เรื่อง หมื่นโอสถสยบฟ้า มหามรรคาไร้เทียมทาน

        ทั่วทั้งบริเวณตกอยู่ในความตกตะลึง!

        โรงเตี๊ยมหลังเล็กๆ แห่งนั้นกลับกลายเป็นเขตแดนแห่งความตายไปเสียแล้ว แม้จะถูกโอบล้อมไว้หลายชั้น แต่กลับไม่มีใครกล้าย่างกรายเข้าไปแตะต้องเฉินเสวียนได้เลย

        "สั่งการลงไป ให้ยิงธนู! ระดมยิงพวกมันให้ตายให้หมด!"

        "แต่ท่านขอรับ ตอนนี้ยอดฝีมือของหอเทพยุทธ์ยังอยู่ข้างในนะขอรับ" หัวหน้าหน่วยธนูเอ่ยขึ้นด้วยความลำบากใจ

        ในเมื่อยอดฝีมือจากหอเทพยุทธ์ยังอยู่ในนั้น หากระดมยิงเข้าไปตอนนี้ ย่อมต้องโดนคนของหอเทพยุทธ์เข้าอย่างแน่นอน

        "เลิกพูดจาไร้สาระ สั่งให้ยิงก็ยิงไปสิ! หรือว่าแกจะเป็นพวกเดียวกับไอ้เฉินเสวียนนั่น!"

        สวี่เซี่ยวคำรามลั่น ในเมื่อเฉินเสวียนสามารถสังหารผู้ฝึกยุทธ์ระดับปฐพีได้ แม้แต่ยอดฝีมืออย่างหยางเถี่ยสือยังต้านทานการโจมตีไม่ได้ เห็นทีคงต้องเรียกตัวเจ้าหอเทพยุทธ์มาให้ได้เสียแล้ว

        ยอดฝีมือที่เหลืออยู่ก็ต้องออกโรงให้หมด

        การต่อสู้ภายในโรงเตี๊ยมยังไม่มีทีท่าว่าจะสงบลง

        หัวหน้าหน่วยธนูเมื่อได้ยินคำสั่งของสวี่เซี่ยวก็ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะกัดฟันสั่งการ

        "หน่วยธนู เตรียมพร้อม!"

        แกรก——

        เสียงง้างสายธนูพร้อมกันดังระงม

        "ยิง!"

        สิ้นเสียงสั่งการ ลูกธนูจำนวนนับไม่ถ้วนพุ่งทะยานเข้าสู่โรงเตี๊ยมราวกับ-่าฝน ประตูและหน้าต่างถูกยิงจนพรุนไปหมด โรงเตี๊ยมที่เคยมีเสียงปะทะกลับเงียบลงในทันที ดูเหมือนผู้คนข้างในจะหยุดการเคลื่อนไหวไปแล้ว

        หลังจากระดมยิงไปหนึ่งรอบ สวี่เซี่ยวก็ยกมือเป็นสัญญาณให้หยุด

        "เจ้าเข้าไปดูซิ" เขาชี้นิ้วสั่งทหารนายหนึ่ง ทหารคนนั้นสะดุ้งสุดตัว แต่ด้วยอาญาสิทธิ์ทหารจึงต้องจำใจก้าวเท้าไปข้างหน้าอย่างระมัดระวัง ทว่ายังไม่ทันจะเข้าใกล้ ร่างหนึ่งก็ถูกโยนออกมาดังโครม

        ทหารนายนั้นตกใจจนรีบถอยกรูด

        "นี่มัน..."

        เมื่อสวี่เซี่ยวเห็นเข้าก็หน้าเปลี่ยนสี เพราะร่างที่ถูกยิงจนพรุนเหมือนเม่นนี้ คือหนึ่งในยอดฝีมือของหอเทพยุทธ์!

        เมื่อเห็นภาพนี้ หัวหน้าหน่วยธนูก็หน้าเสีย หากทางหอเทพยุทธ์เอาเรื่องขึ้นมา เขาคงยากจะพ้นผิด

        เขามองไปยังสวี่เซี่ยวด้วยความลำบากใจ

        ขณะที่หัวหน้าหน่วยธนูเตรียมจะกล่าวบางอย่าง สวี่เซี่ยวก็รีบยึดตัวตรงทันที เมื่อเห็นกองทัพขนาดใหญ่ควบม้าพุ่งตรงมาแต่ไกล

        "สวี่เซี่ยว ไอ้คนสารเลว! กล้าดีอย่างไรถึงบังคับบัญชาทหารโดยพลการ คิดจะก่อกบฏหรือไง!" เย่หลงเซวียนคำรามลั่น สวี่เซี่ยวที่ได้ยินเสียงตวาดนั้นถึงกับตกใจจนเกือบตกจากหลังม้า

        "แย่แล้ว ทำไงดี... ทำไมถูกจับได้เร็วขนาดนี้"

        เดิมทีเขาใช้แผนล่อเสือออกจากถ้ำ แม้ทหารสามพันนายที่นำมาจะเป็นทหารส่วนตัวของเขา แต่เย่หลงเซวียนคือแม่ทัพกุมอำนาจทางทหาร และที่สำคัญที่สุด เย่หลงเซวียนคือคนของตระกูลเย่!

