เรื่อง เมียตัวแทน (Mpreg)
พีรัล้มป่อยู่าวัน่าจะา ที่จริงเื่ไข้ตั้งแต่สองวันแรกแล้ว เหลือแต่ไอ้เื่ที่ะบมปวดตามเนื้อตามตัวและรอยดูดตามตัวที่เป็นนานหน่อยไ่าสักที วันนี้เข้าสู่วันท่ีห้าที่ร่างบางยังคงต้องนอนอยู่บนเตียงที่ห้องของนิลกาฬ เพราะโดนคุณสามีบังคับไ่ให้ไปไหน ถ้ามีแรงไปแสดงว่าาดีแล้วและจะโดนสามีจับกินอีกรอบ ร่างบางเต้องเชื่อฟังเพราะถ้าโดนกินอีกเค้าคงป่ไปอีกครึ่งเดือน งานการก็ไ่ได้ไปทำทั้งคู่ ดีนะที่พี่ดาวเลขาเก่งบอกไ่ยุ่งไ่มีอะไรด่วน และคุณพ่อจัดการให้หมดแล้ว ส่วนงานที่โรงพยาบาลของคุณสามีคุณพ่ออาทิตย์รับอาสาไปทำแทนหมด คุณหมอรูปหล่อเได้หยุดดูแลและแทะเล็มร่างบางบนเตียงตลอดห้าวันอย่างสบายใจ
ตอนนี้นิลกาฬบังคับให้ร่างบางเปลี่ยนสรรพนามเรียกขานกันใหม่ ห้ามเรียก คุณหรือผมเพราะัดูห่างเหินกันเกินไป ให้แทนตัวเองด้วยชื่อหรือจะให้ดีให้ถูกใจเรียกผัวเมียเก็ได้ แต่เวลาโดนเรียก เมียจ๋า ทีไรฟังแล้วร่างบางรู้สึกเขินอายแก้มขึ้นสีเหรื่อตลอด อย่างตอนนี้ที่ทั้งสองยังนอนกอดกันอยู่บนโดยร่างสูงอยู่ในท่ากึ่งนั่งกึ่งนอนอยู่หัวเตียงและบังคับให้ร่างบางมานอนเกยบนอกตัวเอง
“เมียจ๋า หลับตาก่อนเร็วอย่าเพิ่งลืมตานะ ผัวมีอะไรจะให้ดู”
ร่างสูงเอื้อมมือไปเอากล่องท่ีตัวเองซ่อนไว้มาจากลิ้นชักหัวเตียง จากนั้นก็เอื้อมมือไปคว้าแขนเรียวขาวที่โอบตัวเองอยู่ขึ้นมาจับไว้และสวมของขวัญที่เตรียมไว้เข้าไปที่ข้อมือขาว พร้อมัมอบจุมพิตที่หลังมือเรียว ที่หลับตาอยู่รู้สึกเขินท่ีโดนอีกฝ่ายจูบหลังมือ และรู้สึกเย็นวาบท่ีข้อมือ เขาตื่นเต้นาเตอนนี้
“ลืมตาได้ั”
พอเปลือกตาหนาขนตางอนยาวเปิดขึ้น ตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตกใจ นี่ักำไลที่เขาเห็นเค้าใช้ปะมูลในงานวันนั้นนี่ที่มีคุณผู้ชายหนึ่งปะมูลได้ แต่ว่าัมาอยู่ที่นิลกาฬได้อย่างไร วันนั้นเห็นะยะไกลว่าแล้ว แต่พอได้มองในะยะใกล้ๆ อย่างนี้ัา ไ่นึกเว่าัจะมาอยู่ที่ข้อมือของตัวเองได้
“พี่นิลได้มาได้ยังไงั พรีนจำได้ว่าพี่ไ่ได้ยกป้ายปะมูลัเค้าเวันนั้น”
“ถึงพี่จะไ่ได้ยกป้ายเอง แต่ที่ยกป้ายก็เป็นเื่นพี่เอง พี่ใช้ให้ัยกแทน พี่หมั่นไส้ไอ้หน้าตี๋นั่นที่ทำอวดรวยจะปะมูลัมาให้เมียพี่ สะใจที่ทำให้ัเสียหน้าที่ปะมูลไ่ได้ หึหึ”
