เรื่อง เล่ห์กล ราคะ ยุทธภพ

ในเวลาเดียวกันนั้นเอง ณ ดินแดนทางตอนเหนือที่ปกคลุมไปด้วยหิมะขาวโพลน เมืองเจี้ยนคังยามวิกาลเงียบสงัดและหนาวเหน็บ

‘ไป๋หย่งเจิ้ง’ มังกรหนุ่มผู้แบกรับความแค้นของตระกูล กำลังเดินฝ่าลมหนาวกลับมายังที่พัก แย้มยิ้มบางๆ บนใบหน้า บ่งบอกถึงความสุขใจที่เพิ่งได้ไปร่ำสุราและสนทนาธรรมกับ ‘ครูมวยแซ่สุน’ ชายชราผู้เปี่ยมไปด้วยความเมตตาและคุณธรรมที่เขารู้สึกเคารพรักประดุจญาติผู้ใหญ่ ความสนิทสนมระหว่างชายต่างวัยทั้งสองเพิ่มพูนขึ้นเรื่อยๆ จนหย่งเจิ้งแทบจะลืมเลือนความโดดเดี่ยวในยุทธภพไปชั่วขณะ

ทว่า ทันทีที่เขาก้าวเท้าเข้ามาในห้องพัก บนโต๊ะไม้ซอมซ่อกลับมีจดหมายประทับตรา ‘สำนักคุ้มกันภัยเจิ้นเหว่ย’ วางรออยู่!

หย่งเจิ้งรีบก้าวเข้าไปฉีกซองจดหมายอ่านด้วยความร้อนใจ ทันทีที่สายตาไล่กวาดไปตามตัวอักษร ดวงตาของมังกรหนุ่มก็เบิกกว้าง หัวใจเต้นระรัวอย่างบ้าคลั่ง! เลือดในกายพุ่งพล่านประดุจน้ำเดือด!

“หลานหย่งเจิ้ง… บัดนี้ ลุงได้เบาะแสและค้นพบ ‘จี้หยกชิ้นที่ ๔’ แล้ว! ขอให้เจ้ารีบเดินทางกลับมากวางโจวโดยด่วนที่สุด!”

“ชิ้นที่สี่!… จี้หยกชิ้นสุดท้าย!”

ไป๋หย่งเจิ้งกำจดหมายในมือแน่นจนสั่นเทา น้ำตาแห่งความปีติรื้นขึ้นมาคลอเบ้า ในที่สุด… หนทางในการแก้แค้นให้บิดา หนทางที่จะกอบกู้ชื่อเสียงของตระกูลไป๋ และสุดยอดวิชาในตำนาน ก็มาบรรจบอยู่ตรงหน้าเขาสักที!

พอนึกถึงความช่วยเหลือที่ได้รับ มังกรหนุ่มก็รู้สึกตื้นตันและซาบซึ้งในบุญคุณของตระกูลกัวอย่างหาที่สุดไม่ได้ เขาพึมพำกับตัวเองด้วยความโง่เขลา “ท่านลุงกัว… นายน้อยเทียนอวี้… พวกท่านช่างมีพระคุณกับตระกูลไป๋ล้นเหลือจริงๆ! ไม่เพียงแต่ช่วยเป็นธุระตามหาจี้หยกจนครบ แต่ยังช่วยเป็นเกราะคุ้มภัย ดูแลท่านแม่และน้องฉู่ฉู่ให้ข้าเป็นอย่างดี… บุญคุณชาตินี้ ข้าไป๋หย่งเจิ้ง ชดใช้ให้พวกท่านเท่าไหร่ก็คงไม่หมด!”

เขาถอนหายใจยาว พยายามระงับอารมณ์ที่พุ่งพล่าน ตัดสินใจวางเรื่องอื่นในเมืองเจี้ยนคังลงชั่วคราว สิ่งสำคัญที่สุดในตอนนี้ คือต้องรีบกลับไปรับจี้หยกชิ้นสุดท้าย ไขปริศนา และตามหาสุดยอดวิชาให้พบ!

หย่งเจิ้งหันไปมองทางหน้าต่าง ทอดสายตาฝ่าความมืดไปยังทิศทางที่ตั้งของสำนักมวยซอมซ่อของครูมวยแซ่สุน เขาถอนหายใจด้วยความเสียดาย “ท่านลุงสุน… ข้าคงต้องขอเสียมารยาท เดินทางจากไปในคืนนี้โดยไม่ได้บอกลาท่าน… แต่ข้าขอสาบาน หากข้าล้างแค้นให้ท่านพ่อสำเร็จเมื่อไหร่ ข้าจะกลับมาร่ำสุรากับสหายต่างวัยเช่นท่านอีกครั้งอย่างแน่นอน!”

