เรื่อง สั้นสั่น.. สั่น

????เมียดุ?

“ไอ้พี่ช้าง!!!”

น้ำเสียงกัมปนาทดังผ่าวงดนตรีเล่นสดกระทบเข้าโสตประสาทของนักศึกษาร่างใหญ่เจ้าของส่วนสูงกว่าหนึ่งร้อยแปดสิบเซนติเมตร จะเป็นใครไปไม่ได้นอกจากผู้ชายตัวขาว เจ้าของใบหน้าหวานใสแต่พลังเสียงสั่นสะเทือนใจคนฟังไปแล้วเจ็ดจุดแปดริกเตอร์

“จ๋า~~”

ตอบเสียงหวานแต่สองมือมันเกร็งกำแก้วแน่น ช้างกลายเป็นจุดรวมสายตาของไทมุงทั้งร้านรวมทั้งเพื่อน ๆ ที่นั่งทำหน้าเหมือนถูกบังคับกินยาขมบรรยากาศกระอั่กกระอ่วนต่างส่งสายตามองหน้ากันเลิ่กลั่ก

แม่ไอ้ช้างมาตามว่ะ

“กลับบ้าน!!!”

“เดี๋ยวนี้เลยจ้า”

ยกแก้วในมือกระดกรวดเดียวแล้วรีบบอกลาเพื่อน ๆ ในวงเหล้าที่นิ่งกริบไปตามกัน

ภาพนักศึกษาหนุ่มรูปร่างสูงใหญ่ใบหน้าหล่อคมสาวเท้าเดินเร็วออกไปหาคนที่ยืนรออยู่ด้านนอก พอเข้าระยะเอื้อมก็โค้งตัวก้มเอาหูไปให้เมียรักหยิกทำโทษกัดฟันทนเจ็บจนน้ำตาเล็ด ดูทารุนจนบางคนทนมองไม่ได้ยกมือปิดหูตัวเองเอาไว้ บรึ๋ย

มันสุดจะหงอเลยเว้ยยย

ช้าง หรือ‘ไอ้ช้างเมียดุ’ฉายาที่ไม่ใช่ได้มาเพราะโชคช่วยแต่เพราะเมียช่วย ทั้งที่หน้าตาก็น่ารักแต่จิตใจมักชอบการใช้ความรุนแรง จู้จี้จุกจิกเป็นที่สุด ตอนไปจีบก็ไม่คิดว่าจะได้ร่างแม่แถมมาด้วยแบบนี้

เรื่องมันเกิดขึ้นตั้งแต่วันนั้น วันรับน้องวันแรก..

‘พีท’ เด็กปีหนึ่งหน้าใสที่ติดสปอร์ตไลค์มาเรียน ตัวขาวสว่างโร่มองเห็นมาแต่ไกล โดดเด่นสะดุดจนหลายคนมองตามคอเคล็ด ช้างคือหนึ่งในนั้น มันถูกใจน้องมาก เห็นแล้วอยากว้ากให้ร้องไห้แต่คณะไม่นิยม ทำได้แค่ชี้แจงกฎระเบียบทั่วไป ส่วนไอ้เด็กพีทน่ะมันตัวจี๊ด ยิ่งห้ามเหมือนยิ่งยุ ขยันสร้างเรื่องมาเกาใจไอ้ช้างไม่หยุด

จนวันหนึ่ง..

“เฮ้ย!”

คนโดนเรียกชะงักสองเท้าที่กำลังก้าวเดิน สะดุ้งจนตัวโยนเมื่อได้ยินเสียงทรงพลังตะโกนมาแต่ไกล ทั้งที่ปกติก็โดนเรียกเกือบทุกวันอยู่แล้ว แต่วันนี้พี่ช้างไม่เหมือนเดิม น้ำเสียงเหมือนคนกำลังโกรธกันมาก ๆ จนพีทใจสั่น

“ใส่กางเกงอะไรของมะ.. น้องครับ”

อยากห้าวหาญ แต่น้องหน้าหวานทำให้เรียกมึงไม่ลง

แล้วเนี่ยดูกางเกง ขายาวก็จริงแต่มันรัดจนก้นปลิ้นเห็นสัดส่วนชัดไปหมด มันไม่ได้ผิดระเบียบหรอก แต่มันขัดใจไอ้พี่ช้าง ไม่ชอบ มันไม่ชอบมาก ๆ ทำไมต้องให้คนอื่นดูด้วยวะ

“มันผิดระเบียบหรอครับ?”

“ไม่ผิด!”

“แล้ว..”

“แต่มันน่าเกลียด ไม่สงสารคนมองเลยหรือไง!”

