เรื่อง ราชันหมื่นอักขระ

จารึก๡ี่ 295 : แดนประหารสวรรค์ : น้ำตาของความว่างเปล่า

ความเงียบสงัดเข้าปกคลุมเหมืองศิลาปราณโลหิต๡ี่บัดนี้กลายเป็นเพียงถ้ำใต้ดินอันว่างเปล่าปราศจากเสียงค้อนกระทบหินปราศจากเสียงเฆี่ยนตีของแส้อักขระและปราศจากกลิ่นอายความมั่งคั่ง๡ี่เคยคละคลุ้งทุกหยาดหยดของทรัพยากรถูกสูบหายไปอยู่ในความครอบครองของจอมขูดรีดจนหมดสิ้น

กลุ่มสหายซ่อนตัวอยู่ตามซอกหลืบของหินผา๡ี่มืดมิดพวกเขาผนึกกลิ่นอายและลมหายใจจนกลมกลืนไปกับความว่างเปล่าเบื้องหลังค่ายกลพรางตาระดับสูงถูกกางทับซ้อนกันนับ 10 ชั้นโดยฝีมือของฉินมู่หลางและเย่ปิงอวิ๋น

อาเจียนั่งขัดสมาธิอยู่บนแท่นศิลา๡ี่เคยเป็นจุดวางผลึกแกนอักขระเทพนัยน์ตาสีเงินยวงของเขาหลับพริ้มทว่าสัมผัสแห่งความว่างเปล่าในจุดตันเถียนกลับแผ่ขยายออกไปเบื้องบนทะลุทะลวงชั้นหินนับร้อยลี้ขึ้นไปสู่ฟากฟ้าของทวีปหุบเขาต้องห้ามชายหนุ่มกำลังรอคอย... รอคอย 'เหยื่อ' ตัวอ้วนท้วน๡ี่วิหารเทพจะส่งมาให้ชำระแค้น

ทว่าในขณะ๡ี่ทุกคนกำลังรอคอยอย่างระแวดระวัง...

"ครืนนนนนนนน..."

เสียงคำราม๡ี่มิได้เกิดจากสัตว์อสูรและมิได้เกิดจากฟ้าร้องทว่ามันคือเสียงของ 'กฎเกณฑ์แห่งฟ้าดิน' ๡ี่กำลังถูกบดขยี้!

มิติอากาศภายในเหมืองศิลาปราณพลันสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงประหนึ่งวันสิ้นโลกหินงอกหินย้อยบนเพดานถ้ำแตกร้าวและร่วงหล่นลงมาเป็น-่าฝนศิลา! แรงกดดันมหาศาล๡ี่ก้าวล่วงสภาวะของวิญญาณแรกเริ่มขั้นกลาง๡ี่พวกเขาเคยเผชิญหน้าพุ่งทะลักลงมาจากปากปล่องเหมืองเบื้องบน!

แรงกดดันนี้หนักอึ้งและบริสุทธิ์ยิ่งกว่าขุนเขาบรรพกาลมันคืออำนาจ๡ี่อวดอ้างความเป็นเจ้าของวัฏจักร! เพียงแค่มวลอากาศกระเพื่อมไหวร่างของเฟิงอี้หรานและเย่ปิงอวิ๋นก็ถึงกับทรุดลงคุกเข่าเลือดสีสดไหลซึมออกจากมุมปาก!

"แกร๊ก... แกร๊ก..." กระบี่นิรันดร์ในมือของฉินมู่หลางสั่นสะท้านอย่างควบคุมไม่ได้ยอดกระบี่เบิกตากว้างด้วยความตื่นตระหนก "พลังระดับนี้... มันไม่ใช่แค่ผู้ฝึกตนธรรมดา... มันคือสภาวะ๡ี่เหยียบย่างอยู่บนจุดสูงสุดของวัฏจักร!"

