เรื่อง ข้าแค่อยากเป็นปลาเค็มทำไมมันยากจัง ทะลุมิติมาป่วนไทย

บทที่ 12 ก่อนเข้าพระนคร

ปุณยะเห็นว่านินมีของติดตัวมากมายเขาจึงเกิดความโลภขึ้นมาดังนั้นมันจึงหวังจะฆ่านินแล้วเอาของมาไว้ที่ตัวเองแทนโดยลืมเป้าหมายหลักคือสังหารท่านเจ้าคุณไปเสียแล้ว ทว่านินเองก็มิใช่ของที่เคี้ยวง่ายมันจึงต้องทุ่มสุดตัวเช่นกัน เคร้งง กระบี่ของนินถูกตัดออกเมื่ออาวุธธรรมดาเจอกับดาบอาคมที่ตีขึ้นด้วยวิธีพิเศษมันจะต้านได้อย่างไรดาบของมันฟันลงไปที่หน้าอกของนินอย่างรุนแรง มันเผยรอยยิ้มออกมา

“ฮ่าๆ ตายง่ายเสียจริงข้าสัญญาว่าจะเอาเจ้ามาทำหงพรายคอยรับใช้ข้า” นินหน้ากระตุก

นิน “เลิกพล่ามได้แล้วใครตายกัน” มีดสั้นของนินที่ได้จากพระอาจารย์ครูบาขวางคมดาบของมันอยู่

นิน “จะเอาข้าทำหงพรายแกช่างกล้าคิดนะ” นินปัดดาบมันออกไปแล้วถีบมันเต็มร่าง ปังงง ร่างปุณยะกระเด็นออกไปอย่างรุนแรงความแรงนี้เรากับโดนรถชนเลยทีเดียว อักกก มันพุ่งกระแทกเข้าต้นไม้อย่างแรงถึงกับต้นไม้หักไปหลายตันร่างกระเด็นเข้าป่าไปเลย ทหารอีกสามคนก็เข้ามาที่นินทันที เมื่ออยู่บนพื้นนินก็ราวกับปีศาจวิชาการต่อสู้ที่ใช่ฆ่าแบบสายลับก็ถูกใช้ออกมาร่างทั้งสามเลือดสาดกระจายพวกมันโดนเขาเก็บอย่างง่ายดาย ตามด้วยหงพรายที่สองตัวพลังแค้นของมันระเบิดออกมาก็พุ่งเข้ามาหานินเช่นกัน

นิน “พวกแกจงมาตายอีกรอบเถอะ” นินพุ่งออกไปเข่าของเขากระแทกที่หัวของไอ้แดง ปังงง ร่างมันกระเด็นออกไป มือของเขาก็จับไปที่ผมของจีราก่อนจะกระแทกหน้ามันลงกับพื้น ปังงงง

นิน “นางผีสารเลวเอ๊ย” มีดอาคมในมือจ้วงแทงที่หัวของจีราอย่างรุนแรง สวบๆๆๆ เสียงกรีดร้องดังขึ้นก่อนที่ร่างมันจะสลายไป ไอ้แดงรีบพุ่งเข้ามาเล็บของมันงอกออกมาแล้วพุ่งเข้าไปหมายจะฉีกร่างของนิน

นิน “ไอ้ผีเชี่ย” เขาพุ่งแล้วไปแล้วต่อยไปที่หน้าของมันอย่างแรง ปังงง ไอ้แดงกลายเป็นควันแล้วหายไปก่อนที่ร่างของมันแยกเป็นหลายร่าง

นิน “ฤทธิ์เยอะนักหรือ” นินไม่พุ่งไปโจมตีมันแต่รอให้มันโจมตีเข้ามา ไม่นานมันก็รอไม่ไหวพุ่งเขามาหานิน แน่นอนว่าเขารอจังหวะนี้อยู่แล้วเขาเบี่ยงตัวหลบแล้วใช้มีดแทงไปที่ตังแรง บูม ร่างมันสลายไป

” ไอ้สารแล้ว “ทีนี้มันพุ่งมาพร้อมกันนินเตะดาบของปุณยะที่หล่นอยู่ขึ้นมาแล้วฟันไปที่ร่างของมัน ฉัวะๆๆๆ ร่างของมันแตกสลายไปทีละร่างสุดท้ายไอ้แดงก็หายไปจากโลกนี้จริงๆ แล้ว