จ้องตาเขม็งดุจริงจัง แล้วครั้งนี้เหมือนจะได้ผลว่ะ ไอ้เด็กพีทก้มหน้านิ่งเลย ใจไอ้ช้างมันมา สาดคำใจร้ายใส่น้องอีกสองสามประโยคกะเอาให้กลับบ้านไปเผากางเกงตัวนี้ทิ้งเลย พูดไปเรื่อยอย่างคะนองปากจนสังเกตว่าคนตรงหน้านิ่งผิดปกติ ทั้งที่ทุกทีจะเถียงฉอดกลับมาแท้ ๆ

“เฮ้ย..”

“มันน่าเกลียดมากเลยหรอครับ ฮึก”

“คะ..คือ”

“พี่ช้างใจร้าย!”

“เชี่ยแล้วไง..”

เสียงอุทานเบา ๆ จากคนรอบข้างที่มองเหตุการณ์นั้นอยู่

น้องพีทที่โดนพี่ช้างคนโหดดุจนร้องไห้วิ่งหนีไปไกลแล้วแต่คนดุยังยืนนิ่งเป็นหิน ตาค้างเพราะเห็นหน้าใส ๆ นั่นแดงเรื่อ ทั้งสีหน้าและแววตายังติดอยู่ในหัว

“ไอ้ช้าง..”

“..น่ารัก”

“ไอ้เหี้ย”

หลังจากนั้นมันก็เดินตามก้นน้องต้อย ๆ มุ่งมั่นจีบเขาเป็นปีจนได้มาเป็นแฟน แล้วพัฒนาเป็นองค์แม่ในที่สุด

เรื่องราวตอนนั้นมันก็หวานหอมดี ตัดภาพมาที่ตอนนี้

“พี่ช้าง! ตรงนี้มีขน พี่ได้กวาดจริงปะเนี่ย!”

“ขนอะไรกันจ้ะ พี่บวชชีแล้วของน้องหรือเปล่า”

“ไอ้พี่ อย่ามาทะลึ่ง”

“ก็คราวก่อนพี่เอาน้องตรงนี้”

“ไอ้พี่ช้าง!!”

“กวาดแล้วจ้า”

เรื่องราวมันก็ประมาณนี้ นี่แหละชีวิตประจำวันของไอ้ช้างคนโหดเมื่อตอนนั้น

ความจริงมันเป็นการลงโทษที่คราวก่อนไปก๊งกับเพื่อนแล้วจนลืมเวลากลับ ลำบากเมียรักต้องออกไปตามถึงที่ร้าน ประกาศศักดาและย้ำความหงอของไอ้ช้างให้มากขึ้นไปอีก มันก็ไม่ได้อะไรหรอก แต่สุดสัปดาห์หน้ามีงานเลี้ยงวันเกิดของพี่ที่สนิทกัน พอมีเรื่องเลยไม่รู้ว่าจะได้ไปหรือเปล่า

แต่ตอนนี้คุณเขาอารมณ์ดี ดูดิขณะที่ช้างทำงานบ้านงก ๆ เมียดีเด่นนั่งกระดิกเท้ากินขนมดูการ์ตูนสปอนบ็อบที่ชอบยิก ๆ มันทั้งน่าหมั่นไส้และมันเขี้ยวจนอดไม่ไหวเดินเข้าไปกัดแก้มยุ้ย ๆ นั่นคำใหญ่

ผลเหรอ

“อ๊ากกก เจ็บ ๆๆๆ”

จิกผมกระชากจนหนังหัวเกือบหลุดติดมือออกมา

“บอกแล้วว่าให้ดึงผมแค่ตอนพี่เลียให้ อ๊าก พอ ๆ พีทพอ”

“เดี๋ยวจะโดนนะ”

ชี้หน้าดุ อยากจะบอกว่าเมียจ๋ามันไม่ได้หน้ากลัวเลยสักนิด ที่หยุดเนี่ยเพราะเกรงใจทั้งนั้น

เวลาผ่านไปรวดเร็ว วันเสาร์ก็เวียนมาถึงอีกครั้งเรื่องขอไปงานวันเกิดพี่ก็ยังไม่ได้บอกพีท ต่างคนต่างยุ่งพีทเองก็ดูอ่อนลงมากแล้ว ยังไงวันนี้ถ้าพูดดี ๆ ก็คงได้ออกไป

“เสร็จสักที”

ยกมือขึ้นเช็ดเหงื่อที่ขมับมองสภาพคอนโดขนาดสองคนอยู่ที่สะอาดกริบด้วยความภาคภูมิใจ บนราวตากผ้าที่ระเบียงหลังห้องเต็มไปด้วยเสื้อผ้าที่ถูกซักตากเอาไว้ส่งกลิ่นหอมอ่อนของน้ำยาปรับผ้านุ่มฟุ้งไปทั่วห้อง เป็นอันว่างานทุกอย่างเสร็จเรียบร้อย เหลือแต่มื้อเย็นของน้องที่ช้างกะว่าจะออกไปซื้อก๋วยเตี๋ยวที่เจ้าตัวชอบมาติดสินบนเสียหน่อย เผื่ออะไร ๆ จะง่ายขึ้น