พูดจบ มังกรหนุ่มผู้ซื่อสัตย์ก็รีบคว้าดาบเหล็กดำและสัมภาระ ก้าวเดินออกจากห้องพัก ควบม้าเหงื่อโลหิตมุ่งหน้าลงใต้ฝ่าหิมะราตรีไปอย่างเร่งรีบ โดยที่ไม่รู้ตัวเลยว่า… ตนเองกำลังควบม้าพุ่งตรงเข้าสู่กองไฟแห่งความวิปลาส ที่จะแผดเผาจิตวิญญาณของเขาให้แหลกสลายไม่มีชิ้นดี!

.....................................................

และคล้อยหลังเสียงฝีเท้าม้าของไป๋หย่งเจิ้งที่จางหายไปในความมืด…

ณ สำนักมวยซอมซ่อชานเมืองเจี้ยนคัง ครูมวยแซ่สุน ชายชราที่เพิ่งจะแสดงความเมตตาสอนวิชามวยให้เหล่าเด็กกำพร้าเมื่อตอนกลางวัน บัดนี้กำลังยืนกอดอกอยู่ริมหน้าต่าง มองตามทิศทางที่มังกรหนุ่มเพิ่งจะควบม้าจากไป

รอยยิ้มอบอุ่นและแววตาใจดีบนใบหน้าเหี่ยวย่น ค่อยๆ จางหายไป เปลี่ยนเป็นรอยยิ้มแสยะอันแสนจะเย็นเยียบและเหี้ยมเกรียม! บรรยากาศรอบตัวที่เคยดูเป็นมิตร แปรเปลี่ยนเป็นรังสีอำมหิตที่กดดันจนอากาศแทบแข็งตัว!

เขาเดินกลับเข้าไปในบ้านไม้หลังเล็กที่ปิดหน้าต่างมิดชิด ทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ไม้ไผ่ ก่อนจะถอนหายใจยาวแล้วเอ่ยขึ้นลอยๆ ในความมืด

“แผนการของทางนั้น… เป็นยังไงบ้าง?”

สิ้นเสียงคำถาม ที่มุมมืดที่สุดของห้อง ปรากฏร่างของชายชุดดำผู้หนึ่งสวม ‘หน้ากากสีขาว’ ไร้ลวดลาย ค่อยๆ ก้าวเดินออกมาจากเงามืดราวกับภูตผี มันประสานมือคุกเข่าลงเบื้องหน้าครูมวยแซ่สุน พร้อมกับรายงานด้วยน้ำเสียงนอบน้อม

“เรียนท่าน ‘มารหน้ากากขาว’… ตอนนี้ แผนการทุกอย่างเป็นไปตามที่นายน้อยกัววางเอาไว้ขอรับ! ทางเราได้ตัวจี้หยกชิ้นที่ ๔ มาอยู่ในมือแล้ว… ตอนนี้เหลือก็แค่รอให้ ‘ไอ้โง่’ นั่น ควบม้ากลับไปรับชิ้นส่วน ป้อนมันให้ครบ และหลอกใช้ให้มันเป็นคนไขปริศนาหาสถานที่ซ่อน… จากนั้น ยอดวิชาในตำนาน ก็จะตกเป็นของพวกเราอย่างง่ายดาย!”

น้ำเสียงของชายสวมหน้ากากขาวแฝงไปด้วยความตื่นเต้นและดีใจ ทว่ามารหน้ากากขาวผู้เป็นนาย กลับไม่มีท่าทีปีติยินดีเลยแม้แต่น้อย เขากระแทกจอกสุราลงบนโต๊ะดังกึก!

“อย่าเพิ่งได้ใจไป!” มารหน้ากากขาวตวาดเสียงเย็น “เรื่องนี้เราต้องทำให้รอบคอบและรัดกุมมากกว่านี้! สุดยอดวิชานี้ ทั่วยุทธภพต่างก็จ้องตาเป็นมันและอยากได้มาครอบครองกันทั้งนั้น… หากจัดการไม่ดี หรือมีร่องรอยสาวมาถึงตัวพวกเรา มันจะกลายเป็นนำภัยมาสู่ตัว และตายโดยไร้ที่ฝังเอาได้!”

ชายสวมหน้ากากขาวรีบก้มหน้า เอ่ยอธิบายแผนการอันแยบยล “เรื่องนี้ท่านไม่ต้องเป็นห่วงเลยขอรับ! นายน้อยกัวเทียนอวี้ ได้วางแผนเอาไว้หมดแล้ว… นายน้อยจงใจจะใช้ไอ้สวะไป๋หย่งเจิ้งนั่น ให้กลายเป็น ‘ปีศาจตายแทน’ เป็นแพะรับบาปดึงดูดความสนใจของชาวยุทธทั้งหมดไปที่ตัวมัน! เมื่อมันได้คัมภีร์มา เราก็แค่ชิงมาเงียบๆ แล้วปล่อยให้มันถูกพวกฝ่ายธรรมะรุมสับจนเละ!… โดยที่พวกเราสองฝ่าย สามารถเสพสุขกับยอดวิชา และสมบัติทุกอย่างได้โดยที่ไม่ต้องเดือดร้อนอะไรเลยขอรับ!”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น มารหน้ากากขาวก็แสยะยิ้มที่มุมปาก แววตาของมันทอประกายความวิปริตและเย้ยหยัน “หึหึ… ดูเหมือนว่า ‘ไป๋หย่งชิง’ อดีตฮูหยินผู้หยิ่งยโส จะถูกสองพ่อลูกตระกูลกัวคู่นั้น อบรมสั่งสอนและ ‘ปรุงรส’ มาเป็นอย่างดีสินะ!… ถึงได้ยอมร่วมมือ ทรยศหลอกใช้ลูกชายตัวเองได้อย่างเลือดเย็นขนาดนี้!”

