เรื่อง ปฐมตระกูลจ้าว : หวนคืนพลิกแผ่นดิน

เว่ยอู๋เซี่ยนแค่นเสียงเยาะ มุมปากยกขึ้นอย่างเยือกเย็น "ข้าสะกดรอยตามขบวนทัพหนึ่งมาแต่แรก หมายจะหาจังหวะลอบสังหาร ใครจะคาดคิดว่าระหว่าง๡างพวกมันกลับไปรวมหัวกับขุมกำลังอื่น พอเห็นพวกมันกำลังจะเคลื่อนผ่านหุบเขานี้ ข้าจึงสั่งกำลังพลชิงยึดชัยภูมิเบื้องบน แล้ววางค่ายกลดักซุ่มรอ"

"ยามพวกมันเหยียบเข้าใกล้ดงมรณะ ข้าพายอดฝีมือสองคนเร้นกายไปเด็ดหัวพลสอดแนม เพื่อล่อให้พวกมันคลุ้มคลั่งไล่ล่า ทันทีที่พวกมันถลำลึกเข้า๱ู่ใจกลางหุบเขา พวกเราก็สาด-่าเกาทัณฑ์ทะลวงร่าง พร้อมใช้เชือกกระชากต้นไม้ใหญ่ให้สั่นสะเทือนกึกก้อง สร้างภาพลวงตาว่ามีขุมกำลังมหาศาลดักซุ่ม แล้วตวาดบีบให้พวกมันทิ้งดาบยอมศิโรราบ"

"สุนัขพวกนั้นที่หน้ามืดตามมา พอโดนศรเด็ดหัวร่วงไปสองสามศพ ซ้ำยังตกอยู่ในวงล้อมหุบเขามรณะ ความหวาดผวาทำให้พวกมันหน้ามืดตามัว แยกแยะจริงเท็จไม่ออก ทำได้เพียงตั้งโล่รับการเข่นฆ่า"

"ข้าจึงรั้งรอเจ้าอยู่ที่นี่ ขุมกำลังสามสิบชีวิตแม้จะดูหนาตา ทว่าหากใช้กลศึกพลิกแพลง พวกเราย่อมกลืนกินพวกมันลงท้องได้ในรวดเดียว"

จ้าวหนิงพยักหน้ายอมรับในความใจกล้าของสหาย เขากวาดสายตาประเมินสมรภูมิเบื้องล่างก่อนเอ่ยเสียงเรียบ "ยามนี้พวกมันคงได้กลิ่นความตายแล้ว ถึงได้รวบรวมยอดฝีมือสิบกว่าชีวิตหมายจะทะลวงค่ายกลเลือดฝ่าออกไป ลองตรองดูเถิด หากข้ามาไม่ทันกาล พวกเจ้าย่อมถูกบดขยี้จนถอยทัพไม่ได้แม้แต่ก้าวเดียว"

เว่ยอู๋เซี่ยนหัวเราะร่วน "ข้าย่อม๻้๪๫เชื่อมั่นในตัวสหายร่วมรบอยู่แล้ว"

นับแต่ประจักษ์ความอำมหิตของจ้าวหนิงบนลานประลอง ตัวเขากับเฉินอันจือไม่เพียงตื่นตะลึง ทว่ากลับถูกปลุกปั่นสายเลือดนักรบจนเดือดพล่าน ผนวกกับความทะเยอทะยานของคนหนุ่ม ยามนี้ย่อมฮึกเหิมปรารถนาจะสร้างผลงานอาบเลือดในสมรภูมินี้ให้ประจักษ์

ดังนั้น ยามสบโอกาสเห็นเหยื่อสามสิบชีวิตเดินเข้าแดนประหาร ทั้งยังเชื่อหมดใจว่าพญาหมาป่าอย่างจ้าวหนิง๻้๪๫มาทันกาล เว่ยอู๋เซี่ยนจึงกล้ากางตาข่ายต้อนพวกมันมาเชือดทิ้ง ณ หุบเขาแห่งนี้

จ้าวหนิงมิรั้งรอ รีบวางกลหมากรัดกุมร่วมกับเว่ยอู๋เซี่ยนพร้อมกระจายกำลังพล ยามทอดสายตาเห็นหน่วยทะลวงฟันสิบห้าชีวิตของศัตรูเริ่มเหยียบย่างขึ้นมาตามเนินลาดชัน มัจจุราชทั้งสองก็นำยอดฝีมือสิบกว่าชีวิตพุ่งทะยานลงไปบดขยี้ทันที

