เรื่อง ราชันย์กายาผ่าสวรรค์

ตอนที่ 3: พิรุณร่วงหล่น (Rain of Falls)

เสียงลมหวีดหวิวดังขึ้นเหนือกระท่อมไม้เก่าคร่ำครึ แรงกดดันจากพลังปราณสายลมอันเกรี้ยวกราดพัดเอากระเบื้องหลังคาปลิวว่อน ฝุ่นผงร่วงกราวลงมาใส่ศีรษะของหลินฟางจนนางต้องยกมือขึ้นป้อง

"หยวนป้า! ออกมามอบตัวซะ! เจ้าทำร้ายศิษย์พี่สายใน ปล้นชิงทรัพย์สิน โทษทัณฑ์คือทำลายวรยุทธ์และตัดแขนขาทิ้ง!"

เสียงตะโกนก้องกังวานด้วยพลังปราณ ดังมาจากปากของ "หม่าขุย" หัวหน้าหน่วยคุมกฎระดับต้น ชายร่างสูงใหญ่ผิวคล้ำ ผู้มีรอยสักรูปกรงเล็บเหยี่ยวที่ใบหน้า เขาและลูกน้องอีก 3 คนกำลังลอยตัวอยู่เหนือพื้นดินประมาณสิบห้าวา ล้อมรอบกระท่อมไว้ทั้งสี่ทิศ

หลินฟางตัวสั่นเทิ้มด้วยความหวาดกลัว นางคว้าแขนเสื้อหยวนป้าแน่น "พี่หยวน... พว...พวกเขามีกันสี่คน แถมพี่หม่าขุยยังอยู่ขั้นรวบรวมลมปราณขั้นสูง!"

หยวนป้าเพียงแค่ปัดฝุ่นออกจากไหล่ แล้วแกะมือหลินฟางออกอย่างนุ่มนวล "รออยู่ในนี้ อย่าออกมาไม่ว่าจะได้ยินเสียงอะไร"

"แต่ว่า..."

"เชื่อข้า" สายตาที่มั่นคงของหยวนป้าทำให้หลินฟางชะงัก นางไม่เคยเห็นแววตาที่ทรงอำนาจขนาดนี้จากเขามาก่อน นางจึงยอมพยักหน้าอย่างจำยอม

แอ๊ด...

ประตูไม้ถูกผลักออก หยวนป้าเดินออกมาสู่ลานดินโล่งแจ้ง เขาเงยหน้าขึ้นมองกลุ่มคนสี่คนที่ลอยอยู่บนฟ้าเหมือนฝูงแร้งรอกินซากศพ

หม่าขุยแสยะยิ้มเมื่อเห็นเหยื่อเดินออกมา "นึกว่าจะมุดหัวอยู่ในกระดองเหมือนเต่า... หยวนป้า ข้าได้ยินว่าเจ้ามีแรงเยอะผิดมนุษย์ แต่จำไว้ ต่อหน้า 'ค่ายกลปีกวายุ' ของพวกข้า แรงควายของเจ้าก็ไร้ค่า!"

"โจมตี! ตัดขามันก่อน!" หม่าขุยสั่งการ

ทันใดนั้น ลูกน้องสามคนที่ลอยอยู่ด้านข้างก็ร่ายเวทย์พร้อมกัน ศรลมปราณนับสิบดอกพุ่งแหวกอากาศลงมาใส่หยวนป้าดั่ง-่าฝน

ฟิ้ว! ฟิ้ว! ฟิ้ว!

หยวนป้าไม่ขยับหนี เขาเกร็งกล้ามเนื้อขาจนเส้นเลือดปูดโปน พื้นดินใต้เท้าแตกระแหง ตู้ม! ร่างของเขาพุ่งตัวออกไปด้านข้างด้วยความเร็วระดับที่มองด้วยตาเปล่าแทบไม่ทัน ศรลมปราณปักลงพื้นดินตรงจุดที่เขาเคยยืนจนเป็นรูพรุน

"เร็วมาก! แต่มันบินไม่ได้ ยังไงก็เป็นเป้านิ่ง!" ลูกน้องคนหนึ่งตะโกน "รักษาระยะห่างไว้ ยิงมันเรื่อยๆ!"