มันส่ายหน้าหัวเราะเยาะความโง่เขลาของมังกรหนุ่ม “ไอ้เด็กหน้าโง่นั่น… จนป่านนี้ มันก็ยังไม่รู้ตัวเลยสักนิด ว่าทั้งแม่แท้ๆ ของมัน และว่าที่คนรักของมัน… ผู้หญิงทุกคนที่อยู่รอบตัวมัน ล้วนถูกศัตรูช่วงชิง แย่งไปจับถ่างขา กระหน่ำ เ-็ด จน หี บานเบอะ แตกใน ใส่ไม่รู้กี่น้ำต่อน้ำไปหมดแล้ว! ฮ่าๆๆ!”

เสียงหัวเราะเยาะเย้ยดังก้องอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่มารหน้ากากขาวจะหุบรอยยิ้มลง สีหน้ากลับมาเคร่งเครียดอีกครั้ง

“แล้วเรื่องของ ‘นางเซียนจันทร์กระจ่างฟ้า’ ล่ะ?… ได้เบาะแสของนางบ้างหรือไม่?”

ชายสวมหน้ากากขาวชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงกังวล “เรียนท่านมาร… ตอนนี้พวกเรากำลังระดมกำลังค้นหาตัวนางอยู่เช่นกันขอรับ แต่… หาไม่พบเลย ราวกับนางระเหยหายไปในอากาศ!”

“บัดซบ!” มารหน้ากากขาวสบถ “เบาะแสล่าสุดที่ข้าได้รับ คือนางถูก ‘ยาควบคุมวิญญาณหยินหยาง’ ที่ทางเราอุตส่าห์มอบให้กับไอ้โจรกระจอกหวังหู่! หวังจะใช้มันเป็นตัวล่อ ดึงความสนใจของนางให้หันไปเสพกามกับโจรป่า เพื่อไม่ให้นางเข้ามายุ่งเกี่ยวกับไป๋หย่งเจิ้ง และทำลายแผนการของเรา!… แต่ตอนนี้ จู่ๆ นางเซียนนั่นกลับหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยเนี่ยนะ!”

มารหน้ากากขาวลุกขึ้นยืน เอามือไพล่หลังเดินวนไปมา “พลิกแผ่นดิน! หานางให้พบ!… ข้ารู้สึกสังหรณ์ใจแปลกๆ กับข่าวลือที่ว่านางไม่ได้ฆ่าไอ้โจรกระจอกนั่นทิ้ง! ตัวแปรระดับยอดฝีมืออย่างนาง เราไม่ควรปล่อยให้คลาดสายตา! เพราะดูเหมือนว่านางจะมีไมตรีและความรู้สึกบางอย่างให้กับไอ้ไป๋หย่งเจิ้งอยู่บ้าง… หากปล่อยให้นางรอดไปได้ นางอาจจะมาทำลายแผนการสวมเขาและแผนตายแทนของเราจนพังพินาศได้!”

มันหยุดเดิน ก่อนจะแค่นเสียงหัวเราะออกมาอย่างสมเพชเวทนา

“หึ!… ไอ้โง่หย่งเจิ้งนี่ มันมีวาสนาต่อสตรีผู้เลอโฉมไม่น้อยเลยจริงๆ… แต่ก็ช่างอาภัพและน่าเวทนาด้วยเช่นกัน! เพราะผู้หญิงทุกคนที่มันรักและผูกพัน… สุดท้ายแล้ว ก็ล้วนแต่ถูกแย่งชิงไปย่ำยี ถูกท่อน -วย ของพวกไพร่หยาบช้ากระหน่ำแทงจนกลายเป็นอีตัวร่านสวาทกันไปหมดสิ้น! ช่างเป็นชะตากรรมที่บัดซบเสียนี่กระไร!”

มารหน้ากากขาวสะบัดมือเบาๆ เป็นสัญญาณไล่ “ไปได้แล้ว! ไปสั่งการให้พวกสายลับในกวางโจว เตรียมตัวรับมือขบวนของไป๋หย่งเจิ้งให้ดี! และเร่งตามหานางเซียนให้พบโดยเร็วที่สุด!”

“รับทราบขอรับ!”

