เรื่อง เสียบโลดเลเวลลิ่ง!

ย้า๻๻ก!! ฉัวะ!!! อ้า๻๻!

เหวอออ!?

ในขณะที่ชินพยายามทำตัวให้สงบนิ่งที่สุด

เจ้าซอมบี้ที่เดินงึกๆงักๆผ่านเขาไป

ก็ได้ถูกชายผมยาวผู้ใช้ดาบที่เตือนเขา

เข้ามาปาดสะพายแร่ง ฟันดาบแกร่งโลหะต่างมิติเงินเงาวับ

ลากจากล่างขึ้นมาบนจนเจ้าซอมบี้มันต้องล้มลงไปตายอย่างเลือดสาด!

.

“เฮ้? ไม่เป็นไรนะชิน?”

“เอ้อ? ครับ?”

วู้วๆ…

ฮ่าห์…ฮ่าห์…x3

และเมื่อพวกมันแต่ละตัวได้ตายลง ก็ได้มีละอองแสงจางๆ

ลอยเข้าใส่ร่างกายของกลุ่มปาร์ตี้นักสู้เหล่านั้นทุกๆคน

ที่พากันยืนหอบหายใจอย่างเหน็ดเหนื่อย

เพราะความกดดันจา๻๻ารต่อสู้เสี่ยงตาย

ในทุกวินาทีนั้นรุนแรงเอามากๆ

.

“ฟู่วว… ได้กี่แต้มวะ? พออัพเลเวลมั้ย?”

วู้มม…

“เออ…ระบบบอกว่าพอนะ?”

เหล่าปาร์ตี้นักสู้ได้หันมาปรึกษากัน

และเช็คดูค่าสถานะส่วนตัวผ่านทางหน้าต่าง

หลังจากพวกเขาปราบปรามซอมบี้เหล่านั้นจนหมดลง

และมันก็รายงานว่าพวกเขาได้ดูดซับ

ละอองแสงที่สามารถใช้เป็นค่าประสบการณ์?

.

ฮู่วว?

ส่วนตัวของชินนั้นเขาไม่ได้รับละอองแสงเหล่านั้นแต่อย่างใด

นั่นก็เพราะตัวตนของเขานั้น ไม่ได้ถูกนับเป็นส่วนสำคัญของโลกอีกใบ

ที่แม้ว่าเขาเองก็ต้องเสี่ยงตาย ทั้งซอมบี้จักรกลและพวกนักสู้นั้น

ล้วนได้มีการอัพเกรดร่างกายจากเทคโนโลยีนาโนแมชชีนใต้ผิวหนัง

.

แคร่กๆ…ๆ

พวกเขาทั้งหมดต่างเขี่ยค้นไปบนร่างของซอมบี้

เพื่อว่ามีของดีที่ใช้ได้ติดตัวอยู่บางส่วนบ้าง

ดึ๋งดั๋ง… อึ๊ก?

และแม้ว่าพวกมันจะตายมาตั้งแต่ก่อนเป็นซอมบี้แล้ว

แต่ชิ้นส่วนของร่างกายหลายส่วนก็ยังเป็นเนื้อหนัง

เหมือนกับเต้านมของนักศึกษาสาวสวยนมใหญ่

ที่พอพวกเขาจับพลิกร่างกายเต้านมขาวใหญ่ของเธอ

ในคอเสื้อแหวกเห็นร่องนม

ก็ถึงกับกระเด้งกระเพื่อมไปมาอย่างล่อตา

หากไม่ติดว่าส่วนหัวของเธอขาดออกไปแล้ว

และตรงแขนก็มีส่วนของผิวหนัง

ลอกให้เห็นชิ้นส่วนจักรกลภายใต้นั้น

.

อูม…

เอื๊อก…น่าเสียดายชะมัด? ผึงง!

พวกนักสู้ที่รื้อค้นเสื้อผ้าของเธอ

นั้นถึงกับเกิด-วยแข็งด้วยอาการแอบปึ๋งปั๋ง

เมื่อถลกชายกระโปรงนักศึกษาอันรัดสั้น

และเห็นกางเกงในสีชมพูอ่อนบนเนินหีอันแน่นหนั่น

เพราะถึงเรียกว่าซอมบี้ แต่เรือนร่างของศัตรูเหล่านี้

นั้นไม่ได้เน่าเฟะอะไรเลย กลับกันกลับดูสะอาดสะอ้าน

ยกเว้นแต่ตรงส่วนที่ร่างกายเพิ่งเกิดรอยแผลใหม่ๆ

หรือว่าส่วนงอกชิ้นส่วนจักรกลออกมาให้ได้เห็นเพียงเท่านั้น

.

จากข้อมูลที่ได้รับการศึกษากัน

พวกซอมบี้จักรกลนั้นเกิดจา๻๻ารที่สิ่งมีชีวิตในมิตินี้นั้น

ไม่สามารถเข้ากันกับนาโนแมชชีนลึกลับได้

จึงได้เกิดการผ่าเหล่ากลายเป็นสัตว์ประหลาดจักรกลไร้สติไป

ส่วนพวกนักสู้นั้นสามารถปรับตัวและนำมันมาใช้เป็นพลังให้แก่ตนเองได้

กฏเกณฑ์ของโลกนี้ มันราวกับว่าเป็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นไปแล้ว

และเป็นพวกเขาที่ได้เข้ามาร่วมอาศัย!?

