เรื่อง (มี E-book) เล่ห์ร้อนพิศวาส | รวมเรื่องสั้น 10 #20ep.

ตอนที่ 1 รักแท้แพ้ไกล้ชิด 50%

บรรยากาศในค่ำคืนของบ้านสองชั้นหลังเล็กเงียบสงบเกินปกติ ลมเย็นยามดึกพัดผ่านสวนด้านล่าง เสียงใบไม้เสียดสีกันเบา ๆ ดังคลอไปกับความมืด ห้องนอนชั้นบนเปิดไฟไว้เพียงดวงเดียว ทำให้แสงสีอุ่นส่องลอดออกมาตามรอยประตูคล้ายจะบอกว่าภายในนั้นกำลังมีเรื่องไม่ปกติเกิดขึ้น

แต่ภายในกลับไม่เงียบงันเหมือนด้านนอก กลับกัน เสียงทะเลาะกันดังสะท้อนก้องไปทั่วห้องเหมือนพายุที่อัดแน่นอยู่ในพื้นที่จำกัด

"พี่ทำอะไรพี่รู้ดีอยู่แก่ใจพี่เนม!"

เสียงของฝ้ายสั่นด้วยทั้งโกรธและเสียใจ ดวงตาแดงก่ำเหมือนคนที่พยายามอดกลั้นมานาน

เนมที่ยังสวมเสื้อกาวน์ทับชุดทำงานยืนอยู่กลางห้อง เขาถอนหายใจแรงเหมือนเหนื่อยล้าทั้งกายและใจ

"พี่ทำอะไรฝ้าย… ข้าวเขาเป็นแค่เพื่อนร่วมงานกับพี่ มันไม่ได้มีอะไรเกินไปกว่านั้น อย่ามาหาเรื่องกันดีกว่า"

ฝ้ายขบฟันแน่น ดวงตาวาวโรจน์

"แล้วข้าวเขาคิดกับพี่แค่เพื่อนร่วมงานมั้ยล่ะ? สนิทกันมากนักใช่มั้ย ถึงได้ไปไหนมาไหนด้วยกันบ่อย ๆ แบบนั้น!"

เนมยกมือขึ้นกุมหน้าผาก เหมือนคนที่ไม่รู้จะอธิบายอย่างไร

"พี่เป็นหมอนะฝ้าย หมอกับพยาบาลก็ต้องทำงานด้วยกัน มันก็ปกติอยู่แล้ว พี่ไม่ได้คิดอะไรเกินเลยจริง ๆ"

แต่คำอธิบายกลับไม่ทำให้สถานการณ์ดีขึ้นเลยสักนิด ฝ้ายเม้มปากแน่น เธออยากเชื่อ แต่หัวใจมันกลับตะโกนบอกว่ามันไม่ปกติ ไม่ใช่อารมณ์หึงล้วน ๆ แต่เพราะเรื่องที่เธอได้ยินจากปากคนรอบข้างว่ายิ่งนานวัน เนมยิ่งสนิทยิ่งคุยกับพยาบาลคนนั้นมากเกินขอบเขตงาน

จังหวะที่อารมณ์เริ่มพุ่งขึ้นเรื่อย ๆ เสียงฝีเท้าเล็ก ๆ ก็ดังเข้ามาใกล้ ก่อนที่ลูกสาวตัวน้อยของทั้งคู่ เอวา จะเปิดประตูเข้ามา ใบหน้ากลมเล็กง่วงงุนแต่เต็มไปด้วยความกังวล

"แม่…พ่อ…ทำไมเสียงดังกันคะ" เด็กน้อยถามเสียงแผ่ว

ฝ้ายชะงักทันที ความโกรธไม่หายไปแต่ถูกเบรกไว้ เธอรีบเดินไปอุ้มลูกขึ้นมาแนบอก ลูบผมลูกเบา ๆ เพื่อปลอบให้รู้สึกปลอดภัย ก่อนเธอจะหันกลับไปมองเนมด้วยสายตาที่เย็นลงแต่ยังคงเต็มไปด้วยความผิดหวัง

