เรื่อง แว่นตาวิเศษ
ผมิ้ขำ ๆ แล้วเิย่องไปล้างมือทำความสะอาด เพราะาิแล้วผมเอง็พวกเีักับไ้หมอนี่ หรือพูดให้ถูก็คือมีอีกหลายคนที่แอบมองโบกี้แล้วช่วยตัวเอง เพียงแต่ไ้เพื่อนคนนี้มันทำเสียงดังเกินไปหน่อย็แค่นั้นแหละ
เรื่องนี้็ไม่แปลกอะไร โบกี้เป็นขวัญใจหนุ่ม ๆ มาตั้งแต่แรก เธอสวยมากขนาดนั้นถ้าใครเห็นแล้วไม่หลงรัก็คงเป็นเรื่องแปลก ผู้ชายทุกคน็อยากได้สาวสวยแบบโบกี้เป็นเมียกันทั้งนั้นแหละ ผมเอง็เป็นคนหนึ่งในนั้น เพียงแต่อย่างที่บอกเอาไว้แหละ ผมเป็นพวกไก่อ่อนไม่กล้าจีบสาวหรอก โดยเฉพาะกับโบกี้ที่สวยสมบูรณ์แบบแถมยังมีแฟนแล้ว
หลังจากช่วยตัวเองเสร็จผม็ไปทานข้าวเที่ยง เรียนตอนบ่าย แล้ว็เตรียมกลับบ้าน แต่ผมมีธุระแวะไปหาอาจารย์ที่ห้องพักบนชั้นหกก่อน ็คุยเรื่องงานวิจัยอะไรแนวนั้น่ะครับ พอคอยจบผม็เิออกมาจากห้องอาจารย์แบบเหนื่อย ๆ เพราะงานวิจัยมีต้องแก้อะไรอีกหลายอย่าง แต่พอออกมาผม็ชะงักหายเหนื่อย โบกี้กำลังยืนอยู่ตรงระเบียงคนเดียว
ผมมองหน้ามองนมของเธอแล้วกลืนน้ำลายลงคอ กว่าจะตั้งสติใช้สมองได้็ผ่านไปหลายวินาที ตอนนี้เธอกำลังยืนโทรศัพท์อยู่คนเดียวตรงระเบียง และดูเหมือนว่าจะกำลังอารมณ์เสียทะเลาะกับแฟนเรื่องผู้หญิงอะไรแนวนั้น
เธอพูดด้วยน้ำเสียงหงุดหงิดทีเดียว ผมเา่าที่เธอมาคุยตรงนี้็คงเพื่อจะหลบคน เพราะแถวนี้ไม่ค่อยมีใครผ่านไปผ่านมาเท่าไหร่ นอกจากพวกอาจารย์ที่มีห้องทำงานตรงนี้
ผมยืนมองนิ่ง ๆ ไปพักใหญ่ โบกี้ถึงค่อยหันมาสังเกตเห็นผม เธอคงกำลังอารมณ์ไม่ดี พอเห็นผมปุ๊บ็สะบัดหน้าหันไปทางอื่นแล้วทะเลาะกับแฟนผ่านโทรศัพท์มือถือต่อ เพียงแต่คุยเสียงเบาลงนิดหน่อย
อยากรู้็อยากรู้ อยากดู็อยากดู แต่ผมรู้ว่าคงไม่เหมาะที่จะยืนฟังโบกี้ทะเลาะกับแฟนแบบนี้ ผมเลยเิอ้อมไปทางบันไดตั้งใจจะลงไปชั้นล่าง แต่ยังไม่ทันได้ก้าวขาลงไป โบกี้็ส่งเสียงเรียกผมเสียก่อน
"หนุ่มเดี๋ยวก่อน"
ผมหันไปมองเห็นเธอกดปิดโทรศัพท์แล้วเิมาหาผม ผมเลยใจเต้นแรงตื่นเต้นจนมือชุ่มเหงื่อ ครั้งนี้นับเป็นครั้งแรกเลยที่ผมได้อยู่ในสถานการณ์สองต่อสองกับโบกี้ ผมเผลอแอบคิดเข้าข้างตัวเองแล้วด้วยซ้ำว่าเธอเรียกผมเพราะเธอคิดอะไรกับผมอยู่บ้าง แต่เปล่าเลยครับมันเป็นแค่ความฝันโง่ ๆ ของผู้ชายไก่อ่อนไร้น้ำยาคนหนึ่ง
