เรื่อง ​Race Queens Deal พันธะลับฉบับตัวแม่

        สามวัน... เวลาผ่านไปเพียงแค่สามวันนับจากค่ำคืนอัปยศที่โรงแรมหรู แต่สำหรับ ริน แล้ว มันยาวนานราวกับสามปี

        ภายนอก รินยังคงทำหน้าที่เป็น "ภรรยาที่แสนดี" และ "เรซควีนคนเก่ง" ของทีม Vortex Apex Racing ได้อย่างไม่มีขาดตกบกพร่อง เธอตื่นเช้ามาดูแลงานบ้าน เตรียมอาหารให้ กานต์ ช่วยงานเอกสารที่ Team HQ และคอยแจกรอยยิ้มสดใสให้กับทีมช่างทุกคนเพื่อเป็นกำลังใจ ราวกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น ราวกับว่ารอยช้ำตามตัวและรอยจ้ำแดงที่หน้าอกได้จางหายไปพร้อมกับความทรงจำอันเลวร้าย

        แต่ทว่า... ความเป็นจริงในใจของเธอนั้นกลับตรงกันข้ามอย่างสิ้นเชิง

        ทุกครั้งที่เธอหลับตา ภาพของ "เสี่ยอ้วน" และท่อนเนื้อขนาดมหึมาราวกับปีศาจนั้นจะตามมาหลอกหลอนในความฝัน ความรู้สึกเจ็บปวดเจียนตายตอนที่มันกระแทกแทรกตัวเข้ามาในช่องทางรักที่คับแคบ ความจุกเสียดที่เสียดแทงลึกถึงมดลูก และกลิ่นคาวคลุ้งของน้ำกามที่พ่นใส่หน้าใส่ปาก... ทุกอย่างยังคงชัดเจนเหมือนเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวาน

        แต่สิ่งที่น่ากลัวที่สุดไม่ใช่ความเจ็บปวด... แต่มันคือ "ความสุขสม" ที่ร่างกายของเธอจดจำได้แม่นยำยิ่งกว่าสมอง

        ตลอดสามคืนที่ผ่านมา รินพยายามอย่างหนักที่จะลบเลือนสัมผัสนั้นด้วยการร้องขอให้กานต์มีเพศสัมพันธ์ด้วย เธอหวังว่าความรักและความอบอุ่นจากสามีจะช่วยชำระล้างความรู้สึกสกปรกและดึงเธอกลับมาสู่โลกแห่งความจริง แต่ผลลัพธ์ที่ได้กลับกลายเป็นการตอกย้ำความสิ้นหวัง

        เมื่อคืนนี้ก็เช่นกัน... รินนอนถ่างขาให้กานต์กระทำด้วยความว่างเปล่า เมื่อความเป็นชายขนาดมาตรฐานชายไทยของสามีสอดใส่เข้ามา รินกลับแทบไม่รู้สึกถึงแรงเสียดทานใดๆ ช่องทางรักของเธอที่เคยฟิตแน่น บัดนี้กลับรู้สึก "หลวมโพรก" ราวกับถูกขยายจนเสียทรงไปแล้วจากขนาดที่ใหญ่โตผิดมนุษย์ของเสี่ยอ้วน

        กานต์ที่ขยับเข้าออกเพียงไม่กี่นาทีก็เสร็จสมอารมณ์หมาย ทิ้งตัวลงนอนหอบหายใจด้วยความสุข โดยไม่รู้เลยว่าภรรยาของเขานอนลืมตาโพลงมองเพดานด้วยความทรมาน ร่างกายของเธอร้อนรุ่มและค้างคา จุดกระสันลึกข้างในที่เสี่ยอ้วนเคยกระแทกโดนจังๆ กลับว่างเปล่าและโหยหาการเติมเต็มที่รุนแรงกว่านี้ ใหญ่โตกว่านี้... รินเกลียดตัวเองที่รู้สึกแบบนั้น แต่มือของเธอกลับเผลอเลื่อนลงไปช่วยตัวเองใต้ผ้าห่มหลังจากที่กานต์หลับไปแล้ว พร้อมกับจินตนาการถึงความดิบเถื่อนที่เธอพยายามจะลืม

        ...

