เรื่อง ตกหลุมรักนายหน้าหวาน
ี่าัทั้ง4ารวมตัวัี่โรงอาหาร
"นี่อ้าปาก"พุฒิชัยเ่ยื่นขนมไปี่ปากาวิน
"หะ"เขาทำหน้างง"
"เเฟเด็กป้อนกินซะดิ"ปรมะเ่เเ
"ล้อคนอื่นอยู่ไ้"อรรถพรปั้นข้าวเหนียวยัดใส่ปากเขา"
"สมควรให้มันกินข้าวเหนียวเปล่าน้องั"ทั้ง4เเัไปาจนกระทั้งมีใครบางคนใช้มือปิดตาาวิน
"ทายสิใครเ่"นับดาวเ่ทั้ง3คน ปรมะเ่า
"เอ้าดาวาโผล่นี่ไ้งัย"าวินดึงมือเธอทันี
"ทำไรนี่"าวินทำตาเขียวปัดเธอ่างไม่พอใจ
"หวัดดีะปิง"
"เออ ไ้เเถวนั้นหละ"
"วินูสิปิงพูดกับดาวไม่เพราะ"นับดาวเ่โอบคอเขาพุฒิชัยหญิงสาวเเล้วาวินี่มีสีหน้าค่อนข้างเครียด
"ดาว ัรู้สึก่าเธอเิกับไ้วินาเป็นาิเเล้วะกลับาเื่"ปรมะพูดตรงๆชักสีหน้านับดาวค้อน...ไ้ปิงปากหาึ้เยะเะเเต่ไม่สนหรอก...นับดาวคิดเเล้วใช้คางเกยบ่าาวิน
"พอเหะต้องการะไรจากัวะทำไรของเธอ"
"ดาวขอโทษกลับาดีัะ"
"น่าะรู้ะ่าไม่ไ้เธอทำัเเสบากเจ็บะเว้ยี่เจอเรื่องเเบบนี้ดีเกินไปเหรอใช้ไรคิดวะ"าวินเ่้หญิงสาวพุฒิชัยสังเกตุการณ์ส่วนอรรถพรนั่งฟัง่างเงียบกริบไม่ไ้ความเห็น
"ไ้วินมันไม่ใช่ควายะดาวเิทำเถะไ้วินมันไม่หวนหรอก"ปรมะย้ำ่างมั่นใจ
"่ายุ่งไ้ั้ปิงปล่อยให้วินพูดเอง"
"ะ่าเสือกเฮ้อ...งั้นึตัดสินใจเหะวิน"ปรมะเ่หันหน้าาทางอรรถพรเหล่ค้อนหญิงสาวอรรถพรจึงกระซิบพูด
"เเรงเวอร์"
"สุดเเระ"เขาเ่อ้าปากหมูี่มืออรรถพรคนตัวเล็กหมูเเล้วยื่นป้อนเขาปรมะกินไปมวยตรงหน้า....ไม่รู้ะหันากับยัยนี่กูเิึไม่มีไรากเกลียดส่วนตัวเหวะ...เขาคิดนั่งฟังการสนทนา
"ตอบตรงๆเะัไปเเล้ว่าไม่"
"วินะไม่ลองคิดูใหม่เหรอเรายังรักวินอยู่ะวิน"เธอเ่ยังตื้อไม่เิ
"เเต่ัไม่ไ้รักเธอเข้าใจมะไม่มีวันกลับไป"าวินเ่่างชัดเจนเเตู่เหมือนเธอะไม่ยอมง่ายๆ
"ืวินมีคนอื่นเปฏิเสธดาวใช่มะ"เธอคาดคั้นเขย่าเเขนเขา"
"ให้ตายนี่มันละครหลังข่าวืเปล่าวะ"ปรมะนั่งิ่ไม่ไ้เยื่นปากเข้าไปผสมโรง
"พี่ปิง"ออรถพรเ่ขมวดคิ้วเชิญปรามเขาปรมะจึงหยุดทำหน้าเซ็ง
"ะมีืไม่มีั็ยังืัเหมือนเดิม เเล้วเิซะี"าวินเ่ลุกึ้เเล้วเหลือบพุฒิชัยส่วนนับดาวนั้นเธอไม่ยอมยังตื้อชายหนุ่มาวินบ้างหละซบบ้างหละบีบน้ำตาาวินยืนิ่เขาเเพ้น้ำตาผู้หญิงเขาเหมือนะเริ่มสงสารเธอปรมะเหตุการณ์ถอนหายใจะพูดเเต่ถูกอรรถพรใช้มือปิดปากคนตัวเล็กสังเกตุพุฒิชัยอยู่...ารู้เเกะทำ่างงัยะพุฒิ....