นิน” บ้าเอ๊ยฉันต้องมาเจออะไรเนี่ยเคยแต่สังหารคนตอนนี้ต้องมาฆ่าผีแล้วเวรจริงๆ “เขาหันไปทางท่านเจ้าคุณ ตอนนี้ท่านเจ้าคุณล่วงหน้าไปไกลแล้ว และเขากำลังสู้ทั้งกำปันและหุ่นพยนต์หุ่นตัวนี้เป็นหุ่นของนักรบถือดาบสองเล่มมันร้ายกาจมากทีเดียวนินควบม้าแล้วตามออกไป เคร้งๆๆๆ ท่านเจ้าคุณและทองช่วยกันรับมือ หุ่นยนต์มีทั้งสายดำและสายขาวในโลกของนินตามความเชื่อคือหุ่นสายขาวมักจะใช้เฝ้าบ้านเฝ้าสวนปกป้องเจ้านายรวมไปถึงรับเคราะห์แทนนายส่วนสายดำใช้ก่อกวนคู่แข่งทางการค้าต่างๆ ทว่าในโลกแห่งนี้มันมีอำนาจมากกว่านั้นคือสามารถใช้เป็นทหารต่อสู้แทนนายได้และยังมีแบ่งเป็นหลายประเภทด้วยเช่น สายพราย สายภูต สายผี สายเวทย์ และยังถูกนำมาทำหลายแบบเช่น คน สัตว์ หรือยักษ์ ตามแต่วิชาของจอมขมังเวทย์

ทอง” เอาอย่างไรดีขอรับหุ่นตัวนี้ร้ายนัก “วิชาดาบคู่ของหุ่นพยนต์ร้ายกาจมากทีเดียว เคร้งๆๆ ทางกำปันเขาเกือบตายแล้วยังดีที่หุ่นพยนต์มาช่วยได้ทัน

กำปัน “ร้ายกาจสมคำที่ลือกันจริงๆ นะท่านเจ้าคุณ” ท่านเจ้าคุณแสยะยิ้ม

“จะตายอยู่แล้วยังจะปากดีอีกตอนนี้คนของแกขาดมือแล้วมิใช่หรือ” สีหน้ากำปันพลันบิดเบี้ยวตอนนี้เหลือแค่เขาและลูกน้องอีกสามคนเท่านั้นถ้าไม่รวมหุ่นพยนต์และวิญญาณเสือดำที่คอยตามมาสนับสนุนอย่างไรก็ตามเสือดำเข้าใกล้ทั้งสามไม่ได้เลยจริงๆ เพราะพระที่ครูบาให้มา เคร้งๆๆๆๆ การต่อสู้ชุลมุนมากจริงๆ อย่างไรก็ตามลูกศรพุ่งเข้ามาในความมืด เครังงง ลูกศรเสียบเข้าร่างของหุ่นพยนต์อย่างแรง ร่างของมันถึงกับตกลงไปด้านล่าง มีเสียงตะโดนกลับมา

นิน “ลุงยังอยู่ใช่ไหม” ท่านเจ้าคุณหน้ากระตุก

“คิดว่าข้าตายแล้วหรือไง” นินได้ยินก็หัวเราะแล้วยิงไปทางกำปันทันทีตอนนี้พวกเขาสู้กันบนหลังคารถม้าทำให้นินเล็งเป้าได้สบายๆ เคร้งๆๆๆ มันปัดลูกศรออกดาบของทองก็เสียบเข้ามาที่หน้าอกของมัน เคร้ง!!! มันปัดดาบของทองออกก่อนที่จะตกลงไปแต่มือมันเกาะรถม้าไว้ได้ข้างหนึ่งห้อยตัวลงมาข้างรถม้า

ทอง “ไอ้เวรนี่” ทองรีบตามมันไปแต่รถม้าสะดุดร่างของเขาก็ตกลงมาแต่เกาะไว้ได้ทันเช่นกันแสนโดยลูกน้องของกำปันโจมตีจึงทำให้เขาบังคับรถมันไปกระแทกกับก่อนหินจนล้อมันแตกก่อนหน้านี้ก็โดนกำปันโจมตีมาแล้วจึงแตกออกมา ปลายหอกพุ่งเข้าหาแสนเขาปัดมันออกไปยิงปืนใส่ร่างของมัน ปังงง กระสุนของแสนเจาะไม่เขาเ๮๬ื๵๲ของนินแต่ก็ทำให้หอกหลุดมือมันไป