        ช่วงบ่ายของวันที่สาม ณ Team HQ

        บรรยากาศในอู่ไม่ได้สดใสอย่างที่คนภายนอกคิด แม้จะได้เงินก้อนแรกจากเสี่ยอ้วนมาแล้ว แต่ความจริงที่โหดร้ายก็เริ่มปรากฏชัดขึ้นเมื่อต้องลงลึกในรายละเอียดการทำรถ

        "เฮ้ย! ทำไมสั่งลูกสูบเกรดนี้มาวะ? บอกแล้วไงว่าถ้าจะจูนสเต็ปนี้ ต้องใช้ลูกสูบ Forged ของอเมริกาเท่านั้น!" เสียงของ น้าชัย ดังลั่นอู่ด้วยความหงุดหฮิด

        บาส ฝ่ายจัดซื้อทำหน้าเจื่อน ก้มดูใบรายการในมือ "โธ่... น้าครับ งบเราไม่พอครับ เงินที่ได้มาเราเอาไปโปะหนี้ค่าเช่าที่กับค่าอะไหล่ล็อตเก่าเกือบหมดแล้ว เหลือแค่นี้สั่งได้แค่เกรดไต้หวันแหละครับน้า"

        กานต์ยืนกอดอกมองเครื่องยนต์ที่ถูกรื้อกองไว้อย่างหัวเสีย "ถ้าใช้ของไต้หวัน บูสต์หนักไม่ได้นะน้า... ถ้าบูสต์ไม่หนัก ทางตรงเราโดนพวกทีมโรงงานแดกเรียบแน่ๆ"

        รินที่กำลังเดินแจกน้ำเย็นให้กับทีมช่างได้ยินบทสนทนานั้นชัดเจน หัวใจของเธอหล่นวูบ... เงินหนึ่งล้านบาทที่เธอแลกมาด้วยศักดิ์ศรีและร่างกาย มันทำได้แค่ "ใช้หนี้" งั้นเหรอ? มันยังไม่พอที่จะทำให้กานต์ชนะได้จริงๆ อย่างที่พี่กรเคยเปรยไว้ใช่ไหม?

        ความรู้สึกผิดหวังและความกดดันถาโถมเข้ามาใส่รินจนเธอแทบจะทรงตัวไม่อยู่ เธอวางแก้วน้ำลงบนโต๊ะ มือสั่นเทาเล็กน้อย

        ปี๊น... ปี๊น...

        เสียงแตรคุ้นหูจากหน้าประตูอู่เรียกความสนใจของทุกคน รถเก๋งซีดานสีขาวของ ชัยกร เลี้ยวเข้ามาจอดเทียบท่า รินสะดุ้งเฮือกราวกับได้ยินเสียงมัจจุราชเรียกชื่อ

        ชัยกรลดกระจกลง ชะโงกหน้าออกมาด้วยรอยยิ้มการค้า "อ้าว! ขยันกันจังเลยนะทุกคน... รินครับ รบกวนออกมาหาพี่หน่อยสิ"

        ทุกคนในทีมต่างหันมามองริน น้าชัยยิ้มให้ "ไปสิริน ผู้จัดการคงมีเรื่องสปอนเซอร์จะคุยด้วย เผื่อจะขอเบิกงบเพิ่มได้"

        "ใช่ครับเจ๊! ไปคุยให้หน่อยนะเจ๊ พวกผมอยากได้ของแรงๆ!" เก่งตะโกนเสริม

        รินฝืนยิ้มแห้งๆ ให้ทุกคน พยักหน้ารับคำแล้วเดินก้าวขาที่หนักอึ้งตรงไปที่รถ เธอรู้ดีว่านี่ไม่ใช่การ "คุยงาน" ธรรมดา... สัญชาตญาณของเธอกรีดร้องเตือนภัย

