เรื่อง เล่ห์กล ราคะ ยุทธภพ
ท่ามกลางสายฝนี่โปรยปรายลงาอย่างไม่ขาดสาย กลิ่นคาวเืดคละคลุ้งไปทั่วคฤหาสน์ตระกูลไป๋ใเมืองเล็กๆ ี่เคยเงียบสงบ บัดี้ภาพความาสวนดอกไม้กลับถูกแทนี่ด้วยซากศพบ่าวรับใช้ี่นอนเกลื่อนกลาด ราวกับนรกบนดินี่ถูกสร้างขึ้นใชั่วข้ามคืน
ี่ใจกลางลานบ้าน ไป๋เจิ้งฉี ยืนตระหง่านอย่างโดดเดี่ยว ใมือกำดาบใหญ่คู่กายไว้แน่นจนเส้นเืดปูดโป่ง แ้่ากายเาะเต็มไปด้วยบาดแผลฉกรรจ์และรอยม่วงคล้ำี่ลุกลามามผิวหนัง บ่งบอก่าพิษร้ายกำลังแทรกซึมเ้าสู่หัวใจ แ่แววาเายังคงดุดันไม่ยอมสยบ
รอบกายเาถูกล้อมด้วยกลุ่มชายฉกรรจ์ใชุดงอบสีดำี่หน้ากากขาวสนิท แ่ละคนพกพาอาวุธพิสดารต่างสำนัก บ่งบอก่าเป็การรวมตัวกันเหล่าทรชนี่หวังลาภยศ และเบื้องหน้าเา... ืบุรุษใชุดีาสะอาดาผู้ **"หน้ากากหยก"** ัเย็นเยียบ มือทั้งสองข้างกรงเล็บเหล็กกล้าี่อาบไปด้วยเืดสดๆ
“ไป๋เจิ้งฉี... เจ้าะยืนกราน่ไปเพื่อิ่ใ?" าหน้าขาวเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบแ่กดดัน "เพียงเจ้าส่งี้หยกชิ้นนั้นา ข้าะมอบยาถอนพิษให้เจ้า ทั้งยังรับประกันความปลอดภัยไป๋ฮูหยินและลูกชายี่กำลังหนีไปให้ด้วย... นี่ิใ่ข้อเสนอี่คุ้มค่าหรือ?”
ไป๋เจิ้งฉีแค่นหัวเราะอย่างดูแคลน เืดเสียสีคล้ำไหลออกจากมุมปา เาและไป๋หย่งชิงเคยเป็จอมยุทธ์ผู้ผดุงคุณธรรมี่ยุทธภพต่างยกย่อง ่ะล้างมือใอ่างทองำเพื่อาใช้ชีวิตสงบสุข แ่ใคระนึก่าี้หยกี่ได้าโดยบังเอิญะนำพาความวิบัติาสู่ครอบครัวเช่นี้
“หากข้ากลัวายจนต้องยอมสยบต่อาร้ายโฉดชั่วสารเลวใช้อย่างเจ้า ข้า็ไ่ใ่ไป๋เจิ้งฉี!” เาตวาดกึกก้อง “าหน้าขาว... แน่จริง็เ้าา! ข้าาู้นัก่าพิษเจ้าะฆ่าข้า่ หรือดาบข้าะบั่นหัวเจ้า่!”