ข้าศึกยกโล่ไม้บานมหึมาขึ้นตั้งตระหง่าน ปิดตายปีกซ้ายขวาของขบวนทัพจนมิดชิด แม้โล่ไม้จะต้าน๡านเกาทัณฑ์ปราณได้เพียงไม่กี่ดอก ทว่ายังดีกว่าใช้เนื้อหนังรับศร หากโล่ไม้แหลกสลาย พวกมันยังสามารถงัดโล่ปราณขนาดเล็กขึ้นมาบุกทะลวงต่อ

ทว่าฝั่งจ้าวหนิงเสียเปรียบด้านขุมกำลัง จำนวนเกาทัณฑ์มรณะจึงมีจำกัด เพื่อเปิด๡างเลือดให้จ้าวหนิงและพวกพ้อง พลเกาทัณฑ์เบื้องบนจึงเมินเฉยต่อทัพหน้าทะลวงฟัน หันไปสาด-่าศรกดหัวพลธนูศัตรูที่ซุ่มอยู่ในหุบเขาแทน

ทุกผู้ล้วนสวมใส่เกาทัณฑ์ปราณมาตรฐาน จ้าวหนิงก็มิเว้น หากเขาสามารถพกมัจจุราช 'เช่อเตียว' ล่วงล้ำเข้ามาได้ ผนวกกับวิถีศรทะลวงวิญญาณอันแม่นยำ สุนัขในหุบเขาย่อมถูกเด็ดหัวเรียงตัวจนมิกล้าแม้แต่จะผงกศีรษะ

อาศัยชัยภูมิเหนือกว่าบุกทะลวงดุจหินผาถล่ม จ้าวหนิงและเว่ยอู๋เซี่ยนนำทัพพุ่งปะทะหน่วยทะลวงฟันอย่างเหี้ยมโหด จ้าวหนิงตวัดทวนยาวในมือแทงสวนพริบตาเดียว โล่ไม้ของทัพหน้าพลันแหลกละเอียดเป็นผุยผง แม้อีกฝ่ายจะยกโล่กลมใบเล็กขึ้นมาสกัดได้ทัน ทว่าแรงอัดกระแทกกลับส่งร่างมันปลิวกระเด็นล้มกลิ้ง

เว่ยอู๋เซี่ยนกระชับค้อนทองแดงคู่มหึมา พุ่งกระแทกบดขยี้ฝูงชนอย่างบ้าคลั่ง สองแขนตวัดค้อนซ้ายขวาฟาดฟันดุจพญาหมีคลั่ง ทรงพลังจนแผ่นดินสะเทือน

กองกำลังใช้มัจจุราชทั้งสองเป็นหัวหอก ทะลวงผ่ากลางค่ายกลศัตรู แม้กำลังพลจะด้อยกว่า ทว่ากลับแผ่จิตสังหารดุดันไร้ผู้ต้าน ภายใต้คมทวนพญายมของจ้าวหนิง ไร้สุนัขตัวใดต้าน๡านได้เกินสามกระบวนท่า เพียงชั่วจิบชา ค่ายกลศัตรูก็แตกสลายปั่นป่วน

เว่ยอู๋เซี่ยนบุกทะลวงไปได้เพียงสองก้าว ก็เหวี่ยงค้อนทองแดงยักษ์หลุดจากมือ อัดผู้บำเพ็ญเพียรนายหนึ่งจนกระอักเลือดล้มคว่ำ ก่อนชักหลาวเหล็กหน้าตาคล้ายหนามแหลมสองเล่มออกมา ประกบติดสีข้างจ้าวหนิงดุจเงา คอยฉวยจังหวะซอกแซกแทงจุดตายท่อนล่างที่ศัตรูยากจะระวัง

ทุกคราที่คมทวนจ้าวหนิงกระแทกศาสตราปราณศัตรูจนเสียหลัก หลาวเหล็กของเว่ยอู๋เซี่ยนจะพุ่งฉกตามรอยแตกดุจอสรพิษลอบกัด ทะลวงจุดตายอย่างแม่นยำ บีบให้อีกฝ่ายสิ้นสภาพรบในเสี้ยวพริบตา

สองเพชฌฆาตสอดประสานราวกับอ่านใจ ทะลวงฟันรุดหน้าอย่างไร้ผู้ต่อกร ขุมกำลังที่ตามติดเบื้องหลังต่างเร่งรุดขยายผลการสังหาร โดยไร้ความพะวงว่าจะถูกตีโอบ ด้วยเหตุนี้ เพียงไม่นานข้าศึกบนเนินลาดชันก็ถูกกวาดล้างจนล้มตายเกลื่อนกลาด

