เรื่อง ราชันย์ทัณฑ์สวรรค์: พิพากษาท้าลิขิต

บท๡ี่ 10: กระบี่หักสะบั้นและบัญญัติใหม่

บรรยากาศบนลานประลองตึงเครียดจนแทบจะจุดไฟติด

หลินซี ศิษย์เอกแห่งสำนักกระบี่สวรรค์ ยืนขวางหน้าระหว่างหลี่มู่กับกองทัพทหาร นางแผ่กลิ่นอายสูงส่งและบริสุทธิ์ออกมา กดข่มความบ้าคลั่งของเหล่าทหารจนสงบนิ่ง

"ท่านจอมยุทธหลี่" หลินซีเอ่ยขึ้นอีกครั้ง รอยยิ้มภายใต้ผ้าคลุมหน้าจางลง น้ำเสียงเริ่มเจือแววข่มขู่ "เจ้าเมืองหลิวเป็นคนของทางการ และยังเป็นผู้ส่งส่วยให้แก่สำนักกระบี่สวรรค์... การ๡ี่ท่านจะสังหารเขาต่อหน้าธารกำนัลเช่นนี้ เท่ากับตบหน้าสำนักเรา ท่านคงไม่อยากมีเรื่องกับหนึ่งในห้าสำนักใหญ่หรอกใช่ไหม?"

หลี่มู่มองนางด้วยสายตา๡ี่ว่างเปล่าราวกับมองท่อนไม้

"หลีกไป" เขาเอ่ยสั้นๆ คำเดิม

คิ้วเรียวสวยของหลินซีกระตุกเล็กน้อย ความอดทนของนางมีขีดจำกัด "ข้าพูดด้วยดีๆ ไม่ชอบ... ดูเหมือนต้องสั่งสอนมารยาทกันเสียหน่อย!"

วิ้ง!

หลินซีสะบัดมือ กระบี่หยกขาวในมือเปล่งแสงเจิดจ้า ปราณกระบี่อันคมกริบก่อตัวขึ้นรอบกายนางนับร้อยเล่ม หมุนวนเป็นพายุ

"ค่ายกลกระบี่บุปผาร่วงโรย!"

นางชี้ปลายกระบี่ใส่หลี่มู่ ปราณกระบี่นับร้อยพุ่งเข้าใส่เขาราวกับ-่าฝนดอกไม้๡ี่งดงามแต่อันตรายถึงชีวิต นี่คือวิชาระดับสูง๡ี่แม้แต่ผู้ฝึกยุทธขั้นก่อกำเนิดระดับปลายยังต้องหลบหนี

หลี่มู่ไม่ขยับเท้าแม้แต่น้อย

เขายกมือขวาขึ้น นิ้วชี้และนิ้วกลางคีบเข้าหากันกลางอากาศ

"กฎสวรรค์ข้อ๡ี่ 9: อาวุธ๡ี่หันเข้าหาผู้ลงทัณฑ์... ย่อมไร้ค่า"

เพล้ง!

เพียงแค่หลี่มู่ดีดนิ้วใส่ความว่างเปล่า คลื่นกระแทกสีดำวงกลมก็ระเบิดออกจากตัวเขา ปะทะเข้ากับพายุกระบี่ของหลินซี

ปราณกระบี่สีขาว๡ี่ดูทรงพลัง แตกกระจายกลายเป็นละอองแสงในพริบตา ราวกับกระจก๡ี่ถูกค้อนปอนด์ทุบ

"อะไรนะ!?" หลินซีเบิกตากว้าง นางรู้สึกถึงแรงสะท้อนกลับ๡ี่รุนแรงจนกระบี่หยกในมือสั่นระริก จนเกิดรอยร้าว

แกร๊ก.

กระบี่หยกขาว... สมบัติวิเศษระดับต่ำ หักครึ่งคามือของนาง!

หลินซีถอยหลังกรูดไปสามก้าว เลือดลมตีกลับจนมุมปากมีเลือดไหลซึม นางมองกระบี่หักในมือด้วยความตกตะลึง "กระบี่หยกขาวของข้า... หัก? ด้วยการดีดนิ้วเดียว?"

หลี่มู่เดินผ่านร่างของนางไป ราวกับนางไม่มีตัวตน

"กลับไปบอกอาจารย์ของเจ้า" หลี่มู่พูดโดยไม่หันมอง "ถ้าจะส่งใครมาขวางข้า... ให้ส่ง ตัวจริง มา อย่าส่งเด็กเล่นขายของมา"

หลินซียืนตัวแข็งทื่อ ความหยิ่งยโส๡ี่มีมาทั้งชีวิตถูกทำลายย่อยยับ นางทำได้เพียงมองแผ่นหลังของชายผู้นั้นด้วยความหวาดกลัวระคนเลื่อมใส

หลี่มู่เดินตรงไป๡ี่อัฒจันทร์ประธาน ทหารนับพันแหวกทางให้เขาโดยอัตโนมัติ ไม่มีใครกล้าขวางทางมัจจุราช

เขาเดินขึ้นบันไดไปทีละขั้น... ทีละขั้น...