แสน “เหนี่ยวเกินไปแล้ว” ทองที่ร่วงลงมาสติของทองมั่นคงมากแล้วรีบแก้ไขสถานการณ์พร้อมเหวี่ยงดาบใส่มัน ควับ!!! มันรีบเหวี่ยงร่างหลบดาบของทอง ทว่าท่านเจ้าคุณดีดตัวไปบนหลังคาดาบเสียงลงมาที่หัวของมันอย่างแรง ปังงง หัวของมันโดนกระแทกด้วยดาบอาคมยังดีที่หนังมันเหนียวดาบถึงกับถากออกไปด้านข้างแม้ว่าจะเจาะไม่เข้ากะโหลกของมันทว่าบาดแผลก็ไม่น้อยเลยร่างมันตกลงไปด้านล่างทันที ดาบอาคมของท่านเจ้าคุณไม่ใช่ของเล่นสมองมันถึงกับมึนงงลุกยืนไม่ได้ในทันที ท่านเจ้าคุณบ่นออกมา

“แม่งดันมีของดีเสียนี่” เขาเสียดายที่สังหารมันไม่สำเร็จทว่าในเวลานั่นเอง

แสน” กลับไปฆ่ามันไหมจอรับ “ท่านเจ้าคุณส่ายหน้า

“ไม่ต้องขัลไปเรื่อยๆ รอไอ้นินมาสมทบ” แสนรับคำ นินที่ตามมาติดๆ เห็นหอกปักอยู่จึงดึงมันขึ้นมา และเมื่อนินควบม้าพุ่งผ่านร่างของกำปันหอกนั่นก็แทงทะลุคอของมันทันที สวบบบ เนื่องจากมันที่มึนงงอยู่จึงไม่รู้เลยว่ายมทูตได้วิ่งมาจากด้านหลังของมันแล้วปักหอกลงไปที่ลำคอของมันอย่างง่ายได้ มันสำลักเลือดร่างกระตุกไม่นานก็สิ้นใจไปทั้งแบบนี้ลูกน้องมันเห็นก็พุ่งเข้าใส่นิน

นิน “หาที่ตาย” เขาควงดาบอาคมแล้วสะบั้นคอของพวกมันจนขาดทั้งสามคนด้วยความเร็วของในร่างนินเริ่มสำแดงพลังออกมามากขึ้นเรื่อยๆ ทั้งความเร็วและพลังที่แข็งแกร่ง

นิน “เ๮๬ื๵๲ว่าฉันลืมอะไรไปหรือเปล่านะ” เขาหันไปมองด้านหลังก็ไม่สนใจอีกแล้วควบม้าตามท่านเจ้าคุณไป

ปุณยะเรียกหุ่นพยนต์และเสือดำกลับมาช่วยเขาถามว่าทำไมมันบาดเจ็บสาหัสแค่โดนอัดไปที่เดียวคำตอบคือหลังของมันโดนกิ่งไม้ขนาดเท่าแขนเสียบทะลุออกมาเลือดสดๆ ไหลนองออกมาตัวห้อยคาต้นไม้อยู่มันบอกตัวเองว่าห้ามหลับเด็ดขาดไม่อย่างนั้นมันตายแน่ ตัวมันเองไม่เข้าใจว่าทำไมแค่ไม้ถึงเสียงร่างมันทะลุได้

“พาข้าไปหาหมอเร็ว” หุ่นยนต์ตัดกิ่งไม้ออกแบกร่างนายของมันวิ่งไปในความมืด ส่วนพวกท่านเจ้าคุณตอนนี้นั่งตัวโยกไปโยกมา

นิน “ลุงผมวส่าทิ้งรถม้าเถอะสั่นขนาดนี้ผมจะอาเจียนอยู่แล้วเดี๋ยวผมกับพี่แสนกลับไปเอาม้าที่ไอ้พวกนั้นขี่มาเองน่าจะเร็วกว่า” ท่านเจ้าคุณคิดว่ามีเหตุผล