        เมื่อเธอเปิดประตูขึ้นไปนั่งบนเบาะข้างคนขับ กลิ่นน้ำหอมปรับอากาศรถยนต์ที่เธอเริ่มจะเกลียดเข้าไส้ก็ลอยมาแตะจมูก รินนั่งตัวเกร็ง มือบีบเข้าหากันแน่น

        "พี่กรคะ... มีอะไรหรือเปล่าคะ?" รินถามเสียงเบา หวังลึกๆ ว่าจะเป็นแค่เรื่องเอกสาร

        ชัยกรหันมายิ้มให้ ยิ้มที่ไปไม่ถึงดวงตา "เสี่ยอ้วนท่านเรียกหาน่ะริน... ท่านบอกว่าคิดถึง อยากเจอ 'ของเล่น' คนโปรด"

        รินหน้าซีดเผือด "ตะ... แต่ว่า... รินยังไม่ได้เตรียมตัวเลยนะคะ แล้ว... แล้วชุด Race Queen ตัวใหม่ที่เสี่ยสั่งให้ตัดแทนตัวเก่าที่ขาดไป มันยังไม่เสร็จเลยไม่ใช่เหรอคะ? รินไม่มีชุดใส่..."

        เธอพยายามหาข้ออ้างเพื่อยื้อเวลา อย่างน้อยก็ขอให้ผ่านวันนี้ไปได้ แต่ชัยกรกลับหัวเราะเบาๆ พลางเข้าเกียร์ออกรถ

        "โอ๊ย... ไม่ต้องห่วงเรื่องชุดหรอกริน" ชัยกรพูดด้วยน้ำเสียงสบายๆ ราวกับชวนไปกินข้าว "วันนี้ท่านไม่ได้อยากดูชุด... ท่านอยากดู 'ตัว' รินเพียวๆ มากกว่า อีกอย่าง... ไปที่แบบนั้น ใส่ชุดอะไรไปเดี๋ยวก็ต้องถอดอยู่ดี"

        "ที่แบบนั้น...?" รินทวนคำด้วยความสงสัย

        ชัยกรไม่ได้ตอบอะไร เขาขับรถพาเธอออกจากตัวเมือง เลี้ยวเข้าสู่ถนนสายรองที่เงียบสงบ จนกระทั่งมาหยุดอยู่ที่หน้าทางเข้าสถานที่แห่งหนึ่งที่มีป้ายไฟนีออนสลัวๆ เขียนชื่อว่า "สวรรค์วิมาน"

        มันไม่ใช่โรงแรมหรูระดับห้าดาวเหมือนครั้งก่อน... แต่มันคือ "ม่านรูด"

        รถของชัยกรเลี้ยวเข้าไปในช่องจอดรถหมายเลข 9 ทันทีที่รถจอดสนิท พนักงานรูดม่านผ้าใบสีทึบปิดลงด้านหลังรถ กั้นขวางโลกภายนอกออกจากพื้นที่แห่งตัณหา บรรยากาศรอบตัวมืดสลัวและเต็มไปด้วยกลิ่นอายของความลับและกามารมณ์

        รินนั่งตัวสั่นเทาอยู่บนรถ มองไปที่ประตูห้องพักที่อยู่ตรงหน้า "พี่กรคะ... ที่นี่มัน..."

        "ลงไปเถอะริน ท่านรออยู่ข้างในแล้ว" ชัยกรพูดตัดบท เขาปลดล็อกประตูรถ "ทำตัวดีๆ ล่ะ อย่าให้ท่านโกรธ... จำไว้นะว่าเงินงวดต่อไปของทีม ขึ้นอยู่กับความพอใจของท่านในวันนี้"

        คำขู่เรื่องเงินของทีมเป็นเหมือนโซ่ตรวนที่ล่ามคอรินไว้ เธอไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากจำยอมเปิดประตูรถแล้วก้าวลงไปยืนบนพื้นคอนกรีตที่เย็นเฉียบ

        ก๊อก... ก๊อก...