หยวนป้าหยุดยืนห่างออกไป สายตาของเขาจับจ้องไปที่ลูกน้องคนนั้น คนที่กำลังยิงศรลมอย่างเมามัน

‘รักษาระยะห่างงั้นรึ?’ หยวนป้าแค่นเสียงในลำคอ ‘งั้นข้าจะลดระยะให้เอง’

[ล็อกเป้า: ลูกน้อง A]

วูบ!

ทันทีที่สิ้นคำสั่งในใจ ลูกน้อง A ที่กำลังง้างมือจะยิงศรลมระลอกสอง จู่ๆ ก็หน้าถอดสี พลังลมปราณที่พยุงตัวหายวับไปราวกับถูกสูบออก "เหวออออ!?"

ร่างของมันร่วงหล่นลงมาดิ่งพสุธา แต่ทว่า... ก่อนที่ร่างจะกระแทกพื้น หยวนป้าก็ ปลดล็อก

[ปลดล็อก: ลูกน้อง A -> ล็อกเป้า: ลูกน้อง B]

ลูกน้อง A ที่กำลังจะตกพื้น จู่ๆ พลังปราณก็กลับมาทำงาน ทำให้มันหยุดชะงักกลางอากาศห่างจากพื้นแค่ศอกเดียว รอดตายหวุดหวิด แต่มันตกใจจนฉี่ราดกางเกง แต่ในวินาทีเดียวกัน... ลูกน้อง B ที่อยู่คนละฝั่งก็ร้องลั่น "เฮ้ย! ข้า... ข้าก็ร่วง!"

ฟึ่บ! หยวนป้าไม่รอให้ลูกน้อง B ตกถึงพื้น เขา สลับเป้า อีกครั้ง

[ล็อกเป้า: ลูกน้อง C]

คราวนี้เป็นลูกน้อง C ที่กำลังเตรียมร่ายเวทย์โจมตี มันเสียหลักหน้าทิ่มลงมาจากฟ้าทันที

ภาพที่เกิดขึ้นสร้างความโกลาหลอย่างที่สุด หม่าขุยที่ลอยอยู่ตรงกลางมองดูภาพลูกน้องตัวเอง เดี๋ยวคนนั้นร่วง เดี๋ยวคนนี้ร่วง เหมือนลูกไก่ที่ถูกกระชากลงมาจากคอนทีละตัว "มันเกิดบ้าอะไรขึ้นวะ! ตั้งสติกันหน่อยสิวะ!" หม่าขุยตะโกนลั่น

หยวนป้าแสยะยิ้มเหี้ยมเกรียม "สนุกไหม... เกมเก้าอี้ดนตรีน่ะ?"

เขาพุ่งตัวเข้าไปหาลูกน้อง A ที่เพิ่งตั้งสติได้และกำลังจะบินหนีขึ้นฟ้า "จะไปไหน!"

[ล็อกเป้า: ลูกน้อง A]

ตุบ! ร่างของลูกน้อง A ร่วงกระแทกพื้นดังสนั่น คราวนี้ไม่มีการปลดล็อกช่วย หยวนป้าวิ่งเข้าไปเตะเข้าที่ชายโครงเต็มแรง กร๊อบ! เสียงกระดูกซี่โครงหักดังลั่น ร่างของมันปลิวไปกระแทกต้นไม้จนสลบเหมือด

"เจ้าสารเลว!" หม่าขุยเลือดขึ้นหน้า "รวมพลังโจมตีที่ข้า! ข้าจะเป่ามันให้เป็นจุณ!"

หม่าขุยรวบรวมลมปราณมหาศาลไว้ที่ฝ่ามือ ก่อตัวเป็นพายุหมุนขนาดย่อม เขาบินสูงขึ้นไปอีกเพื่อความปลอดภัย เตรียมจะถล่มพื้นที่นี้ให้ราบคาบ

หยวนป้าเงยหน้ามองหม่าขุยที่กำลังชาร์จพลัง "สูงไปหน่อยแฮะ..." เขาพึมพำ

ลูกน้อง B และ C ที่เหลืออยู่เห็นโอกาส จึงพยายามบินฉีกออกไปคนละทางเพื่อหลอกล่อ "แยกกันหนี! มันล็อกเราได้ทีละคน!" หนึ่งในนั้นตะโกนอย่างชาญฉลาด มันเริ่มจับทางได้แล้ว

หยวนป้าหัวเราะในลำคอ "ฉลาดนี่... แต่ช้าไป"