” จริงของเอ็ง “พวกเขาจึงตัดสินใจทิ้งรถม้าแล้วขี่ม้าไปยังเมืองละโว้ต่อทันทีเนื่องจากล้อรถม้าแตกไปข้างหนึ่งทำให้การวิ่งจึงมีปัญหา

นิน” แล้วศพพวกนั้นจะทำไง “ท่านเจ้าคุณส่ายหน้า

” ไม่ต้องเป็นห่วงทุกๆ สามถึงสี่วันจะมีหน่วยลาดตระเวนเดินสำรวจอยู่แล้วพวกนั้นคงจัดการกันเองแหละไม่ก็สัตว์ป่าก็มากินเป็นอาหารนั่นแหละ “นินจึงสบายใจหากปล่อยคนพวกนี้เน่าตายตามทางมันคงจะน่าอนาถเกินไป เส้นทางหลังจากนี้ค่อนข้างลำบากเนื่องจากนินไม่ชินกับการขี่ม้าในระยะทางนานๆ ขาของเขาปวดเมื่อยไปหมดทั้งสามคนหัวเราะออกมาพวกเขาไม่แปลกใจเลยว่าทำไมมีอาการแบบนี้เพราะสมัยที่พวกเขาขี่ม้าแรกๆ ก็เป็นแบบนี้เ๮๬ื๵๲กัน

ทอง “ฮ่าๆ เดี๋ยวถึงละโว้ข้าจะซื้อยาทามาให้แล้วกัน” นินกัดฟันกรอด

นิน “ให้ตายเถอะโคตรปวดข้าเลยพักก่อนได้ไหมลุง “ท่านเจ้าคุณหน้ากระตุก

” นี่พักมาสามรอบแล้วนะถ้าพักอีกเมื่อไรจะถึงเมืองกัดฟันหน่อยเดี๋ยวถึงเมืองเราพักที่นั่นหนึ่งคืน “แม้ว่านินจะวิ่งตามโจรไม่รู้สึกเหนื่อยแต่ว่าขี่ม้านี้มันโคตรจะเมื่อยเลยจริงๆ เขาได้แต่กัดฟันทนต่อไป

นิน “ว่าแต่ละโว้เนี่ยผมเคยได้ยินว่ามีลิงเยอะจริงหรือไม่” ทั้งสามพยักหน้า

“ใช่แถมมันเกเรด้วยนะข้าวของถ้าไม่ระวังมันขโมยหมด “นินคิดว่าค่อนข้างคล้ายที่โลกของเขาจริงๆ หลายวันต่อมาพวกเขาเข้ามาถึงเขตเมืองละโว้ในเมืองชั้นนอกเป็นบ้านคนสองข้างทางเต็มไปด้วยผู้คนและลิง ใช่แล้วลิงที่นี่มีเยอะมาจริงๆ มองไปทางไหนก็มีแต่ลิงเต็มไปหมดมองไปที่ไกลๆ ก็เห็นเป็นเมืองชั้นไหนที่มีอาคารที่สร้างด้วยสถาปัตยกรรมที่เขาเคยเห็นในรูปมาก่อนแม้ว่าจะแตกต่างไปจากที่เขาคิดมากแต่มันก็ให้ความรู้สึกเ๮๬ื๵๲มีมนต์ขลังอย่างบอกไม่ถูก เมื่อเลยเขตของบ้านคนมาก็จะมีถนนที่เรียบลำคลองไปทางด้านซ้ายมือของนินมันเป็นคลองขนาดใหญ่ที่เชื่อมต่อกับเมืองสองแควมีเรือแล่นสวนกันอย่างคึกคักแถมมีตลาดน้ำเสียด้วย บนถนนนี้เต็มไปด้วยร้านค้าจำนวนมาก ส่วนมากเป็นพวกของใช้และผลไม้เสียส่วนใหญ่แน่นอนว่านี่แค่เมืองชั้นนอกเมืองชั้นในของจะหรูหรากว่านี้ ละโว้นับว่าเป็นเมืองใหญ่อันดับต้นๆ ดังนั้นผู้คนที่นี่แม้จะเป็นแค่ชาวบ้านแต่ก็แต่งตัวดูดีไม่น้อย พวกเขามาถึงเมืองชั้นในในตอนบ่ายแล้วตรงไปยังร้านขายรถม้าก่อนเลยหลังจากได้รถม้ามาแล้วทุกคนก็ไปหาหมอก่อนเพื่อตรวจดูบาดแผลโรงหมอแห่งนี้นับว่ามีชื่อเสียงมากแค่เขาเห็นบาดแผลก็รู้เลยว่าพวกนินผ่านการต่อสู้แบบไหนมาจึงจ่ายยาให้ถูกโรคทว่ามองเห็นอาการของนินก็ทำหน้างง