"อย่าให้ฝ้ายรู้แล้วกันว่า…มันมีอะไรมากกว่าเพื่อนร่วมงาน"

น้ำเสียงสั่นเล็กน้อยแต่ชัดเจนทุกคำ ก่อนที่เธอจะอุ้มเอวาเดินออกจากห้องไปทันที ไม่หันกลับมามองสามีแม้แต่นิดเดียว

ประตูห้องปิดลงอย่างแผ่วเบา แต่ความหนักอึ้งที่ทิ้งไว้กลับดังเหมือนระเบิดในใจของเนม เขายืนนิ่งอยู่กลางห้องนาน ก่อนจะยกมือขึ้นขยี้หัวของตัวเองอย่างคนที่ทั้งหงุดหงิด ทั้งสับสน และทั้งรู้สึกผิดปะปนกันไปหมด

เนม นายแพทย์ประจำโรงพยาบาลรัฐแห่งหนึ่ง แต่งงานกับฝ้ายมา 5 ปี มีลูกด้วยกันหนึ่งคน ครอบครัวที่เคยอบอุ่นราวกับภาพฝัน แต่ตลอดช่วงหลายเดือนที่ผ่านมา ทุกอย่างเริ่มสั่นคลอนทีละนิด เหมือนฐานที่เคยมั่นคงเริ่มแตกร้าว

ไม่ใช่ว่าฝ้ายคิดไปเอง แต่เพราะการซุบซิบจากเพื่อนร่วมงานหลายครั้ง การกระซิบเตือนของคนรู้จัก รวมถึงพฤติกรรมของเนมที่เริ่มเปลี่ยนไป กลับบ้านดึกขึ้น อ้างงานบ่อยขึ้น มีเรื่องที่บอกว่าเป็นงานแต่ไม่สามารถอธิบายได้อย่างชัดเจน

ฝ้ายในตอนแรกพยายามคิดดี พยายามเชื่อใจ เพราะเธอรู้จักเนมดี รู้ว่าเขาเป็นคนดี แต่เมื่อเวลาผ่านไป ความรู้สึกบางอย่างเริ่มคืบคลานเข้ามาในหัวใจเธอ เธอเริ่มรู้สึกโดดเดี่ยว เหมือนกำลังถูกผลักให้อยู่นอกชีวิตของเขาทีละนิด…ทีละนิด

หลังจากทะเลาะกันอย่างรุนแรง ฝ้ายก็พาเอวาเดินออกจากห้องนอนใหญ่ไปทันที เธอเลือกจะไปนอนที่ห้องของลูกสาวแทน เพราะอย่างน้อยที่นั่นก็ทำให้เธอรู้สึกสงบขึ้นบ้าง แม้ว่าจิตใจจะยังสั่นไหวและเต็มไปด้วยความเจ็บปวดก็ตาม

ภายในห้องเล็ก ๆ ฝ้ายจัดที่นอนให้เอวาอย่างเบามือ แม้ดวงตาจะยังแดงก่ำ เธอก็พยายามปลอบลูกให้นอนหลับที่สุดเท่าที่จะทำได้ ก่อนจะล้มตัวลงข้าง ๆ พร้อมความคิดมากมายที่ยังวนเวียนไม่หยุด

ด้านของเนม

หลังจากประตูปิดลง พร้อมกับเสียงฝีเท้าของฝ้ายที่ห่างออกไป เขายืนนิ่งอยู่พักใหญ่ ความเงียบในห้องที่เคยเป็นพื้นที่ปลอดภัยกลับอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก เขาคว้ากุญแจรถแล้วเดินออกจากบ้านทันทีเหมือนต้องการหนีอะไรบางอย่าง หรือบางทีอาจจะหนีตัวเอง