"วิญญาณแรกเริ่มขั้นสมบูรณ์!" หลินชิงเสวี่ยกัดฟันแน่นสตรีน้ำแข็งรีดเค้นปราณเหมันต์ขึ้นต้านทานทว่าไอเย็นของนางกลับถูกแผดเผาจนกลายเป็นไอในพริบตา!

เหนืออากาศธาตุกลางโถงถ้ำแสงสว่างสีทอง๡ี่เจิดจ้าและแสบตายิ่งกว่าดวงตะวันพลันแหวกมิติออกมา! แสงนั้นหลอมละลายความมืดมิดและกลิ่นคาวเลือดจนหมดสิ้นก่อตัวเป็นเส้นทางสีทอง๡ี่ทอดยาวลงมาจากฟากฟ้า!

จากใจกลางของแสงสว่างปรากฏร่างของบุรุษผู้หนึ่งก้าวเดินลงมาอย่างเชื่องช้าทว่าทุกย่างก้าวของมันทำให้กฎเกณฑ์แห่งแรงดึงดูดของทวีปต้องห้ามต้องสยบยอมบุรุษผู้นี้สวมชุดเกราะสีทองคำขาว๡ี่สลักลวดลายดวงตาโลหิตใบหน้าของมันถูกปกปิดด้วยหน้ากากไร้หน้ามีเพียงสัญลักษณ์ 'อนันตกาล' ๡ี่ส่องแสงอยู่กึ่งกลางหน้าผาก

มันคือ 'มหาเทพคุมกฎ' ขุนพลระดับสูงสุดของวิหารเทพอนันตกาลผู้เป็นดั่งมือขวา๡ี่ได้รับมอบหมายให้มากวาดล้างผู้ฝืนลิขิต!

"ทำลายเหมืองศิลาปราณ... สังหารผู้บัญชาการ... และกลืนกินแกนอักขระเทพ..."

น้ำเสียงของมหาเทพคุมกฎไม่ได้ดังกังวานทว่ามันกลับสะท้อนก้องเข้าไปในแก่นวิญญาณของทุกคนโดยตรงมันคือเสียง๡ี่ไร้อารมณ์ไร้ความโกรธเกรี้ยวทว่าเปี่ยมไปด้วยการ 'พิพากษา' ๡ี่ไม่อาจขัดขืน!

"พวกมนุษย์ต่างถิ่นผู้โง่เขลาพวกเจ้าคิดว่าการซ่อนตัวอยู่ในเงามืดจะรอดพ้นจากสายตาของฟ้าดินได้งั้นหรือ? มรรคาของพวกเจ้ามันสกปรกและต่ำต้อยเกินกว่าจะทำความเข้าใจถึงความยิ่งใหญ่ของวิหารเทพ..."

มหาเทพคุมกฎชูมือขวาขึ้นสู่อากาศธาตุ!

"แสงสว่างแห่งดวงตา... ชำระล้างความโสมม!"

พริบตาเดียว! ค่ายกลพรางตา๡ี่ฉินมู่หลางและเย่ปิงอวิ๋นร่วมกันกางไว้ถูกแสงสีทองเพียงริ้วเดียวทะลวงจนแตกสลายกลายเป็นเถ้าถ่าน! ร่างของกลุ่มสหายและอาเจียถูกเปิดเผยต่อสายตาของผู้บำเพ็ญเพียรระดับวิญญาณแรกเริ่มขั้นสมบูรณ์ในทันที!

"ไอ้ตัวนี้... ดูเหมือนจะครอบครองทรัพยากรมากกว่าพวก๡ี่ผ่านมาหลายเท่านัก!"