        "หืม!? ถึงกับฆ่ายอดฝีมือหอเทพยุทธ์ สวี่เซี่ยว ข้าว่าชีวิตเจ้าจบสิ้นแล้ว!"

        กองทัพห้าพันนายรุกคืบเข้ามาล้อมพวกของสวี่เซี่ยวไว้ทั้งหมด

        เฉินเสวียนซึ่งนั่งอยู่ภายในโรงเตี๊ยมได้ยินความเคลื่อนไหวภายนอกก็อดแปลกใจไม่ได้ คนที่มาใหม่นี่เป็นใครกันนะ ดูท่าทางจะไม่ธรรมดา แถมยังนำทัพมาด้วย ดูเหมือนจะมาช่วยเขา

        เย่หลงเซวียนกำลังสั่งคนให้ปลดอำนาจทหารของสวี่เซี่ยวและควบคุมตัวทหารเหล่านั้นไว้ ขณะที่ร่างหนึ่งข้างกายเย่หลงเซวียนรีบพุ่งเข้าไปในโรงเตี๊ยมอย่างรวดเร็ว

        "ระวังหน่อย หั่วหั่ว!"

        เย่หลงเซวียนขมวดคิ้ว คนที่อยู่ในโรงเตี๊ยมนั่นคือฆาตกร แม้ในสถานการณ์เช่นนี้จะยังเลือกข้างไม่ได้ชัดเจน แต่การที่เย่หั่วหั่ววู่วามพุ่งเข้าไปย่อมอาจเกิดอันตรายได้

        ทว่ายังไม่ทันสิ้นเสียง เย่หั่วหั่วก็ก้าวเข้าไปในโรงเตี๊ยมเสียแล้ว

        ซากศพเกลื่อนกลาดไปทั่ว!

        กลิ่นคาวเลือดอบอวลไปหมด

        แม้แต่เย่หั่วหั่วเองก็ไม่เคยเห็นภาพที่สยดสยองขนาดนี้มาก่อน

        "นี่มัน..."

        ม้าดำสิบกว่าตัวล้มลงกลางห้องโถง อีกทั้งยอดฝีมือหอเทพยุทธ์ยังถูกยิงจนเป็นเม่น

        เฉินเสวียนขยับม้านั่งที่มีลูกธนูปักพรุนตัวหนึ่งมานั่ง

        "เจ้ามาทำไม?"

        เมื่อเห็นเย่หั่วหั่วเดินเข้ามา เฉินเสวียนก็รู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย

        "ข้าเห็นสวี่เซี่ยวนำคนมาก็รู้ว่าท่าไม่ดี เลยรีบไปตามท่านอามาช่วย พวกเจ้าไม่เป็นไรใช่ไหม"

        พูดพลางเย่หั่วหั่วก็มองไปรอบๆ เพื่อตามหาหวังเชียนอวี่

        "ไม่เป็นไร" เฉินเสวียนตอบ

        แค่คนไม่กี่สิบคนก็คิดจะเอาชีวิตเขา ในเมื่อเขานั่งปักหลักอยู่ที่นี่ คนข้างนอกก็อย่าหวังว่าจะก้าวเข้ามาได้แม้แต่ก้าวเดียว

        ชาติก่อนเฉินเสวียนหยิ่งผยองเหลือคณา มาถึงโลกนี้เขาก็ยังคงเป็นเช่นเดิม คำว่าอ่อนข้อนั้นเฉินเสวียนไม่รู้จัก ใครก็ตามที่กล้ามาหาเรื่อง เขาจะสวนกลับด้วยกำปั้นที่แข็งแกร่งที่สุด ให้มันได้รู้ซึ้งว่าความเจ็บปวดคืออะไร

        สมญานามเทพสังหารคลั่ง ไม่ใช่ได้มาเพราะโชคช่วย

        "ไม่ต้องกังวลนะ ท่านอาข้าออกโรงเอง รับรองไม่เป็นไร ท่านอาเป็นแม่ทัพกองกำลังรักษาเมืองเป่ยสุ่ย"

        เย่หั่วหั่วกล่าว แต่รังสีสังหารในห้องนี้มันรุนแรงเหลือเกิน แม้แต่ตัวนางเองก็ยังไม่เคยพบเจอมาก่อน

        ฝ่ายเย่หลงเซวียนที่อยู่ด้านนอกกลับยิ่งตกใจกว่า

        เพราะหนึ่งในศพที่นอนตายอยู่บนพื้นคือหยางเถี่ยสือ ผู้ที่มีตบะเท่ากับเขา

        ระดับปฐพีขั้นหนึ่ง

        ลำพังคนของสวี่เซี่ยวไม่มีทางทำร้ายผู้ฝึกยุทธ์ระดับปฐพีได้แน่นอน คำอธิบายเดียวที่เป็นไปได้คือ หยางเถี่ยสือถูกสังหารไปก่อนที่จะถูกธนูยิงแล้ว