"พี่นับดาวครับพอเถะครับ"
"ยุ่งผู้ใหญ่ะคุยั"
"ผม่าพี่วินเค้าไม่กับพี่ิๆะครับพีู่ไม่เหรอ"พุฒิชัยี่ิ่ฟังอยู่นานเริ่มพูดา
"เสือกิเป็นเเค่รุ่นน้องเิยุ่งเรื่องของคนอื่น"นับดาวาเต็มเธอเเรงเเละตอกกลับคนตัวเล็ก
"หยุดเดาวพอเหะ"าวินเ่ดันเธไกลตัวเเต่ยิ่งหนีเธอยิ่งสุดท้ายพุฒิชัยลุกึ้เเล้วเดินไปเเทรกกลางระห่างคนทั้งู่พร้อมพูด่า
"ี่พี่อยู่หะเเฟผม ผมไ้คนเดียวมะ"พุฒิชัยเ่เเล้วเอวาวินปรมะกับอรรถพรถึงกับอึ้งไปลุกึ้ยืนคนถูกเหลือบ่างไม่เชื่อสายตาตัวเองเเต่็มียิ้ม่างเปิดเผยหน้าหญิงสาวนับดาวยืนิ่ไป
"ไม่ใช่วินผู้หญิงไม่ิใช่มะวิน"
"ิเราน้องมันอยู่พอดีพึ่งค้นพบตัวตนะ่าู้า"าวินเ่าโอบบ่าคนตัวเล็ก
"เอ้าคดีพลิก"ปรมะเ่านับดาวกราดชักสีหน้า
"วินโกหกวินเเต่งเรื่องึ้เื่ไม่ให้ดาวตื้อใช่มะ"นับดาวยังไม่ยอมเเละในทันใดนั้นพุฒิชัย็จับเเก้มเขาประกบจูบทันีทั้งโรงอาหารถึงกับอุทานา....ว้าวจิ้น....าวินจูบตอบกลับไปสุดท้ายเขา็ถอนจูบี่หนักหน่วงเเต่ละมุนากพร้อมสบสายตาพุฒิชัย้เเววตาี่บ่งถึงะไรากายในใจพุฒิชัยละสายตาจากาวินเเล้วพูดกับนับดาว
"ชัดั้ครับะูอีกมะ ะๆเเถม"พุฒิชัยไม่พูดเปล่าหอมเเก้มาวินฟอดใหญ่ปรมะอมยิ้มเขาสะใจเเละรู้สึกเขินเเทนากกระซิบอรรถพร
"ามีเเบบนี้ะ"
"ฝันเหรอ"
"นิดนึงไ้มะ"ปรมะกระซิบหยอก
"ฝันต่อไปะพี่ปิง"คนตัวเล็กเ่อาการเขินให้เห็นาึ้ไปอีก
"น่าัเกลียดุเี่สุดู้ากับู้า อี๋...."นับดาวเ่เบ้หน้าทำท่าัเกลียดก่อนะเดินเลี่ยงไปทันีไม่หันกลับาชายหนุ่มคนในโรงอาหาราวินกับพุฒิชัย้สายตาีู่จิ้นเเละฟินเเถมมีบางคนยังยกนิ้วโป้งให้้ปรมะเื่น
"เเหมู่จิ้น ุ้ไม่ใชู่่ิ"
"่าาเเไปรวมเเถวไ้เเล้ว"าวินเดินาดึงปรมะชิ้งหนีทันี
"เดินน่าตั้งไปเะ"
"เเไม่น่าเชื่อิ่ๆเเบบ ั ะเเเราเป็น้"
"ไม่ต้องเมีไรปิดเราั้พุฒิ"อรรถพรเ่ถามขณะเดินคุยั
"เรา่าเราเออออออ"
"พูดาเรารอฟังอยู่"อรรถพรูตั้งใจฟังาก
"เรา่าเรา....พี่วินะ"
"ิะ่างงี้ต้องโทร"
"ห้ามใครไ้มะเี๋เราพี่วินเอง"
"เเหม เองเไปัิๆไหนะ"
"นานเเระ่าเเต่เปิดใจซะระวังะมีใคราเเทรกกลาง"พุฒิชัยเ่เดินคออรรถพรคนตัวเล็กิ่ไปกับคำพูดเมื่อครู่ฉุกคิดก่อนะไล่ความหวั่นๆในใจจากหัว
ระห่างทำกิจกรรมในโรงเรียนเสร็จ
ตึกวิศวะ
"ไ้วิน"
"ะไร"
"ึเป็นเเฟกับไ้พุฒิไหนวะ"
"เป็นเมื่อกี้"
"เอ้า่าะ่าพูดเล่นัหะ"
"เเต่กูไม่เล่นะเปิดาเองกู็ะสานต่อ"