        รินเคาะประตูห้องด้วยมือที่สั่นยิ่งกว่าเดิม เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยดังลอดออกมา

        "เข้ามาได้เลย... ประตูไม่ได้ล็อก"

        รินสูดลมหายใจเข้าลึกๆ กลืนน้ำลายที่เหนียวหนืดลงคอ เอื้อมมือไปบิดลูกบิดประตู ภาพความทรงจำของความเจ็บปวดและความเสียวซ่านที่รุนแรงกำลังจะฉายซ้ำ และครั้งนี้... มันอาจจะหนักหนาสาหัสกว่าเดิม

        รินผลักบานประตูไม้บวมๆ เข้าไปในห้องพักหมายเลข 9 กลิ่นอับชื้นผสมกลิ่นน้ำยาปรับผ้านุ่มราคาถูกและกลิ่นบุหรี่จางๆ ลอยมาปะทะจมูกทันที บรรยากาศภายในห้องม่านรูดแห่งนี้ช่างแตกต่างจากโรงแรมหรูในคืนแรกราวฟ้ากับเหว ไฟหัวเตียงสีส้มสลัวๆ สาดส่องให้เห็นสภาพห้องที่ดูเก่าและทรุดโทรม เตียงนอนขนาดคิงไซส์กลางห้องปูด้วยผ้าปูที่นอนสีฉูดฉาดที่ดูผ่านการใช้งานมาอย่างโชกโชน

        และที่นั่งอยู่ตรงขอบเตียงนั้น คือร่างท้วมใหญ่ของ เสี่ยอ้วน

        รินถึงกับผงะถอยหลังไปก้าวหนึ่งเมื่อเห็นภาพตรงหน้า เพราะคราวนี้เสี่ยอ้วนไม่ได้สวมชุดคลุมอาบน้ำหรือมีผ้าขนหนูปกปิดร่างกายเลยแม้แต่ชิ้นเดียว เขานั่งเปลือยกายล่อนจ้อนโชว์เรือนร่างที่เต็มไปด้วยก้อนไขมันเป็นชั้นๆ พุงพลุ้ยห้อยย้อยลงมาปกคลุมหน้าตัก แต่สิ่งที่โดดเด่นและน่าสะพรึงกลัวที่สุดจนทำให้รินต้องเบิกตาโพลง คือ "ท่อนเนื้อยักษ์" ที่พาดวางอยู่บนหน้าขาของเขา

        มันดูใหญ่โตและน่าเกรงขามยิ่งกว่าในความทรงจำของเธอเสียอีก อาจเป็นเพราะแสงไฟสลัวที่ตกกระทบทำให้เห็นเส้นเลือดปูดโปนสีคล้ำที่เลื้อยพันรอบลำแท่งราวกับเถาวัลย์ปีศาจ ส่วนหัวบานหยักสีแดงก่ำนั้นดูฉ่ำเยิ้มและขยายตัวเต็มที่ ราวกับมันกำลังรอคอยเหยื่ออันโอชะ

        "เข้ามาสิ... ปิดประตูแล้วล็อกด้วย" เสี่ยอ้วนสั่งเสียงเข้ม สายตาหื่นกระหายกวาดมองร่างของรินที่ยืนตัวสั่นอยู่ในชุดเสื้อเชิ้ตทำงานและกระโปรงทรงสอบ

        รินทำตามคำสั่งอย่างว่าง่าย มือสั่นเทาเอื้อมไปกดล็อกลูกบิดประตู เสียง กริ๊ก เบาๆ นั้นเหมือนเสียงปิดตายทางหนีของเธอ

        "ยืนบื้ออยู่ทำไม? ถอดชุดออกซะ!" เสี่ยตวาดเสียงดังขึ้นเมื่อเห็นเธอยังยืนนิ่ง "ฉันบอกไอ้กรไปแล้วว่าวันนี้ฉันไม่ได้อยากดูชุด ฉันอยากเห็น 'เนื้อนมไข่' ของหนูแบบชัดๆ... ถอด!"