ชายสวมหน้ากากขาวประสานมือคารวะ ก่อนจะกลืนร่างหายวับไปในเงามืดของห้องอย่างรวดเร็ว

เมื่อภายในบ้านไม้เหลือเพียงความเงียบงัน มารหน้ากากขาวก็เดินไปหยุดอยู่ที่หน้าต่าง บานที่ไป๋หย่งเจิ้งเพิ่งจะขี่ม้าจากไป มันแหงนหน้ามองดวงจันทร์ที่ถูกเมฆบดบัง รอยยิ้มละโมบและชั่วร้ายผุดขึ้นบนใบหน้า

“อีกเพียงแค่นิดเดียวเท่านั้น… รอให้ไอ้เด็กนั่นแก้ปริศนาทั้งหมดเสียก่อนเถอะ… แล้วสุดยอดวิชาในตำนาน ก็จะตกมาอยู่ในกำมือของข้า! ฮ่าๆๆๆ!”

แสงตะวันยามเช้าสาดส่องลอดผ่านช่องหน้าต่างหินทึบทะมึน เข้ามาภายในห้องนอนส่วนตัวของประมุขแห่งตำหนักอสรพิษ

บนเตียงหินที่ปูลาดด้วยขนนกและหนังสัตว์ หลังจากที่ต้องผ่านค่ำคืนแห่งการเริงรักอันแสนจะดุเดือดและวิปริตมาอย่างยาวนาน ‘หานลี่อิง’ ค่อยๆ ลืมตาตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกอ่อนเพลีย ทว่าสิ่งที่ชัดเจนที่สุดคืออาการ ‘ระบม’ ที่แล่นปราดไปทั่วทั้งสรีระ โดยเฉพาะที่บริเวณ ‘รู หี’ ของนาง ซึ่งเพิ่งจะถูก ‘-วย เกล็ดงู’ ขนาดยักษ์ของมัจจุราชเฒ่า อัดกระแทกทะลวงและฉีดน้ำกามพิษ แตกใน ใส่แบบจัดหนักจัดเต็มตลอดทั้งคืน!

ร่องกลีบสวาทของนางบวมเจ่อและแดงช้ำ ทุกครั้งที่ขยับเรียวขา ความรู้สึกปวดแสบปวดร้อนจากพิษที่ยังคงตกค้างอยู่ในมดลูก จะแล่นริ้วขึ้นมาให้รู้สึกเสียวสะท้าน ทว่าแทนที่นางจะโอดครวญด้วยความเจ็บปวด ริมฝีปากอวบอิ่มของนางพญากระบี่กลับคลี่ยิ้มออกมาอย่างมีความสุขและยินดีปรีดาที่สุด! สัญชาตญาณความร่านยอมรับสัมผัสอันป่าเถื่อนนี้อย่างหมดหัวใจ

นางหันขวบไปมองชายร่างยักษ์ที่นอนอยู่เคียงข้าง ‘อู๋ตู๋หยา’ ชายผู้เป็นทั้งศัตรูที่ฆ่าล้างครอบครัว เป็นทั้งนายเหนือหัว และบัดนี้… ได้กลายเป็น ‘สามี’ และเจ้าของชีวิตของนางอย่างสมบูรณ์แบบ เขายังคงหลับสนิท ลมหายใจเข้าออกสม่ำเสมอ หานลี่อิงทอดสายตามองใบหน้าที่เหี้ยมเกรียมนั้นด้วยความหลงใหล ก่อนจะค่อยๆ หยัดกายลุกขึ้นจากเตียงอย่างเงียบเชียบ นางพยายามก้าวเดินไปที่หน้ากระจกทองเหลือง ทว่าสองขากลับสั่นเทาและต้องหนีบเข้าหากันเล็กน้อยเพราะความระบมที่ร่อง หี

“แอ๊ดดดด…”

ทันใดนั้น บานประตูไม้ก็ถูกผลักให้เปิดออกเบาๆ ปรากฏร่างของกลุ่มสตรีวัยเยาว์นับสิบนางเดินเรียงแถวกันเข้ามาภายในห้อง สตรีเหล่านี้แต่งกายด้วยชุดชนเผ่าและชาวเขาทางใต้ ทว่าเสื้อผ้าของพวกนางกลับถูกตัดเย็บให้เปิดเผยเนื้อหนังมังสาไม่น้อย เผยให้เห็นหน้าท้อง เอวคอด และร่องอกอย่างชัดเจน บ่งบอกถึงวิถีชีวิตที่มักมากในกามารมณ์ของสำนักอสรพิษ

สตรีเหล่านั้นเดินเข้ามาหยุดอยู่เบื้องหน้าหานลี่อิง ก่อนจะย่อตัวทำความเคารพอย่างพร้อมเพรียง “เรียนนายหญิง… พวกเราเป็นสาวใช้บริวารของท่านประมุขเจ้าค่ะ ท่านประมุขได้กำชับเอาไว้ว่า หากเมื่อใดที่ท่านตื่นขึ้น ให้พวกเราเข้ามาปรนนิบัติ ช่วยท่านล้างหน้าและแต่งตัวเจ้าค่ะ”