"หนุ่มอย่าเอาเรื่องที่ได้ยินไปพูดกับใครนะ เราขอร้อง"
โบกี้เิมาแล้ว็พูดเข้าเรื่องทันที ผมเลยพยักหน้ารับปาก เพราะผมเอง็ไม่ได้คิดจะทำตัวปากสว่างพูดเรื่องคนอื่นอยู่แล้ว แต่ผม็จำได้ทุกคำที่เธอพูดนะ ผมรู้แล้วว่าแฟนเธอแอบไปเป็นกิ๊กกับาคณะนิเทศ พวกหล่อรวยเลือกได้็คงแบบนี้แหละ มีแฟนสวยเหมือนนางฟ้าแบบโบกี้ทั้งคน็ยังจะไปยุ่งกับคนอื่นอีก
"อืม เราไม่ได้ยินอะไรเท่าไหร่หรอก ต่อให้ได้ยินเรา็ไม่บอก"
"ขอบใจนะหนุ่ม เราไป่ะ ... เอ๊ะ มีอะไรติดที่แว่นหรือเปล่า"
โบกี้พูดขอบคุณผมแล้วทำท่าจะจากไป แต่แล้วเธอ็หยุดหันกลับมองผม หรือถ้าพูดให้ถูก็คือเธอกำลังมองที่แว่นผม แล้วเธอ็ยื่นมือมาแตะตรงแถวกรอบแว่น ซึ่งผมเพิ่งนึกออกว่ามันคือปุ่มทำอะไรสักอย่างที่คุณตาโม้ให้ฟังตอนเช้า
ผมได้ยินเสียงดังกริ๊กเบา ๆ แล้วผม็มองเห็นแสงสีฟ้าสว่างวาบจากแว่นตาจนผมต้องรีบกระพริบตา ผมเิถอยหลังไปหนึ่งก้าวเพราะตกใจ แต่หลังจากแสงสีฟ้า็ไม่มีอะไรอีก ผมเลยยืนกระพริบตางง ๆ สงสัยว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่
โบกี้เอง็ยืนมองผมแบบงง ๆ เธอถอยหลังไปหนึ่งก้าวแล้วมองแว่นผมเหมือนประหลาดใจ แล้วเธอ็ถามผม
"แสงอะไรเหรอหนุ่ม มันสว่างมาจากแว่นเธอ"
"แสง แสงอะไรที่ไ จากแว่นเราเหรอ"
"อืม ใช่จากแว่นเธอนั่นแหละหนุ่ม"
ผมพยายามทำเป็นไม่รู้เรื่อง ซึ่งจริง ๆ แล้วผม็ไม่รู้เรื่องอย่างที่แสดง ผมเผลอลืมไปแล้วด้วยว่าคุณตาทำอะไรบางอย่างกับแว่นของผมไว้ แล้วตอนนี้ผม็นึกไปถึงคำพูดที่คุณตาพูดเอาไว้ คุณตาบอกว่าถ้าใส่แว่นจะสามารถออกคำสั่งอะไร็ได้ จะทางคำพูด หรือทางโทรจิต็ได้ ผมเลยหลุบสายตามองนมของโบกี้แล้วคิดเรื่องอกุศลขึ้นมา ผมคิดว่าถ้าเป็นจริง็คงดี ผมจะได้ขอจับนมเธอ
"อยากจับ็จับซิหนุ่ม"
พอผมคิดในใจเสร็จ โบกี้็ขยับเข้ามาใกล้แล้วจับสองมือของผมไปวางบนหน้าอกของเธอหน้าตาเฉย ผมเลยอ้าปากค้างตกใจทำตัวไม่ถูก ตอนนี้สองมือของผมกำลังวางบนเต้านมของนางฟ้าที่ผมฝันว่าอยากจะฟัดมาตั้งแต่ปีหนึ่ง ถึงตอนนี้ผมจะยังไม่กล้าบีบแต่มัน็นิ่มมากจนมือผมสั่นเกร็ง ผมถามเธอซ้ำเพราะงงว่ามันเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่
