เรื่อง THE OCCULT PRINCE (เจ้าชายไสยเวท)

จาก๧๸๫๤ู๸ิที่อาบไปด้วยแสงเทวะและคาวเลือดในนครศิลาขาว สิงหราช มุ่งหน้าสู่ทิศอุดรที่ซึ่งเส้นขอบฟ้าถูกกลืนกินด้วยสีขาวโพลนของพายุน้ำแข็งที่ไม่มีวันสงบ "แคว้นเหมันต์นิรันดร์"สถานที่แห่งนี้ไม่ได้ถูกปกครองด้วยกฎหมายหรือกษัตริย์ ทว่าถูกปกครองด้วย "คำสาปเยือกแข็งวิญญาณ" ที่ตกทอดมาตั้งแต่ยุคบรรพกาล อากาศที่นี่เบาบางและเย็นจัดเสียจนแม้แต่ลมหายใจก็อาจกลายเป็นผลึกแก้วทิ่มแทงปอด ความหนาวเหน็บไม่ใช่แค่การทำลายกายเนื้อ แต่มันคือการ "แช่แข็งโชคชะตา" ของผู้ที่ย่างกรายเข้ามาให้หยุดนิ่งอยู่ภายใต้หิมะไปชั่วนิรันดร์

บนเส้นทางภูเขาที่ลาดชันและเต็มไปด้วยซากศพของนักเดินทางที่กลายเป็นประติมากรรมน้ำแข็ง สิงหราชเดินนำหน้าด้วยท่วงท่าที่มั่นคงอย่างน่าอัศจรรย์ ร่างกายท่อนบนที่เปลือยเปล่าของเขากลับไม่มีรอยสั่นสะท้าน อักขระ "ยันต์เกราะเพชรนิลกาฬ" บนแผ่นหลังบัดนี้เรืองแสงสีแดงเข้มเป็นจังหวะ ราวกับเตาหลอมนรกที่คอยเผาผลาญความเย็นยะเยือกให้กลายเป็นเพียงไอหมอกจางๆ รอบตัวเขา ในมือขวา เขาถือ "พระขรรค์สุริยะทมิฬ" ศาสตราเทวะชิ้นแรกที่เพิ่งแย่งชิงมา ใบดาบสีนิลแผ่รังสีความร้อนมหาศาลออกมาตัดแหวกพายุน้ำแข็งจนกลายเป็นทางเดินที่แห้งสนิท

"น... นายท่าน..." บุหลันแดง เอ่ยด้วยเสียงสั่นเครือ ร่างของนางสั่นเทิ้มจนฟันกระทบกัน แม้จะมีวิชาอาคมพิษคุ้มกาย แต่ความหนาวระดับนี้กำลังกัดกร่อนลมปราณของนางอย่างหนัก "ข้างหน้านั่น... คือ 'ทุ่งราบเสียงโหยหวน' ว่ากันว่ามันคือสุสานของกองทัพหมื่นนายที่เคยพยายามจะบุกแคว้นนี้ แต่ถูกแช่แข็งไว้เพียงชั่วพริบตาด้วยอำนาจของ 'คันศรพันปี'..."

สิงหราชหยุดเดิน สายตาคมกริบประดุจเหยี่ยวล่าเหยื่อมองทะลุม่านหิมะออกไป เบื้องหน้าคือลานน้ำแข็งกว้างใหญ่สุดลูกหูลูกตา และสิ่งที่น่าสยดสยองคือร่างของทหารนับหมื่นที่ยืนแข็งทื่อในท่าเตรียมรบ ใบหน้าของพวกเขายังคงแสดงความหวาดกลัวที่ค้างคามานับศตวรรษ ทุกร่างถูกปกคลุมด้วยน้ำแข็งสีครามใสราวกับอัญมณี

"คันศรพันปีงั้นหรือ? ศาสตราที่อ้างว่าสามารถยิงปลิดชีพเทพเจ้าได้จากอีกสรวงสวรรค์..." สิงหราชแค่นหัวเราะเยาะ พลางควงพระขรรค์ในมืออย่างคล่องแคล่ว "ข้าอยากรู้จริงว่ามันจะ 'คม' พอที่จะผ่านผิวหนังของข้าได้หรือไม่ หรือจะเป็นแค่กิ่งไม้ขี้ริ้วที่สลักลวดลายให้น่าเกรงขามเท่านั้น"

วื้ดดดดด!