อ๋ออย่างนี้นี่เอง เขาจำได้แล้วในวันนั้นตอนที่ปะมูลคุณพอร์ชบอกจะปะมูลมาเป็นของขวัญให้เขา แต่ตัวคุณสามีเองก็ไ่ได้ว่ายังไง เอาแต่นั่งเฉยมัวแต่กดโทรศัพท์น่าจะคุยัใครสัก
“ถึงัจะ แต่ัแพงาเนะัเสียดายเงิน ถ้าจำไ่ผิดปะมูลมาตั้งสิบล้าน พี่เอามาให้พรีนทำไม”
“พี่ตั้งใจจะให้อยู่แล้ว แต่ตอนแร่าจะคุยัพรีนเื่ของเราว่าเราควรที่จะมาเริ่มใช้ชีวิตอยู่กินกันแบบสามีภรรยาลองดูไหมแล้วค่อยให้ แต่บังเอิญเราอยู่กินกันก่อนที่จะคุย พี่เไ่มีโอกาสให้ งั้นต่อไปนีิ้เราจะใช้ชีวิตคู่แบบสามีภรรยากันจริงๆ นะ ค่อยๆ เรียนรู้และปรับตัวเข้าหากัน พ่อๆ จะได้สบายใจ โอเะั ห้ามปฏิเสธ”
“เอ่อ ลองดูก็ได้ั” ร่างบางตอบตกลงเสียงเบาๆ
เสียงเรียกเข้าของโทรศัพท์ของนิลกาฬดังขึ้น ชายหนุ่มเกดรับสายเื่นรักและเปิดสปีคเกอร์โฟนเื่ให้ร่างบางได้ยินด้วย
“ว่าไงมึงไอ้เวย์”
“กูคิดถึงมึงไอ้หมา”
“เหี้ย กูขนลุก มึงมีอะไรไอ้ห่าเวย์”
“กูแค่จะโทรมาถามว่าเมียมึงชอบกำไลไหม”
“ก็ชอบแต่บ่นกูอยู่เนี่ยว่าแพง เสียดายเงิน”
“โธ่ แค่สิบล้านขนหน้าแข้งมึงไ่ร่วงหรอกไหม เห็นไหมได้มาแบบใสๆ ไร้คู่แข่ง”
“ไอ้-่า กูให้มึงปะมูลยังไงก็ได้ให้ได้กำไลมา แต่แม่งเสือกเลือกราคาสูงเกินเค้าสองเท่าตัวใครัจะกล้าสู้ราคาวะ แต่ยังไงก็ขอบใจมึงละกัน เสือกพยายามปะมูลแทนกูซะแพง ัเหมาะัข้อมือขาวๆ ของเมียกูาเ”
“ไอ้-่าอวยเมีย แค่นี้แหละกูจะเอาเมีย ไ่ใช่เอานมไปบำรุงเมีย บ๊าย” โทรศัพท์โดนกดตัดสายไป
“อ่าว ไอ้-่าเวย์ คิดจะวางก็วางนะมึง”
ร่างสูงด่าเื่นผ่านสายลมไป ก่อนจะหันมามองหน้าเมียแล้วยิ้มอ่อนให้ร่างบางที่ตัวเองพูดัเื่นไ่เพราะ
“พออยู่ที่ข้อมือเมียัาจริงๆ เนะ ห้ามดึง กำไลนี้จะทำให้ใจสองดวงของเราเป็นใจเดียวกัน เหมือนชื่อของั”
ตอนเช้าอีกวันพีรัเริ่มลุกเดินได้ปกติ จึงลงมาข้างล่างเื่ที่จะมาทานอาหารเช้าพร้อมัเริ่มไปำา ตอนแรกกะจะลุกขึ้นมาทำอาหารเช้าเหมือนเคยแต่มีงอแงไ่ยอมให้ลุก เต้องนอนในอ้อมกอดของตัวโตต่อ จนตื่นอาบน้ำพร้อมกันและแต่งตัวเดินลงมาทานข้าวพร้อมกัน
พอมาถึงโต๊ะอาหารก็มีคุณอาทิตย์นั่งอยู่ก่อนแล้ว ร่างบางจึงแยกเข้าไปนั่งที่ปะจำที่เคยนั่ง