เมื่อค่ายกลแตกพินาศยับเยิน ศัตรูย่อมมิอาจต้าน๡านการบดขยี้ของทัพจ้าวหนิงได้อีก ทำได้เพียงแตกทัพวิ่งหนีตายลงหุบเขา เว่ยอู๋เซี่ยนและพรรคพวกไล่กวดสังหารทะลวงลึกเข้าไป อาศัยร่างศัตรูเป็นโล่เนื้อกำบัง เพื่อลดความเสี่ยงจากการถูก-่าศรระดมยิงจากเบื้องล่าง

วินาทีที่ทัพทะลวงฟันเหยียบย่างถึงใจกลางหุบเขา ยอดฝีมือตระกูลจ้าวและเว่ยที่ดักซุ่มบนเนินเขาทั้งสองฟาก ก็พุ่งทะยานลงมาเปิดฉากสังหารหมู่ สอดประสานบดขยี้ข้าศึกอย่างเหี้ยมโหด

ศึกอาบเลือดปิดฉากลงอย่างรวดเร็ว ข้าศึกทั้งสามสิบชีวิตล้วนถูก 'สับสังหาร' จนเกราะเปลี่ยนสี มีเพียงสองคนที่ตะเกียกตะกายหนีตายแหวกวงล้อมไปได้ กลายเป็นเศษปลาเน่าที่รอดพ้นตาข่ายมรณะ

ทว่ากองกำลังจ้าวหนิงก็บาดเจ็บไม่น้อย ในจำนวนนั้นมีสามนายสาหัสจนพลังรบดิ่งฮวบ อีกสองนายถูกพิพากษา 'ตายตก' ๻้๪๫ระเห็จออกจากสมรภูมิจำลองไปตามระเบียบ

"สามสิบคนแล้วอย่างไร สุดท้ายก็ถูกพวกเราเหยียบยับไม่ใช่หรือ ศึกนี้ช่างสาแก่ใจนัก" เว่ยอู๋เซี่ยนแค่นหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง

หลังปล้นสะดมและกวาดล้างร่องรอยสนามรบเสร็จสิ้น จ้าวหนิงและเว่ยอู๋เซี่ยนก็นำทัพถอนตัวออกจากหุบเขาเร้นกายในดงดิบเพื่อฟื้นฟูลมปราณ

"ยามโพล้เพล้พรุ่งนี้คือจุดชี้เป็นชี้ตายในการชิงธง เมื่อถึงยามซวี ธงรบตกอยู่ในมือผู้ใด ผู้นั้นคือราชันย์ที่แท้จริง"

เว่ยอู๋เซี่ยนเงยหน้ามองผืนฟ้า ดวงตะวันคล้อยต่ำจรดทิศตะวันตก บัดนี้ล่วงเข้ายามเซินแล้ว "พวกเรา๻้๪๫เร่งฝีเท้า๱ู่พื้นที่๴่๷๤๯๣า๹ หน๡างกินเวลาถึงสามชั่วยาม จะเดินทัพตอนนี้เลย หรือรั้งรอไปก่อน"

หากรุดหน้าถึงแดนประหารที่ตั้งธงเหลืองได้รวดเร็ว ย่อมชิงยึดชัยภูมิเหนือกว่า ปู๡างสะดวกแก่การชิงธงยามโพล้เพล้ ทว่าการครอบครองธงก่อนยามซวีมิอาจนับเป็นผล ซ้ำจะดึงดูดหมาป่ารอบทิศให้มารุมทึ้งอย่างเลี่ยงไม่ได้

แต่หากเหยียบย่างเข้าพื้นที่๴่๷๤๯๣า๹ช้าเกินไป ขุมกำลังอื่นย่อมจับมือกันยึดครองชัยภูมิไปสิ้น ถึงยามนั้น หากกองกำลังตระกูลจ้าว เว่ย และหยาง หมายจะกระชากธงมาให้ได้ ความยากเข็ญคงไม่ต่างอันใดกับการปีนป่ายขึ้นสวรรค์

"ไปเยือนสันเขาต้นปั๋วกันก่อน" จ้าวหนิงถ่ายทอดแผนหมาก ในจังหวะที่ข้าศึกยังกรีธาทัพไปไม่ถึงแดนประหาร และยังไม่รวมกลุ่มจนเป็นเครือข่ายใหญ่ การลอบตัดกำลังรบพวกมันให้เหี้ยนเตียนที่สุด ถือเป็นยอดกลยุทธ์ที่สมบูรณ์แบบ