        และถูกโยนออกมาเพื่อใช้เป็นโล่มนุษย์เท่านั้น

        สวี่เซี่ยวถูกทหารสองนายควบคุมตัวไว้ ในตอนนั้นเอง คำพูดของลู่เจี้ยนฉวินเมื่อคืนก็ผุดขึ้นมาในหัว... หากฆ่าเย่หลงเซวียนได้ เขาจะได้เป็นแม่ทัพแทน

        ต้องฆ่ามัน!

        มิเช่นนั้น เย่หลงเซวียนไม่มีทางปล่อยเขาไว้แน่

        เมื่อคิดได้ดังนั้น สายตาของสวี่เซี่ยวก็พลันเหี้ยมเกรียมขึ้นมา ทว่าในระยะสั้นๆ เช่นนี้ การจะสังหารยอดฝีมือระดับปฐพีไม่ใช่เรื่องง่าย

        แต่หากไม่ลงมือตอนนี้ ทุกอย่างคงสายเกินไป

        สวี่เซี่ยวแอบหยิบมีดสั้นอาบยาพิษออกมาอย่างเงียบเชียบ

        พอเข้าใกล้เย่หลงเซวียน เขาก็พุ่งตัวเข้าใส่อย่างรวดเร็ว!

        "เย่หลงเซวียน ตายซะเถอะ!"

        สวี่เซี่ยวลอบโจมตีหมายจะปาดคอเย่หลงเซวียนโดยตรง เย่หลงเซวียนที่กำลังตรวจดูบาดแผลของหยางเถี่ยสือสัมผัสได้ถึงรังสีสังหาร ผสานกับเสียงตะโกนของสวี่เซี่ยวเขาก็เข้าใจทันที

        แต่เย่หลงเซวียนไม่ได้ลนลาน เขาชักกระบี่ที่เอวออกมาอย่างรวดเร็ว

        ฉัวะ...

        แขนข้างหนึ่งของสวี่เซี่ยวถูกฟันจนขาดกระเด็น!

        ทว่าในจังหวะที่มีดสั้นพุ่งสวนมา พิษร้ายที่อาบอยู่บนใบมีดกลับสาดกระเซ็นออกมาหยดหนึ่ง และพุ่งเข้าใส่ดวงตาของเย่หลงเซวียนพอดี

        ฉี่...

        ทันใดนั้น ดวงตาของเย่หลงเซวียนก็ร้อนรุ่มราวกับถูกไฟเผา

        "อ๊าก!"

        พลังระดับปฐพีของเย่หลงเซวียนพยายามกดทับพิษในดวงตาไว้ทันที

        "ฮ่าๆๆ เย่หลงเซวียน ไปลงนรกซะ!"

        สวี่เซี่ยวแย่งอาวุธจากทหารข้างกาย แล้วฟาดฟันลงบนศีรษะของเย่หลงเซวียน แม้จะเสียแขนไปข้างหนึ่ง แต่เพื่อเอาชีวิตรอด สวี่เซี่ยวก็ทุ่มสุดตัวแล้วในตอนนี้

        "ท่านแม่ทัพ!"

        "ท่านแม่ทัพ!"

        ผู้คนรอบข้างต่างร้องตะโกนด้วยความตกใจ แต่ก็ไม่ทันการณ์แล้ว ดาบของสวี่เซี่ยวกำลังจะสับลงมา

        ในจังหวะนั้นเอง พลังสายหนึ่งพุ่งวาบมาจากด้านข้าง

        โผละ...

        ศีรษะของสวี่เซี่ยวถูกเจาะเป็นรูโหว่ ร่างทั้งร่างล้มตึงลงกับพื้น

        ดาบในมือร่วงหล่นดังเคร้ง

        "ท่านอา!" เย่หั่วหั่วรีบร้องเรียก

        เฉินเสวียนเก็บปราณเร้นลับแล้วเดินมาหยุดข้างกายเย่หลงเซวียน

        "อย่าเข้ามาใกล้ข้า ในตัวข้ามีพิษร้ายแรง!"

        เย่หลงเซวียนที่ตาบอดไปข้างหนึ่งนอนอยู่บนพื้นและคำรามเตือน พิษนี้ลามเร็วมาก หากใครเข้ามาใกล้อาจจะติดพิษไปด้วย

        "อ๊ะ... ทำอย่างไรดี..."

        เย่หั่วหั่วทำอะไรไม่ถูก ในตอนนั้นเอง เฉินเสวียนก็ก้าวเข้าไปกดตัวเย่หลงเซวียนไว้

        "มีข้าอยู่ตรงนี้ ต่อให้ตายไปแล้ว ข้าก็ยังช่วยให้ฟื้นได้"