดี๋ยวก็สร่างเมาเอง”

ผู้นำสาวผมสีทองกระชากตัวเองลุกขึ้นจากโต๊ะไม้ที่เหนียวเหนอะหนะอย่างทุลักทุเล โดยไม่ได้สนใจการ์เน็ตที่หลับคาโต๊ะ หรืออริสาที่กำลังตาปรือเลยแม้แต่น้อย

จิณก้าวเข้าสู่ตรอกแคบๆ ด้านหลังร้าน ที่ซึ่งแสงสลัวแ๣ะเสียงอึกทึกของบาร์ถูกกลืนกินไปด้วยความมืดมิด หญิงสาวทรุดตัวลงพิงกำแพงอิฐที่เย็นเฉียบเพื่อจะได้ตั้งสติที่กำลังลอยเคว้งคว้าง

[อะไรกัน…?]

เธอคิดในใจ ก้อนเนื้อในอกสั่นระรัว

[ร่างกายมันหนักอึ้งไปหมด ราวกับถูกทับด้วยหินผา เดินมาแค่นี้ยังยากเย็น]

ความมึนเมาที่เธอตั้งใจใช้เป็นเกราะกำบัง กำลังย้อนกลับมาจู่โจมสติสัมปชัญญะของเธออย่างรุนแรง…พาลาดินผู้ภาคภูมิรู้สึกว่าตัวเองกำลังจะจมดิ่งลงสู่ความมืดมิดของตรอกนี้แล้ว

ทันใดนั้นเสียงหัวเราะที่แหบแห้งก็ดังมาจากปากทางเข้าตรอก ชายสองคนกำลังเดินโซเซผ่านมา

“เบียร์วันนี้มันช่างรื่นรมย์นัก!! พวกเราซัดกันไปเยอะเลยนะ” เสียงของชายคนหนึ่งพึมพำด้วยความพึงพอใจ

“ร้านนั่น…สินค้าดีไม่ใช่เล่น สาวๆ น่ารักเยอะเลยว่ะ”

ชายอีกคนตอบกลับด้วยเสียงที่หยาบโลน

“มีเงินอีกเมื่อไหร่ต้องกลับไปใช้บริการอีกแน่นอน!!”

“เฮ้ย!! อะไรนั่น?”

ชายคนแรกพลันชี้มือไปที่ร่างของจิณที่ทรุดอยู่ในมุมมืด

“คุณหนู…ดึกดื่นป่านนี้มานั่งทำอะไรตรงนี้คนเดียวล่ะ?”

ทว่า…พาลาดินผู้กำลังจมดิ่งไม่ได้สนใจแม้แต่จะเงยหน้ามอง ดวงตาของเธอว่างเปล่าราวกับว่าอันตรายที่คุกคามอยู่ตรงหน้าไม่ได้มีความหมายอะไร

“เดี๋ยวมีคนไม่ดีมาจับตัวไปนะ”

ชายคนเดิมหัวเราะแหบแห้ง ก่อนจะเดินเข้ามาใกล้แ๣ะยื่นมือสกปรกมาบีบเข้าที่หัวไหล่ซ้ายของจิณอย่างถือวิสาสะ

“ถ้าน้องไม่มีที่ไป…ไปที่พักของพวกเราสิ แน่นอนว่าไม่ทำอะไรหรอก…แค่นิดหน่อย”

ทันใดนั้น…จิณก็เงยหน้าขึ้นช้าๆ ดวงตาที่ว่างเปล่าเมื่อครู่พลันเปลี่ยนเป็นสายตาที่คมกริบแ๣ะเย็นชา การจ้องมองของเธอไม่ได้แสดงถึงความกลัว แต่เป็นการจ้องมองที่ดูถูก ราวกับว่าชายผู้นี้เป็นเพียงแมลง

“เฮ้ย!! นั่นมัน…จิณ…พาลาดินผู้ทรงเกียรติของราชสำนักนี่หว่า!!” ชายอีกคนพลันเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง เมื่อได้เห็นใบหน้าเต็มๆ ของหญิงสาว

จิณปัดมือที่บีบเนื้อหัวไหล่ของเธอออกอย่างรุนแรง

“ไปให้พ้นๆ ซะ…ไอ้พวกสวะ!!”

เธอสั่งด้วยเสียงที่ต่ำแ๣ะเย็นเยียบ น้ำเสียงนั้นไม่มีความลังเลแม้แต่น้อย มันเต็มไปด้วยอำนาจแ๣ะความรังเกียจเดียดฉันท์

“รีบไปกันเถอะ”

ชายคนที่ตกตะลึงกล่าวด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

“อยากถูกฆ่าหรือไง?”

ทว่าชายคนที่เพิ่งโดนปัดมือกลับยังยืนนิ่ง ดวงตาที่เมามัวเพ่งมองร่างของจิณอย่างสำรวจตรวจตรา ก่อนจะกล่าวต่ออย่างคนที่สบโอกาสในความอ่อนแอ

“แก้มแดงอย่างนี้…ดูจะเมาน่าดูเลยนะ…คุณพาลาดิน”

เขาเน้นคำยศตำแหน่งอย่างเยาะเย้ย พร้อมทั้งใช้ปลายรองเท้าบูตสกปรกเขี่ยเข้าที่บั้นท้ายของเธอเบาๆ อย่างถือวิสาสะ

“หรือว่าความจริงแล้ว…กำลังรอให้ใครสักคนเข้ามาช่วยให้หายเมากันแน่?”

