เรื่อง ตกหลุมรักนายหน้าหวาน
หน้าึคณะิะ
รถุหรู2คันจอดไล่ๆัพอลงาจ๊ะัก็เริ่มเเซวัี
"ึัไอ้พุฒิอย่างงัยัเนี่ย"
"ะไรอย่างงัย"าวินเลิกคิ้วถาม
"พวกึเป็นไรั"
"ยุ่งเเล้วึัน้องัหละครับอย่างงัย"ปรมะเอ่ยะตอบอรรถพรจึงพูดขึ้นาก่อน
"ก็เเฟนงัยครับ"
"หะิะ"
"ิทำเหมือนไ่เชื่อเลยะ"ปรมะเอ่ยกอดคออรรถพร
"ผมรู้ะ่าี่ะพูดะไร"
"รู้ทัน เเนี้ัตาย""ทั้งคู่กระซิระซาัน
"ไปกินข้าวัพุฒิ"
"เห้ยอย่าเปลี่ยนเรื่องตอบา"ปรมะเอ่ยเิาัท่า
"ะไรปิงหิวข้าวเเล้วเนะพุฒิ"
"ใ่ี่ปิงรีบไปกินข้าวเถะครับใกล้ะรวมเเถวเเล้ว"
"้าไอ้วินไ่พูดงั้นึก็ตอบาไอ้พุฒิ"
"ัช่วยเาด้วยดิ"
"ไ่รู้เเฟน่างัย่าตามัตอบาเลยคุณเื่"
"โหไ่เข้าข้างเื่ใ่ซิเาตกกระป๋องเเล้วหนิ"
"คนละเรื่องเลยเื่ก็ส่วนเื่ะครับี่ปิงจัดการได้เลยผมไ่ช่วย"อรรถพรยิ้มๆ
"นายมันร้าย"
"บอบาเร็วๆูรออยู่ปรมะเอ่ยจ้องมองาวินสลัับพุฒิัอย่างคาดคั้นจนาวินเอ่ยา
"เป็นเเฟนจบมะูหิวข้าวเเล้วไอ้ปิง"าวินยู่หน้ามองเื่
"ก็เเค่ั้รู้สึกมีเื่เเล้ว"
"หรา"าวินส่ายหัวจูงมือพุฒิัเินำหน้าปรมะนึกขำกระซิบถาม
"นี่คิด่าสองคนนี้มีไรัยัง"
"ไ่รู้ผมะรู้มั้ยใะไปเหมือนี่ะ"
"เอ้าอย่างไงนี่่าฉันบ้ากามเหรอ"
"เเล้วเเต่ะคิด"อรรถพรยักคิ้วเหมืบมองเขา
"เดี๋ยวโดนรพวังตัวไ้ปากดี"ปรมะเอ่ยยีผมคนตัวเล็กเิาจนถึงโรงอาหาร
"วันนี้กินไรครับี่ปิง"
"เเหมถามคนเดียวเองเหรอี่ัพุฒิะ"าวินเอ่ยเเซวกอดคอพุฒิั
"พุฒิเซอร์วิสเเฟนเเกดิั่เรียกร้องความสนใใหญ่เเล้ว"อรรถพรเอ่ยยิ้มกวนๆเเถมยักคิ้วใส่
"หึ ิคำพูดี่ปิงาเหรอิ้กวนเเั้ด้วย"พุฒิัถลึงตาใส่ทั้ง4หัวเาะาพร้อมัเเยกัาะไราา จนถึง่รวมเเถวเเยกัขึ้นึคณะ2ุ่ยังอุส่าห์เิาส่งคนตัวเล็กที่ึคณะนิเทศฯก่อน
"ไ่เห็นต้องลำบากาส่งพวกผมเลยะครับ"อรรถพรเอ่ย
"ั่สิเเล้วก่าี่ะเิกลับคณะิะฯสายพอดี"พุฒิัเอ่ยยิ้มที่มุมปาก
"เิาส่งเเฟนไ่เสียเวลาหรอกเนะไอ้ปิง"
"ช่าย ไปเเล้วน๊าบ๊ายบาย"ปรมะเอ่ยะเิไปเเต่มีเสียงสาวสวยเรียกไ้
"ี่ปิง"
ทั้งหมดหันไปมองที่ึ
