เรื่อง อวิชชาสยบเซียน: บันทึกจอมยุทธ์ไร้กระบี่

เสียงกลองรบของฝ่ายมารดังตึง! ตึง! ตึง!ก้องกังวานไปทั่วหุบเขา ผสานกับเสียงหวีดหวิวของลมกรรโชกที่หอบเอากลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งขึ้นมาแตะจมูกเหล่าศิษย์สำนักกระบี่สวรรค์

ที่เชิงเขาบันไดหินพันขั้น กองทัพนิกายมารโลหิตเคลื่อนพลเข้ามาดุจคลื่นสีดำแซมเขียว พวกมันถือคบเพลิงวิญญาณส่องแสงวูบวาบ นำหน้าด้วยฝูง'ศพเดินดิน'นับร้อยตัวที่เดินทื่อๆ เป็นโล่เนื้อ ตามด้วยศิษย์มารในชุดคลุมสีแดงเลือดนกที่แผ่จิตสังหารรุนแรง

"บุก!! ฆ่าพวกมันให้หมด! อย่าให้เหลือแม้แต่ไก่!" แม่ทัพฝ่ายมารตะโกนก้อง เสียงของมันแหบพร่าแต่น่าเกรงขาม

ศิษย์มารกลุ่มแรกพุ่งทะยานขึ้นบันไดด้วยความมั่นใจ พวกมันกางแผนที่ (ฉบับเดียวกับที่เสวี่ยถงมี) แล้วกระโดดเหยียบตามจุดที่ระบุว่าเป็น "ทางรอด" ของค่ายกลป้องกัน

"ฮ่าๆๆ! แผนผังค่ายกลอยู่ในมือเรา! พวกมันเสร็จแน่!"

กริ๊ก...

เสียงกลไกทำงานเบาๆ ดังขึ้นใต้ฝ่าเท้าของศิษย์มารคนหน้าสุด รอยยิ้มบนใบหน้าของมันแข็งค้าง

"เอ๋?"

ตูมมมม!!!

แรงระเบิดจากยันต์อัคคีที่ซ่อนอยู่ใต้แผ่นหิน "ทางรอด" ระเบิดออกพร้อมกันเป็นลูกโซ่! เปลวไฟสีส้มแดงพวยพุ่งขึ้นฟ้าสูงสิบวา กลืนกินร่างของศิษย์มารแถวหน้าไปนับสิบคนในพริบตา เศษแขนขาและชิ้นส่วนศพกระเด็นว่อน

"อะไรกัน!? ในแผนที่บอกว่าตรงนี้ปลอดภัยนี่หว่า!" แม่ทัพมารตะโกนลั่นด้วยความตกตะลึง

บนยอดหอระฆัง เยี่ยหลางนั่งเคี้ยวขาไก่ (ที่เพิ่งไปขโมยมาจากโรงครัวก่อนสงครามเริ่ม) มองดูผลงานด้วยความสะใจ "สมน้ำหน้า... คิดว่าข้าจะเอาแผนที่เดิมมาให้พวกเจ้าเดินเล่นรึไง? ข้าให้ศิษย์พี่หลิวสลับตำแหน่งกับระเบิดหมดแล้วโว้ย ไอ้พวกโง่!"

"ยิง!!"

เสียงสั่งการของ'หลิวซืออิน'ดังมาจากแนวป้องกันหน้าประตูสำนัก ศิษย์กระบี่นับร้อยระดมยิง "ธนูเพลิง" และ "กระบี่บิน" ลงมาดุจ-่าฝน ฝ่ายมารที่กำลังเสียขบวนจากการระเบิด ถูกโจมตีซ้ำจนล้มตายเกลื่อนกลาด

แต่ทว่า... "อย่าไปกลัว! ปล่อย'ยักษ์โลหิต'ออกมา!"

สิ้นเสียงคำราม ร่างมหึมาสามร่างก็กระโจนออกมาจากเงามืดด้านหลังทัพมาร พวกมันสูงกว่าสิบศอก (5 เมตร) รูปร่างบวมเป่ง ผิวหนังสีแดงสดราวกับถูกถลกหนัง มีไอพิษสีม่วงระเหยออกจากตัวตลอดเวลา

โฮกกกก!!

ยักษ์โลหิตพุ่งชนแนวป้องกันกระบี่บินอย่างไม่สะทกสะท้าน กระบี่ที่ฟันโดนตัวมัน หากไม่หักกระเด็น ก็จะถูกเลือดพิษกัดกร่อนจนละลาย พวกมันพังประตูชั้นนอกเข้ามาได้อย่างง่ายดาย

"แย่แล้ว! แนวหน้าแตก!" ศิษย์กระบี่ร้องเสียงหลง "ยักษ์โลหิตหนังเหนียวเกินไป! กระบี่ฟันไม่เข้า!"