"โบกี้พูดว่าอะไรนะ"
"็หนุ่มอยากจับนมเราไม่ใช่เหรอ ็จับซิ บีบตามสบายเลย"
โบกี้พูดย้ำให้เราได้ยินเต็มสองหู แถมยังกดฝ่ามือเราเข้าหานมของเธออีกต่างหาก ตอนนี้ผมยังงงอยู่ แต่ผม็ทนต้านทานความนุ่มนิ่มไม่ไหว ผมบีบใหญ่ ๆ ของโบกี้จนเธอตัวกระตุกส่งเสียงครางออกมา โอ้ พระเจ้าช่วยกล้วยทอด นมโบกี้นุ่มนิ่มยิ่งกว่าที่ผมเคยฝันเอาไว้อีก
ผมยืนขยำนมโบกี้ไปเรื่อย ๆ อยู่ตรงระเบียงทางเิ นมเธอใหญ่แล้ว็เด้งจนผม-วยบวมเป่ง ผมบีบแรงขึ้นเรื่อย ๆ โบกี้็ร้องครางดังขึ้น ตัวเธอสั่นสะท้านน้อย ๆ และหน้าของเธอ็เริ่มแดงซ่านขึ้นมา
"โบกี้ ทำไมยอมให้เราจับนม่ะ"
"็เพราะหนุ่มอยากจับน่ะซิถามได้ ... อืม ... เสียวจังหนุ่ม ซี้ด"
"ไม่ใช่ เราหมายถึงทำไมยอมให้เราจับ ็เราไม่ใช่แฟนโบกี้ แล้วทำไมโบกี้ยอม่ะ"
"ทำไม่ะ ็หนุ่มอยากจับ เรา็เลยอยากให้จับ ็แค่นั้นเอง แฟนเรา็ยังไม่เคยจับเลยนะ"
ผมพยายามถามแต่เธอ็ตอบเหมือนไม่ตรงคำถาม หรือว่าบางทีผมอาจจะถามไม่ตรงคำตอบ เอ๊ะ หรือยังไงผมเริ่มชักจะงง แต่ช่างเถอะ ตอนนี้สมองของผมไม่ค่อยทำงานแล้ว เพราะเลือดมันไหลไปหล่อเลี้ยงตรง-วยของผมจนบวมเป่ง ตอนนี้ผมบีบขยำนมเธอแรงขึ้น แล้ว็คิดในใจว่าอยากถอดเสื้อนักศึกษาเธอออก จะได้ขยำนมให้เต็มไม้เต็มมือกว่านี้
พอผมคิดจบโบกี้็มองหน้าผมแวบหนึ่ง แล้วเธอ็ทำสิ่งที่ผมตกใจมากกว่าเดิม เธอเอื้อมมือไปปลดกระดุมเสื้อนักศึกษาออก เริ่มจากเม็ดบนแล้วไล่ลงมาทีละเม็ด จากนั้นเธอ็แบะสาบเสื้อนักศึกษาออกให้ผมเห็นเนื้อสาวขาวเนียนของเธอจนผมตาค้าง นี่แหละที่ผมใฝ่ฝันอยากเห็นมาตลอด
ผมกลืนน้ำลายดังอึกแล้วมองโบกี้จนตาค้าง สิ่งที่เธอทำให้ผมเห็นทำให้ผมได้คิดอะไรบางอย่าง ตอนนี้ผมรู้สึกเรื่องราวแปลกประหลาดไม่ธรรมดานี้น่าจะเกิดมาจากแว่นตาของผมเอง ถึงมันจะแปลกประหลาดขนาดไ แต่ตอนนี้ผม็เชื่อแล้วว่านี่เป็นสิ่งประดิษฐ์ชิ้นแรกของคุณตาที่ใช้งานได้จริง และดูดีมีคุณค่าไม่เหมือนของเก๊ที่คุณตาเคยสร้างมา