“นี่เจ้าปวดขาเพราะขี่ม้าเนี่ยนะ” หลายปีมานี้เขาไม่เคยมีคนไข้มาหาเขาเพราะอาการปวดโคนข้าหนีบเพราะขี่ม้ามาก่อน

นิน “ผมเพิ่งเคยขี่ม้าระยะทางไกลแบบนี้เป็นครั้งแรกน่ะ “หมอชราทำหน้าดูถูกเขานินได้แต่กลอกตาบ่นในใจ

นิน “เวรเอ๊ยฉันไม่ได้อ่อนแอเสียหน่อยแค่ฉันเคยขับแต่รถไหมถ้าเห็นรถฉันพวกแกจะต้องตกใจราคาเป็นล้านเลยนะโว้ย” แน่นอนว่าเขาได้แค่คิดในใจ หลังจากรักษาบาดแผลเรียบร้อยแล้วก็ไปหาเรือนพักเพื่อพักหนึ่งคืน ที่พักค่อนข้างดีทั้งสามแบ่งกันนอนห้องละสองคนหากมีอะไรจะได้ช่วยกันทันเวลา นินเอายานวดโคนข้าแล้วหลับไปด้วยความเหนื่อยล้าพวกเขาใช้พลังไปมากจริงๆ หลายวันมานี้

แสน “ไอ้บ้าคิดจะหลับก็หลับเลยหรือ” เขาจนใจเล็กน้อยแล้วเป่าตะเกียงนอน ในเช้าวันถัดมาทั้งสามก็ออกมาอาบน้ำส่วนนินยังไม่ตื่นวันนี้เขาขอสายหน่อยแล้วกันกว่านินจะตื่นก็เก้าโมงแล้วกว่าจะจัดการตัวเองจนเรียบร้อยก็สิบโมงพอดี แสนเอาข้าวเช้ามาให้เป็นปาท่องโก๋และน้ำเต้าหู้ในยุคที่นินอยู่มีอาหารสองอย่างนี้มานานแล้วอ้อที่ไทยตอนนี้มีสารสกัดจากน้ำมันพืชแล้วและราคาไม่แพงเลยคนธรรมดาก็ซื้อได้

นิน” ออกจากเมืองนี้เราก็ถึงพระนครแล้วใช่ไหม “แสนพยักหน้าแล้วเอาแผนที่ให้นินดูนินมองเส้นทางที่จะเจ้าเมืองหลวงใช้เวลาไม่กี่วันก็น่าจะถึงเขาจดจำแผนที่ได้ทันทีว่าเส้นทางต้องผ่านอะไรบ้าง

แสน” ใช่สิทำไมรึ “นินคิดสักพัก

นิน” ผมว่าจะซื้อของไปฝากคุณป้าและลูกลุงน่ะว่าแต่ใครเป็นใครบ้างผมจะได้ตั้งตัวถูก “แสนยิ้ม