ทันใดนั้น เสียงแหวกอากาศที่แหลมเล็กจนบาดแก้วหูดังขึ้นจากยอดเขาสูงที่ซ่อนตัวอยู่ในเมฆหิมะ ศรน้ำแข็งสีฟ้าครามยาวกว่าสามศอกพุ่งแหวกพายุลงมาด้วยความเร็วที่เหนือกว่าเสียง! มันไม่ใช่ลูกศรธรรมดา แต่มันคือ "ศรเยือกแข็งสูญสิ้น" ที่ถูกสร้างจากไอเย็นที่รวบรวมมานับพันปี ทันทีที่มันเคลื่อนผ่าน อากาศโดยรอบจะถูกแช่แข็งจนกลายเป็นรอยแยกของมิติ!

สิงหราชไม่แม้แต่จะปรายตามอง เขาเพียงตวัดพระขรรค์สุริยะทมิฬขึ้นรับในองศาที่แม่นยำ

เคร้งงงงง!

ประกายไฟสีทองตัดกับไอเย็นสีน้ำเงินระเบิดออกอย่างรุนแรง ลูกศรน้ำแข็งแตกกระจายเป็นเศษเล็กเศษน้อย ทว่าความเย็นที่หลงเหลือกลับพยายามจะเกาะกุมใบดาบของสิงหราช สิงหราชหรี่ตาลง พลางสะบัดดาบเพียงครั้งเดียว พลังความร้อนจากยันต์อเวจีก็สลายไอเย็นนั้นจนสิ้นซาก

"ซ่อนหัวอยู่ในรูเหมือนหนูขี้ขลาด แล้วลอบกัดด้วยกิ่งไม้เหลานั่นน่ะหรือคือวิถีของ 'ผู้พิทักษ์แดนเหนือ'?" สิงหราชตะโกนก้อง เสียงของเขาผ่าทะลุเสียงพายุไปจนถึงยอดเขา "ถ้าอยากจะฆ่าข้า... ก็จงงัดไม้ตายที่มันดีกว่านี้ออกมา ไม่อย่างนั้นข้าจะเปลี่ยนหุบเขานี้ให้กลายเป็นป่าช้าที่ร้อนแรงที่สุดที่พวกเจ้าเคยเจอ!"

จากยอดเขา ปรากฏร่างของสตรีในชุดเกราะเกล็ดปลาสีเงินปลิวไสวไปตามลม นางยืนตระหง่านอยู่บนก้อนน้ำแข็งยักษ์ ในมือถือคันศรขนาดมหึมาที่ทำจากกระดูกมังกรหิมะสลักยันต์สีทองโบราณ นางคือ

 "เจ้าหญิงน้ำแข็ง หิมะโปรย" (Princess Snowfall) ทายาทคนสุดท้ายของสายเลือดผู้พิทักษ์ศาสตราเทวะชิ้นที่สอง

"คนโอหัง..." เสียงของนางเย็นเยียบดุจน้ำแข็งขั้วโลก "ที่นี่คือดินแดนที่แม้แต่พระเจ้ายังต้องเกรงใจความหนาวเย็น เจ้าเป็นเพียงอสูรจากนรกที่บังอาจมาชิงของศักดิ์สิทธิ์ จงกลายเป็นน้ำแข็งประดับทุ่งราบแห่งนี้เสียเถิด!"

หิมะโปรยง้างคันศรพันปีขึ้นจนสุด แสงสีน้ำเงินเจิดจ้าถูกรวบรวมไว้ที่ปลายนิ้ว ทันใดนั้น ลูกศรนับพันดอกปรากฏขึ้นกลางอากาศรอบตัวนาง "มหาเวทย์พิรุณเหมันต์: หมื่นศรปักวิญญาณ!"