อาเจียผุดลุกขึ้นยืนชายหนุ่มมิได้สะทกสะท้านต่อแรงกดดัน๡ี่บีบอัดจนกระดูกลั่นนัยน์ตาสีเงินยวงของเขาสาดประกายภายใต้ท่าทีนั้นคนหน้าเงินเช่นเขาถึงจะพูดแบบนั้นเพื่อข่มขวัญศัตรูแต่แท้จริงแล้วในใจกำลังเดือดดาลถึงขีดสุดกับความอยุติธรรม๡ี่กดขี่พี่น้องของต้วนเทียนเขาพร้อม๡ี่จะปกป้องคนของตนเองด้วยทุกสิ่ง๡ี่มี

"ชุดเกราะของเจ้าทำจากแกนดาราบริสุทธิ์... แหวนมิติ๡ี่นิ้วของเจ้าก็คงบรรจุศิลาปราณไว้ไม่ต่ำกว่าร้อยล้านก้อนเป็นแน่..." อาเจียแสยะยิ้ม "ข้ากำลังรออยู่พอดีว่าเมื่อใดพวกเจ้าจะส่งตัวแทนมาจ่ายค่าชดเชย๡ี่กดขี่แรงงานโดยไม่จ่ายค่าตอบแทน!"

มหาเทพคุมกฎภายใต้หน้ากากไร้หน้าเอียงคอเล็กน้อยราวกับกำลังมองดูมดปลวก๡ี่พยายามต่อรองราคากับพญาอินทรี

"เจ้าคือผู้ครอบครองวิถี๡ี่วิปริต... ผู้ฝืนลิขิต๡ี่ทำลายค่ายกลของพวกเรา... วาจาของเจ้าช่างโอหังและปราศจากความเคารพต่อกฎเกณฑ์..."

มหาเทพคุมกฎลดมือลงทว่าปราณวิญญาณแรกเริ่มขั้นสมบูรณ์๡ี่อัดแน่นด้วยอำนาจของวิหารเทพพลันระเบิดออก! มันมิใช่การระเบิดทำลายล้างทว่ามันคือการ 'กักขัง'!

มิติอากาศรอบตัวอาเจียพลันหยุดนิ่ง! กฎเกณฑ์ของฟ้าดินถูกบิดเบือนและกลั่นตัวกลายเป็น 'โซ่ตรวนแสงสีทอง' นับหมื่นเส้นพุ่งเข้ามารัดพันเรือนร่างของชายหนุ่มจากทุกทิศทาง! ความเร็วของมันก้าวล่วงเวลาและสถาน๡ี่!

"ศิษย์พี่อาเจีย!" เฟิงหลิงเอ๋อร์กรีดร้องดรุณีน้อยพยายามจะเบิกเนตรดาราทว่าแสงสีทองกดข่มวิถีเต๋าของนางจนดวงตาพร่ามัว!

"อึก!" อาเจียกัดฟันกรอดทารกวิญญาณสูญตาในจุดตันเถียนคำรามลั่นอักขระมารบนท่อนแขนเดือดพล่านพยายามจะกลืนกินแสงสีทองทว่าความต่างชั้นของพลังมันมหาศาลเกินไป! ระดับวิญญาณแรกเริ่มขั้นต้นไม่อาจย่อยสลายกฎเกณฑ์ของขั้นสมบูรณ์๡ี่ผสานด้วยอำนาจของทวีปได้ในพริบตา!

"ดิ้นรนไปก็ไร้ประโยชน์..." มหาเทพคุมกฎเอ่ยเสียงเรียบ "มหาทัณฑ์พิพากษา! มันจะล็อควิญญาณของเจ้าบดขยี้จุดตันเถียนของเจ้าและทำลายความว่างเปล่าของเจ้าให้สิ้นซาก!"

แสงสีทองทวีความเจิดจ้าโซ่ตรวนแสงเริ่มบีบรัดจนผิวหนังของอาเจียปริแตก! เลือดสีสดไหลซึมออกมาจากบาดแผลชายหนุ่มพยายามจะรีดเค้นปราณเซียนแท้และเจตจำนงแห่งความว่างเปล่าเพื่อ 'แลกชีวิต' ทะลวงกรงขังนี้ให้จงได้! แม้ต้องสลายฐานวิญญาณเขาก็จะไม่ยอมก้มหัวให้กฎเกณฑ์จอมปลอม!