“อรุสวัสดิ์ัคุณพ่อ ขอโทษนะัที่พรีนลงมาช้า และไ่ได้ทำัข้าวให้คุณพ่อทานาวัน”
ลูกสะใภ้หน้าเอ่ยขอโทษพ่อสามีอย่างสำนึกผิดจริงๆ ส่วนที่เป็นสาเหตุทำให้ร่างบางป่และไ่สามารถลงมาทำัข้าวได้กลับยิ้มกริ่มอย่างไ่สำนึกผิดจนคุณอาทิตย์อดหมั่นไส้ลูกชายไ่ได้
“ไ่เป็นไรหรอกลูก ว่าแต่น้องพรีนดีขึ้นแล้วใช่ไหม เห็นพ่อพรีนบอกถ้าไ่าจะให้หนูไปนอนบ้านโน้นเค้าอยากดูแลน้องพรีนเอง”
“ไ่ได้นะัพ่อ อยู่นี่มีสามีเป็นหมอปะจำตัวอยู่แล้วนี่ั พ่อบอกพ่อพลเนะั ไ่ต้องเป็นห่วงผมดูแลอย่างดี”
ลูกชายเห็นท่าไ่ดีรีบค้านผู้เป็นพ่อทันที อยู่ๆ ก็จะมาพรากผัวพรากเมีย เค้าอุตส่าห์ดูแลจนร่างบางาดีแล้ว
“ได้ยินข่าวว่าที่น้องพรีนป่ก็เพราะหมออย่างแกไ่ใช่หรือไง”
“โธ่พ่อ ัก็ต้องมีบ้าง ครั้งแรกอาจจะติดพันหนักและนานไปหน่อย เป่”
“ตอนนี้พรีนาเป็นปกติกแล้วัคุณพ่อ แข็งแรงเหมือนเดิมแล้วั”
ร่างบางรีบชิงพูดยิ้มหวานให้พ่อสามีก่อนที่สามีตัวดีจะพูดให้อายไปมา่านี้ ก่อนที่ทุกจะเริ่มลงมือรับปะทานมื้อเช้า
หลังทานอาหารเช้าเสร็จสองสามีภรรยาก็ขอตัวไปำา โดยวันนี้นิลกาฬเป็นฝ่ายขับรถให้ภรรยาหน้าเป็นนั่งเพราะอีกเพิ่งฟื้นไข้ พอไปถึงที่โรงแรมและหลังจากจอดรถสนิท พีรัก็หันไปบอกที่ขับรถมาส่ง
“พี่นิลส่งพรีนแค่นี้แหละั เดี๋ยวพรีนเดินขึ้นไปเอง พี่ไปำาเถอะ”
“ไ่ได้ เดี๋ยวเดินไปเป็นลมเป็นแล้ง ให้พี่ตามไปส่งน่ะดีแล้ว ไปั”
“งั้นก็ตามใจ ว่าแต่พี่จะไ่ไปำาสายใช่ไหมั”
“ไ่เป็นไร ลืมไปหรือเปล่ามีผัวเป็นเจ้าของโรงพยาบาลไปเมื่อไหร่ก็ได้”
ฝ่ายภรรยามองบนด้วยความหมั่นไส้ ก่อนที่ทั้งคู่เปิดปะตูแล้วก้าวมาจากรถ แล้วพากันเดินขึ้นลิฟต์ปะจำตำแหน่งไปที่ห้องำาของพีรักัน
“สวัสดีค่ะคุณพรีน สวัสดีค่ะคุณหมอ คุณพรีนาดีแล้วใช่ไหมคะ”
ดาวิการีบลุกขึ้นทักทายเจ้านายทันที วันนี้คุณพรีนหวานอีกแล้วมีสามีสุดหล่อเดินมาส่งถึงห้องำาให้โสดอิจฉาเล่น
“สวัสดีัพี่ดาว พรีนาดีแล้วั มีงานอะไรด่วนไหมั”
“ยังไ่มีค่ะคุณพรีน”
ร่างบางเหันมาหาสามี เื่บอกให้อีกรีบไปำา
“พี่นิลส่งพรีนแค่นี้ก็ได้ั เดี๋ยวสายนะ”
อีกพอรู้ว่าร่างบางไ่มีงานเร่งด่วนอะไร มีหรือที่เขาจะทิ้งโอกาสนี้ไปง่ายๆ ขอชื่นใจเมียก่อนแล้วกัน