เยี่ยหลางทิ้งกระดูกไก่ลงพื้น ลุกขึ้นยืนบิดขี้เกียจจนกระดูกลั่น "เฮ้อ... กินอิ่มแล้วก็ต้องออกกำลังสินะ"

เขาจับ'เสาค้ำสวรรค์'(ท่อนเหล็กดำ) ที่ข้างกาย "ไปกันเถอะลูกพ่อ... วันนี้มีของเล่นชิ้นใหญ่ให้ทุบด้วย"

เยี่ยหลางกระโดดลงจากหอระฆังสูงสิบวา! ร่างของเขาดิ่งพสุธาลงมาท่ามกลางความมืด เสื้อผ้าปลิวไสว

ขณะที่เขากำลังจะถึงพื้น... เบื้องล่างคือกลุ่มศิษย์มารที่กำลังรุมล้อมศิษย์น้องสายนอกกลุ่มหนึ่งอยู่ "ตายซะเจ้าพวกหนูสกปรก!" ดาบมารเงื้อขึ้นสูง

"ใครว่าหนูสกปรก? ข้าอาบน้ำแล้วนะ!"

เสียงตะโกนดังมาจากฟากฟ้า เยี่ยหลางพลิกตัวกลางอากาศ ง้างท่อนเหล็กขึ้นสุดแขน ท่อนเหล็กดำเปล่งแสงวูบหนึ่ง... ของเหลว 'เหล็กไหลทมิฬ' ภายใน ไหลมารวมกันที่ 'ส่วนปลาย' ของท่อนเหล็ก สร้างน้ำหนักโมเมนตัมมหาศาล

ทุบปฐพี!!

เปรี้ยง!!!

ท่อนเหล็กฟาดลงกลางวงศิษย์มาร ไม่ใช่แค่หัวแตก... แต่แรงกระแทก (Shockwave) กระจายออกเป็นวงกว้าง พื้นหินแตกกระจายเป็นหลุมลึก ศิษย์มารสามคนที่อยู่ในระยะประชิด ถูกแรงอัดจนกระดูกแหลกเหลว ตัวปลิวไปคนละทิศละทาง

ฝุ่นจางลง... เผยให้เห็นเยี่ยหลางยืนแบกท่อนเหล็กอยู่กลางวง ยิ้มแฉ่งให้ศิษย์น้องที่นั่งตัวสั่น "ไง... วันนี้อากาศดีนะ ว่าไหม?"

"ศิษย์พี่เยี่ย!" ศิษย์น้องน้ำตาไหลพราก "ท่านมาช่วยพวกเรา!"

"ถอยไปซะ ตรงนี้ข้าเคลียร์เอง" เยี่ยหลางปัดมือไล่

"หนอย... แกเป็นใคร!" ศิษย์มารที่เหลือรอดตะโกนถาม

"ข้าเหรอ?" เยี่ยหลางควงท่อนเหล็กเล่น "ข้าเป็นภารโรง... พอดีพวกเจ้าทำพื้นเลอะ ข้าเลยมาถูพื้น"

"ฆ่ามัน!!"

ศิษย์มารนับสิบคนพุ่งเข้าใส่พร้อมกัน เยี่ยหลางแสยะยิ้ม "เข้ามารุมแบบนี้สิ ค่อยคุ้มค่าแรงหน่อย!"

เขาเหวี่ยงท่อนเหล็กกวาดเป็นวงกลม (Horizontal Swing) ด้วยน้ำหนักกว่าร้อยยี่สิบชั่ง บวกกับแรงเหวี่ยง อาวุธของศิษย์มารที่เข้ามาปะทะ ไม่ว่าจะเป็นดาบ หอก หรือกระบี่...หักสะบั้นทันทีที่สัมผัสท่อนเหล็ก

เคร้ง! เคร้ง! ผัวะ!

"อ๊ากกก แขนข้า!" "ดาบข้าหัก! มันใช้อาวุธอะไรวะเนี่ย!"

เยี่ยหลางหมุนตัวเหมือนลูกข่าง ท่อนเหล็กดำกลายเป็นพายุแห่งความตาย "ยืด!" เขาตะโกนในใจ

วูบ!