ทว่า... ในเสี้ยววินาที๡ี่ความตายกำลังคืบคลานเข้ามากัดกินวิญญาณของเขา...

"ไอ้หน้าเงิน! ใครอนุญาตให้เจ้าตายก่อนจะเลี้ยงสุราข้า!!!"

เสียงคำราม๡ี่ดุดันป่าเถื่อนและเปี่ยมไปด้วยจิตวิญญาณแห่งลูกผู้ชายดังก้องกัมปนาทมาจากปากทางเข้าเหมือง!

มิติอากาศ๡ี่ถูกกดทับด้วยแสงสีทองพลันถูก 'ฉีกกระชาก' ออกด้วยพละกำลังกายเนื้อ๡ี่บริสุทธิ์๡ี่สุด! ร่างมหึมาของผู้บำเพ็ญเพียรอิสระพุ่งทะยานแหวกม่านแสงเข้ามาประหนึ่งดาวตกสีเลือด!

ต้วนเทียน!

จอมพลังผู้มีสายเลือดเผ่าบรรพกาลผู้๡ี่อาเจียสั่งให้หนีไปพร้อมกับพี่น้องของตนบัดนี้กลับหวนคืนสู่สมรภูมิมรณะ! ร่างกายของมันอาบชโลมไปด้วยเหงื่อและเลือดอักขระอสูรโบราณบนผิวหนังสีทองแดงสว่างวาบเจิดจ้าและกำลัง 'ลุกไหม้'!

"ต้วนเทียน! เจ้าบ้า! กลับมาทำไม!" อาเจียเบิกตากว้างชายหนุ่มตะโกนด้วยความตกใจนี่เป็นการตัดสินใจ๡ี่โง่เขลา๡ี่สุดในชีวิตของต้วนเทียน!

"ฮ่าฮ่าฮ่า! ข้าส่งพี่น้องไปอยู่ใน๡ี่ปลอดภัยแล้ว! ทว่าเกียรติของเผ่าบรรพกาลไม่เคยทอดทิ้งสหายร่วมสุรา๡ี่กำลังตก๡ี่นั่งลำบาก!"

ต้วนเทียนแผดเสียงหัวเราะอย่างบ้าคลั่งทว่าดวงตาของมันกลับเต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยว๡ี่พร้อมจะแหลกสลาย!

"มหาเทพคุมกฎ! ไอ้สุนัขรับใช้สวรรค์จอมปลอม! วันนี้... ข้าจะให้พวกเจ้าได้เห็นว่าความหยิ่งยโสของเผ่าบรรพกาล๡ี่พวกเจ้าเหยียบย่ำ... มันทรงพลานุภาพเพียงใด!"

"วิถีสายเลือดบรรพกาล... เผาผลาญวิญญาณ... ตัดกฎเกณฑ์!!!"

ต้วนเทียนกระแทกหมัดทั้ง 2 ข้างเข้าหากัน๡ี่กลางอก! มันมิได้ใช้ปราณทว่ามันกำลัง 'เผาผลาญอายุขัยและสายเลือด' ของตนเองอย่างสมบูรณ์แบบ! ร่างมหึมาของมันพลันแปรสภาพกลายเป็น 'เตาหลอมโลหิต' ขนาดยักษ์เปลวเพลิงสีแดงคล้ำ๡ี่เกิดจากการเผาผลาญพลังชีวิตลุกโชนบดบังแสงสีทองของมหาเทพ!

จอมพลังอิสระพุ่งทะยานเข้าขวางกั้นระหว่างอาเจียและมหาเทพคุมกฎ! มันอ้าแขนทั้ง 2 ข้างออกกว้างกอดรัด 'โซ่ตรวนแสงพิพากษา' ๡ี่กำลังบีบรัดอาเจียเอาไว้ด้วยร่างเนื้อของมันเอง!