แสน” เอ็งไม่ต้องเกรงใจขนาดนั้นหรอกคุณหญิงเป็นคนใจดี “นินสีคางไปมา

นิน “ไม่ได้ๆ พบหน้าผู้ใหญ่ครั้งแรกหลวงตาสอนว่าต้องใจกว้าง” นินมองแผนนี้อีกครั้ง

นิน” ทางโค้งนี้มันคืออะไรหรือทำไมมีอะไรยื่นมาด้วย “แสนยิ้ม

แสน” นั่นหน้าผาเตี้ยๆ น่ะโค้งนี้สามารถใช้หลบฝนได้เพราะมีหน้าผายื่นออกมาจึงทำแผนที่บอกไว้ “นินพยักหน้าจากนั้นแสนพาพวกเขาไปตลาด ระหว่างทางแสนก็เล่าเรื่องของคุณหนูทั้งหลายให้นินฟังคร่าวๆ เพราะเขามิกล้ากล่าวเกินไปนี่เป็นเรื่องของเจ้านายจึงกล่างให้พอรู้นิสัยส่วนตัวของทุกคนบ้างแล้ว นินจึงซื้อเครื่องประดับไปสี่ชิ้นส่วนน้องชายคนเล็กนั้นเขาไม่รู้จะซื้ออะไรจริงๆ แสนนะนำว่าส่วนมากมังจะซื้อพวกดาบหรือหนังสือไปให้กันนินจึงคิดว่าเอาดาบที่ได้มาจากปุณยะให้ไปเลยดีกว่าดาบนี่นับว่าเป็นดาบวิเศษอยู่บ้างจากการแนะนำของแสน

หลังตัดสินใจได้แล้วนินก็เลยไปหาฝักดาบมาใส่ให้เรียบร้อยก่อนจะกลับไปรวมตัวกับท่านเจ้าคุณที่ซื้อเสบียงกลับมาแล้ว

“ตั้งแต่มีเงินเนี่ยเอ็งใช้จ่ายคล่องเชี่ยวนะ” นินหัวเราะ

นิน “ผมศึกษาตลาดน่ะดูว่าที่ไหนเมืองไหนสินค้าอะไรเด่นต่อไปผมจะเป็นเถ้าแก่ใหญ่สั่งลูกน้องทำงานส่วนตัวเองเป็นปลาเค็มนอนนับตังอย่างเดียวพอ” ท่านเจ้าคุณกลอกตา

“เอาล่ะออกเดินทางเถอะอีกไม่กี่วันก็ถึงแล้วเส้นทางจากนี้ไม่น่าจะมีอะไรแล้วล่ะ” พวกเขาจึงขึ้นรถม้าแล้วออกเดินทางอีกครั้ง

แสน “เอ็งซื้อขลุ่ยมาเล่นสักเพลงเป็นไร” นินพยักหน้า

นิน” ได้แต่ว่าผมเล่นไม่เก่งน่ะ “นินทาบขลุ่ยที่ริมฝีปากแล้วเป่าเพลงของน้าแอ๊ด เมดอินไทยแลนด์ นินเล่นใช้ได้เลยทีเดียวไม่ถือว่าเก่งแต่ฟังแล้วก็รู้สึกว่าเพราะ ทั้งสามได้ฟังก็ประหลาดนักพวกเขาไม่เคยฟังเพลิงแบบนี้มาก่อน

ทอง “เอ็งนี่ความสามารถหลายอย่างจริงๆ” นินหัวเราะ

นิน “ก็งั้นๆ แหละผมจำๆ เขามาน่ะ “เส้นทางหลังจากนี้ค่อนข้างสบายจริงๆ แม้ว่าออก-่าจากละโว้มาไกลแล้วแต่เส้นทางนี้มุ่งหน้าไปยังเมืองหลวงดังนั้นจึงมีผู้คนเดินทางสวนกับพวกเขาเป็นระยะๆ แถมยังมีจุดพักม้าที่ทุกๆ ห้าสิบเมตรด้วย จุดพักม้านี้จะเป็นเ๮๬ื๵๲โรงม้าเป๝่าๆ ไม่มีใคร๨ูแ๝แต่จะมีการบูรณะทุกๆ ปี

นิน “แบบนี้ค่อยดีหน่อยจะได้มีที่นอนสบายๆ” ทั้งสามยิ้ม

นิน “ผมว่าหากจะให้เจริญกว่านี้จะต้องมีถนนและไฟทางให้เร็วที่สุด” ทั้งสามมองหน้ากันเมื่อเห็นนินแสดงความคิดเห็นในเชิงพัฒนาประเทศ

“เอ็งมีความเห็นอย่างไร” นินคิดสักพัก

นิน “แบบนี้นะลุงผมเคยได้ยินหมอฝรั่งพูดว่าอยากจะเจริญต้องสร้างถนนก่อน ทว่าเมื่อมีถนนแล้วจะไม่มีไฟทางได้อย่างไรจริงไหมดังนั้นอยากให้ชาติพัฒนาต้องเริ่มกระจายไฟฟ้าไปยังเมืองใหญ่ต่างๆ แล้วจากนั้นค่อยไปยังหมู่บ้านและชุมชน” ท่านเจ้าคุณขมวดคิ้ว