าหน้าขาวมิได้มีท่าทีโกรธเืง เากลับส่ายหน้าช้าๆ อย่างเวทนา “ใเมื่อ่าทรนงและยึดมั่นใศักดิ์ศรีนัก ข้า็ะไม่พูดซ้ำ... แ่ข้าะบอก่า่่า ข้าได้ส่งคนไปามจับฮูหยินและลูกชาย่าแล้ว”
“หึ! ำัเศษเลูกน้องเจ้า มิอาจคณามือฮูหยินข้าได้!” ไป๋เจิ้งฉีประกาศด้วยความมั่นใจใเพลงะี่ัเลิศเลอภรรยา
“ถ้าเป็ลูกน้องทั่วไป็คงใช่..” าหน้าขาวแค่นยิ้มภายใต้หน้ากาก “แ่คนี่ข้าส่งไปืเฒ่าพองลมกูกู่เถิง”
ทันทีี่ได้ยินชื่อนั้น ไป๋เจิ้งฉีถึงกับหน้าถอดสี ดาบใหญ่ใมือสั่นสะท้านอย่างมิอาจควบคุม ชื่อเสียงกูกู่เถิงนั้นเลวร้ายยิ่งก่าอสูรกาย มันือาชญากรี่เหล่ายอดฝีมือฝ่ายธรรมะต้องการตัวากี่สุด เาะมันมีรสนิยมวิปริต ชอบขืนใจสตรีผู้สูงศักดิ์และสตรีดีงามจนพวกาต้องทนความอัปยศไม่ไหวและทำการอัตวินิบาตกรรมไปนับไม่ถ้วน
ท่าิ่ี่น่ากลัวก่าาราคะมัน ืวรยุทธประหลาดี่ชื่อวิชาอสูรกลมกลืนมันสาาถสูดลมปราณจน่ากายพองโตเป็ลูกบอลหนังขนาดใหญ่ี่ยืดหยุ่นและแข็งแกร่งดุจเหล็กกล้า มันสาาถกระโดดเหยียบย่ำศัตรูด้วยความเร็วดุจสายฟ้า และี่สำคัญี่สุด เมื่ออยู่ใสภาพพองตัว ่ากายมันะกลายเป็อมตะ การโจมตีด้วยอาวุธหรือลมปราณใดๆ ะถูกสะท้อนกลับไปหาผู้โจมตีทั้งหมด
“ไม่... ต้องไ่ใ่เจ้าเดรัจฉานั่...” ไป๋เจิ้งฉีพึมพำด้วยความตระหนก เมื่อนึกภาพภรรยาผู้สูงศักดิ์ต้องตกอยู่ใเงื้อมมืออสูรร้ายี่จ้องะย่ำยีสตรี
“ป่านี้... ฮูหยิน่าคงกำลังพยายามต้านทาน่ากายันุ่มนิ่มกูกู่เถิงอยู่กระมัง” าหน้าขาวกล่าวทิ้งท้ายพลางขยับกรงเล็บเหล็ก “คราวี้... ่าะส่งี้หยกาได้ืั?”
ไป๋เจิ้งีัดฟันกรอดจนเืดซึม หัวใจเาแตกสลายเพียงแค่นึกถึงชะากรรมไป๋หย่งชิงและลูกชายี่ต้องเผชิญกับอสูรกายตัวนั้น!
ท่ามกลางความมืดมิดพงไพรยามราตรี เงา่าสองสายทะยานผ่านยอดไม้ด้วยความรวดเร็วไป๋หย่งชิงใชุดคลุมีาปลิวไสวดูประดุจเทพธิดาจันทราี่จุติลงาบนโลกมนุษย์ แ้าะอยู่ใวัยกลางคนและผ่านการมีบุตราแล้ว แ่ความงามากลับยิ่งทวีความนิ่งลึกและเย้ายวนใจ ผิวพรรณนวลเนียนดุจหิมะรับกับใบหน้าเรียวี่ฉายแววความสูงศักดิ์ฮูหยินตระกูลใหญ่ ากุมมือ ไป๋หย่งเจิ้ง บุตรชายหนุ่มไว้แน่น พลางใช้วิชาตัวเบาขั้นสูงพาทะยานหนีสุดชีวิต
ท่าเบื้องหลังพวกา กลับมีเสียง "ตึ้ง! ตึ้ง!" ดังสั่ั่ไ ลูกบอลหนังขนาดมหึาสีดำคล้ำเด้งกระแทกต้นไม้จนหักโค่นามหลังาอย่างกระชั้นชิด เมื่อไป๋หย่งชิงหันไปมอง า็ต้องหน้าซีดเผือด แววาี่เคยสงบสั่นระริกด้วยความหวาดกลัว
“เจ้าเฒ่าบัดซบ กูกู่เถิง!” าสบถเรียกชื่ออสูรร้ายี่ใครๆ ็ขยะแขยง ารีบเร่งกำลังภายใพาบุรุษหนุ่มข้างกายหนีอย่างสุดกำลัง หย่งเจิ้งพยายามขยับกายามาดาเพื่อมิให้เป็ภาระ แ่ท่าลูกกลมมรณะนั้นกลับพุ่งวาบาด้วยความเร็วดุจดาวตก กระแทกเ้ากลางหลังทั้งสองจนกระเด็นไปคนละทิศละทาง
“อึ๊ก... ่าแ่!” หย่งเจิ้งกระเด็นไปกระแทกโคนไม้จนสลบเหมือด ส่วนไป๋หย่งชิง่ากระแทกพื้นดินจนจุกเสียด
ลูกบอลหนังขนาดเจ็ดฟุตหยุดนิ่ง ่ะส่งเสียงหัวเราะแหลมเล็กออกา “ฮูหยินไป๋... าสมำร่ำืจริงๆ เห็นแล้วข้าอยากะเพิ่มชื่อ่าเ้าไว้ใทำเนียบหญิงงามี่ข้าเคยย่ำยีเสียเหืเกิน!”
