มหากาพย์ราชันย์เหนือเอกภพ

"อัศวเทพ สุริยัน... สัญญาระหว่างเราถือเป็นโมฆะ ข้าไม่อาจฝากชีวิตไว้กับคนที่มีดีแค่หน้าตาแต่ไร้ซึ่งอนาคตเช่นเจ้าได้"

เสียงหวานใสแต่เย็นชาของ 'จันทรา ดารินทร์' หญิงงามอันดับหนึ่งแห่งห้วงดารา ดังสะท้อนก้องทั่วท้องพระโรง ข้างกายของนางมีชายหนุ่มผมแดงเพลิงยืนโอบเอวแสดงความเป็นเจ้าของอย่างออกนอกหน้า แววตาของทั้งคู่เต็มไปด้วยความดูแคลน เมื่อมองไปยังบุรุษชุดขาวที่นั่งสงบนิ่งอยู่บนบัลลังก์หยก

สุริยันค่อยๆ ลืมตาขึ้น นัยน์ตาสีดำสนิทลึกล้ำดุจห้วงอวกาศจ้องมองทั้งสอง รอยยิ้มมุมปากที่ยกขึ้นเล็กน้อยนั้น ไม่ใช่รอยยิ้มแห่งความเสียใจ แต่เป็นรอยยิ้มของราชสีห์ที่เห็นมดปลวกกำลังอวดศักดา

"ทิ้งข้าไปหาเศษหินเพียงเพราะมันส่องแสงแยงตาเจ้างั้นรึ?"

สุริยันเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าบรรยากาศรอบกายพลันหนักอึ้งราวกับฟ้าถล่ม

"ดี... จำคำพูดวันนี้ของเจ้าไว้ให้ดี วันใดที่ข้าเหยียบย่างเหนือสวรรค์เก้าชั้นฟ้า วันนั้นอย่าได้มาร้องขอชีวิตแทบเท้าข้าก็แล้วกัน!"

พริบตานั้น แรงกดดันมหาศาลที่ซ่อนเร้นมานานนับอสงไขยก็ปะทุขึ้น... มังกรที่หลับใหล ตื่นขึ้

นแล้ว!