ลูกศรน้ำแข็งนับหมื่นพุ่งลงมาดุจ-่าฝน ทุกดอกเล็งเป้าไปที่จุดตายของสิงหราชพร้อมกัน แรงกดดันจากอาคมทำให้อากาศโดยรอบหนาแน่นจนแทบจะขยับตัวไม่ได้

"บุหลันแดง ถอยไป!" สิงหราชสั่งเสียงเข้ม

เขาย่อตัวลงเล็กน้อย รวบรวมพลังไสยดำไปที่เท้าก่อนจะกระทืบพื้นอย่างรุนแรง "มหาเวทย์ธรณีพิโรธ: เสาอัคคีอเวจี!"

พื้นน้ำแข็งเบื้องล่างสิงหราชแตกออกเป็นเสี่ยงๆ เปลวไฟสีดำนิลที่ร้อนแรงยิ่งกว่าลาวาพุ่งพรวดขึ้นมาห่อหุ้มตัวเขาไว้กลายเป็นเสาเพชรเพลิงขนาดยักษ์ ลูกศรน้ำแข็งนับหมื่นที่พุ่งเข้ามาเมื่อสัมผัสกับเพลิงอเวจีก็ระเหยกลายเป็นไอพริบตา สิงหราชทะยานตัวขึ้นจากใจกลางกองเพลิง พุ่งตรงสู่ยอดเขาดุจดาวตกสีดำ!

"อะไรกัน!" หิมะโปรยตกใจสุดขีด นางไม่เคยเห็นใครที่สามารถทำลายมหาเวทย์ของนางได้ง่ายดายเพียงนี้ นางรีบง้างศรดอกสำคัญที่สุด "ศรสังหารเทพ: ศูนย์สมบูรณ์!" ลูกศรดอกนี้จะทำให้อุณหภูมิรอบเป้าหมายลดลงจนถึงจุดที่โมเลกุลทุกอย่างหยุดการเคลื่อนไหว!

ทว่า ก่อนที่นางจะทันได้ปล่อยศร สิงหราชก็โผล่ขึ้นมาตรงหน้านางในระยะประชิด! แววตาสีแดงชาดของเขาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของนาง รอยยิ้มอหังการที่ดูถูกทุกสรรพสิ่งปรากฏขึ้น

"ของเล่นชิ้นนี้... ข้าขอนะ"

สิงหราชไม่ได้ใช้ดาบ แต่เขาใช้มือซ้ายคว้าเข้าที่คันศรพันปีในขณะที่มันยังง้างอยู่! พลังความเย็นสุดขั้วจากศาสตราพยายามจะแช่แข็งแขนของเขา ทว่าอักขระยันต์เกราะเพชรนิลกาฬบนแขนของสิงหราชกลับเปล่งแสงสีเลือดและ "ดูดซับ" ความเย็นนั้นเข้าไปกลายเป็นพลังงานของตนเอง

"แคร่ก!" เสียงกระดูกมือของหิมะโปรยลั่นเมื่อสิงหราชออกแรงบีบ

"เจ้า... เจ้ามันปีศาจ!" หิมะโปรยกัดฟันกรอดด้วยความเจ็บปวด

"ข้าคือ 'เจ้าชาย' ของพวกเจ้าต่างหาก" สิงหราชกระซิบข้างหูพลางใช้มือขวาที่ถือพระขรรค์สุริยะทมิฬจ่อที่ลำคอระหงของนาง "ถ้าอยากจะมีชีวิตอยู่เพื่อดูข้าทำลายโลกใบนี้... ก็จงส่ง 'คันศรพันปี' มาให้ข้าซะดีๆ ไม่อย่างนั้น ข้าจะแช่แข็งวิญญาณของเจ้าแล้วโยนลงไปในลาวานรกให้เจ้าทรมานไปชั่วนิรันดร์!"