ลมกลางคืนพัดแรงขึ้นเมื่อเขาเดินมาถึงรถ เนมเปิดประตูขึ้นนั่งก่อนจะขับออกไปโดยไม่ลังเล มุ่งหน้าไปยังร้านประจำที่เขามักไปเวลารู้สึกกดดันหรือแบกรับความเครียดมากเกินไป

ร้านเหล้าเล็ก ๆ ที่ซ่อนตัวอยู่ในซอยเงียบสงบ ไฟสลัวและเสียงดนตรีเบา ๆ ทำให้เขารู้สึกปล่อยวางลงชั่วขณะ

แก้วแรกถูกยกขึ้นโดยไม่รอให้ใครชักชวน รสขมจัดไหลผ่านลำคอเหมือนจะช่วยล้างความวุ่นวายในใจให้หายไป แต่ไม่ว่าจะดื่มไปกี่แก้ว ความคิดเรื่องฝ้ายและคำพูดของเธอก็ยังตามหลอกหลอนเขาไม่หยุด

เนมนั่งฟุบหลังพิงพนัก สูดหายใจลึกหลายครั้งเหมือนกำลังพยายามหาคำตอบให้ตัวเอง แต่ก็ไม่มีอะไรชัดเจนขึ้นเลย

หลังจากดื่มอยู่พักใหญ่ เขาก็ลุกขึ้นออกจากร้านด้วยสภาพที่ยังพอมีสติพอจะขับรถกลับบ้านได้

เมื่อมาถึงหน้าบ้าน เขาจอดรถทิ้งไว้ก่อนจะหยุดยืนมอง

เนมเดินเข้าไปใกล้ประตูบ้าน ไฟภายในปิดเงียบเกือบทั่วทั้งหลัง เขาสูดลมหายใจลึกก่อนจะจับลูกบิดและบิดเปิดออกอย่างแผ่วเบา เสียงประตูดังแกรกเบา ๆ ในความมืด ก่อนที่เขาจะตั้งใจจะเดินเข้าไปด้านในห้อง

แต่ก่อนที่เขาจะเปิดประตูห้องได้ คนด้านในกลับเป็นฝ่ายเปิดประตูออกมาก่อน

หญิงสาวรูปร่างอ้อนแอ้นในชุดสบาย ๆ ยืนยิ้มอยู่ตรงหน้า แววตาคลอด้วยความดีใจที่ได้เห็นเขา

"พี่เนม มาช้าจังเลยนะคะ ข้าวรอตั้งนานเลย"

เธอพูดเสียงหวาน เหมือนทุกคืนที่ผ่านมาไม่เคยเปลี่ยน

ใช่…นี่คือบ้านของข้าว ไม่ใช่บ้านของเขากับฝ้าย

สถานที่ลับที่เนมเลือกมาหลายครั้งเพื่อซ่อนความอ่อนล้าและความสับสนของตัวเอง หรืออาจเรียกตรง ๆ ว่าสถานที่ที่เขาหลบหนีปัญหาจากครอบครัว

เนมมองข้าวอย่างเงียบงันอยู่เสี้ยววินาที ก่อนจะยกยิ้มมุมปากคล้ายคนที่เริ่มหมดแรงจะต่อต้านอะไรทั้งนั้น

"ถ้ารอนาน…เดี๋ยวพี่จัดให้แบบหนัก ๆ ให้หายคิดถึงเลย"

น้ำเสียงทุ้มต่ำปนความเหนื่อยล้า แต่ก็ยังแฝงแรงปรารถนาที่ไม่เคยหายไป

ข้าวยิ้มกว้างเล็ก ๆ แก้มเป็นสีระเรื่อ ก่อนที่เขาจะยื่นมือไปแตะเอวเธอแล้วผลักเธอเข้าไปในห้องอย่างแผ่วเบา