หานลี่อิงพยักหน้ารับด้วยรอยยิ้มเย่อหยิ่งทว่าแฝงความพึงพอใจ นางกางแขนออก ปล่อยให้เหล่าสาวใช้เข้ามาปรนนิบัตินำผ้าชุบน้ำอุ่นมาเช็ดคราบน้ำกามและหยาดเหงื่อตามเรือนร่าง ก่อนจะนำ ‘ชุดอาภรณ์’ ที่เตรียมเอาไว้มาสวมใส่ให้นาง

ชุดที่อู๋ตู๋หยาเตรียมเอาไว้ให้ฮูหยินคนใหม่นั้น เป็นชุดตามหลักของสตรีชนชั้นสูงใน ‘สมัยราชวงศ์ถัง’ อย่างแท้จริง! ทว่า… มันกลับถูกดัดแปลงให้ดูยั่วยวนและวิปริตผิดแผกไปจากจารีตประเพณีอย่างสุดกู่!

มันคือชุด ‘ฉีซงหรูฉวิน’ (Qixiong Ruqun) ที่มีกระโปรงผูกรัดอกเอวสูง ทว่าเนื้อผ้าไหมนั้นกลับเป็น ‘สีแดงสด’ ที่ฉูดฉาดและร้อนแรงประดุจเปลวเพลิง! ตัดกับผิวขาวผ่องของนางอย่างชัดเจน และสิ่งที่หน้าไม่อายที่สุด คือ ‘เอี๊ยมบังทรง’ (เหอจื่อ) ด้านใน มันถูกจงใจตัดเย็บให้รัดรูปและ ‘เว้าลึก’ จนถึงขีดสุด! เมื่อผูกสายรัดกระโปรง ก้อนเนื้อ ‘เต้าถันคู่มหึมา’ ของหานลี่อิงก็ถูกบีบอัดและดันให้ล้นทะลัก โผล่พ้นขอบชุดออกมาอวดสายตาเกินกว่าครึ่งเต้า! ร่องอกที่เบียดชิดลึกจนแทบจะกลืนกินสายตาผู้มอง มีเพียงผ้าแพรบางเบา ‘พีป๋อ’ (ผ้าคลุมไหล่) สีทองโปร่งแสงคลุมทับลาดไหล่ขาวเนียนเอาไว้หลวมๆ เท่านั้น

การแต่งกายเช่นนี้ ไม่ต่างอะไรกับชุดของคณิกาชั้นสูงในหอนางโลมที่พร้อมจะยั่วยวนบุรุษทุกผู้ทุกนามให้หลงใหลในเรือนร่าง!

หานลี่อิงมองเงาของตนเองในกระจกทองเหลือง ทรวดทรงอวบอัดที่ถูกขับเน้นด้วยชุดสีแดงเพลิง ทำให้นางดูงดงาม ร่านสวาท และแพศยาอย่างถึงที่สุด นางยิ้มอย่างพอใจ ก่อนจะหันไปถามสาวใช้ที่กำลังสางผมให้นาง

“ปกติแล้ว… ท่านประมุขตื่นสายเช่นนี้เป็นประจำเลยหรือ?”

สาวใช้นางหนึ่งค้อมศีรษะตอบ “เรียนนายหญิง… ปกติท่านประมุขจะตื่นสายเป็นประจำเจ้าค่ะ… นายหญิงจะให้พวกข้าเตรียมสำรับ มื้อเช้ามาให้ท่านเลยไหมเจ้าคะ?”

หานลี่อิงส่ายหน้าเบาๆ “ยังไม่ต้องหรอก… เดี๋ยวข้ารอทานมื้อเช้าพร้อมกับเขาเลยก็แล้วกัน…” นางปรายตามองออกไปนอกหน้าต่าง ก่อนจะเอ่ยถามต่อ “จริงสิ… ที่สำนักอสรพิษแห่งนี้ พอจะมีลานกว้างๆ ที่เงียบสงบ และเหมาะแก่การ ‘ฝึกวิชากระบี่’ บ้างหรือไม่?”

สาวใช้นางนั้นทำท่าครุ่นคิดครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบ “ที่นี่มีลานกว้างอยู่หลายแห่งเจ้าค่ะ แต่ส่วนใหญ่จะใช้เป็นลานตากพวกแมลงมีพิษ ซากสัตว์ หรือซากพืชพิษเสียมากกว่า… แต่ถ้าจะให้เหมาะกับการฝึกวิชา ก็มีลานหินด้านหลังตำหนักเจ้าค่ะ เป็นสถานที่ที่ท่านประมุขใช้ในการทดสอบวิชาพิษอยู่เป็นประจำ”