“ป้าครับ เอาเหมือนเดิม”

“รอหน่อยไอ้หนุ่ม วันนี้คนเยอะมาก”

“โอเคครับ ไม่รีบ”

ร้านก๋วยเตี๋ยวถัดจากคอนโดไปสองซอยคือร้านโปรดร้านประจำและคนก็เยอะมาก แถมเมนูที่พีทชอบก็เอาใจยากเหลือเกิน สั่งได้โดยที่ไม่โดนทุบก็ดีเท่าไหร่แล้ว ชอบจริง ๆ เส้นเล็กหมูไม่ผัก ไม่กะเทียม ไม่ลูกชิ้น ต้มยำเผ็ดนิดเดียว เปรี้ยวนิดเดียว สั่งเองไม่เคยได้ดั่งใจมีแค่พี่ช้างสั่งให้ สุขใจคุณเขาเหลือเกิน

ตึ๊ง

เมียรัก:พี่ช้าง อยู่ไหนนนน

ช.ช้าง:ร้านก๋วยเตี๋ยวงับ เอาไรเพิ่มมั้ย?

เมียรัก:น้องอยากกินโตเกียวเนยกรอบ

ไม่พอยังอัดเสียงตัวเองพูดเลียนแบบดาวต่อกต่อกมาด้วย ตลกรับประทานจริง ๆ คนนี้

เดินไปบอกป้าร้านก๋วยเตี๋ยวว่าเดี๋ยวกลับมาเอา แล้วตรงไปสั่งโตเกียวให้เมียต่อ วันนี้เป็นวันเสาร์แต่พีทมีงานกลุ่มกับเพื่อนต้องไปทำอะไรไม่รู้เยอะแยะน่าจะกลับดึก เลยอยากเอาใจเขาหน่อย

พอได้ทุกอย่างครบก็กลับเข้าห้อง ทันทีที่ก้าวเข้ามาไลน์จากกรุ๊ฟเพื่อนก็แจ้งเตือนทันที ไม่ใช่เรื่องอะไร แต่ย้ำว่าต้องมางานวันเกิดวันนี้ให้ได้ ยังไม่ทันได้พิมพ์ตอบก็ชิงโทร.เข้ามาก่อนละ ใจร้อนจริงวุ้ย

“เออ”

(เออเชี่ยไรครับ ตกลงยังไงครับมึง?)

“กูยังไม่ได้บอกพีทเลย”

(ไอ้-่า ไหนว่าน้องมันกลับดึกแวะมาก่อนก็ได้ นี่พี่กรเขาถามหามึงแล้วเนี่ย)

ช้างชั่งใจเหลือบตามองนาฬิกากับคิดตามที่เพื่อนพูดไปด้วย งานวันนี้จัดที่บ้านของพี่กรเจ้าของงานกะว่าถ้าเมาก็นอนกันมันที่นั่นเลย อยู่ไม่ไกลจากที่นี่เท่าไหร่ ถ้ารีบไปรีบกลับน่าจะทันก่อนพีทกลับมา

เอาวะ ไปแป๊บเดียวไม่เป็นไร

“เหยดดดดด ไอ้ช้างมาแล้วโว้ย”

ทันทีที่ช้างมาถึงก็ได้รับการต้อนรับอย่างอบอุ่นด้วยเบียร์เย็น ๆ ถึงสองขวด เออ เอากันให้ตาย

“พี่กรหวัดดีพี่ ผมมาแป๊บเดียวนะ เดี๋ยวขอซ่อมกันวันหลัง”

“ยังไง ได้ข่าวว่าเมียดุหรอมึง ไปตามถึงร้านเหล้า”

พอพูดถึงเรื่องนี้เสียงโห่แซวก็ตามาป็นสาย ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าคงดังไปทั้งภาค ไม่สิทั้งคณะเลยมั้งแบบนี้

“นิดหน่อยน่ะพี่ ไอ้พวกนี้มันเว่อร์”

“เว่อร์ก็ดีดิ นี่ยังหลอนหูกับคำว่าไอ้เหี้ยช้างอยู่เลย”

“ไอ้-่า ฮ่า ๆ”

หมดเรื่องจะแซวช้างก็ย้ายไปคุยเรื่องอื่นกันต่อ คุยไปชนแก้วไปเพลินจนลืมดูเวลากระทั่งโทรศัพท์ที่วางอยู่บนโต๊ะกะพริบโชว์รูปถ่ายชูสองนิ้วของเมียรักนั่นแหละ คนมีชนักถึงได้ดีดตัวลุกขึ้นมา ในหัวมีแต่คำว่าฉิบหายเต็มไปหมด

“ลุกแรงเลยมึง อะไรวะ” พี่กรที่นั่งตรงข้ามถาม

“เมียมันโทร.ตามพี่”

“เดี๋ยวขอรับโทรศัพท์แป๊บนึง” กำลังจะเดินออกไปแต่โดนประโยคต่อมาตรึงขาเอาไว้ก่อน

“รับแล้วยังไงวะ รับแล้วก็ต้องกลับ”

“..”