        รินสะดุ้งเฮือก น้ำตาแห่งความอับอายเริ่มเอ่อคลอเบ้า เธอค่อยๆ วางกระเป๋าลงบนโต๊ะเครื่องแป้งเก่าๆ แล้วเริ่มปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตออกทีละเม็ดด้วยมือที่สั่นจนแทบควบคุมไม่ได้ สายตาของเสี่ยอ้วนที่จ้องมองมาเหมือนเสือที่กำลังเล่นกับเหยื่อ ทำให้เธอรู้สึกร้อนวูบวาบไปทั้งตัว

        เสื้อเชิ้ตตัวบางร่วงหล่นลงไปกองกับพื้น เผยให้เห็นบราเซียร์ลูกไม้สีดำที่โอบอุ้มหน้าอกภูเขาไฟคู่โตเอาไว้อย่างหมิ่นเหม่ เนื้อนูนขาวผ่องล้นทะลักออกมาอวดสายตา รินก้มหน้าลงด้วยความอาย รีบปลดตะขอและรูดซามิปกกระโปรงลง กางเกงชั้นในตัวจิ๋วถูกถอดออกเป็นชิ้นสุดท้าย

        บัดนี้ รินยืนเปลือยเปล่าล่อนจ้อนอยู่กลางห้องม่านรูด ผิวขาวเนียนละเอียดของเธอดูโดดเด่นตัดกับสภาพห้องที่ซอมซ่อ แสงไฟสลัวขับเน้นส่วนเว้าส่วนโค้งของเอวคอดและสะโพกผาย รวมถึงหน้าอกคู่มหึมาที่เด้งผึงผายและยอดอกสีหวานที่แข็งเป็นไตเพราะความหนาวและตื่นเต้น

        "ฮืมมม... สุดยอดจริงๆ" เสี่ยอ้วนครางต่ำในลำคอ เลียริมฝีปากที่แห้งผาก "หุ่นแม่พันธุ์ชั้นดีชัดๆ... มิน่าไอ้กรมันถึงหวงนักหวงหนา... เอ้า! คลานเข้ามาหาป๋าเร็วๆ เข้า"

        เขาตบมือลงบนพื้นพรมสกปรกๆ ตรงหน้าหว่างขาเขา รินเม้มปากแน่น เธอรู้สึกเหมือนศักดิ์ศรีความเป็นมนุษย์ถูกกระชากทิ้งไปจนหมดสิ้น แต่ภาพใบหน้าของกานต์และอนาคตของทีมก็ลอยเข้ามาเตือนสติ เธอจำใจต้องค่อยๆ ทรุดตัวลงคุกเข่า แล้วคลานสี่ขาเข้าไปหาชายร่างอ้วนราวกับสุนัขเชื่องๆ

        เมื่อคลานมาหยุดอยู่ตรงหน้า รินต้องเงยหน้าขึ้นมอง "สิ่งนั้น" ที่อยู่ในระดับสายตาพอดี กลิ่นคาวเฉพาะตัวที่เธอจำได้ดีลอยมาแตะจมูก มันคือกลิ่นแห่งฝันร้ายที่ตามหลอกหลอนเธอมาตลอดสามวัน

        "จัดการซะ... ทำให้มันแข็งกว่านี้" เสี่ยสั่งสั้นๆ

        รินกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เธอยื่นหน้าเข้าไปใกล้ ลมหายใจร้อนๆ ของเธอรดรินส่วนหัวหยักบาน เธอพยายามใช้ลิ้นแตะเลียเบาๆ ที่ส่วนปลายเหมือนที่เคยทำ แต่ครั้งนี้เสี่ยอ้วนดูจะหงุดหงิดกว่าเดิม

        "โอ๊ย! ชักช้าไม่ทันกิน! มึงเลียเหมือนแมวดมอีกแล้วนะ!"

