เรื่อง อสูรกลืนสวรรค์ (อ่านฟรี) แต่งด้วยความชอบส่วนตัว

  "ส่งมันมา! ไอ้เศษสวะ!"

​. เสียงตะคอกดั่งฟ้าผ่าดังลั่นลานดินท้ายคอกม้า ตามมาด้วยเสียง ผัวะ! หนักหน่วงของรองเท้าบูทหนังที่อัดกระแทกเข้ากลางลิ้นปี่ ร่างผอมแห้งของเด็กหนุ่มกระเด็นไปกระแทกรางหญ้าจนไม้แตกกระจาย ฝุ่นตลบอบอวลไปทั่ว

​"แค่ก... แค่ก!"

 ไป๋ลั่วสำลักออกมาเป็นลิ่มเลือด ใบหน้าซีกซ้ายบวมปูดจนตาปิด แต่มือทั้งสองข้างยังคงกอดกุม 'กล่องไม้เก่าคร่ำครึ' แนบกับอกราวกับมันเป็นสิ่งเดียวที่ยึดเหนี่ยวจิตใจเขาไว้ในนรกขุมนี้

​"นายน้อยเฉินต้าขอดีๆ ไม่ชอบ... ชอบให้ใช้กำลังหรือไงวะ!"

 บ่าวรับใช้ร่างยักษ์สองคนเดินเข้ามาดึงคอเสื้อไป๋ลั่วขึ้นจนเท้าลอยจากพื้น ก่อนจะเหวี่ยงร่างเขาลงกับพื้นดินแข็งๆ อีกครั้ง 

ตุบ! ตอบ!

​เบื้องหน้าของไป๋ลั่ว คือชายหนุ่มสวมชุดไหมราคาแพง ปักลายเมฆาเหยียบจันทร์ สัญลักษณ์ของ 'ตระกูลเฉิน' สาขาเมืองหินผา... เฉินต้า นายน้อยผู้มีพรสวรรค์ระดับ 3 (ผลัดเปลี่ยนกระดูก) 

สายตาที่มองลงมานั้นไม่ได้มองไป๋ลั่วว่าเป็นคน แต่มองเหมือนก้อนขยะที่บังเอิญพูดได้

​"ไป๋ลั่ว..." เฉินต้าเอ่ยเสียงเรียบ แต่แฝงรังสีฆ่าฟัน "ข้าได้ยินมาว่าพ่อแม่ขยะของเจ้าทิ้งสมบัติไว้ให้ก่อนตาย ข้าจะให้โอกาสเจ้าครั้งสุดท้าย... ส่งกล่องนั่นมา แล้วข้าจะเมตตาให้เจ้าเป็นคนเก็บขี้ม้าต่อไปจนแก่ตาย"

 ​ไป๋ลั่วกัดฟันแน่น เลือดผสมน้ำลายไหลย้อยมุมปาก เขาเงยหน้ามองด้วยสายตาแข็งกร้าว

"นี่ไม่ใช่... สมบัติ... มันเป็นของดูต่างหน้า... ของพ่อแม่ข้า..."

​"ของดูต่างหน้า?" เฉินต้าหัวเราะลั่น "พ่อแม่เจ้ามันก็แค่คนจรจัดที่มาขอข้าวกิน ขยะย่อมทิ้งได้แค่ขยะ! แต่ถ้าข้าอยากได้ ขยะนั่นก็ต้องเป็นของข้า!"

​"กระทืบมัน! เอาให้ตายคาตีน!"

​สิ้นคำสั่ง พายุเท้าก็นระหน่ำลงมาที่ร่างของไป๋ลั่วราวกับ-่าฝน

ปึก! ปึก! กร๊อบ!

  เสียงซี่โครงหักดังลั่นชัดเจน ความเจ็บปวดแล่นพล่านไปทั่วสรรพางค์กาย แต่ไป๋ลั่วกลับไม่ร้องขอชีวิตแม้แต่คำเดียว เขางอตัวขดเป็นกุ้ง ปกป้องกล่องไม้ด้วยชีวิต

​ผ่านไปชั่วอึดใจ ร่างของเด็กหนุ่มก็นอนแน่นิ่งจมกองเลือด ลมหายใจร่อแร่เหมือนเทียนไขใกล้ดับ

​"นายน้อย... มันนิ่งไปแล้วขอรับ" บ่าวรับใช้หยุดมือ แล้วก้มลงกระชากกล่องไม้ออกมาจากมือที่เกร็งค้างของไป๋ลั่ว ก่อนจะส่งให้นายน้อยอย่างนอบน้อม