.

“เฮ้ย…จะดูหีศพอีกนานแค่ไหนวะ? มึงโรคจิตปะเนี่ย!”

“เอ้ยย! ป่าวนะเว่ยย!”

หนุ่มแว่นผู้ใช้ปืนเอ่ยเหน็บชายใช้กระบองผมสั้นจนเขานั้นต้องหน้าแดง

เพราะมัวแต่ยืน-วยแข็งจับซอมบี้นักศึกษาสาวถ่างขาขาวดูแคมหี

ทั้งที่เมื่อกี้ยังต่อสู้กันอย่างรุนแรงแทบจะตาย

เพราะโดนพลังกายจักรกลของเธอทั้งตบทั้งเตะหรือว่าตี

.

“ชิน? จุดเชื่อมต่ออยู่แถวไหน?”

วู้มม…

“เอ่อ…อยู่ห่างไปสองบล็อคครับ!”

ก่อนที่เขาจะหันไปถามเด็กหนุ่มผมแดง

ผู้เปิดอุปกรณ์แผนที่โฮโลแกรมและชี้ทางไปที่จุดที่ว่าบนแผนที่

ชินได้สำรวจไว้ล่วงหน้าระหว่างต่อสู้กันถึงเป้าหมายที่มี

ซึ่งนั่นเป็นงานจิปาถะ ที่แม้ว่าพวกนักสู้จะทำได้เอง

แต่การมีชินอยู่ด้วยนั้นย่อมสะดว๻๻ว่า

และไม่ต้องให้มาคอยห่วงหน้าพะวงหลังไปทุกวินาที

.

“งั้นไปกันเถอะชิน!”

“เอ่อครับ!”

ตุบๆๆๆๆ!x4

ก่อนที่ทั้งสี่คนจะเริ่มออกวิ่งเคลื่อนพลทั้งปาร์ตี้

ไปยังจุดที่มีเสาสัญญาญเรืองแสงสีจางๆที่โผล่พ้น

กลุ่มหลังคาสิ่งปลูกสร้างขึ้นมาอยู่ห่างไปไม่ไกลนัก

โดยที่ชินนั้นไม่ได้ถูกทิ้งเอาไว้ด้านหลังเลยสักนิดจากปาร์ตี้หลัก

เพราะความสามารถการเคลื่อนไหวร่างกายพื้นฐานนั้น

ดูเหมือนว่าจะติดตัวมาจากโลกภายนอก

ทำให้หากไม่ใช้สกิลเฉพาะช่วยแล้วก็ไม่ได้แตกต่างกันมากนัก

.

ครึ่กๆๆ…

และแม้ว่าเขาจะแบ๻๻ระเป๋าเป้ใบใหญ่พะรุงพะรัง

ใส่ของมากมายทั้งที่เตรียมมา

หรือว่าเพิ่งเก็บเพิ่มระหว่างทางพร้อมให้ใช้ยามต้องการ

แต่เป้นั้นกลับมีน้ำหนักเบาอย่างเหลือเชื่อ

และมีระบบเอื้อเฟื้อเสริมการเคลื่อนไหว

ทำให้ไม่แตกต่างจากเวลาที่เขาวิ่งด้วยตัวเปล่า

เพื่อให้ผู้รับใช้จิปาถะสามารถสนับสนุนปาร์ตี้ได้ทุกอย่าง

.

.

ตึกตึก…ตึก… เฮ่อออ…x4

และในที่สุดสมาชิกปาร์ตี้ทั้งสี่คนก็ได้พักหายใจหายคอ

เมื่อเคลื่อนที่มาถึงเป้าหมายตามแผนที่ในเส้นทาง

วู้ม…วู้ม…

พวกเขากำลังนั่งล้อมอุปกรณ์เสาส่งสัญญาญล้ำยุคที่เรืองแสง

อยู่ในตึกร้างสองชั้นซึ่งพังหายไปเกินครึ่งด้าน

ตัวของอุปกรณ์นั้น

เป็นของที่ดูล้ำสมัยระดับเดียวกับเทคโนโลยีของยานบาบิลอน

และทำงานอัตโนมัติทันที ด้วยการแผ่รังสีละอองแสงนาโนเทค

ใส่สมาชิกปาร์ตี้ไปทุกด้าน

.

แฮ่…. อือ… แฮ่…x10+

และแม้ว่าจะยังมองเห็นพวกซอมบี้จักรกลจากที่ไกลๆต่างๆ

แต่พวกมันก็ไม่มีทีท่าจะเดินหันมา ทางเสาสัญญาญที่เป็นจุดกึ่งกลาง

เพราะว่าเสาสัญญาแห่งนี้นั้นก็คือเซฟโซน

ที่ถูกติดตั้งเอาไว้หลังจากมิติบิดผันแห่งนี้ได้ถูกปราบปราม

.