เจ้าเมืองหลิว๡ี่นั่งอยู่บนบัลลังก์ ตัวสั่นงันงก อาจารย์กุย๡ี่อยู่ข้างๆ ทิ้งตัวลงคุกเข่าโขกศีรษะขอชีวิตไปแล้ว แต่เจ้าเมืองยังคงพยายามรักษาศักดิ์ศรีจอมปลอม

"ข้า... ข้าเป็นขุนนางราชสำนัก! ข้ามีตราตั้ง! เจ้าฆ่าข้าไม่ได้!" เจ้าเมืองหลิวตะโกนเสียงหลง ชูตราประทับทองคำในมือขึ้นเหมือนเครื่องรางกันผี

หลี่มู่หยุดยืนตรงหน้าเขา ห่างเพียงเอื้อมมือ

"ตราตั้ง?" หลี่มู่คว้าตราทองคำนั้นมา บีบเบาๆ

กรอบ.

ทองคำแข็งแกร่งบิดเบี้ยวและแหลกเหลวคามือหลี่มู่ ร่วงกราวลงพื้นเป็นเศษทองไร้ค่า

"อำนาจไม่ได้อยู่๡ี่ตรา... แต่อยู่๡ี่การกระทำ" หลี่มู่กล่าวเสียงเย็น "เจ้าขูดรีดชาวบ้าน สมคบคิดกับโจร และสังหารคนบริสุทธิ์เพื่อความบันเทิง..."

หลี่มู่วางมือลงบนบ่าของเจ้าเมืองหลิว

"ข้า หลี่มู่ ในนามแห่งทัณฑ์สวรรค์... ขอพิพากษา"

"ประหาร"

เปรี้ยง!!

สายฟ้าสีดำเส้นมหึมาผ่าทะลุหลังคาอัฒจันทร์ ลงมา๡ี่ร่างของเจ้าเมืองหลิวโดยตรง!

ไม่มีเสียงร้องโหยหวน มีเพียงแสงสว่างวาบ๡ี่ทำให้ทุกคนตาพร่ามัว เมื่อแสงจางลง... บัลลังก์ไม้สักทองว่างเปล่า มีเพียงเถ้าถ่านกองหนึ่งและรอยไหม้รูปมนุษย์บนพนักพิง

เจ้าเมืองหลิว... หายสาบสูญไปจากโลกตลอดกาล

ความเงียบเข้าปกคลุมทั่วเมืองฉางอันอีกครั้ง

หลี่มู่หันกลับมามองฝูงชน มองเหล่าขุนนาง๡ี่หมอบกราบ และมองหลินซี๡ี่ยังยืนนิ่งอยู่บนเวที

"งานประลองจบแล้ว" เขาประกาศก้อง

"รางวัล 1,000 ตำลึงทอง... ข้าขอยึด"

เขาเดินไป๡ี่หีบสมบัติ๡ี่วางอยู่ข้างเวที ยกหีบหนักอึ้งขึ้นพาดบ่าอย่างง่ายดาย แล้วกระโดดลงจากเวที เดินตรงไปหาลูกเมีย

อวิ๋นเหนียงร้องไห้โฮ วิ่งเข้ามาหาเขา "ท่านพี่! ท่านปลอดภัย!"

เสี่ยวเฉากอดขาเขาแน่น "ท่านพ่อเท่๡ี่สุดเลย!"

หลี่มู่ลูบหัวลูกสาวเบาๆ แววตา๡ี่เคียดแค้นเมื่อครู่จางหายไป เหลือเพียงความสงบนิ่ง

"กลับบ้านกันเถอะ... พ่อหิวแล้ว"

...

หนึ่งชั่วยามต่อมา ณ หน้าประตูเมืองฉางอัน

หลี่มู่พาครอบครัวขึ้นรถม้าคันใหญ่๡ี่เขา 'ยึด' มาจากจวนเจ้าเมือง พร้อมข้าวของเครื่องใช้และเสบียงเต็มคันรถ เขาตัดสินใจแล้วว่าจะไม่อยู่๡ี่หมู่บ้านสกุลหลี่อีกต่อไป

ในขณะ๡ี่รถม้ากำลังจะเคลื่อนตัว ร่างของสตรีชุดขาวก็มายืนขวางทางอีกครั้ง

หลินซี... นางยังไม่ยอมแพ้

แต่คราวนี้ ท่าทีของนางเปลี่ยนไป นางไม่ได้ชักกระบี่ แต่ประสานมือคารวะอย่างนอบน้อม

"ท่านจอมยุทธหลี่... โปรดรอก่อน"

หลี่มู่เลิกม่านรถม้าขึ้น "ยังอยากลองดีอีกรึ?"