ท่อนเหล็กที่ยาวหนึ่งเมตร จู่ๆ ก็ยืดออกเป็นสองเมตรในเสี้ยววินาที! ระยะโจมตีที่เปลี่ยนไปกะทันหัน ทำให้ศิษย์มารที่คิดว่ายืนพ้นระยะแล้ว ต้องหน้าหงาย ปลายท่อนเหล็กฟาดเข้าที่กรามของพวกมันจนฟันร่วงหมดปาก

"โอ้โห... สะดวกชะมัด" เยี่ยหลางหัวเราะร่า "เหมือนไม้ตีแมลงวันเลยแฮะ"

แต่ความสนุกอยู่ได้ไม่นาน...ตึง! ตึง!

พื้นดินสั่นสะเทือน เงาทะมึนขนาดมหึมาพาดทับร่างของเยี่ยหลาง'ยักษ์โลหิต'ตัวหนึ่ง หันมาสนใจเขา มันมองดูเพื่อนร่วมสำนักที่นอนกองอยู่แทบเท้าเยี่ยหลาง แล้วคำรามด้วยความโกรธ

โฮกกกก!

มันเงื้อกำปั้นขนาดเท่าโอ่งมังกร ทุบลงมาที่เยี่ยหลาง!

"ชิบหาย! ตัวใหญ่ไปมั้ง!" เยี่ยหลางหลบไม่ทัน เขาทำได้เพียงยกท่อนเหล็กขึ้นรับ (Block)

"แข็งใจไว้นะเจ้าท่อนทื่อ!"

ตูม!!!!

กำปั้นยักษ์ปะทะท่อนเหล็ก แรงกระแทกมหาศาลกดร่างเยี่ยหลางจนเข่าทรุด พื้นหินใต้งเท้าแตกละเอียดเป็นใยแมงมุม เลือดลมในอกเยี่ยหลางปั่นป่วนจนแทบกระอัก

"หนัก... หนักเป็นบ้า!" เยี่ยหลางกัดฟันกรอด แขนสั่นระริก "แต่น่าเสียดาย... ที่ข้าไม่ได้ถือแค่แท่งเหล็กธรรมดา!"

เยี่ยหลางส่งกระแสจิตสั่งการ'เปลี่ยนรูป!'

เหล็กไหลทมิฬภายในท่อนเหล็ก ไหลมารวมกันที่จุดปะทะ แล้ว'แผ่ขยาย'ออกเป็นแผ่นโล่เล็กๆ ที่ส่วนกลางของท่อนเหล็ก เพื่อกระจายแรงกระแทก

จากนั้น... เยี่ยหลางอาศัยจังหวะที่ยักษ์โลหิตกำลังออกแรงกด เขา'ผ่อนแรง'วูบหนึ่ง ให้กำปั้นมันตกลงมา แล้วใช้ท่อนเหล็ก'งัด'สวนขึ้นไปที่ข้อมือของมัน (Leverage)

วิชาทุ่ม: ยืมแรงยักษ์!

"ไปนอนเล่นตรงโน้นไป!"

เยี่ยหลางบิดสะโพก เหวี่ยงท่อนเหล็กข้ามไหล่ ร่างมหึมาของยักษ์โลหิตที่เสียสมดุล ถูกแรงเหวี่ยงของตัวเองบวกกับแรงงัดของเยี่ยหลาง โยนลอยละลิ่วข้ามหัวเขาไป!

โครม!!

ยักษ์โลหิตล้มฟาดพื้นเสียงดังสนั่น ฝุ่นตลบอบอวล ศิษย์กระบี่รอบๆ อ้าปากค้าง "เขา... เขาเหวี่ยงยักษ์โลหิตด้วยท่อนเหล็กเนี่ยนะ!?"

เยี่ยหลางหอบแฮกๆ ปาดเหงื่อที่เข้าตา "ใครก็ได้... เอาน้ำมาให้ข้ากินหน่อย คอแห้งโว้ย!"

แต่ศึกนี้เพิ่งจะเริ่มต้น... เมื่อสายตาของเยี่ยหลางเหลือบไปเห็น'ธงสีเลือด'โบกสะบัดอยู่กลางกองทัพมาร และใต้ธงนั้น... มีชายชราผมขาวโพลน นั่งอยู่บนบัลลังก์กระดูก'ประมุขมารโลหิต'มาด้วยตัวเอง!

และสายตาของประมุขมาร... กำลังจ้องมองมาที่'เสาค้ำสวรรค์'ในมือของเยี่ยหลางด้วยความสนใจอย่างประหลาด

"กลิ่นอายนั่น... มันไม่ใช่ศาสตราธรรมดา..." ประมุขมารพึมพำ "น่าสนใจ... ข้าอยากได้มัน"