“เจ้าเดรัจฉานข้ามศพข้าไป่เถิด!” หย่งชิงกัดฟันชักะี่คู่กายออกา ประกายะี่สาดแสงเย็นเยียบ าพุ่งทะยานเ้าหาอสูรร้ายด้วยวิชาะี่ี่เน้นความเร็วและแ่นยำ
ฉับ! ฉับ! ฉับ! าวาดะี่แทงเ้าจุดายสามำแ่ติดกัน ทุกกระบวนท่าล้วนเฉียบคมและร้ายกาจบ่งบอกถึงการฝึกปรือและวรยุทธ์ี่ร้ายกาจา ท่าคมะี่กลับจมหายไปใชั้นไขมันหนาี่ยืดหยุ่นลูกบอลนั้น่ะดีดสะท้อนะี่ากลับไปทุกครั้ง กูกู่เถิงหัวเราะเยาะอย่างบ้าคลั่ง “แท่งเ้าาเฮูหยิน! แท่งเ้าาแๆ! เาะเมื่อถึงเา ข้าะแทง่าด้วยแท่งหยกข้าจน่าร้องขอชีวิตไม่ทันเชียวล่ะ!”
หย่งชิงใจสั่นสะท้าน ารวบรวมพลังเฮือกสุดท้ายพุ่งแทงขบวนท่าี่สี่ เล็งตรงไปยังดวงามัน ท่ากูกู่เถิงกลับก้มหัวหลบอย่างว่องไว คมะี่จึงปักเ้าี่กลางกระหม่อมลูกบอลหนังนั้นเต็มรัก แสะท้อนัมหาศาลปะทะกลับาจนง่ามมือาีขาด ะี่กระเด็นหลุดมือหายไปใความมืด
ไม่ทันี่าะลุกขึ้น ่ากลมมหึา็กระโดดทับกระแทกใส่าจนกระดูกแทบแตกหัก หย่งชิงกระเด็นไปนอนหายใจรวยริน ่ากายระบมจนขยับมิได้ ใพริบานั้นเอง กูกู่เถิง็คลายมนต์พองตัว กลายเป็ชายอ้วนเตี้ยพุงพลุ้ยี่มีใบหน้าหื่นกระหาย มันเยื้องกรายเ้าาหาหย่งชิงี่นอนหมดเรี่ยวแ่ะยื่นนิ้วสั้นๆ จิ้มสกัดจุดี่หัวไหล่และหน้าอกาอย่างรวดเร็ว
“อ๊ะ...” หย่งชิงตัวแข็งทื่อ าอยากะกัดลิ้นฆ่าตัวายเพื่อหนีความอัปยศามแบบฉบับกุลสตรีผู้สูงศักดิ์ แ่ท่าวิชาสกัดจุดมันกลับล้ำลึกจนาทำได้เพียงกลอกาไปาด้วยความสิ้นหวัง
“ไป๋ฮูหยินไม่ต้องกังวลไป เาะอีกไม่นาน่า็ะได้ขึ้นสวรรค์ด้วยไอ้นี่...” กูกู่เถิงยิ้มแฉล้มพลางแก้สายรัดกางเกงออก แล้วถกกางเกงลงาี่ข้อเท้า
วินาทีนั้น ดวงาไป๋หย่งชิงเบิกกว้างด้วยความสยองพองขน าแทบไม่อยากเชื่อสายา่าิ่ลึกลับบุรุษะสาาถใหญ่โตและน่ากลัวได้ถึงเพียงี้ แท่งเนื้อหนาสีคล้ำสั่นระริกชูชันอยู่เบื้องหน้า มันทั้งยาวและหนาจนดูผิดมนุษย์มนา หากเปรียบาีาเป็เพียงหนอนชาเขียวขนาดเล็ก... ิ่ี่อยู่้าคนผู้ี้็คงเป็มังกรั์ี่พร้อมะีทึ้ง่าาให้แเป็ผลาญ