"อ๊ากกกกกก!"

ต้วนเทียนคำรามลั่นด้วยความทรมานสุดขีด! แสงสว่างแห่งการชำระล้างของวิหารเทพแผดเผาผิวหนังและกล้ามเนื้อของมันจนไหม้เกรียม! อักขระอสูรบนร่างแตกสลายทีละตัวๆทว่ามันกลับไม่ยอมปล่อยมือ! พละกำลัง๡ี่ก้าวล่วงวิถีเต๋าจากการเผาผลาญสายเลือดกำลัง 'ดึง' โซ่ตรวนแสงให้เบี่ยงเบนมา๡ี่ตัวมันเพียงผู้เดียว!

"สวะชั้นต่ำ! กล้าเอาเลือดสกปรกมาแปดเปื้อนทัณฑ์สวรรค์! งั้นก็จงดับสูญไปพร้อมกันเถิด!" มหาเทพคุมกฎเดือดดาลมันพลิกฝ่ามือกดดันแสงสีทองให้ทวีความรุนแรงขึ้นเป็นสิบเท่า! ลำแสงสีทองขนาดยักษ์พุ่งตรงดิ่งลงมาหมายจะลบการดำรงอยู่ของต้วนเทียน!

"ต้วนเทียน! ปล่อยเดี๋ยวนี้! เจ้าจะตายนะเว้ย!"

อาเจียตวาดสุดเสียงนัยน์ตาสีเงินยวงสั่นไหวอย่างรุนแรงโซ่ตรวนแสง๡ี่รัดเขาเริ่มคลายลงเพราะถูกต้วนเทียนรับภาระไปทั้งหมดอาเจียพยายามจะเอื้อมมือไปคว้าสหายร่างยักษ์ทว่ากำแพงไฟสีเลือด๡ี่เกิดจากการเผาผลาญสายเลือดของต้วนเทียนกลับผลักร่างของเขาให้กระเด็นถอยหลังไป!

"ไอ้หน้าเงิน..."

ต้วนเทียนหันหน้ากลับมามองอาเจียท่ามกลางแสงสว่าง๡ี่กำลังย่อยสลายร่างกายของมันจนเริ่มกลายเป็นเถ้าถ่าน... ใบหน้า๡ี่หยาบกร้านและเต็มไปด้วยบาดแผลกลับประดับด้วยรอยยิ้ม๡ี่งดงามและอิสระ๡ี่สุด!

มันคือรอยยิ้มของบุรุษผู้ได้ชำระแค้นให้พี่น้องและได้ปกป้องสหาย๡ี่จริงใจ!

"สุราของเจ้า... รสชาติดีเยี่ยม... ทว่า... ข้าคงไม่มีโอกาส... ได้ดื่มกับเจ้าอีกแล้ว..."

ต้วนเทียนยกมือขวา๡ี่เหลือเพียงโครงกระดูก๡ี่กำลังหลอมละลายล้วงเอา 'ไหสุราศิลา' ๡ี่บิ่นร้าวออกมาจากเอวก่อนจะโยนมันข้ามม่านพลังแสงมาตกอยู่แทบเท้าของอาเจีย!

"กฎเกณฑ์ของวิหารเทพ... มันอาจจะยิ่งใหญ่... ทว่า... อย่าให้มัน... มาลบล้างมรรคาของเจ้าได้ล่ะ..."

ร่างของต้วนเทียนเริ่มโปร่งแสงพลังชีวิตถูกเผาผลาญจนหมดสิ้น!

"ฝาก... ทวงความยุติธรรม... แทนข้าด้วย... สหาย..."

"ซูมมมมมมมมมมมมมมมม!!!"

สิ้นประโยคสุดท้าย! ลำแสงแห่งการพิพากษาก็พุ่งทะลวงกลืนกินร่างของจอมพลังอิสระอย่างสมบูรณ์แบบ! เสียงคำรามของเผ่าบรรพกาลเงียบสงัดลงไม่มีแม้แต่หยดเลือดไม่มีแม้แต่เศษเนื้อหลงเหลืออยู่...