เมื่อได้ยินดังนั้น หานลี่อิงก็ทำหน้าสนใจ ทว่าสาวใช้กลับรีบเอ่ยเตือนด้วยความหวังดี “เพียงแต่ว่า… ที่นั่นเป็นลานทดสอบพิษ มันอาจจะมี ‘ไอพิษตกค้าง’ ที่ร้ายแรงอยู่มากนะเจ้าคะ ข้าเกรงว่ามันจะไม่เหมาะกับนายหญิง ที่ไม่ใช่ผู้ฝึกวิชาสายอสรพิษ หากสูดดมเข้าไปอาจจะเป็นอันตรายได้เจ้าค่ะ”

หานลี่อิงทำหน้าผิดหวังเล็กน้อยที่ไม่มีสถานที่ส่วนตัว ก่อนที่นางจะนึกถึงเรื่องสำคัญขึ้นมาได้ จึงเอ่ยถามต่อ “เช่นนั้นก็ช่างเถิด… แล้วเรื่อง ‘หีบสมบัติ’ และกล่องไม้ใบใหญ่ทั้งสี่ใบ ที่เป็นของขวัญแสดงความจริงใจจากสำนักเจิ้นเหว่ยล่ะ… ตอนนี้พวกมันยังถูกเก็บรักษาเอาไว้เป็นอย่างดีหรือไม่?”

สาวใช้รีบพยักหน้ารับ “ยังอยู่ดีและปลอดภัยทุกใบเจ้าค่ะนายหญิง! ตอนนี้พวกมันถูกเก็บรักษาไว้ในห้องโถงเก็บสมบัติ ยังไม่มีใครได้รับอนุญาตให้แตะต้อง หรือเปิดหีบสมบัติเหล่านั้นเลยแม้แต่คนเดียวเจ้าค่ะ”

“อืม… ก็ดีแล้ว” หานลี่อิงพยักหน้าอย่างพึงพอใจ “เพราะนั่นคือ ‘สมบัติชิ้นสำคัญ’ ที่แสดงถึงความจริงใจของสำนักคุ้มกันภัยเจิ้นเหว่ย ที่มีต่อสำนักอสรพิษ… จะปล่อยให้เกิดความผิดพลาด หรือปล่อยให้ใครไปเปิดดูก่อนเวลาอันควรไม่ได้เด็ดขาด!”

“หมับ!”

ทันทีที่นางพูดจบประโยค! ท่อนแขนอันใหญ่โตและแข็งแกร่งดุจคีมเหล็ก ก็สวมกอดรัดเข้าที่เอวคอดของนางจากทางด้านหลัง! สองมืออันหยาบกร้านสอดล้วงเข้ามาทางด้านหน้า ‘ขยำ’ เข้าที่เต้าถันคู่มหึมาที่ล้นทะลักทะลักอยู่เหนือขอบชุดผ้าไหมสีแดงอย่างรุนแรงและจาบจ้วง!

“อ๊ะ!…” หานลี่อิงอุทานเบาๆ ร่างกายเอนพิงแผ่นอกกว้าง

“หึหึ… หน้าอกของเจ้านี่… มันช่างใหญ่โต นุ่มนิ่ม และดึงดูดใจข้าเสียจริงๆ เลยนะ… ฮูหยินของข้า” น้ำเสียงแหบพร่าและคุ้นเคยของอู๋ตู๋หยา กระซิบดังขึ้นที่ข้างใบหู พร้อมกับลมหายใจร้อนๆ ที่รดรินต้นคอ

เหล่าสาวใช้ต่างรีบก้มหน้าและถอยร่นออกไปจากห้องอย่างรู้งาน หานลี่อิงไม่ขัดขืนสัมผัสอันหยาบโลนนั้น นางเอนศีรษะซบกับไหล่ของมัจจุราชเฒ่า คลี่ยิ้มหวานหยดย้อย ก่อนจะเอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงออดอ้อนออเซาะ

“ตื่นแล้วหรือเจ้าคะ… ‘สามี’ ”

อู๋ตู๋หยาที่ได้ยินฮูหยินกระบี่ผู้เย่อหยิ่ง เรียกขานตนเองด้วยสรรพนามเช่นนั้น มันก็เบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะระเบิดรอยยิ้มกว้างออกมาด้วยความสะใจ “ฮ่าๆๆ! ได้ยินเจ้าเรียกข้าว่า ‘สามี’ เต็มปากเต็มคำแบบนี้… ข้าก็รู้สึกชื่นใจและคึกคักขึ้นมา จนทำเอาข้าอยากจะผลักเจ้าลงเตียง แล้วจับเจ้าถ่างขา เ-็ด ให้ หี บานอีกรอบเลยจริงๆ ว่ะ!”