        เสี่ยอ้วนเอื้อมมือมาขยุ้มกลุ่มผมยาวสลวยของรินแล้วกระชากไปด้านหลังจนหน้าหงาย ก่อนจะกดหัวเธอลงมาครอบครองความเป็นชายของเขาอย่างรุนแรง

        "อื๊อออออ!!"

        รินเบิกตาโพลงด้วยความตกใจเมื่อท่อนเนื้อขนาดมหึมาถูกยัดเยียดเข้ามาในปากอย่างกะทันหัน ความใหญ่โตของมันคับแน่นจนขากรรไกรเธอแทบค้าง ปากของเธอถูกถ่างออกกว้างจนมุมปากตึงเปรี๊ยะ ลิ้นนุ่มถูกกดทับจนแทบขยับไม่ได้

        "อ้ากว้างๆ! แดกมันเข้าไปให้ลึกๆ!"

        เสี่ยอ้วนไม่อนุญาตให้เธอถอยหนี เขาล็อกท้ายทอยเธอไว้แน่นแล้วเริ่มสวนสะโพกกระแทกเอ็นยักษ์เข้าใส่ปากเธออย่างป่าเถื่อน รินน้ำตาไหลพราก พยายามห่อปากรับแรงกระแทกเพื่อไม่ให้ฟันไปโดนผิวเนื้อของเขา แต่ขนาดที่ยาวเหยียดของมันแทงลึกเข้าไปถึงคอหอย (Deep Throat) จนเธอสำลัก

        "อ๊อก... อื๊อ... อั่ก... แค่ก!"

        เสียงสำลักและเสียงลมหายใจติดขัดดังระงม รินดิ้นพล่านด้วยความทรมาน น้ำหูน้ำตาไหลอาบแก้มจนเครื่องสำอางเลอะเทอะ น้ำลายเหนียวหนืดไหลย้อยออกมาจากมุมปากเปรอะเปื้อนโคนขาของเสี่ย แต่เขากลับดูจะสะใจกับภาพที่เห็น

        "ดี! สำลักเข้าไป! คอหอยมึงตอดดีชิบหาย!" เสี่ยคำรามอย่างโรคจิต "จำไว้นะอีริน... ปากมึงมีไว้รับ-วยกู ไม่ใช่มีไว้แค่ยิ้มสวยๆ หน้ากล้อง!"

        ตับ... ตับ... ตับ...

        เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังกึกก้องห้อง เสี่ยอ้วนกระเด้าหน้าเอวใส่ปากของรินรัวเร็วขึ้นเรื่อยๆ ราวกับกำลังร่วมเพศทางช่องคลอด หัวของรินโยกคลอนไปตามแรงกระแทก ผมเผ้ายุ่งเหยิง รินรู้สึกเหมือนกระเพาะจะขย้อนออกมาทุกครั้งที่ปลายหัวบานกระแทกโดนลิ้นไก่ แต่เธอก็ทำได้แค่ส่งเสียงร้องอู้อี้ในลำคอและปล่อยให้น้ำตาไหลพราก

        ผ่านไปพักใหญ่ที่ยาวนานเหมือนชั่วกัปชั่วกัลป์ ร่างกายของเสี่ยอ้วนก็เริ่มเกร็งกระตุก ลมหายใจของเขาหอบถี่กระชั้น

        "อ่า... กูจะแตกแล้ว... กูจะแตกใส่ปากมึงแล้ว!"

        แทนที่จะถอนออก เขากลับกดศีรษะรินลงต่ำและกระแทกสวนเข้าไปจนมิดด้าม แช่นิ่งค้างไว้ในจุดที่ลึกที่สุด อุดปิดทางเดินหายใจของรินจนสนิท

        "อื๊อ!!!!!!" รินดิ้นรนสุดแรงด้วยความขาดอากาศหายใจ ตาเหลือกขึ้นด้านบน แต่เสี่ยอ้วนไม่ยอมปล่อย

        พรวด... พรวด... พรวด...