ผู้บำเพ็ญเพียรอิสระ 'ต้วนเทียน' ผู้ทะนงตน... ถูกแสงสว่างแผดเผาจนวิญญาณแหลกสลายกลับคืนสู่ความว่างเปล่าไปตลอดกาล!

"แกร๊ก..."

ไหสุราศิลา๡ี่บิ่นร้าวกลิ้งไปกระทบกับปลายเท้าของอาเจียเสียงนั้นดังก้องกังวานท่ามกลางความเงียบงัน๡ี่เข้าปกคลุมเหมืองใต้ดิน

กลุ่มสหายเบิกตากว้างด้วยความช็อกสุดขีด! เฟิงหลิงเอ๋อร์ทรุดตัวลงปิดหน้าร้องไห้หลินชิงเสวี่ยและเย่ปิงอวิ๋นกำมือแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อเลือดไหลซึมฉินมู่หลางและเฟิงอี้หรานเบือนหน้าหนีน้ำตาลูกผู้ชายไหลริน

ความสูญเสียสหาย๡ี่ร่วมเป็นร่วมตายแม้จะรู้จักกันเพียงไม่นานทว่ามิตรภาพ๡ี่แลกด้วยจอกสุราและกำปั้นกลับลึกซึ้งยิ่งกว่ามหาสมุทร! กฎเกณฑ์๡ี่ไร้ความปรานีได้พรากสหายของพวกเขาไปต่อหน้าต่อตา!

มหาเทพคุมกฎลดมือลงแสงสว่างสีทองเริ่มจางหายไปมันทอดสายตามองขี้เถ้านั้นด้วยความดูแคลน "มดปลวก๡ี่รนหา๡ี่ตาย... การสละชีวิตของมันเป็นเพียงการยืดเวลาตายของพวกเจ้าไปอีกไม่กี่ลมหายใจเท่านั้น..."

ทว่า... สิ่ง๡ี่ตอบกลับขุนพลแห่งวิหารเทพกลับมิใช่เสียงกรีดร้องโหยหวนหรือเสียงด่าทอฟูมฟาย

มันคือความเงียบ...

ความเงียบ๡ี่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าเสียงกัมปนาทใดๆในเอกภพ! ความเงียบ๡ี่ทำให้กระแสลมมรณะในเหมืองถึงกับหยุดพัด!

อาเจียยืนนิ่งงันอยู่เบื้องหน้าไหสุรา๡ี่แตกบิ่นชายหนุ่มไม่ได้หลั่งน้ำตาออกมาแม้แต่หยดเดียวทว่าแผ่นหลัง๡ี่เคยตั้งตรงบัดนี้กลับแผ่ซ่านความโดดเดี่ยว๡ี่ลึกล้ำประหนึ่งหลุมดำ๡ี่ไร้ขอบเขต

ชายหนุ่มค่อยๆก้มลงหยิบไหสุรา๡ี่หลงเหลือเพียงครึ่งใบขึ้นมาประคองไว้ในมือ 2 ข้างอย่างทะนุถนอมนิ้วหัวแม่มือของเขาลูบไล้รอยร้าวบนศิลาเบาๆ

‘พวกมัน... พรากสิ่งสำคัญไปจากข้าอีกแล้ว...’

อาเจียรำพึงในใจภายใต้ท่าทีของคนหน้าเงิน๡ี่มักอ้างเรื่องผลประโยชน์บัดนี้มันถูกกลั่นออกมาจากความโศกเศร้า๡ี่บ้าคลั่ง๡ี่สุดเขาโกรธแค้น๡ี่ความอยุติธรรมนี้พรากสหายของเขาไป!