หานลี่อิงหัวเราะคิกคัก แสร้งทำเป็นเขินอาย นางยกมือขึ้นลูบไล้หลังมือของเขาที่กำลังขยำหน้าอกนางอยู่ “ฮิฮิ… ใจเย็นๆ ก่อนสิเจ้าคะสามี… จริงสิ! ข้าอยากจะถามท่าน… ที่สำนักอสรพิษแห่งนี้ พอจะมีสถานที่ที่เหมาะแก่การ ‘ฝึกวิชากระบี่’ บ้างหรือไม่เจ้าคะ? แบบที่เป็นส่วนตัว ไม่มีใครมารบกวนได้ยิ่งดีเลยเจ้าค่ะ”

เมื่อได้ยินคำถามนั้น อู๋ตู๋หยาก็ขมวดคิ้วเข้าหากันด้วยความประหลาดใจ มันหยุดขยำหน้าอกนางชั่วคราว “ฝึกวิชากระบี่หรอกรึ?… เจ้าจะฝึกไปทำไมกันอีฮูหยิน! มาอยู่ที่นี่แล้ว เจ้าไม่ต้องใช้กระบี่บ้าบออะไรนั่นหรอก… เจ้าใช้แค่ ‘รู หี’ และเรือนร่างของเจ้า ถ่างขารับใช้ข้าก็พอแล้ว!”

หานลี่อิงที่ได้ฟังดังนั้น นางก็คลี่ยิ้มเจ้าเล่ห์ แววตาของนางทอประกายความเหี้ยมเกรียมและทรยศหักหลังออกมาอย่างปิดไม่มิด นางหมุนตัวกลับมาเผชิญหน้ากับอู๋ตู๋หยา สองมือโอบคล้องคอชายร่างยักษ์เอาไว้ ก่อนจะเอ่ยไขข้อข้องใจด้วยตรรกะที่ทำให้ศัตรูยังต้องอึ้ง!

“ฮิฮิ… ใช้แค่ร่างกายปรนเปรอท่านน่ะ มันยัง ‘ไม่พอ’ หรอกนะเจ้าคะสามี… ท่านอย่าลืมสิ! ว่าตอนนี้ ‘สำนักกระบี่ทักษิณ’ ของข้า ได้กลายเป็นของกำนัล และตกเป็นเมืองขึ้นของสำนักอสรพิษของท่านแล้ว!… ท่านควรจะให้ความสำคัญกับ ‘วิชากระบี่’ เหล่านี้ให้มากกว่านี้นะเจ้าคะ!”

นางร่นระยะห่างเข้าไปใกล้ กระซิบด้วยน้ำเสียงมาดร้าย “ที่ข้าต้องทบทวนวิชากระบี่… ไม่ใช่เพื่อจะนำไปต่อสู้กับใคร! แต่ข้าต้องการทบทวนมัน เพื่อที่จะได้ ‘แฉ’ และสอน ‘วิธีการรับมือ’ รวมถึงชี้บอก ‘จุดอ่อน’ ของกระบวนท่ากระบี่ทักษิณทุกกระบวนท่า… ให้กับบรรดาศิษย์สำนักอสรพิษของท่านได้ล่วงรู้ต่างหากล่ะเจ้าคะ!”

อู๋ตู๋หยาเบิกตากว้างขึ้น มันเริ่มเข้าใจถึงความนัยอันแสนอำมหิตของสตรีตรงหน้า!

“และเมื่อศิษย์ของท่าน รู้จุดอ่อนของพวกนางทั้งหมดแล้ว…” หานลี่อิงแสยะยิ้มแพศยา “ในตอนที่พวกมัน บุกขึ้นไปย่ำยี และจับเหล่า ‘ศิษย์สตรี’ ของข้าที่สำนัก มาทำเป็นเครื่องระบายกาม! พวกนางก็จะไม่สามารถต่อต้าน หรือขัดขืนคนของท่านได้เลยแม้แต่คนเดียว!… สำนักกระบี่ทักษิณ จะได้ตกเป็นทาสกามของสำนักท่านอย่างสมบูรณ์แบบยังไงล่ะเจ้าคะ!”

เมื่อได้รับรู้ถึงแผนการทรยศและขายลูกศิษย์ตนเองอย่างเลือดเย็น อู๋ตู๋หยาก็มองหานลี่อิงด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความทึ่ง มันระเบิดเสียงหัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่ง “ฮ่าๆๆๆ! ยอดเยี่ยม! ยอดเยี่ยมมากอีฮูหยินร่าน!… ที่เจ้าพูดมา มันมีเหตุผลที่สุด! จะว่าไปแล้ว สำนักคุ้มกันภัยเจิ้นเหว่ยนี้นี่ ก็เล่นใหญ่ไม่น้อยเลยจริงๆ! ไม่เพียงแต่กำราบนางชะนีหยิ่งยโสอย่างเจ้า ให้กลายมาเป็นกะห-ี่ร่านสวาทได้สำเร็จ… แต่ยังคิดจะมอบสำนักกระบี่ทั้งสำนัก มาเป็นของกำนัลให้ข้าด้วย!”