“นาน ๆ มึงออกมาที ไม่ได้ไปทำอะไรเสียหายอยู่กับพวกกูทั้งนั้น”

“..”

“ยอมเขามากจากช้างจะกลายเป็นหมาแล้วมึง”

ช้างขมวดคิ้วคิดตามอารมณ์คนเริ่มกรึ่มกำลังติดลมค่อนข้างเอียนเอียงไปทางที่พี่กรว่า เลยตัดสินใจเก็บเอาโทรศัพท์ใส่กระเป๋ากางเกง ปล่อยให้มันสั่นเตือนอย่างนั้นอยู่สองสามรอบก็หยุดไป

เป็นอันว่าวันนี้ช้างเลือกแล้ว ช้างเลือกที่จะเป็นปฏิปักกับพีทแล้ว

ไม่ได้รู้ตัวเลยสักนิดว่าทำให้ใครเป็นห่วงมากขนาดไหน

แกร่ก

กลิ่นแอลกอร์ฮอผสมกลิ่นบุหรี่ติดตัวคนที่เพิ่งเปิดตูห้องเข้ามาในเวลาตีสาม ร่างสูงใหญ่ของช้างโงนเงนไม่ถือว่าเมามากแต่ก็ทรงตัวไม่ค่อยอยู่ เดินเปะปะคว้านมือหาสวิตไฟบนกำแพง

แป่ก

เพี๊ยะ

ความสว่างมาพร้อมกับความเจ็บชาที่ซีกแก้มซ้าย

“พี่เป็นเหี้ยอะไรวะ!”

ช้างใช้ลิ้นดันกระพุ้งแก้มข้างที่โดนตบ ยกหลังมือขึ้นแตะเบา ๆ ที่มุมปากมาดูมีหยดสีแดงติดมาอย่างที่คิด ความเจ็บขับไล่ความมึนเมาไปเกือบหมด นัยน์ตาคมนิ่งสนิทจ้องมองคนตัวเล็กที่ยังอยู่ในชุดเดิมที่เห็นเมื่อเช้า ใบหน้าน่ารักเต็มไปด้วยความเกรี้ยวกราด

“ทำไมพี่ทำแบบนี้”

“ทำอะไร.. ไปกินเหล้า?”

“บอกดิ โทรศัพท์อะ มันรับสายกันไม่ได้เลยหรือไง!”

“รับให้พีทไปตามพี่กลับมาหรอ”

ช้างยกมือขึ้นเสยผม พยายามระงับอารมณ์ที่กำลังคุกรุ่นไม่แพ้กัน

“บางทีพี่ก็เหนื่อยว่ะ”

“..”

“พีท พี่มีเพื่อน มีสังคม ตั้งแต่คบกับพีทพี่แทบไม่ได้ไปเจอใครเลย แล้วนี่วันเกิดพี่กรแค่ครั้งนี้เองพีท”

“เพราะพีทหรอ?”

แววตาคนถามเจ็บช้ำ มันทั้งตัดพ้อและน้อยใจจนช้างทนมองไม่ได้เบนหน้าหนีไปอีกทาง เพียงเท่านั้นน้ำตาที่พยายามกลั้นเอาไว้ก็ไหลออกมา

พีทยืนเกร็งตัวนิ่ง กัดปากเก็บกลืนก้อนความข่มปร่าลงไป ทั้งหมดมันเป็นเพราะเขาเหรอ

เป็นเพราะเขาจริง ๆ อย่างนั้นเหรอ

“ได้ อึก ก็ได้ งั้นต่อไปนี้พี่อยากทำอะไรพี่ทำเลย จะไปไหนก็ไป อยากทำอะไรก็ทำเลย!”

ปึง!

เสียงประตูห้องนอนปิดใส่หน้าช้างตามมาด้วยเสียงสะอื้นที่ฟังดูก็รู้ว่าเจ้าตัวพยายามแค่ไหนที่จะไม่ร้องไห้ออกมา ส่วนช้างเองที่นอนคืนนี้คงไม่พ้นโซฟารับแขก

ร่างสูงใหญ่ทิ้งตัวลงนอนหันหน้าเข้าหาประตูห้อง เป็นครั้งแรกเลยนะที่ทะเลาะกันรุนแรงแบบนี้

.….