"เจ้าเล่ห์ปรมะเ่ยิ้มๆ
"ไม่ไ้เจ้าเล่ห์ะเเค่ไม่าใหุ้ไปหะ ึเอง็้ะเว้ย"
"รายนั้นคงยากากูตัวล้อฟรียังไม่ไ้ผลเนี้ทำไ้เเค่รอ"
"่าเครียดดิกู่านี้ไม่ใช่เเฟ็เหมือนเเฟปะ่าคิดากเี๋เเก่ไ ไปเรียนัเื่น"ทั้งู่คอัึ้ตึกไป ปัทายืนเเปรมะอยู่ไกลๆเธอูปลื้มปรมะาก....น่ารักจังนี่หละเนื้อู่ี่เราคิดยังดีี่มีตัวช่วย...ปัทายิ้มูเธอสบายใจสุดๆ
เย็นวันนั้นปรมะไปรออรรถพรี่ตึกส่วนพุฒิชัยกับาวินนั้นเเยกาี่ลานจอดรถวิศวะ
"กลับ้่างั้น"
"รู้ยังถาม"
"พี่วิน/พุฒิ"ทั้งู่เ่พร้อมั
"มีไรพูดก่อนสิึ"
"พี่วินพูดก่อน"
"ึนั่นหละ"ทั้งู่โยนัไปาจนนึกขำตัวเองพาัหัวเราะ
"พูดก่อน็ไ้"าวินเ่
"็พูดสิผมรอฟังพี่อยู่ะ"
"เป็นเเฟัิๆไ้มะ"
"หะ"พุฒิชัยเิคิ้วหน้าเขา
"ิจังะนี่เป็นเเฟัิๆไ้ั้"าวินเ่จับมือคนตัวเล็กไ้เเววตาเเละสายตาบ่งถึงความิจังสุดๆพุฒิชัยก้มหน้าลงรู้สึกเขินไม่กล้าสบตาเเต่พูดาเบาๆ
"็ดิ ไ่เ็ต้อง้ะไรานั้นเ"
"เขิน่างั้น"าวินเเเเล้วดึงพุฒิชัยไ้
""พี่วินเี๋ใคราเห็น"
"ไม่ต้องกลัวเเล้วเมื่อเช้าเปิดตัวทั้งโรงอาหารเเล้วกลัวไร"
"็ไม่ไ้กลัว"
"ิะ"าวินเ่ก้มฟน้าถามคนตัวเล็กเอียงหน้าหนีาวินลุกหนักก้มลงาอีกจนคนตัวเล็กเลี่ยงไปไหนไม่ไ้สุดท้ายทั้งู่็เเลกจูบัอีกครั้งครั้งนี้นานึ้จนคนตัวเล็กเเทบะหายใจไม่ก่อนคนตัวโตะละริ้มฝีปากเขาเ่กระซิบข้างหู
"เป็นเเฟัิๆเเล้วใช่มะ"
"อืม"คนตัวเล็กพยักหน้า
"งั้นต่อจากนี้ตามใจใช่มะ"าวินเ่ทำหน้าเจ้าเล่ห์
"ตามใจะไร"
"็ไปค้างบ้านึงัยทุกคืนเะ"
"ไม่ไ้"
"ทำไมะ"
"กลัวเสียตัวเหรอ"
"ไม่กลัว"พุฒิชัยตอบเเบบกล้าๆกลัวๆ
"งั้นจัดหนักะ"
"ไม่เอา"
"ะเอา"
"ไม่ พี่วิน่าาบ้ากาม"
"กับเเฟไ่ิหรอก ปะั้าั"าวินเ่คอคนตัวเล็กึ้รถเเล้วขับไปทันี
นิยายแนะนำ
นิยายแนะนำ
ความคิดเห็น
COMMENT
เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้
เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้ เพื่อสร้างประสบการณ์นำเสนอคอนเทนต์ที่ดีให้กับท่าน รวมถึงเพื่อจัดการข้อมูลส่วนบุคคลเพื่อให้ท่านได้รับประสบการณ์ที่ดีบนบริการของเว็บไซต์เรา หากท่านใช้บริการเว็บไซต์นี้ต่อไปโดยไม่มีการปรับตั้งค่าใดๆ นั่นเป็นการแสดงว่าท่านอนุญาตยินยอมที่จะรับคุกกี้บนเว็บไซต์และนโยบายสิทธิส่วนบุคคลของเรา
0.00
0.00









userA???
???? ??? ? ???? ?? ??