“แต่นั่นใช่งบมหาศาลเชียวนะ” นินส่ายหน้า

นิน “เราไม่ได้ให้ใช้ฟรีนี่ก่อตั้งกรงการไฟฟ้าขึ้นมาเพื่อเก็บค่าบริการบ้านหลังไหนที่จะใช้ไฟฟ้าทุกเดือนก็ต้องจ่ายเงินแกทางรัฐทางรัฐก็มีรายได้มิใช่หรือ” ท่านเจ้าคุณขมวดคิ้ว

“แต่ว่าพวกเขาจะมีเงินจ่ายหรือ” นินยิ้มออกมา

นิน “มีสิไฟฟ้าทำให้มีเงินได้ไม่รู้หรือ” ทุกคนมองนิน

นิน “แบบนี้นะเมื่อมีไฟฟ้าการทำงานของทุกคนก็จะขยายเวลาขึ้นอย่างเช่นช่างไม้สามารถทำงานเพิ่มขึ้นได้อีกสามถึงสี่ชั่วโมงเลยมิใช่หรือแล้วก็อีกอย่างนะตลาดกลางคืนก็น่าสนใจไม่ใช่หรือ โรงสุรา หอโคมเขียว หรือสถานบันเทิงต่างๆ หากเปิดในตอนกลางคืนท่านว่าจะไม่มีคนมาเที่ยวหรือ อีกอย่างผมสังเกตในเมืองที่ผ่านมาตลาดเกือบทุกที่มีคนใช้จ่ายไม่น้อยเลยนั่นแปลว่าคนในเมืองมีรายได้ไม่น้อยเลย” ทุกคนตกตะลึงท่านเจ้าคุณไม่คิดว่านินจะช่างสังเกตได้ขนาดนี้

“จริงด้วย” นินกล่าวต่อ

นิน “เชื่อผมเถอะพอมีไฟฟ้าทุกคนจะหาวิธีใช้ประโยชน์จนก่อเกิดรายได้เพิ่มขึ้นเองนั่นแหละ” แนวคิดของนินค่อนข้างใช้ได้เลย การเดินทางของพวกเขาเรียบง่ายจนกนะทั่งพวกเขากำลังจะถึงเมืองหลวงในอีกสองวันพวกเขาตัดสินในพักแรมที่จุดพักม้า จุดพักม้าเป็นอาคารชั้นเดียวไม่มีประตูเป็นเ๮๬ื๵๲โรงม้าเล็กๆ เท่านั้น เมื่อพวกเขาหลับเงาดำที่หลบซ่อนอยู่ก็คืบคลานเข้ามาจุดพักม้าของพวกเขา เงาดำล้อมที่พักม้าเอาไว้แล้วสั่งให้สามคนไปลงมือก่อนชายคนหนึ่งพุ่งเข้าไปในอาคารทว่า ปังงง ร่างของมันคนหนึ่งล้มลงตายคาที่ม้าส่งเสียงร้องออกมาอีกสองคนก็โดนนินและท่านเจ้าคุณพุ่งไปปาดคอแบบเร็วมาก ทองและแสนตื่นขึ้นพร้อมทั้งสองเห็นนินและท่านเจ้าคุณตื่นมาก่อนแล้ว

นิน “มีคนจะฆ่าเราทุกคนระวัง” ท่านเจ้าคุณรีบสั่ง

“ขึ้นรถม้าเร็วเราคงต้องเดินทางรวดเดียวจบแล้ว” นินขมวดคิ้ว

นิน “เดี๋ยวลุงมันไม่ได้มาแค่นี้แน่เกรงว่ามันปิดทางเข้าออกหมดแล้ว” ร่างของนินพุ่งออกไปด้านนอกพริบตาเดียวเขาก็กวาดตามองไปรอบๆ ก็พบว่ามีคนที่ล้อมจุดพักม้าไว้เกือบยี่สิบคน