ทันทีที่ประตูห้องปิดลง เนมก็ประกบปากเข้ากับริมฝีปากอวบอิ่มของข้าวอย่างรวดเร็วและหิวกระหาย ราวกับว่าเขากำลังระบายความเครียดทั้งหมดที่สะสมมาจากการทะเลาะกับฝ้ายออกมาผ่านการจูบนี้

ปากของเขาดูดดึงริมฝีปากล่างของเธอเข้าไปในปากตัวเอง ก่อนที่จะใช้ลิ้นสอดแทรกเข้าไปในช่องปากของข้าว ลิ้นทั้งสองพันกันอย่างดุเดือด ลิ้นของเนมเลื่อนไถลไปตามลิ้นนุ่มลื่นของเธอ ดูดกลืนน้ำลายหวาน ๆ ที่ไหลซึมออกมา

เนมดูดริมฝีปากล่างของข้าวเข้าไปเต็มปาก แล้วกัดเบา ๆ ก่อนปล่อย

“อื้อ… ปากข้าวนุ่มชิบหาย… หวานเหมือนน้ำผึ้งเลยว่ะ…” เขาครางในลำคอ ลิ้นสอดแทรกเข้าไปลึกจนสุด แล้วตวัดวนอย่างหิวกระหาย

ข้าวครางอู้อี้ตอบ “อ๊า… พี่เนมจูบโคตรเก่ง… จูบจนหีข้าวแฉะหมดแล้วค่ะ… จูบแรงกว่านี้อีกสิ… ดูดลิ้นข้าวเข้าไปเลย…”

มือข้างหนึ่งของเนมล้วงเข้าไปใต้เสื้อสายเดี่ยวบางเบาของข้าว ลูบไล้ผิวเนียนเรียบของหน้าท้องเธอก่อนที่จะเลื่อนขึ้นไปบีบเคล้นเต้านมกลมกลึงที่ไร้ซึ่งยกทรง มือของเขาบีบเบา ๆ แล้วคลึงวนนิ้วหัวนมที่กำลังแข็งเป็นไตด้วยหัวแม่มือ ปล่อยให้ข้าวครางแผ่วเบาในลำคอขณะที่ปากยังประกบกันแน่น

ข้าวเองก็ไม่ยอมแพ้ เธอตอบสนองด้วยความเร่าร้อนไม่แพ้กัน มือเรียวเล็กของเธอลูบไล้ลงไปยังเป้ากางเกงสแล็คสีเทาเข้มของเนม ลูบคลำลำ-วยที่กำลังแข็งตัวขึ้นอย่างรวดเร็วผ่านเนื้อผ้าบาง ๆ

ก่อนที่ข้าวจะผละปากออกจากเขา เธอยิ้มให้เนมด้วยดวงตาที่เต็มไปด้วยความปรารถนาและความซุกซน มือข้างหนึ่งจับแขนแกร่งของเขาแล้วลากพาเดินไปยังเตียงนอนขนาดใหญ่ที่ปูผ้าปูที่นอนสีเทาเข้ม

ข้าวผลักไหล่เนมเบาๆ ให้เขานั่งลงที่ขอบเตียง ขณะที่เธอยืนยั่วเย้าตรงหน้า

"พี่เนมออกมาแบบนี้ เดี๋ยวพี่ฝ้ายก็สงสัยหรอกค่ะ"

เธอพูดด้วยน้ำเสียงออดอ้อนแต่แฝงความเงี่ยน ริมฝีปากเม้มยิ้ม ขณะที่มือลูบไล้หน้าอกตัวเองผ่านเสื้อบาง ๆ เพื่อยั่วอารมณ์เขา

เนมยิ้มตอบ มือเอื้อมไปโอบเอวเธอ ดึงเธอเข้ามาใกล้

"ไม่ต้องห่วงหรอกน่า พี่จัดการได้"

เขาตอบด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่เต็มไปด้วยความต้องการทางเพศ ดวงตาจ้องมองร่างกายของเธออย่างหิวกระหาย