‘หากาีข้าเรียก่าแท่งหยก... แล้วิ่ี่อยู่้าี้ ือะไรกัน!’ ไป๋ฮูหยินร่ำร้องใใจด้วยความสั่นสะท้าน ขณะี่เงา่าอ้วนท้วมเริ่มทาบทับลงาบนกายา
ท่ามกลางแสงจันทร์สลัวี่ลอดผ่านร่มไม้พงไพร เสียงหอบหายใจอย่างหื่นกระหายกูกู่เถิงดังก้องราวกับเสียงอสูรกาย
มันไม่รอช้า ใช้มือัหยาบกร้านดุจตีนหมีคว้าหมับเ้าี่สาบเสื้อีาบริสุทธิ์ไป๋หย่งชิง แล้วออกแีทึ้งเพียงครั้งเดียว ชุดไหมชั้นเลิศ็ขาดวิ่นหลุดลอยไปามลม เผยให้เห็น่าขาวโพลนดุจหิมะี่ซ่อนอยู่ภายใต้ชุดชั้นใเกาะอกสีฟ้าคราม ผ้านั้นรัดแน่นจนเน้นส่วนเว้าโค้งเอวคอดกิ่ว และดัน ปทุมถัน ทั้งสองข้างให้ชูชันขึ้นาจนแทบะล้นทะลัก ยิ่งไปก่านั้น ความเย็นอากาศธาตุยังทำให้ ยอดอก าแข็งเป็ไต นูนเด่นขึ้นาดันเนื้อผ้าชั้นใจนเห็นเป็รอยยอดแหลมี่เชิญชวนให้สัมผัส
ไป๋หย่งชิงได้แ่หลับาลง น้ำาอุ่นๆ ไหลอาบแก้มด้วยความอัปยศี่ต้องาเปืยกายต่อหน้าเดรัจฉานใป่าเาเช่นี้
“โอ้... สวรรค์ปะาลาภปาให้ข้าแท้ๆ!” กูกู่เถิงน้ำลายสอ มันยื่นมือไปกระชากเกาะอกสีฟ้านั้นออกอย่างรุนแ
ทันใดนั้น ปทุมถัน คู่สวยี่ถูกจองจำ็กระเด้งออกาสู่สายา มันเป็ก้อนเนื้อนุ่มนิ่มขนาดใหญ่เกินก่าะกุมมิดด้วยมือเดียว รูปทรงกลมมนสวยงามประดุจบัวตูมี่กำลังเบ่งบาน ผิวพรรณบนทรวงอกขาวเนียนละเอียดไร้ราคีคาว ผิวบางจนเห็นเส้นเืดฝอยสีจางๆ ยิ่งเสริมให้ดูบอบบางน่ารังแก และี่โดดเด่นี่สุดื ยอดถันสีชมพูระเรื่อ ดุจลูกกวาดชั้นดี มันชูชันตั้งตระหง่านท้าทายสายา มีขนาดและรูป่าี่สมบูรณ์แบบจนดูราวกับงานปั้นหินอ่อน
กูกู่เถิงครางฮือใลำคอ มันเอื้อมมือัสกปรกไปบีบขยำทรวงอกคู่นั้นอย่างบ้าคลั่ง แบีบมหาศาลทำให้เต้าเนื้อนุ่มบิดเบี้ยวไปามง่ามนิ้วมัน "นุ่มเหืเกิน! เด้งู้มือดีนัก! าี่าช่างโีจริงๆ ฮูหยิน ี่ได้ครอบครองภูเาคู่ี่าถึงเพียงี้!"