“ให้พี่เข้าไปส่งข้างในห้องำาดี่าั พี่จะได้มั่นใจว่าหนูถึงห้องด้วยความปลอดภัย ไปั”
มือหนาโอบเอวบางของภรรยาเื่รีบเข้าไปในห้องำา ก่อนที่จะกดล็อคปะตู จนร่างบางทันได้ยินเสียงล็อคพอดี จึงหันมามองร่างสูงของสามีทันที
“พี่อยากมีความเป็นส่วนตัวัเมียั ขอชื่นใจเล็กๆ น้อยๆ ก่อนไปำา ผัวจะได้มีกำลังใจำาทั้งวันนะั”
“เจ้าเลห์”
พอโดนภรรยาบ่น ตัวโตหัวเราะทันที ชักจะบ้าแล้วตู เมียด่ายังหัวเราะเ เขาเพิ่งจะสังเกตว่าร่างบางยิ่งงอนยิ่งงอแงยิ่งน่ารัก อะไรขนาดบ่นยังน่ารักเ ขอหอมหน่อยแล้วกัน ร่างสูงเดินโอบเอวบางมาจนถึงโซฟาก่อนที่จะนั่งลงแล้วดึงร่างบางมานั่งบนตักตัวเอง แล้วกดจมูกโด่งลงบนแก้มนวลทันที จากนั้นก็เลื่อนริมฝีปากหยักเข้ามาหาปากเรียวก่อนจะสอดลิ้นเข้าไปดูดเกี่ยวเอาความหวานจากลิ้นเรียว มือหนาเริ่มอยู่ไ่สุข เริ่มสอดผ่านเสื้อสูทลูบไล้ไปตามแผ่นหลังเนียนผ่านเสื้อเชิ้ต ก่อนจะเลื้อยมาด้านหน้าเื่แกะกะดุมเสื้อเชิ้ตแล้วเลื่อนมือเข้าไปลูบอกเนียน ลูบยังไ่ทันไรก็โดนมือเรียบจับไว้ก่อน
“พอแล้วัพี่นิล ไปำาได้แล้วั อย่าเกเร”
“ใจร้าย โอเค เดี๋ยวเจอกันตอนเย็นที่ห้องอาหารนะั ฟอดดดด”
มือหนาติดกะดุมเสื้อของภรรยาให้เรียบร้อยเหมือนเดิม ก่อนที่จะหอมแก้มอีกฟอดใหญ่ แล้วจับร่างบางลุกขึ้นยืนพร้อมัตัวเอง
“ผัวไปำาก่อนนะคะเมียขา ฟอดดด”
“ตั้งใจำานะั ห้ามเกเร ฟอดดด”
“ยืนอยู่นี่แหละห้ามเดินไปส่งพี่ เดี๋ยวพี่อดใจไ่ไหวพาเมียไปำาด้วย ไปแล้วั”
ลาผู้เป็นภรรยาเสร็จ ร่างสูงของนิลกาฬก็เปิดปะตูห้องไปเื่จะรีบไปำาทันที
นิยายแนะนำ
นิยายแนะนำ
ความคิดเห็น
COMMENT
เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้
เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้ เพื่อสร้างประสบการณ์นำเสนอคอนเทนต์ที่ดีให้กับท่าน รวมถึงเพื่อจัดการข้อมูลส่วนบุคคลเพื่อให้ท่านได้รับประสบการณ์ที่ดีบนบริการของเว็บไซต์เรา หากท่านใช้บริการเว็บไซต์นี้ต่อไปโดยไม่มีการปรับตั้งค่าใดๆ นั่นเป็นการแสดงว่าท่านอนุญาตยินยอมที่จะรับคุกกี้บนเว็บไซต์และนโยบายสิทธิส่วนบุคคลของเรา
0.00
0.00









userA???
???? ??? ? ???? ?? ??