"ตอนนี้พี่อยากจัดการเธอมากกว่า"

ข้าวหัวเราะคิกคักในลำคอ ก่อนที่จะคุกเข่าลงตรงหน้าเนมช้า ๆ ตำแหน่งของเธอตอนนี้อยู่ระหว่างขาทั้งสองข้างของเขา เธอมองขึ้นไปสบตาเขาด้วยสายตายั่วยวน มือทั้งสองข้างยกขึ้นไปปลดเข็มขัดหนังสีน้ำตาลของกางเกงสแล็ค

ค่อย ๆ ดึงหัวเข็มขัดออกจากห่วง แล้วรูดซิปกางเกงลงช้า ๆ อย่างจงใจเพื่อยืดเวลาและเพิ่มความตื่นเต้น นิ้วของเธอเลื่อนไถลไปตามขอบกางเกงในสีเทาเข้มที่โผล่ออกมา ขณะที่เนมมองดูทุกการกระทำของเธอด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความปรารถนา

เขาพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงหอบ ๆ

"วันนี้ทะเลาะกับฝ้ายหนักเลย... ฝ้ายสงสัยเรื่องเราสองคนอีกแล้ว"

เขาพูดไปพลางถอนหายใจ แต่ในน้ำเสียงนั้นไม่ได้มีความรู้สึกผิดมากนัก มันแฝงด้วยความตื่นเต้นจากสิ่งที่กำลังเกิดขึ้นมากกว่า

ข้าวฟังเขาพูด มือยังคงทำงานต่อไป เธอพยักหน้าตอบรับเบา ๆ

"อืม... แต่ตอนนี้พี่เนมอย่าคิดถึงพี่ฝ้ายเลยนะคะ คิดถึงข้าวคนเดียวก็น่าจะพอ"

เธอพูดพลางยิ้ม แล้วดึงกางเกงสแล็คของเขาลงไปกองที่ข้อเท้า ตามด้วยกางเกงในที่ถูกดึงตามลงมา ทำให้ลำ-วยของเนมที่แข็งตัวเต็มที่ดีดตัวออกมาอย่างอิสระ มันชี้โด่เด่ตรงหน้าเธอ ราวกับกำลังเรียกร้องความสนใจ

ลำ-วยของเนมยาวใหญ่ หัว-วยสีชมพูเข้มบานออกเล็กน้อย ราวกับเห็ดที่กำลังเบ่งบาน ผิวหนังโดยรอบเรียบเนียนแต่มีเส้นเลือดสีเข้มปูดโปนขึ้นมาหลายเส้นตามความยาว ทำให้ดูดุดันและน่าหลงใหล

ลำ-วยสีน้ำตาลอ่อนกว่าผิวหนังส่วนอื่นของเขาเล็กน้อย มีขนหมอยสีดำหยิกหยองปกคลุมที่โคนอย่างหนาแน่นแต่ถูกตัดแต่งให้เรียบร้อย กลิ่นหอมอ่อน ๆ จากสบู่ผสมกับกลิ่นสาบของความเร่าร้อนแผ่กระจายออกมา

ขณะที่มันกระตุกเบา ๆ ตามจังหวะหัวใจที่เต้นแรงของเนม ไข่ทั้งสองข้างห้อยยานลงมาในถุงที่หดตัวเล็กน้อยจากความตื่นเต้น ทุกส่วนของมันดูสมบูรณ์แบบสำหรับการกระตุ้นความต้องการของข้าวที่กำลังมองมันอย่างหิวกระหาย

“ควยพี่เนมใหญ่จังเลยค่ะ…ดูสิคะ… แข็งโป๊กแบบนี้ คิดถึงหีข้าวมากแน่ ๆ เลย”

เนมยิ้มเจ้าเล่ห์ มือลูบหัวเธอ

“ควยพี่คิดถึงหีข้าวทุกวัน…ดูสิ มันกระตุกทักทายข้าวอยู่เลย”