 ​เฉินต้ารับกล่องไม้สีดำสนิทมาพิจารณา มันไม่มีรูกุญแจ ไม่มีรอยต่อ ราวกับเป็นไม้ท่อนเดียวที่ตันสนิท เขาพยายามถ่ายเทลมปราณเข้าไปเพื่อเปิดมัน แต่กลับไม่มีปฏิกิริยาใดๆ

"ถุย! เปิดไม่ออก... ขยะจริงๆ ด้วย"

​ด้วยความโมโห เฉินต้าขว้างกล่องไม้นั้นอัดใส่ศีรษะของไป๋ลั่วที่นอนหายใจรวยริน

โป๊ก!

เลือดสดๆ ไหลอาบหน้าผากเด็กหนุ่ม ซึมเข้าไปในเนื้อไม้สีดำทันที... โดยที่ไม่มีใครสังเกตเห็น

​"เอามันไปทิ้งที่ไหนดีขอรับ?"

​เฉินต้าปัดฝุ่นที่เสื้ออย่างรังเกียจ "โยนลง 'บ่อทิ้งซากสัตว์อสูร' ท้ายเมือง คืนนี้พวกหมาป่าซากศพคงหิวพอดี... ให้มันหายไปจากโลกนี้ซะ อย่าให้ใครรู้ว่าตระกูลเฉินรังแกคนไม่มีทางสู้"

​"ขอรับ!"

​...

  ​ณ ท้ายเมืองหินผา - บ่อทิ้งซากสัตว์อสูร

 ​กลิ่นเหม็นเน่ารุนแรงจนแสบจมูกลอยคลุ้งขึ้นมาจากหุบเหวลึก เบื้องล่างคือหลุมขนาดยักษ์ที่เต็มไปด้วยโครงกระดูกสัตว์อสูร เศษเนื้อเน่าเปื่อย และฝูงแมลงวันนับล้านตัว

​ร่างที่ไร้สติของไป๋ลั่วถูกโยนลงมาจากปากเหว

ร่างผอมแห้งร่วงหล่นแหวกอากาศลงสู่ความมืดมิด...

ตุบ! ตุบ!

เขาตกลงบนกองซากศพสัตว์อสูรที่นุ่มเละช่วยรองรับแรงกระแทก แต่กระดูกที่หักอยู่แล้วกลับทิ่มแทงอวัยวะภายในจนเลือดทะลักออกมามากกว่าเดิม

​ความตาย... กำลังคืบคลานเข้ามา

สติของไป๋ลั่วเลือนราง เขาไม่รู้สึกเจ็บอีกต่อไป มีเพียงความหนาวเหน็บที่กัดกินขั้วหัวใจ

‘ข้า... ต้องตายที่นี่งั้นรึ...’

‘พ่อ... แม่... ทำไมพวกท่านถึงทิ้งข้าไว้...’

‘ข้าแค้น... ข้าอยากฆ่าพวกมัน...’

 ​ในวินาทีสุดท้ายที่หัวใจกำลังจะหยุดเต้น กล่องไม้ที่ตกลงมาพร้อมกับเขา ซึ่งตอนนี้ชุ่มโชกไปด้วยเลือดของไป๋ลั่ว... มันเริ่มสั่นสะเทือน!

​ครืด... ครืด...

 เสียงไม้ปริแตกดังขึ้นในความเงียบสงัด

ผนึกโบราณถูกทำลายด้วย "โลหิตของผู้สืบสายเลือด"

กล่องไม้แตกกระจายออก เผยให้เห็นสิ่งที่ซ่อนอยู่ภายใน...

​มันไม่ใช่คัมภีร์ยุทธ์... ไม่ใช่ยาวิเศษ...

 แต่มันคือ "ก้อนเนื้อสีดำทมิฬ" ขนาดเท่ากำปั้น ที่มีเส้นเลือดปูดโปนเต้นตุบตับราวกับมีชีวิต!

​"หิว... เหลือเกิน..."

เสียงกระซิบแหบพร่าที่ไม่ได้ผ่านหู แต่ดังขึ้นในสมองของไป๋ลั่วโดยตรง

​ก้อนเนื้อนั้นพุ่งเข้าใส่หน้าอกของไป๋ลั่วราวกับกระสุนปืน!

ฉึก!

มันเจาะทะลุผิวหนัง ซี่โครง และพุ่งเข้าไปยังตำแหน่งหัวใจ

"อ๊ากกกกกกกกก!"

