ยอมจำนนฟ้าดิน [เพียงฟ้าภูผา]

ในปีพุทธศักราช ๒๕๐๕

เสียงคลื่นกระทบฝั่งแผ่วเบาเคล้าไปกับสายลมร้อนของเดือนเมษายน หม่อมหลวงเพียงฟ้า หญิงสาววัย ๒๒ ปีในชุดกระโปรงบานลายดอกไม้สีหวาน ยืนอยู่ริมระเบียงบ้านพักตากอากาศหลังงามของตระกูล ดวงตาคู่สวยทอประกายสดใสเต็มไปด้วยความฝัน แสงแดดอุ่นๆ อาบไล้ใบหน้าจิ้มลิ้มราวกับโลกทั้งใบกำลังยิ้มต้อนรับเธอ

เธอเพิ่งเรียนจบมาหมาดๆ และการมาพักผ่อนครั้งนี้สำหรับเธอคือรางวัลแห่งความสำเร็จ คืออิสระเสรีที่จะได้สูดอากาศบริสุทธิ์ก่อนจะก้าวเข้าสู่โลกของผู้ใหญ่

กลางตลาดนาเกลือที่แสนจะคึกคัก ผู้คนขวักไขว่เดินสวนกันไปมา ทั้งแม่ค้าหาบเร่ที่ส่งเสียงเรียกลูกค้าและหนุ่มสาวที่ออกมาเดินเล่นตากอากาศ

ในมือเรียวขาวผ่องของเพียงฟ้า กระชับกล้องฟิล์มตัวเก่าคร่ำครึยี่ห้อไรก้า (Leica) ซึ่งเป็น "ของรักของหวง" ของคุณพ่อที่เธอแอบหยิบติดมือออกมาด้วยความซุกซน หญิงสาวหยุดยืนอยู่ที่ริมสะพานปลา ยกกล้องขึ้นเล็งไปที่ภาพงดงามของดวงอาทิตย์ตกดิน

แต่ทว่า... คิ้วเรียวสวยกลับขมวดมุ่น เธอหมุนวงแหวนหน้าเลนส์ไปทางซ้ายที ขวาที ด้วยท่าทางเก้ๆ กังๆ เดี๋ยวก็ยกขึ้นแนบตา เดี๋ยวก็ลดลงมามองปุ่มกดอย่างงุนงง เหมือนเด็กน้อยที่ได้ของเล่นชิ้นใหม่แต่เล่นไม่เป็น ความเงอะงะของเธอกลายเป็นภาพที่ดูน่าเอ็นดูและขัดเขินในเวลาเดียวกัน

​"คุณหนูครับ... ถ้าจะถ่ายรูปทะเล ต้องระวังย้อนแสงนะครับ"

เสียงทุ้มสุภาพดังขึ้นจากด้านหลัง เพียงฟ้าสะดุ้งเล็กน้อยหันขวับไปพบชายหนุ่มร่างสูงโปร่ง ผิวสีแทนแดดในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวพับแขนอย่างทะมัดทะแมง เขาคือ ภูผา ชายหนุ่มวัย ๒๖ ปี ลูกชายร้านถ่ายรูปในตลาดนาเกลือ ที่บังเอิญผ่านมาเห็นเธอกำลังเงอะงะอยู่กับกล้องฟิล์มตัวเก่า

ภูผาเผลอยืนมองหญิงสาวปริศนาคนนั้นอย่างลืมตัว ไม่ใช่แค่เพราะความงดงามของใบหน้าจิ้มลิ้มที่ต้องแสงตะวัน แต่เป็นเพราะท่าทางเอาจริงเอาจังที่ดู "มือใหม่" สุดๆ ของเธอ ที่ทำให้เขาเผลอยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว

เขาแอบมองเธอพยายามปรับโฟกัสอยู่นานสองนาน จนกระทั่งเห็นว่าเธอกำลังจะกดชัตเตอร์ถ่ายย้อนแสงจ้าทั้งที่ยังไม่ได้ปรับค่าอะไรเลย สัญชาตญาณของช่างภาพทำให้เขาทนดูต่อไปไม่ได้... และหัวใจที่เต้นผิดจังหวะก็สั่งให้เขาพาตัวเองเข้าไปหาเธอ