"หามิได้" หลินซีก้มหน้าลง "ข้าเพียงแต่... อยากเตือนท่าน การ๡ี่ท่านสังหารเจ้าเมือง ทางราชสำนักอาจจะไม่เคลื่อนไหวทันทีเพราะเกรงกลัวฝีมือท่าน แต่... สำนัก 'มารโลหิต' ๡ี่เป็นผู้อยู่เบื้องหลังเจ้าเมืองหลิวตัวจริง จะไม่ปล่อยท่านไว้แน่"

"สำนักมารโลหิต?" หลี่มู่ทวนคำ

"ใช่... พวกมันชั่วร้ายและกัดไม่ปล่อย ข้าจึงอยากเชิญท่าน... หากท่านยอมเข้าร่วมกับ 'สำนักกระบี่สวรรค์' ในฐานะอาวุโสกิตติมศักดิ์ ทางสำนักเราจะช่วยคุ้มครองท่านและครอบครัว..."

หลี่มู่แค่นเสียงหัวเราะ

"คุ้มครอง? ขนาดกระบี่ของเจ้าเอง เจ้ายังรักษาไว้ไม่ได้ จะมาคุ้มครองข้า?"

หน้าของหลินซีแดงซ่านด้วยความอับอาย

"ขอบคุณในความหวังดี" หลี่มู่กล่าวตัดบท "แต่จำคำข้าไว้... ข้าไม่ต้องการสำนัก ข้าไม่ต้องการพรรคพวก..."

นัยน์ตาของเขาวาวโรจน์

"เพราะข้า... คือหายนะของพวกมัน"

"ไปได้!" หลี่มู่สั่งคนขับรถม้า

รถม้าเคลื่อนตัวออกไป ทิ้งฝุ่นตลบใส่หน้าหญิงงามอันดับหนึ่งแห่งแคว้น

หลินซีมองตามรถม้าไปจนลับสายตา หัวใจของนางเต้นแรงอย่างประหลาด ความรู้สึกพ่ายแพ้อย่างราบคาบกลับกระตุ้นความปรารถนาบางอย่างในใจนาง

"หลี่มู่..." นางพึมพำ "สักวัน... ข้าจะต้องรู้ความลับของเจ้าให้ได้"

...

บนรถม้า

เสี่ยวเฉานอนหลับปุ๋ยอยู่บนตักแม่ อวิ๋นเหนียงมองดูสามี๡ี่นั่งนับตั๋วเงินและวางแผนเส้นทาง

"ท่านพี่... เราจะไป๡ี่ไหนกัน?"

หลี่มู่มองออกไปนอกหน้าต่าง มองดูทิวทัศน์ของโลกกว้าง๡ี่เขาต้องเผชิญ

"ไปเมือง 'ต้าหลัว' เมืองหลวงของแคว้น" เขาตอบ

"เมืองหลวง? ๡ี่นั่นอันตรายยิ่งกว่า๡ี่นี่ไม่ใช่หรือ?"

"ใช่" หลี่มู่พยักหน้า "แต่อันตรายมาพร้อมโอกาส... ร่างกายข้าต้องการทรัพยากร๡ี่มากกว่านี้ สมุนไพรวิเศษ หินปราณ และคัมภีร์ยุทธ... มีแต่๡ี่เมืองหลวงเท่านั้น๡ี่จะหาได้"

เขาหยิบเหรียญหยกสีดำชิ้นหนึ่งออกมาจากอกเสื้อ มันคือของ๡ี่เขาค้นเจอในตัวของหัวหน้านักฆ่า 'เจ็ดสังหาร' บนเหรียญสลักคำว่า 'วิหาร'

"และข้าต้องไปทวงคืนบางอย่าง..."

"บางอย่าง?"

"เศษเสี้ยวของ 'ทัณฑ์สวรรค์' ชิ้นอื่น" หลี่มู่กำเหรียญแน่น

เขาสัมผัสได้... พลัง๡ี่คล้ายคลึงกับเขา กำลังเรียกหาเขาจาก๡ี่ไหนสักแห่งในทิศตะวันออก

การเดินทางเพื่อรวบรวมตัวตน และพิพากษาทั่วหล้า เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น

(จบภาคปฐมบท: กำเนิดราชันย์ทัณฑ์สวรรค์)