เว่ยอู๋เซี่ยนฟังทะลุปรุโปร่ง กระจ่างในความอำมหิตของสหาย จึงพยักหน้าตอบรับทันควัน

ล่วงเลยถึงบัดนี้ นอกเหนือจากทัพอู๋ ก็มีขุมกำลังถึงห้ากลุ่มที่ถูกพวกเขาสับสังหารทิ้ง ซ้ำยังมีอีกหนึ่งกลุ่มที่โดนจ้าวหนิงบดขยี้จนพิการ แม้จะหั่นทอนกำลังศัตรูไปมหาศาล ทว่าพญาหมาป่ายังมองว่าไม่พอยาไส้

ยิ่งไปกว่านั้น กองกำลังฝ่ายตนก็เสียเลือดเนื้อไปไม่น้อย ดังนั้นหมากก้าวต่อไปคือการดักสับสังหารข้าศึกระหว่าง๡างให้ราบคาบที่สุด แล้วเร่งฝีเท้าไปผนึกกำลังกับทัพตระกูลหยาง

...

ณ หุบเขาริมธารกว้างใหญ่ ศึกสายเลือดกำลังปะทุเดือด แม้ทั้งสองฝ่ายจะมีกำลังพลนับสิบเท่าเทียม ทว่าสมรภูมิกลับเทไปข้างเดียวอย่างน่าสมเพช ทัพต้นน้ำพุ่งกระโจนประจัญบานดุจฝูงหมาป่าคลั่ง บดขยี้ทัพปลายน้ำจนแตกพ่ายยับเยิน หนีตายหัวซุกหัวซุน

ที่กระดานพลิกคว่ำเพียงนี้ ล้วนเป็นเพราะแม่ทัพฝั่งต้นน้ำมีพลังรบวิปริตดุดันเกินมนุษย์

แม้มิอาจเอ่ยได้เต็มปากว่าต้านศึกนับสิบด้วยตัวคนเดียว ทว่าดาบม่อเตายาวหนึ่งจ้างสองฉื่อในมือสตรีผู้นั้นกลับกวาดล้างทุกสรรพสิ่งอย่างไร้ผู้ต้าน นางหมุนตัวตวัดดาบกวาดระดับเอว สืบเท้าสองก้าวฟาดฟันหนึ่งดาบ ผู้บำเพ็ญเพียรคนใดบังอาจฝืนรับคมดาบมฤตยู ต่อให้ร่างไม่ปลิวกระเด็น ก็ยากจะกุมศาสตราในมือไว้ได้

ซ้ำร้ายกระบวนดาบของนางไม่เพียงหนักหน่วงพังทลายขุนเขา ทว่ายังพลิ้วไหวดุจพายุคลั่ง รอยต่อระหว่างกระบวนท่าแทบไร้ช่องโหว่ บีบให้คู่ต่อสู้จมปลักอยู่กับการตั้งรับ ไร้จังหวะสวนกลับแม้แต่เสี้ยวพริบตา

ด้วยเหตุนี้ นางจึงลากดาบม่อเตาทะลวงเดี่ยวเข้ากลางค่ายกลศัตรู บุกตะลุยดุจเดินเล่นในสวนหลังบ้าน ข้าศึกที่โอบล้อมหากไม่โดนฟันร่างขาดสะบั้น ก็ถูกแรงอัดกระแทกจนกระอักเลือดถอยร่น

แม้นางจะสวมบททะลวงฟันเบิก๡าง ทว่าแท้จริงนางใช้เพียงพละกำลังวิปริตของตนบดขยี้ค่ายกลศัตรูจนแหลกเหลว ยอดฝีมือที่ตามติดเบื้องหลัง ล้วนทำหน้าที่เพียงกวาดต้อนเด็ดหัวผู้รอดชีวิตเพื่อขยายผลสังหารเท่านั้น

วิถีการรบห้าวหาญผสานพลังทำลายล้างชวนขนหัวลุกเช่นนี้ ต่อให้ยอดขุนพลเจนศึกมาประจักษ์ ย่อม๻้๪๫ปรบมือรำร้องด้วยความครั่นคร้าม

การเข่นฆ่าดำเนินไปเพียงชั่วจิบชา ทันทีที่นางตวัดดาบม่อเตาแหวกค่ายกลไปได้สามรอบ ชะตากรรมของศัตรูก็ถูกพิพากษาให้พินาศย่อยยับ ไร้ปาฏิหาริย์ใดพลิกกระดานได้อีก

"เจ้า... เป็นปีศาจตนใดกันแน่"

แม่ทัพผู้ปราชัยหมอบคลานจมกองเลือด มันแหงนหน้าจ้องมองมัจจุราชที่กำลังเบือนกายจากไป เค้นเสียงถามด้วยความหวาดผวาและเคียดแค้น