ผมมองยกทรงสีดำที่ห่อหุ้มนมอวบ ๆ ของโบกี้จนเป้ากางเกงบวมแล้วบวมอีก ผมอยากขย้ำใจจะขาด แต่ว่าผมยังมีสติยั้งคิดอยู่บ้าง ผมมองไปรอบ ๆ เพราะรู้สึกว่าสถานที่ไม่เหมาะสม หากมีใครมาเห็นเข้าคงไม่ดี แล้วผม็คิดไปถึงเรื่องระยะเวลาสิบสองชั่วโมงที่คุณตาบอกไว้ เพราะนั่นหมายความว่าผมยังมีเวลาพาโบกี้ไปทำอะไร็ตามได้อีกหลายชั่วโมง
ผมมองโบกี้แล้วคิด โบกี้็เหมือนจะรับรู้ความคิดของผม าคณะคนสวยที่ผมใฝ่ฝันรีบติดกระดุมเสื้อนักศึกษาแล้วจัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อยตามที่ผมคิดสั่ง จากนั้นผม็เตรียมที่จะออกคำสั่งอื่นเพื่อสนองความหื่นตัวเอง ผมคิดว่าจะพาโบกี้ไปนอนที่บ้าน
แต่พอได้คิดผม็เกิดความรู้สึกผิด การกระทำของผมในตอนนี้จะว่าไป็คงไม่ได้ต่างอะไรกับพวกหลอกมอมยาผู้หญิงจนไร้สติแล้วพาไปข่มขืน โบกี้ในตอนนี้ดูภายนอกแล้วไม่มีอะไรผิดปกติ แต่ว่าเธอ็เหมือนไม่มีสติเพราะเชื่อฟังผมทุกอย่าง หากผมพาเธอไปทำมิดีมิร้ายเธอ็จะเป็นฝ่ายเสียหาย
ต่อให้เธอจะลืมทุกอย่างหลังจากช่วงเวลาสิบสองชั่วโมง แต่สภาพร่างกายของเธอยังไง็คงมีร่องรอยเหลือไว้ แล้วถ้าเธอรู้ว่ามีคนทำอะไรเธอจะทำยังไง เธอจะโกรธแล้ว็เกลียดผม หรือเธอจะเศร้าจนทำร้ายตัวเองหรือเปล่า
ตอนนี้สมองของผมเหมือนมีพายุหมุนติ้ว มันเป็นการต่อสู้ระหว่างสมองส่วนล่างและสมองส่วนบน สมองส่วนล่างบอกให้ผมทำตามที่ผมอยากทำ แต่สมองส่วนบนนั้นบอกให้ผมอย่าทำเรื่องเลวร้าย ... แล้วผมจะเลือกทางไดี่ะ
นิยายแนะนำ
นิยายแนะนำ
ความคิดเห็น
COMMENT
เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้
เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้ เพื่อสร้างประสบการณ์นำเสนอคอนเทนต์ที่ดีให้กับท่าน รวมถึงเพื่อจัดการข้อมูลส่วนบุคคลเพื่อให้ท่านได้รับประสบการณ์ที่ดีบนบริการของเว็บไซต์เรา หากท่านใช้บริการเว็บไซต์นี้ต่อไปโดยไม่มีการปรับตั้งค่าใดๆ นั่นเป็นการแสดงว่าท่านอนุญาตยินยอมที่จะรับคุกกี้บนเว็บไซต์และนโยบายสิทธิส่วนบุคคลของเรา
0.00
0.00









userA???
???? ??? ? ???? ?? ??