ข้าวหัวเราะคิก แล้วใช้ปลายนิ้วดีดหัว-วยเบา ๆ จนมันเด้ง

“วันนี้ข้าวจะดูดให้พี่น้ำแตกคาปากเลยนะคะ”

เนมคราง “อือ… ดูดเลย… อยากแตกในปากเธอตั้งแต่ในรถแล้ว…”

ข้าวยกมือเรียวขึ้นจับลำ-วยของเนมไว้แน่น นิ้วโอบรอบลำร้อนจัดที่กำลังตุบ ๆ กระตุกอยู่ในฝ่ามือ เธอรูดขึ้นรูดลงช้า ๆ ก่อน ผิวหนังลื่น ๆ เลื่อนไถลไปตามเส้นเลือดปูด ทำให้น้ำใส ๆ เริ่มซึมออกมาจากรูปลายหัว-วย

เธอใช้หัวแม่มือถูวนที่ร่องหัวเบา ๆ จนเนมคราง

“อ๊า… ข้าว…” เสียงแหบพร่า

จากนั้นเธอค่อย ๆ ก้มหน้าลง ริมฝีปากแดงระเรื่ออ้าออก ครอบลงบนหัว-วยที่บานเป่งทันที ปากเธอนุ่มอุ่นและเปียกชุ่ม ดูดหัว-วยเข้าไปลึกเกือบครึ่งลำในครั้งเดียว

ลิ้นนุ่มของเธอตวัดวนรอบหัวอย่างชำนาญ บางจังหวะเธอใช้ลิ้นกดลงที่ร่องหัวแรง ๆ แล้วดูดสูบเบา ๆ เหมือนกำลังดูดน้ำหวาน ทำเอาลำ-วยของเนมกระตุกตุบอยู่ในปากเธอ

เธอค่อย ๆ ถอนปากขึ้นจนเหลือแค่หัว-วยคาอยู่ในปาก แล้วเงยหน้ามองเนมด้วยตาหยาดเยิ้ม

“พี่เนม… ระหว่างข้าวกับพี่ฝ้าย… ใครดูดควยพี่เก่งกว่ากันคะ?” เสียงเธอออดอ้อนแต่แฝงความยั่ว

เนมหายใจหอบ มือจับผมเธอเบา ๆ

“อ๊า… ข้าวเก่งกว่าหลายเท่าเลย… อือ… ฝ้ายไม่เคยดูดแบบนี้ให้พี่เลย… โคตรเสียว… อ๊า…” เขาครางยาว ดังก้องในห้อง

ข้าวยิ้มในลำคอ แล้วเร่งจังหวะทันที ปากเธอรูดขึ้นรูดลงเร็วขึ้น เสียง จ๊วบ จ๊วบ ดังสนั่น มือข้างหนึ่งรูดโคน-วยสวนกับปาก อีกข้างประคองไข่ทั้งสองใบเบา ๆ บางจังหวะเธอถอนปากออกจากลำ-วย แล้วก้มลงดูดไข่ซ้ายเข้าไปเต็มปาก ดูดแรงจนแก้มบุ๋ม

ลิ้นตวัดเลียวนไปวนมาอย่างหิวกระหาย ก่อนเปลี่ยนไปดูดไข่ขวา แล้วใช้ลิ้นลากยาวจากโคนไข่ ไล่ขึ้นมาตามลำ-วยช้า ๆ ผ่านเส้นเลือดปูดทุกเส้น จนถึงหัว-วยหัว แล้วเลียต่อขึ้นไปผ่านขนหมอยหนา ๆ ไปถึงสะดือของเนม

เธอเอียงหน้าลง เลียวนรอบสะดือเป็นวงกลม ใช้ปลายลิ้นแหลมแทงเข้าไปในรูสะดือลึก ๆ แล้วตวัดวนอย่างบ้าคลั่ง