“เอานี่ครับ น้ำ…และก็นี่เครื่องดื่มชูกำลัง”

“โอ้…ขอบใจมากเลยชิน”

พวกเขาจึงได้พักผ่อนทั้งร่างกายและจิตใจที่เครียดเกร็งลงมาบ้าง

ชินเองก็ได้เริ่มเสิร์ฟเสบียงอาหาร หรือของโด๊ฟบางอย่าง

ซึ่งเป็นหน้าที่บริการของผู้มีหน้ารับใช้อันสำคัญ

.

วู้มๆๆ…

ตึ๊งๆๆ!x3

เลเวล 2!

“เฮ่อ…ดีขึ้นเยอะ!”

แล้วนักสู้ทั้งสามก็ได้อัพเกรดเลเวลของตนเอง

จากค่าของละอองแสงที่ได้รับมาจากพวกซอมบี้ที่จัดการ

ในโลกแห่งนี้นั้นดูเหมือนทุกๆอย่าง

จะขึ้นกับสิ่งที่เรียกว่านาโนเมมโมรี่

(ความทรงจำของนาโนแมชชีน)

.

ยิ่งฆ่าศัตรูไปมากเท่าไหร่

ก็จะสามารถยึดเอาละอองแสงจักรกลขนาดเล็กจิ๋วพวกนี้

และสามารถทำให้ตัวเองแข็งแกร่งได้มากขึ้นไปอีก

ทุกๆคนที่เข้ามาในมิติอันบิดผันแห่งนี้

จะต้องเริ่มจากเลเวล 1 อีกครั้งในทุกที

และพยายามปราบปรามส่งเหล่าละอองแสงความทรงจำนาโนเมมโมรี่

คืนกลับไปยังเสาสัญญาญเพื่อแล๻๻ับการอัพเกรดพลัง

ราวกับว่ามันเป็นการสร้างสมดุลให้การเกิดดับ

ของพวกซอมบี้เครื่องจักร ไม่ให้มีปริมาณมากจนเกินไป

จนล้นออกไปนอกประตูมิติ

และสร้างปัญหาให้กับโลกภายนอกได้อีกครั้ง

.

“เฮ้? ร่างกายไม่เป็นอะไรแล้วใช่มั้ย?”

“เออ…ไม่เป็นไรแล้ว ไม่มีรอยบวมเลยด้วยซ้ำ

โอย…แต่แม่งก็ยังรู้สึกเจ็บอยู่ดี บ้าเอ๊ย!!? โอยย…”

พวกนักสู้ในปาร์ตี้เริ่มคุยกัน

และตรวจตราสภาพความพร้อมทุกๆอย่าง

โดยเฉพาะนักสู้ที่ใช้กระบองซึ่งมีประสบการณ์ต่อสู้น้อยที่สุดเพียงห้าครั้ง

ก่อนหน้านี้นั้นเขาโดนซอมบี้ฟาดหรือข่วนร่วมสิบทีทั้งหน้าทั้งหลัง

จนต้องใช้ยากระตุ้นฉุกเฉิน รักษาอาการกระดูกหักโดยฉับพลัน

.

อ่อก…โอย…อืย?

ในตอนนี้สีหน้าของเขายังคงซีดเผือดและแสดงอาการไม่สู้ดี

มือกุมไปที่จุดต่างๆซึ่งก่อนหน้านี้เคยมีแผลเปิดหรือบวมช้ำ

.

“แล้วชินล่ะ? ไม่เป็นอะไรนะ?”

“อ้า…ไม่เป็นไรครับ มีแค่แผลถลอกนิดหน่อย แหะๆ…?”

หนุ่มมือปืนสวมแว่นที่เป็นหัวหน้ากลุ่มหันมาถาม

เด็กหนุ่มชุดนักเรียนผมแดงที่พูดถึงรอยแผลถลอก

ซึ่งตอนนี้มันไม่ได้มีแผลนั่นเหลืออยู่เลย

ที่เขาได้มาตอนเผลอเกี่ยวกับซากรถตรงข้อศอก

เพราะเคลื่อนไหวไม่ระวัง

.

วู้มๆ…วี้ๆ…

นั่นก็เพราะสำหรับเสารวมสัญญาญ

ที่นอกจากจะใช้ในการอัพเลเวลแล้ว ทุกๆครั้งที่เข้าใกล้

มันก็จะรีเซตข้อมูลร่างกายให้พวกเขาได้อย่างน่าอัศจรรย์

มันไม่ใช่การรักษาแต่เป็นการคืนค่า ก็เพราะร่างกายที่พวกเขาใช้อยู่

นั้นคงไม่ใช่ร่างกายจริงๆของพวกเขาด้วยซ้ำ

การผจญภัยในมิติบิดผันแห่งนี้เป็นเรื่องที่พิลึกพิลั่น

และมันก็เหนือล้ำสามัญสำนึกปกติไปไกล…