นิน” มาเยอะขนาดนี้เลยหรือมันพวกไหนอีกเนี่ย” เขาหมอบต่ำแล้วมาหลบอยู่ข้างรถม้ามืดขนาดนี้พวกมันมองไม่เห็นเขาหรอก

“จุดไฟ” มีคนสั่งออกมาให้จุดไฟคนของพวกมันหลายคนจุดไฟขึ้นมีแสงสว่างทำให้เห็นรถม้าชัดเจนทว่าไม่เห็นคน มันไม่กล้าโถมเข้าไปหรอกเพราะนั่นมันเทพสงครามเชียวนะ

“เกิดอะไรขึ้นสำเร็จไหม” มันมองเข้าไปในจุดพักม้า พวกท่านเจ้าคุณแอบอยู่ด้านในทำให้พวกมันมองไม่เห็นพวกเขาเมื่อนินกลับมมาก็รายงานสิ่งที่เห็นให้ทุกคนฟัง

นิน “พวกมันมีเกือบยี่สิบคนเอาไงดีมีแผนไหมลุง” ท่านเจ้าคุณคิดสักพักแล้วมองนินเขารู้ว่าไอ้นี่มีแผนแล้วจึงถามออกมา

“แผนเอ็งว่าไง” นินจึงเล่าให้ฟัง

นิน” ก่อนอื่นต้องสร้างความวุ่นวายก่อนแล้วค่อยหนีออกไปลุงสร้างหมอกบังสายตาพวกมันที่เหลือผมจะสร้างความวุ่นวายเอง “ท่านเจ้าคุณส่ายหน้า

“อันตรายเกินไปคนมากขนาดนี้เอ็งไม่รอดแน่อีกอย่างเป้าหมายพวกมันคือข้าดังนั้นจะต้องเป็นมือดีแน่ “นินขมวดคิ้วตาแก่นี่ศัตรูเยอะจริงๆ

นิน” ขนาดใกล้เมืองหลวงยังกล้าลงมือเกรงว่าพวกนั้นคงร้อนใจมากที่ลุงกลับมา “ท่านเจ้าคุณหัวเราะ

” หลายคนเชี่ยวล่ะ “หน้านินกระตุก

นิน” ใช้เวลาภูมิใจไหมเนี่ย “จากนั้นเขาก็เปลี่ยนเป็นจริงจัง

นิน” ตามนี้แหละไม่งั้นเราโดนจับอีกแน่การลอบสังหารผมถนัด “ว่าจบเขาก็พุ่งออกไปท่านเจ้าคุณขมวดคิ้ว

ทอง “คงมีแต่ต้องใช้แผนนินแล้วขอรับ” ท่านเจ้าคุณพยักหน้าท่านเจ้าคุณเริ่มใช้วิชาหมอกพรางตาอีกครั้ง ครืนนน หมอกปกคลุมไปทั่วบริเวณอย่างรวดเร็วนินใช้ตาที่มองเห็นในที่มืด แล้วแทรกซึมไปยังกลุ่มของพวกมันอย่างเงียบเฉียบเขาเอามีดพกออกมาแล้วปาใส่คนที่ถือคบไฟ สวบบบบ มีดพุ่งออกไปอย่างแม่นยำที่คอของมันเลือดสาดกระจายออกมาทุกคนหันไปมอง

” ใคร “นินจึงกลิ้งตัวออกไปแล้วใช้ดาบตัดขาของคนที่มองมาทางเขา ฉัวะ!!! เสียงร้องดังออกมาจากนั้นเขาก็เ๮๬ื๵๲เงาผีร้ายสังหารพวกมันหลายคนกว่าที่พวกมันจะตอบสนองการต่อสู้แบบนี้ทันก็วุ่นวายไปหมดแล้ว นินหนีออกไปอีกทางแล้วตะโกนออกไป

นิน “ออกรถเร็ว” แสนควบรถม้าพุ่งออกไปเต็มกำลัง

แสน “แล้วเอ็งล่ะ” นินตะโกนออกมา

นิน” ที่โค้งหน้า “แสนฟังก็เข้าใจแล้วรีบควบรถม้าออกไปเมื่อพวกมันเห็นแบบนั้นก็ตะโกนออกมา

“เวรเอ๊ยแบ่งเป็นสองทางตามรถม้าไปแล้วอีกกลุ่มตามนักฆ่านั่นไป” …