“อ๊า… โอ๊ยยย… ข้าวว… เสียว!” เนมสะดุ้งยกสะโพก มือจิกผ้าปูที่นอนแน่น “เลียสะดือพี่แบบนี้… โคตรเงี่ยนเลยว่ะ… ทำไมเสียวขนาดนี้…”

ข้าวหัวเราะในลำคอ ลิ้นยังแทงเข้าแทงออกไม่หยุด

“ชอบมั้ยคะ… ข้าวชอบเลียตรงนี้ของพี่เนมที่สุดเลย… มันทำให้ควยพี่กระตุกเลยใช่ไหมคะ?”

เนมครางหอบ “ชอบ… ชอบที่สุด… อ๊า… เลียแรงกว่านี้สิ… พี่อยากแตกแล้ว… เลียจนพี่น้ำแตกคาปากเธอเลย…”

ข้าวยิ่งบ้าคลั่ง ลิ้นวนเร็วขึ้น ดูดสะดือดังจ๊วบ ๆ “เดี๋ยวข้าวเลียให้พี่น้ำแตกคาปากเลยค่ะ… วันนี้จะรีดน้ำคุณหมอให้หมดตัวเลย…”

หัวเราะคิกคักในลำคอ แล้วลากลิ้นยาวกลับลงมา ผ่านหมอย ผ่านลำ-วย แล้วครอบปากลงดูด-วยต่อทันที

เนมเริ่มทนไม่ไหว เขาจับหัวข้าวแน่นแล้วเด้าสวนปากเธอเบา ๆ

“อ๊า… ข้าว… พี่จะแตกแล้ว…”

ความรู้สึกเสียวซ่านวิ่งพล่านจากปลาย-วยไปถึงสมอง ไข่ทั้งสองใบหดกระชับตัว น้ำ-วยร้อน ๆ เริ่มพุ่งขึ้นมาจากโคน -วยตุบ ๆ แรงขึ้นทุกวินาที

“อ๊า… แตกในปากข้าวเลยนะคะพี่เนม… ข้าวอยากกิน…”

ข้าวครางอู้อี้ในลำคอ ปากยังดูดไม่หยุด เธอเน้นดูดแต่หัว-วยอย่างบ้าคลั่ง ริมฝีปากบีบรัดรอบร่องหัวแน่น ลิ้นตวัดเร็ว ๆ ที่รูปลาย

หัว-วยของเนมบานเป่งจนสุด ขยายใหญ่ในปากเธอ กระตุกแรงสองสามครั้ง ราวกับพร้อมจะระเบิดน้ำขาวข้นเต็มปากเธอทุกเมื่อ

จนสุดท้าย เนมทนไม่ไหวอีกต่อไป มือทั้งสองข้างกดหัวข้าวลงแน่นจนจมูกเธอแนบติดกับขนหมอยหนา ๆ ของเขา

“อ๊า… ข้าว… พี่แตกแล้ว… อ๊าาาาา!”

เขาครางยาวลั่น สะโพกกระตุกเด้งขึ้นสองสามครั้ง ลำ-วยในปากข้าวพองบานสุดขีด แล้วระเบิดน้ำ-วยร้อน ๆ พุ่งแรงใส่คอหอยของเธอ

-วยของเขากระตุก ตุบ ๆ หนัก น้ำข้นขาวขุ่นพุ่งเป็นสายชนเพดานปากของข้าว เธอเกร็งคอรับทุกหยด มือข้างหนึ่งบีบโคน-วยช่วยรีดอีกข้างลูบไข่เบา ๆ เพื่อให้น้ำออกมาจนหยดสุดท้าย

เนมครางแหบแห้ง สะโพกยังสั่นระริกอยู่นานกว่าจะสงบลง

เมื่อ-วยหยุดกระตุก ข้าวค่อย ๆ ถอนปากออกช้า ๆ เส้นน้ำลายใส ๆ กับน้ำ-วยข้น ๆ ยังติดเชื่อมจากริมฝีปากเธอกับหัว-วยแดงจัด เธอเงยหน้ามองเนม แล้วอ้าปากโชว์ให้ดูเต็มตา