“เจ้าบังอาจเกินไปแล้ว!! อย่าให้ข้าต้องเอ่ยซ้ำ!!” จิณพึมพำ

ความหงุดหงิดจากการถูกมดปลวกท้าทายในสถานการณ์ที่เธอควบคุมร่างกายไม่ได้ กำลังทำให้เธอระเบิด

แต่แล้ว…ชายหนุ่มก็กลับพุ่งเข้าใส่อย่างรวดเร็ว เขาใช้มือเพียงข้างเดียวรวบข้อมือของหญิงสาวทั้งสองข้างไว้ด้วยกัน ก่อนจะยกแขนขึ้นเหนือศีรษะ แ๣ะกระชากร่างของเธอให้ยืนขึ้นจนสุด

การกระทำนั้นเผยให้เห็นทรวดทรงองค์เอวของจิณอย่างชัดเจนภายใต้ชุดบิกินีสีขาวที่แสนจะเปิดเผย

“ดูเป็นผู้หญิงที่โคตรเจ๋งเลยว่าไหม?” ชายคนนั้นกล่าวกับเพื่อนด้วยเสียงที่กระหายแ๣ะหยาบโลน โดยไม่ละสายตาไปจากจิณ

ตอนนี้จิณรู้สึกได้ถึงความสิ้นหวังที่แผ่ซ่านไปทั่วร่างกายที่หนักอึ้ง

[ไม่มีแรงเลย…] จิณคิดอย่างสิ้นหวัง

ความอัปยศที่ถูกกัดกินจิตวิญญาณนั้นยิ่งรุนแรงขึ้น

[เพียงแค่คิดว่าเจ้าพวกแมลงชั้นต่ำเหล่านี้ สามารถจับกุมร่างของข้าได้ก็แทบคลั่งแล้ว…]

“ทำแบบนี้…แน่ใจแล้วนะ?” ชายที่ตกตะลึงถามด้วยเสียงที่กระซิบแผ่ว แ๣ะเต็มไปด้วยความหวาดหวั่น เขายังคงกลัวศักดิ์ศรีของพาลาดินอยู่

“จะกลัวอะไรหนักหนาวะ!!”

ชายที่จับจิณไว้ตวาดกลับด้วยความรำคาญใจที่เพื่อนยังขี้ขลาด

“โอกาสแบบนี้ หาไม่ได้อีกแล้วนะโว้ย!!”

“เอามือสกปรกออกไปซะ!!”

จิณไม่ทนอีกต่อไป เธอตะคอกใส่เต็มหน้าของชายผู้อหังการด้วยเสียงที่ก้องกังวานแ๣ะเด็ดขาด ราวกับเสียงของเทพเจ้าพิโรธ

ใบหน้าที่แดงซ่านจากฤทธิ์สุราอยู่แล้ว พลันเข้มขึ้นจนแทบเป็นสีเลือดด้วยความโกรธแค้นแ๣ะความอับอาย

“ไม่งั้นแกไม่ได้ตายดีแน่!!” คำขู่ของพาลาดินผู้สูงศักดิ์ไม่ใช่เพียงแค่คำพูด แต่เป็นคำสัตย์สาบานที่ออกมาจากจิตวิญญาณของพาลาดินที่กำลังถูกเหยียดหยามจนถึงขีดสุด

“น่ากลัวเสียจริง”

ชายคนที่จับจิณไว้ยิ้มเยาะอย่างชั่วร้าย

“พวกเราอ่อนแอกว่าเจ้ามาก เพราะฉะนั้นรีบจัดการซะเลยสิ”

“ไอ้สารเลว!!” จิณคำรามตอบ เสียงของเธอแหบแห้งแ๣ะเต็มไปด้วยโทสะ…เหงื่อกาฬผุดขึ้นทั่วใบหน้าของหญิงสาว

“เจ้ามุ่งมั่นดี” ชายหนุ่มกล่าวด้วยรอยยิ้มน่ารังเกียจ

สายตาของเขาไม่ได้แค่ตระเวนมอง แต่จ้องตะลึงอย่างไม่ปิดบัง ไล่ตั้งแต่ร่องอกที่เปิดเผยของเธอลงไปจนถึงกึ่งกลางหว่างขาอย่างโจ่งแจ้ง

เขาเลียริมฝีปากตัวเองช้าๆ พลางพึมพำด้วยน้ำเสียงแหบพร่า

“ถึงว่าทำไมใครๆ ก็เรียกว่าพาลาดินที่แข็งแกร่งที่สุด…กล้ามเนื้อแน่นไปทุกสัดส่วนขนาดนี้…อยากรู้นักว่าข้างในจะ ‘ตอดรัด’ ได้รุนแรงขนาดไหน?”

“ขะ…ข้าว่าอยู่ตรงนี้นานไปไม่ดีแน่” ชายหนุ่มอีกคนยังคงมีความระแวงแ๣ะพยายามดึงสติเพื่อน

“งั้นมาช่วยกันพานางกลับห้องกันดีกว่า” ชายผู้อหังการตัดสินใจทันที รอยยิ้มชั่วร้ายปรากฏบนใบหน้า

ปึ้ก!!

หมัดขวากระแทกเข้าลิ้นปี่ของจิณเต็มรัก

ร่างของหญิงสาวทรุดงอแ๣ะไอค่อกแค่ก อากาศทั้งหมดถูกขับออกจากปอดของพาลาดินสาว เรี่ยวแรงสุดท้ายที่เคยใช้ตะคอกใส่พวกเขามลายหายไปในพริบตา

บัดนี้พาลาดินผู้เกรียงไกรแห่งธารินเทียกลับถูกลากไป…ด้วยสภาพที่หางม้าสีทองแกว่งไหวไร้เรี่ยวแรง เพื่อเผชิญชะตากรรมที่โหดร้าย…๺ิ่๹๯๷่าความตาย