ไป๋ลั่วสะดุ้งเฮือก ร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวดที่เหนือจินตนาการ ดวงตาเบิกโพลงจนเส้นเลือดฝอยแตก ร่างกายบิดเกร็ง

 ​หัวใจมนุษย์ของเขาถูกก้อนเนื้อปีศาจบดขยี้จนแหลกเหลว! และแทนที่ด้วยตัวมันเอง

เส้นใยสีดำนับพันเส้นงอกออกมาจากหัวใจดวงใหม่ ชอนไชไปตามเส้นเลือด ยึดเกาะกระดูก และเชื่อมต่อกับระบบประสาททุกส่วน

​

[ทำการเชื่อมต่อ... ปรสิตมารบรรพกาล ตื่นขึ้น]

[ตรวจพบความเสียหายของภาชนะ... เริ่มต้นการซ่อมแซมฉุกเฉิน]

[ต้องการพลังงาน... ต้องการเลือดเนื้อ...]

 ​ดวงตาของไป๋ลั่วที่เคยเป็นสีน้ำตาลอ่อน บัดนี้แปรเปลี่ยนเป็น สีดำสนิทไม่มีตาขาว

ความเจ็บปวดหายไป... เหลือเพียงความรู้สึกเดียวที่ขับเคลื่อนสัญชาตญาณ

​"หิว."

​โฮกกกกก!

 เสียงคำรามต่ำๆ ดังขึ้นจากเงามืด หมาป่าขนสีเทาเน่าเฟะ ตัวขนาดเท่าลูกวัว เดินออกมาจากกองกระดูก ดวงตาสีแดงฉานของ 'หมาป่ากินซาก' (สัตว์อสูรระดับ 1) จ้องมองมาที่ "อาหารสด" ที่เพิ่งตกลงมา

​มันกระโจนเข้าใส่ไป๋ลั่ว อ้าปากกว้างหวังจะขย้ำคอหอย

แต่ทว่า...

​ฟุ่บ! ฟัง!

 มือของไป๋ลั่วที่ควรจะหักไปแล้ว กลับยื่นออกไปคว้าคอหอยของหมาป่าไว้ได้ทันท่วงที แรงบีบมหาศาลดัง กร๊อบ! กระดูกคอแข็งแกร่งของสัตว์อสูรแตกละเอียดในพริบตาเดียว

​ไป๋ลั่วยันตัวลุกขึ้นยืนท่ามกลางกองซากศพ เขามองหมาป่าในมือที่ไม่ใช่ศัตรู... แต่มองเป็น "ก้อนพลังงาน"

ที่ปลายนิ้วทั้งห้าของเขา มี เส้นใยสีแดงฉาน งอกยาวออกมาเหมือนหนวดแมงกะพรุน เจาะเข้าไปในร่างของหมาป่า

​ซู้ดดดดดด!

  เสียงดูดของเหลวสยองขวัญดังขึ้น ร่างของหมาป่าตัวใหญ่เหี่ยวแห้งลงอย่างรวดเร็ว เลือด เนื้อ และพลังปราณ ถูกสูบผ่านเส้นใยเข้าสู่ร่างของไป๋ลั่ว

​แผลตามตัวสมานกันด้วยความเร็วที่ตามองเห็น ผิวที่ซีดเซียวกลับมามีเลือดฝาด กล้ามเนื้อที่เคยลีบเล็กขยายตัวขึ้นจนแน่น

พลังสายหนึ่งพุ่งพล่านในจุดตันเถียน

ปัง!

(เลื่อนระดับสู่ขั้น 1 : เปิดชีพจร!)

​ปัง!

(เลื่อนระดับสู่ขั้น 2 : กรุยเส้นเอ็น!)

 ​ร่างหมาป่าในมือกลายเป็นฝุ่นผงร่วงกราว

ไป๋ลั่วโยนซากทิ้งอย่างไม่ไยดี เขาเงยหน้ามองขึ้นไปบนปากเหวที่สูงลิบ รอยยิ้มแสยะกว้างปรากฏบนใบหน้า ท่ามกลางกลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้ง

​"ตระกูลเฉิน..."

 เสียงของเขาเปลี่ยนไป มันทุ้มต่ำและเย็นเยียบราวมัจจุราช

"ล้างคอรอไว้ได้เลย... งานเลี้ยงคืนนี้ ข้าจะไปร่วมสนุกด้วย!"

****ผิดพลาดประการใดเสนอแนะได้นะครับ****