"ลูกปั"ปรมะเอ่ยอรรถพรหน้าเจื่องพุฒิัมองปัทาเเล้วหันไปสบตาัาวิน....ไอ้ปิงึะทำงัยะดันมีสาวาิอีก....าวินคิดมองสถานการณ์ตรงหน้า
"น้องลูกปัมีะไรหรือเปล่าครับ"
"คิดถึงะค่ะเลยเรียกไ้อยากมองหน้าชัดๆ"
ปรมะนิ่วเหลือบมองอรรถพรเห็นตัวเล็กหน้าเจื่องยื่นนิ่งเลยรีบพูดา
"ี่ไปเรียนก่อนะสายเเล้ว"
"เออี่ปิง ปัชอบี่ะค่ะ้าี่ไ่มีใเาาคันมั้ยค่ะ"เเอ่ยเสียงดังจนคนทั้งคณะหันามองดูสนใัเป็นอย่างากเจอเลุกหนักปรมะไ่พูดะไรรีบเิไปัี
"ไอ้ปิงรอด้วย"
"ปัรอเอาคำตอบตอนเที่ยงะี่ปิง"ปัทาเอ่ยไ่ัสองุ่ถึงัะั เเล้วสาวเท้าไปอย่างไ อรรถพรัพุฒิัรีบเิขึ้นไป
"เดี๋ยวั"
"ะไรเหรอปั"
"เที่ยงนี้ี่ปิงเขากินข้าวที่โรงอาหารใ่มะ"
"ใ่"อรรถพรเอ่ย
"เเล้วปัอยากลูกไปำไะ"พุฒิัเสริมถามเ
"เาะไปรอเอาคำตอบะขอบใะัไปเรียนเเระ"ปัทาเอ่ยเเล้วไปที่ห้องเรียน
"ำไไ่พูดไ่ขัดะไรเลยหละั"
"ะขัดะพูดำไ"
"เอ้าเเฟนทั้งคนเป็นพุฒิไ่ยอมหรอก"
"ที่เาไ่พูดเาะดู่าี่ปิงะพูดอย่างงัยัปั่าา ไปเรียนัปะพุฒิ"เขาอ่ยกอดคอพร้อมลากาวินขึ้นึไป
ทางขึ้นึิะ
"ปิงึะเอาอย่างงัยัน้องปัะ"
"ูก็ทำเเสไตล์ูั่หละ"ปรมะเอ่ยสีหน้าเหมือนกำลังคิดะไรอยู่
12.00น
ึคณะนิเทศฯ
ปรมะเเละาวินารออรรถพรัพุฒิัเเต่วันนี้คนตัวเล็กไ่ได้เิาเเค่2คนมีปัทาตามิาด้วย
"มีเรือพ่วงาด้วยหะ"าวินกระซิบบอกปรมะ
"ี่ปิง"ปัทาเอ่ยทักเขาก่อนใอรรถพรนิ่งไปไ่สบตาปรมะจนเขาตองเิากอดคอคนตัวเล็กซะเอง
"เป็นไรดูทำหน้าเข้า"ปรมะเอ่ยเมินใส่ปัทาจนหญิงสาวหน้าเจื่อง
"ี่ปิง ไ่คุยัปั่เหรอครับ"อรรถพรเอ่ยถามปรมะขมวดคิ้วมองจ้องคนตัวเล็กพุฒิัขยับายืนข้างๆาวิน
"ี่วินดูตาี่ปิงดิน่ากลัว"
"ดูต่อไปอยากรู้เหมือนั่าเื่ัมันะทำอย่างงัย
"ได้ ่างัยครับลูกปั"
"คือลูกปัารอคำตอบค่ะคือลูกปัชอบี่ปิงหะค่ะคับลูกปัได้มั้ยค่ะ"เเอ่ยาเขินอย่างเห็นได้ชัดปรมะเอาเเขนจากบ่าอรรถพรเเล้วพูดา
"ี่ไ่ได้ชอบลูกปัหะ"
"ำไะค่ะี่ปิงมีเเฟนเเล้วเหรอค่ะ"เรู้สึกผิดหวังากจ้องเเละยิงคำถามใส่เขา
"ี่ไ่ได้ชอบผู้หญิงะ"อรรถพรมองปรมะเขาหายหงอยอย่างเห็นได้ชัด
"้าี่ปิงไ่ชอบผู้หญิงี่ปิงก็...."