มันบีบปลายคางของนางอย่างเอ็นดูปนหยาบโลน “เมื่อเป็นแบบนี้ สำนักอสรพิษของข้า ก็จะมีสำนักกระบี่ทักษิณ เอาไว้เป็น ‘เครื่องมือระบายความใคร่’ ชั้นยอด! แม้ฉากหน้ามันจะยังสวมหน้ากากเป็นสำนักวิถีธรรมะอยู่… แต่เบื้องหลัง สำหรับพวกข้าแล้ว มันก็ไม่ต่างอะไรกับ ‘ซ่องโสเภณี’ ส่วนตัวเลยสักนิด!… ฮ่าๆๆ! แต่ดูเหมือนว่า บรรดาศิษย์สตรีผู้รักศักดิ์ศรีของเจ้า จะยังไม่รู้ชะตากรรมของพวกนางสินะ!”

อู๋ตู๋หยาพยักหน้าอย่างพึงพอใจ “ความคิดของเจ้านี่ยอดเยี่ยมมาก! เอาอย่างนี้ก็แล้วกันฮูหยิน… เดี๋ยว ‘คืนพรุ่งนี้’ ข้าจะจัด ‘งานเลี้ยง’ ให้ใหญ่โตมโหฬารที่สุดในเกาะอสรพิษ! ถือเป็นงานเฉลิมฉลอง ‘งานแต่งงาน’ ของข้ากับเจ้าอย่างเป็นทางการ!… และในงานเลี้ยงคืนนั้น เจ้าก็จะได้เป็นผู้ออกมา ‘ร่ายรำ’ วิชากระบี่ของสำนักเจ้า ต่อหน้าเหล่าผู้อาวุโสและศิษย์เอกของข้าทุกคน!”

“และในขณะที่ข้าร่ายรำ…” หานลี่อิงต่อบทด้วยรอยยิ้มวิปลาส “ข้าก็จะคอยบอก ‘วิธีรับมือ’ และ ‘จุดอ่อน’ ของกระบวนท่าเหล่านั้นไปพร้อมๆ กัน… เพื่อให้ท่านมั่นใจว่า สำนักกระบี่ทักษิณ อดีตสมบัติของข้า จะไม่สามารถต่อต้านสำนักอสรพิษได้อีกตลอดกาลเจ้าค่ะ!”

อู๋ตู๋หยามองลึกเข้าไปในดวงตาของนาง มันส่ายหน้าเบาๆ พลางแสยะยิ้ม “หึหึ… รู้ไหมฮูหยิน… ว่าเจ้าในตอนนี้น่ะ… มีความคิดที่ ‘น่ากลัว’ และชั่วช้ามากเลยนะ!”

“ฮิฮิ… ไม่เห็นจะน่ากลัวตรงไหนเลยนี่เจ้าคะ!” หานลี่อิงตอบกลับหน้าตาย ริมฝีปากอวบอิ่มแย้มยิ้มอย่างไม่รู้สึกรู้สา “ก็เพราะในตอนนี้… ข้าไม่ใช่ ‘ฮูหยินกระบี่’ ผู้อ่อนหัดและโง่เขลาอีกต่อไปแล้วนี่เจ้าคะ… แต่ข้าคือ ‘ฮูหยินอสรพิษ’ หญิงร่านสวาทผู้ซื่อสัตย์ของท่านต่างหากล่ะ!”

นางเบียดหน้าอกที่ล้นทะลักเข้าหาอู๋ตู๋หยา ก่อนที่สมองจะฉุกคิดถึงบางสิ่งขึ้นมาได้ นางเหลียวมองไปทางทิศที่ห้องโถงเก็บสมบัติตั้งอยู่ แล้วหันกลับมาเอ่ยด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นและมีเลศนัย

“จริงสิเจ้าคะสามี!… นอกเหนือจากตัวข้า และเคล็ดวิชากระบี่แล้ว… สำนักคุ้มกันภัยเจิ้นเหว่ย ยังมี ‘ของขวัญชิ้นพิเศษสุด’ ที่จัดเตรียมมาเพื่อมอบให้กับเหล่า ‘ผู้อาวุโส’ ของสำนักอสรพิษโดยเฉพาะด้วยนะเจ้าคะ!”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น เจ้าสำนักอสรพิษก็ขมวดคิ้ว ทำหน้าแปลกใจ “หืม? ของขวัญพิเศษสำหรับพวกผู้อาวุโสงั้นรึ?… มันคือสิ่งใดกัน?”

หานลี่อิงยังคงคลี่ยิ้มแย้มแจ่มใส รอยยิ้มของนางงดงามประดุจเทพธิดา ทว่าแฝงไปด้วยความอำมหิตของปีศาจร้าย นางจงใจทิ้งปริศนาเอาไว้ให้ศัตรูผู้เป็นสามีได้ลุ้นระทึก โดยที่ในใจของนางรู้ดีที่สุด ว่าภายในกล่องไม้ใบใหญ่ทั้งสี่ใบนั้น… คือ ‘สี่ยอดศิษย์สตรีเอก’ ผู้เป็นความภาคภูมิใจและบุตรสาวบุญธรรมของนาง ที่กำลังจะได้ลิ้มรสขุมนรกแห่งอสรพิษในไม่ช้านี้!