ชายหนุ่มค่อยๆเงยหน้าขึ้นมองมหาเทพคุมกฎ

พริบตานั้น... แม้แต่ผู้บำเพ็ญเพียรระดับวิญญาณแรกเริ่มขั้นสมบูรณ์ก็ถึงกับต้องก้าวถอยหลังไปครึ่งก้าวด้วยสัญชาตญาณแห่งความหวาดผวา!

นัยน์ตาสีเงินยวงของอาเจีย... หายไปแล้ว!

ดวงตาทั้ง 2 ข้างของชายหนุ่มถูกแทน๡ี่ด้วย 'ความดำสนิท๡ี่ไร้ก้นบึ้ง'! มันไม่ใช่สีดำทว่ามันคือ 'ความว่างเปล่า' ๡ี่กลืนกินแสงสว่างทุกเส้นสายไม่มีแสงสะท้อนไม่มีอารมณ์ไม่มีแม้แต่รังสีสังหาร!

มันคือสภาวะ๡ี่การดับสูญกลืนกินกมลสันดานมนุษย์ไปอย่างสมบูรณ์! ความว่างเปล่ากำลังหลั่งน้ำตา๡ี่ไร้รูปร่างอยู่ภายในจิตวิญญาณ!

"กฎเกณฑ์ของพวกเจ้า..."

น้ำเสียงของอาเจียแผ่วเบาประหนึ่งเสียงกระซิบทว่ามันกลับดังก้องกังวานและสั่นสะเทือนรากฐานของทวีปหุบเขาต้องห้าม!

"พวกเจ้า... อ้างว่าสรรพสิ่งดำรงอยู่เพื่อรักษาสมดุล..."

อาเจียก้าวเดินไปข้างหน้าอย่างเชื่องช้าทุกก้าวของเขาทำให้พื้นศิลาใต้เท้าสลายกลายเป็นผุยผงมิติอากาศถูกบดขยี้ด้วยความไม่มี!

"แต่วิถีของพวกเจ้า... ไม่เคยชดเชยให้แก่ความสูญเสีย๡ี่พวกเจ้าก่อขึ้น! ในเมื่อพวกเจ้าบังอาจพรากวิญญาณสหายของข้าไป... ข้า... ก็จะใช้ความว่างเปล่า..."

อาเจียหยุดยืนเบื้องหน้ามหาเทพคุมกฎระยะห่างเพียง 10 ก้าวนัยน์ตาสีดำสนิทจ้องทะลุหน้ากากไร้หน้าของศัตรู!

"...ลบสมดุลอันน่ารังเกียจนี้ทิ้งซะ!!!"

ปรัชญาอันเด็ดขาด๡ี่สุด! หากความอยุติธรรมไม่ยอมชดใช้อาเจียก็จะทำลายกฎเกณฑ์ของมันทั้งหมดให้สิ้นซาก!

"เนตรสูญตา... ขั้น๡ี่ 3..."

วงแหวนแห่งความว่างเปล่า 10 ชั้นระเบิดออกจากร่างของบุรุษชุดดำ! มันกลืนกินแสงสีทองของมหาเทพกลืนกินค่ายกลของวิหารเทพและกลืนกินกฎเกณฑ์ทั้งหมดในเหมืองศิลาปราณ!

"กลืนสวรรค์จอมปลอม... สังเวยวัฏจักร!!!"

ความโศกเศร้าถูกแปรเปลี่ยนเป็นพลังทำลายล้าง๡ี่ไร้ความปรานี๡ี่สุดในประวัติศาสตร์ของผู้แสวงมรรค! การล้างแค้นให้แก่สหายร่วมสุรากำลังจะเปลี่ยนขุนพลแห่งวิหารเทพให้กลายเป็นเพียงเศษสวะในห้วงสุญญตา! โฉมหน้า๡ี่แท้จริงของบุรุษผู้บ้าคลั่งได้ถูกปลุกให้ตื่นขึ้นอย่างสมบูรณ์แบบแล้ว!