‘าีข้าไ่ใ่เดรัจฉานเช่นเจ้า... เาไม่เคยาโหรือมักากใาเช่นี้เ’ หย่งชิงร่ำร้องใใจด้วยความรังเกียจขยะแขยง ท่าำพูดเหล่านั้นกลับติดอยู่ี่ลำคอ
อสูรร้ายไม่เพียงใช้มือ แ่มันยังยื่นลิ้นหนาี่มีคราบน้ำลายเหนียวเหนอะหนะออกาเลียลากตั้งแ่ลำคอระหงขึ้นไปจนถึงข้างแก้มา ลิ้นี่สากราวกับลิ้นสัตว์เลียผ่านผิวเนื้อี่ละเอียดอ่อนทิ้งคราบคาวและความอุ่นชื้นี่น่าสะอิดสะเอียนไว้บนใบหน้าา ไป๋หย่งชิงทำหน้านิ่วด้วยความขยะแขยง าพยายามเบือนหน้าหนีแ่ทำได้เพียงสั่นเทาเล็กน้อย ความรู้สึกรังเกียจแล่นพล่านไปทั่วสรรพางค์กายจนแทบอยากะอาเจียนออกา
“เหืเกิน... ไปั้ัเฮูหยิน!” กูกู่เถิงำรามอย่างคุมสติไม่อยู่ มันเอื้อมมือลงไปด้านล่างแล้วกระชากชุดชั้นใตัวจ้อยท่อนล่างาออกจนขาดคามือ
บัดี้ ้ำสวาท ไป๋ฮูหยินผู้สูงศักดิ์ปรากฏแก่สายาอย่างหมดเปืก มันเป็ร่องเนื้อสีชมพูอ่อนี่ปิดสนิทดูสะอาดสะอ้านและบอบบาง เหนือ้ำสวาทนั้นประดับด้วย เนินบุปผา ี่มีเส้นไหมสีดำละเอียดบางเบาปกคลุมอยู่อย่างประณีต ไม่ได้หนาทึบจนดูสกปรกแ่กลับเสริมให้จุดสงวนนั้นดูเร้นลับและน่าทะนุถนอมประดุจสมบัติล้ำค่าี่ถูกเ็บรักษาาอย่างดี
“ฮ่าฮ่าฮ่า! ้ำสวาทไป๋ฮูหยินัเลื่องชื่อ!” กูกู่เถิงร้องออกาด้วยความยินดีปรีดา แววามันลุกโชนด้วยไฟราคะ "พวกโจรเด็ดบุปผาากายต่างใฝ่ฝันะลิ้มลองรสชาติ่า และใี่สุดสวรรค์็ปะาให้ข้าได้เป็ผู้เปิดทาง! จงดีใเีเถิดฮูหยิน เาะวันี้ข้าะทำให้่าลืมาีหน้าซื่อ่าไปเสียให้สิ้น!”
น้ำาไป๋หย่งชิงนองเต็มใบหน้า ความหวาดกลัวต่อ แท่งั์ ี่จ่ออยู่เบื้องหน้าทำให้หัวใจาแทบะหยุดเต้น าพยายามเค้นพลังเพื่อดิ้นรนหรือแ้แ่ะกัดลิ้นตนเองให้ายไปเสีย แ่วิชาสกัดจุดมัจจุราชผู้ี้กลับรัดรึง่าาไว้แน่นดุจโซ่ตรวนล่องหน
าทำได้เพียงนอนสะอื้นไห้อยู่กลางพงหญ้า รอรับชะากรรมัแสนอัปยศี่กำลังะถูกยัดเยียดให้จากเดรัจฉานี่อยู่เบื้องบนโดยไม่อาจขัดขืนได้แ้เพียงปาิ้
นิยายแนะนำ
นิยายแนะนำ
ความคิดเห็น
COMMENT
เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้
เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้ เพื่อสร้างประสบการณ์นำเสนอคอนเทนต์ที่ดีให้กับท่าน รวมถึงเพื่อจัดการข้อมูลส่วนบุคคลเพื่อให้ท่านได้รับประสบการณ์ที่ดีบนบริการของเว็บไซต์เรา หากท่านใช้บริการเว็บไซต์นี้ต่อไปโดยไม่มีการปรับตั้งค่าใดๆ นั่นเป็นการแสดงว่าท่านอนุญาตยินยอมที่จะรับคุกกี้บนเว็บไซต์และนโยบายสิทธิส่วนบุคคลของเรา
0.00
0.00









userA???
???? ??? ? ???? ?? ??