"ี่ชอบผู้ชายหะตอนนี้ก็ยืนอยู่ตรงนี้ด้วยะ"
"หะเเมนๆอย่างี่ปิงนี่ะไ่ิะ"ปัทายังยืนอึ้งอยู่
"ิ ถามัูิ านี่เลย"ปรมะดึงอรรถพราใกล้ๆเเล้วโอบเอว
"เเสดง่า ัำไไ่บอกเาะเห็นเาเป็ัตลกใ่มะปัทารีบเิไปเเสียใากอรรถพรรีบตามไปัี
"ัรอเาด้วย"
"ไอ้พุฒิไ่ต้องตามไปหรอกรอฟัเหตุการ์ณอยู่ที่นี่"ปรมะเอ่ย
"ึเเน่ากไอ้ปิงนี่เหรอวิธีเเก้ของึ"
"ูเเค่พูดตรงๆอาจทำให้น้องเ้าเจ็บไปบ้างเเต่ก็จบใ่มะูอยากชัดเจนตอนนีู้รู้เเล้ว่าูัใ"ปรมะเอ่ยา
"ปัรอเาด้วย"
"อย่าายุ่งัเา"เิ่หนีเขา
"เดี๋ยวก่อน"อรรถพรเอื้อมาคว้าเเขนไ้
"ปล่อยเาะั"
"เาขอโทษเาไ่ได้เห็นเเป็ัตลกะ"
"ไ่ต้องาขอโทษปล่อยอย่าาสนใได้มะ"ทั้งคู่ยื้อยุดั
"ต้องสนดิเเกเป็นเื่ที่ดีของเาคนนึงเลยะ"
"ไ่ต้องาสนใฉัน"ปัทาสลัดมือเเล้วเิเชิดไปคนที่เคยน่าัออ่นหวานนิสัยดีเหมือนเเต่ก่อนัตอนนี้มันเเตกต่างัอย่างสิ้นเชิง
"ปั"อรรถพรยืนนิ่งได้เเต่มองตามไปเพียงเท่าั้เขาก้มหน้าเิกลับา
"เป็นงัยบ้างั"พุฒิัเอ่ยถาม
"ปัไ่ฟัะไร เาเสียเื่ไปะ"
"ก็ยังดีก่าเสียเเฟนให้เื่ะน้องั"
"ั่เพราะใะครับ ำไชอบทำร้ายใคนอื่นด้วยปัเ้าดีไ่เสียใเพราะี่ะ"อรรถพรเอ่ยมองปรมะ
"เพราะูงัยผิดเหรอะทีู่ะชัดเจนัความรู้สึกะึสัญญากัูเเล้วะ่าะไ่ชงูให้คนอื่นะูถามิๆเหะึัูิๆหรือเปล่าะึห่วงความรู้สึกคนอื่นเเล้วความรู้สึกูหละ ่าเเมร่งเหะหะ"ปรมะเอ่ยสายตาบอก่าน้อยใเเกมโมโหยุดพูดเเล้วเิไปเลยอรรถพระเรียกไ้เเต่ไ่กล้ารั้งทำได้เเค่ยืนอึ้งมองตามปรมะเขารู้สึกผิดัคำเมื่อครู่เหมือนั
"เดี๋ยวูไปดูไอ้ปิงเอง"าวินเอ่ยิ่ตามไป
"ั โัเเนี้เเล้ว นายีาุเหรอะ"
"พุฒิเาัี่ปิงะ้าคันิๆเเล้วสังคมะมองเาเเไหนเเล้วพ่อัเเม่เาทั้ง2ฝ่ายะรับได้เหรอะ"
"ฟัะัไ้ปล่อยเป็นเรื่องของอนาคตได้ปะะเเค่ทำปัญจุบันให้มันดีไ่ดีก่าเหรอเาเองก็เหมือนเเกะเายังไ่คิดากเเนี้เลยเเต่ั่คนที่เเกัเเล้วเ้าก็ัเเกะัเเกไ่เเคร์เขาบ้างเหรอลองมองี่ปิงดูดีๆเ้าัเเกากหรือ่าน้อยลงไปะเเกถึงคิดหรือตัดสินใเองเเนี้"พุฒิัเอ่ยาอรรถพรนิ่งคิดภาพในหัวตั้งเเต่วันเเรกจนถึงวันนี้ไ่มีวันไหนที่ปรมะะเปลี่ยนไปเลยทั้งความรู้สึกทั้งคำพูดาจากใิๆซึ่งคนตัวเล็กก็รับรู้ได้าตลอด
"ขอบใะพุฒิ"อรรถพรรีบิ่ไป
"เอ้าเดี๋ยวรอด้วย"พุฒิัรีบิ่ตามไป
นิยายแนะนำ
นิยายแนะนำ
ความคิดเห็น
COMMENT
เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้
เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้ เพื่อสร้างประสบการณ์นำเสนอคอนเทนต์ที่ดีให้กับท่าน รวมถึงเพื่อจัดการข้อมูลส่วนบุคคลเพื่อให้ท่านได้รับประสบการณ์ที่ดีบนบริการของเว็บไซต์เรา หากท่านใช้บริการเว็บไซต์นี้ต่อไปโดยไม่มีการปรับตั้งค่าใดๆ นั่นเป็นการแสดงว่าท่านอนุญาตยินยอมที่จะรับคุกกี้บนเว็บไซต์และนโยบายสิทธิส่วนบุคคลของเรา
0.00
0.00









userA???
???? ??? ? ???? ?? ??