        น้ำกามข้นคลั่กปริมาณมหาศาลถูกฉีดพ่นออกมาอย่างรุนแรง พุ่งตรงเข้าสู่ลำคอของรินโดยไร้ทางเลี่ยง ความร้อนและความคาวของมันทะลักทลายลงไปในกระเพาะของเธอ รินจำใจต้องกลืนลงไปอึกใหญ่เพราะถูกอุดปากไว้ แต่ปริมาณที่มากเกินไปทำให้มันล้นทะลักย้อนกลับออกมาทางจมูกและมุมปาก

        เสี่ยอ้วนกดแช่อยู่อย่างนั้นจนรีดน้ำทุกหยดออกมาจนหมดสิ้น ก่อนจะค่อยๆ ถอนอาวุธร้ายที่เปียกโชกออกมา เสียง บล๊วบ ดังขึ้นเมื่อสุญญากาศหลุดออก

        รินฟุบหน้าลงกับพื้นพรมทันที เธอไอโขลกๆ อย่างหนัก ร่างกายสั่นเทาจากการขาดอากาศและสำลักน้ำกาม น้ำลายผสมน้ำอสุจิสีขาวขุ่นไหลย้อยจากปากหยดลงพื้นเป็นสายยาว สภาพของเธอตอนนี้ดูน่าสมเพชเวทนาจนไม่เหลือเค้าโครงของเรซควีนผู้สง่างาม

        "แค่ก... แค่ก... อือ..." รินหอบหายใจโกยอากาศเข้าปอดอย่างน่าเวทนา

        เสี่ยอ้วนมองดูผลงานด้วยความพึงพอใจ เขาใช้เท้าเขี่ยที่ไหล่เปลือยเปล่าของเธอเบาๆ

        "ยังไม่จบ... ลุกขึ้นมานั่งดีๆ!"

        รินค่อยๆ ยันกายลุกขึ้นนั่งพับเพียบด้วยความยากลำบาก ใบหน้าแดงก่ำและเปรอะเปื้อนคราบคาว เธอไม่กล้าสบตาเขา ได้แต่ก้มหน้ามองพื้น

        "เงยหน้าขึ้นมา!" เสี่ยสั่งเสียงเฉียบขาด "แล้วพูดขอบคุณกูซะ... ขอบคุณที่กูเมตตาฉีดน้ำเชื้อให้มึงกิน พูดสิ!"

        รินเม้มปากแน่น ความอัปยศแล่นพล่านไปทั่วอก แต่เมื่อเห็นสายตาดุๆ ที่พร้อมจะลงไม้ลงมือ เธอจึงไม่มีทางเลือก

        "ขะ... ขอบคุณค่ะ..." รินพูดเสียงสั่นเครือ น้ำตาไหลพราก "ขอบคุณเสี่ย... ที่... ที่แตกใส่ปากรินค่ะ"

        "ดังๆ! กูไม่ได้ยิน!"

        "ขอบคุณที่แตกใส่ปากรินค่ะ!!" รินตะโกนทั้งน้ำตา ความเจ็บช้ำในใจระเบิดออกมาพร้อมกับคำพูดที่ทำลายศักดิ์ศรีของตัวเองจนป่นปี้

        เสี่ยอ้วนหัวเราะลั่นอย่างชอบใจ "ฮ่าๆๆๆ! ดีมาก! ว่าง่ายๆ แบบนี้สิถึงจะน่ารัก... แต่ปากสะอาดแล้ว ข้างล่างยังว่างอยู่นี่หว่า... มาต่อกันเลยดีกว่า อย่าให้เสียเวลา!"

        เขาไม่รอให้รินได้พักหายใจ เอื้อมมือไปจิกผมเธอแล้วกระชากร่างบางให้ลุกขึ้น ลากเธอเหวี่ยงขึ้นไปบนเตียงกว้าง การลงทัณฑ์ที่แท้จริงเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้น และคราวนี้... ร่างกายของเธอจะต้องตอบคำถามว่า "ลืม" สัมผัสของเขาไปแล้วจริงหรือไม่