เขาก้มลงหยิบก้อนหินขนาดเท่ากำปั้นขึ้นมาสองก้อน กล้ามเนื้อแขนขวาขยายตัวขึ้น เส้นเอ็นปูดโปนราวกับรากไม้โบราณ พลังกายจากการฝึกทวีคูณถูกรีดเร้นออกมาที่จุดเดียว

[ล็อกเป้า: ลูกน้อง B] ร่างลูกน้อง B ร่วงลงมาทันทีที่ล็อก หยวนป้าขว้างหินในมือออกไปสุดแรงเกิด เฟี้ยว— ปัง! หินพุ่งแหวกอากาศเร็วกว่าลูกธนู กระแทกเข้ากลางหน้าผากลูกน้อง B ที่กำลังร่วงลงมาอย่างแม่นยำ หัวสะบัดหงายหลัง สลบกลางอากาศ ร่างตกลงมากองกับพื้น

วินาทีต่อมา หยวนป้าหันขวับไปทางลูกน้อง C [สลับเป้า: ลูกน้อง C] เฟี้ยว— ผัวะ! หินก้อนที่สองพุ่งตามไปติดๆ เข้าที่หัวไหล่จนกระดูกแตก ลูกน้อง C ร้องโหยหวนร่วงลงมากระแทกพื้นอีกราย

เหลือเพียง หม่าขุย คนเดียวที่ลอยอยู่บนฟ้า พร้อมกับพายุหมุนในมือที่พร้อมจะปล่อย

"ตายซะ หยวนป้า!!" หม่าขุยคำราม ขว้างพายุหมุนลงมา พายุขยายตัวขึ้น กวาดทำลายทุกอย่างในรัศมี

หยวนป้าไม่หลบ เขายืนปักหลักแน่น กางขาทั้งสองข้างออกเพื่อยึดเกาะพื้นดิน ดวงตาของเขาจ้องเขม็งไปที่ร่างของหม่าขุยที่ลอยเด่นเป็นสง่าอยู่กลางฟ้า

[ล็อกเป้า: หม่าขุย] [ระดับความรุนแรง: สูงสุด]

วูบ!

หม่าขุยที่กำลังแสยะยิ้ม จู่ๆ ก็รู้สึกเหมือนมีภูเขาทั้งลูกกดทับลงมาบนไหล่ "อึก! อ้ากกกก!" พายุหมุนที่ปล่อยออกมาเสียการควบคุมเพราะเจ้าของเสียสมาธิ มันระเบิดออกกลางอากาศ กระจายแรงลมไปทั่วทิศทาง

แต่สิ่งที่น่ากลัวกว่าแรงระเบิด คือร่างของหม่าขุยที่ถูก "บางสิ่ง" กระชากลงมาจากความสูงสามสิบวา ความเร็วในการตกนั้นผิดธรรมชาติ มันไม่ใช่แค่การตกอิสระ... แต่มันเหมือนถูก ดึง ด้วยความเร็วสูง

หยวนป้ากำหมัดขวาแน่น รอจังหวะ ร่างของหม่าขุยพุ่งลงมาตรงหน้าเขาพอดิบพอดี

"ยินดีต้อนรับสู่พื้นดิน... ท่านหัวหน้า"

หยวนป้าชกสวนขึ้นไป หมัดเพียวๆ ปะทะกับร่างที่ร่วงลงมาด้วยความเร็วสูง เปรี้ยงงงง!

เสียงปะทะดังสนั่นหวั่นไหวราวกับฟ้าผ่า ร่างของหม่าขุยปลิวลอยละลิ่วไปกระแทกกระท่อมร้างด้านหลังจนพังครืน ฝุ่นตลบอบอวล

หยวนป้าลดหมัดลง ควันจางๆ ลอยออกจากระยับแดดที่เผาไหม้ผิวหมัดของเขา เขาเดินเข้าไปในซากปรักหักพัง หม่าขุยนอนจมกองเลือด กระดูกทั่วร่างหักละเอียด แขนขาบิดเบี้ยว แต่ตายังเบิกโพลงด้วยความหวาดกลัวสุดขีด

หยวนป้าเหยียบลงบนอกของหม่าขุย แล้วก้มลงกระซิบ "กลับไปบอกพวกสุนัขในสำนัก... ว่ากฎของสำนักใช้กับข้าไม่ได้อีกต่อไป" "จากนี้ไป... กฎของข้า คือกฎเดียวที่พวกเจ้าต้องฟัง"