ในปากของเธอเต็มไปด้วยน้ำ-วยขาวข้นหนืด ลอยเป็นแพคล้ายโยเกิร์ตเข้มข้น ปริมาณมากจนขอบปากแทบปิดไม่ลง มีฟองอากาศเล็ก ๆ ปนอยู่ กลิ่นคาวหวานเข้มข้นฟุ้งไปทั่ว เธอเอียงลิ้นให้มันไหลวนในปากเล็กน้อย ราวกับกำลังชิมไวน์ชั้นดี

เนมมองแล้วยิ้มกว้าง ดวงตายังแดงก่ำจากความเสียว

“โคตรเอาเรื่องเลยข้าว…”

ข้าวงับปากลง กลืนน้ำควยเสียงกลืนดังกลั๊ก ๆ สามสี่ครั้งจนหมดเกลี้ยง จากนั้นเธอแลบลิ้นยาวออกมาให้ดู ปากสะอาดเอี่ยม ไม่เหลือแม้แต่รอยขาว

“อร่อยมากเลยค่ะ น้ำคุณหมอเนมนี่ข้นหวานสุด ๆ”

เธอพูดเสียงแหบพร่า แล้วยิ้มยั่ว

“แล้ววันนี้จะเย็ดข้าวมั้ยคะ? ข้างในข้าวแฉะหมดแล้วนะ”

เนมหัวเราะเบา ๆ ลูบผมเธอ

“พี่เย็ดไม่ได้หรอก มีเวลาไม่เยอะ เดี๋ยวฝ้ายสงสัยเข้าไปใหญ่ พรุ่งนี้วันหยุดเราค่อยจัดหนักกันทั้งวันเลย เอาให้หีบานเลยดีไหม?”

เขาพูดพร้อมลุกขึ้น จัดการดึงกางเกงในกับสแล็คขึ้น ใส่เข็มขัดดังแกร๊ก แล้วหยิบเสื้อคลุมที่พาดเก้าอี้มาสวม

ทั้งคู่เดินออกจากห้องด้วยกัน ข้าวยังใส่แค่เสื้อสายเดี่ยวกับกางเกงขาสั้นตัวบาง ผมยุ่งเหยิงแต่ยังสวยเซ็กซี่ เธอเดินตามเนมไปส่งถึงหน้าบ้าน

“ขับรถระวัง ๆ นะคะคุณหมอ”

ข้าวออดอ้อน กอดแขนเขาเบา ๆ

“อืม พรุ่งนี้สิบโมงพี่มารับ อย่าลืมใส่ชุดเซ็กซี่ที่พี่ชอบไว้นะ”

เนมหอมแก้มเธอทีหนึ่ง

“ค่ะ… แล้วพี่อย่าลืมยาคุมของข้าวด้วยนะคะ ข้าวอยากให้พี่แตกในเต็ม ๆ” เธอกระซิบยิ้ม ๆ

“จัดให้แน่นอน” เขาตบก้นเธอเบา ๆ แล้วเดินออกไป

เนมขึ้นรถสตาร์ทเครื่องแล้วยกมือโบกให้ข้าวที่ยืนมองอยู่หน้าบ้าน ก่อนจะขับรถเลี้ยวออกจากซอยอย่างเงียบเชียบ ไฟท้ายรถหายลับไปในความมืดของถนนยามดึก ทิ้งให้ข้าวยืนยิ้มอยู่คนเดียว พร้อมกลิ่นน้ำ-วยของเนมที่ยังติดอยู่ในปากและความเงี่ยนที่ยังคุกรุ่นอยู่ในตัวเธออย่างเต็มเปี่ยม

โปรดติดตามตอนต่อไป.