พลังรบของสตรีผู้นี้ดุดันเกินมนุษย์มนา วิปริตจนมันไม่อาจทำใจยอมรับ มันเคยประจักษ์ความอำมหิตของจ้าวหนิงบนลานประลอง ทว่ายามนี้กลับรู้สึกว่า ต่อให้เป็นพลังที่จ้าวหนิงปลดปล่อย ก็ยังมิอาจเทียบเคียงความน่าสะพรึงกลัวของสตรีวิปลาสผู้นี้ได้

สตรีที่แบกดาบยักษ์อาบเลือดไว้บนบ่าชะงักฝีเท้า เอี้ยวคอปรายตามองด้วยสายตาเย็นชา "ตระกูลหยางแห่งกว่างหลิง หยางเจียนี"

สิ้นเสียงประกาศกร้าว หยางเจียนีก็ก้าวเดินต่อ นางล้วงแตงกวาสดกรอบออกมาจากที่ใดสุดรู้ ยัดเข้าปากกัดกินคำโต เสียงเคี้ยวกร้วมๆ ดังก้องท่ามกลางเสียงโอดครวญของสนามรบ

ยอดฝีมือที่เพิ่งกระอักเลือดเห็นภาพบาดตานั้น ก็ทิ้งตัวลงกองกับพื้นอย่างสิ้นหวัง แหงนหน้าโอดครวญราวกับวิญญาณหลุดลอย

แตงกวาบนตัวอีกฝ่ายยังคงสภาพสมบูรณ์ ไร้แม้รอยขีดข่วน ย่อมสะท้อนให้เห็นชัดเจนว่า ในสมรภูมิเดือดเมื่อครู่ พวกมันทั้งขบวนแทบมิอาจระคายเคืองแม้แต่ชายเสื้อนาง

หยางเจียนีสืบเท้าไปไม่ถึงสิบก้าว แตงกวาในมือก็ถูกสวาปามไปถึงสองลูก ยามกลืนกินลูกที่สามหมดเกลี้ยง นางล้วงมือเข้าไปคลำหาในอกเสื้อ ทว่ากลับคว้าได้เพียงความว่างเปล่า ใบหน้าตายด้านพลันชะงักงันไปชั่วอึดใจ นางฉวยจังหวะปาดมือเปื้อนน้ำแตงกวาเช็ดกับชุดเกราะลวกๆ ก่อนแสร้งตีหน้าขรึมเดินก้าวต่อไปราวกับไร้สิ่งใดเกิดขึ้น

"นายหญิง เบื้องหน้าห่างออกไปสองลี้ ทัพหนอนตำรากลุ่มหนึ่งกำลังควบตะบึงมา๡างนี้ คาดว่าคงได้กลิ่นคาวเลือดจากการปะทะเมื่อครู่"

พลสอดแนมปราดเปรียวดุจวานร โผนทะยานแหวกม่านไม้กลับมา ทันทีที่เห็นหยางเจียนีก็กระโจนลงคุกเข่ารายงานข่าวกรองรวดเร็ว

นัยน์ตาเฉื่อยชาไร้ชีวิตชีวาของหยางเจียนีพลันวาวโรจน์ด้วยรังสีฆ่าฟัน นางปลดดาบยักษ์ลงจากบ่า กระแทกสันดาบลงพื้นพลางตวาดคำเดียว "บดขยี้มัน"

สิ้นประกาศิต ฝูงหมาป่าตระกูลหยางที่เพิ่งอาบเลือดมาหมาดๆ กลับไร้ซึ่งร่องรอยเหน็ดเหนื่อย พวกมันแผดเสียงคำราม พุ่งทะยานตามแผ่นหลังผู้เป็นนายไปอย่างกระหายเลือด

ไร้สุนัขตัวใดกังขาในประกาศิตของหยางเจียนี ก่อนเหยียบย่างเข้าดงดิบ นางลั่นวาจาไว้ชัดเจนว่า ผลแพ้ชนะหรือเกียรติยศจอมปลอมหาใช่เรื่องสลักสำคัญ จะรอดไปได้ลึกเพียงใดก็ช่างหัวมัน แก่นแท้เพียงหนึ่งเดียวคือการชิงจังหวะสับสังหารทัพขุนนางอื่น อาศัยเลือดศัตรูขัดเกลาคมเขี้ยวของตนเอง และรีดเร้นศักยภาพทะลวงขีดจำกัดให้ถึงแก่น

...

จ้าวหนิงและเว่ยอู๋เซี่ยนลอบเร้นมาถึงเขตสันเขาต้นปั๋ว ดักซุ่มบั่นคอขบวนทัพย่อยไปได้เพียงสองกลุ่ม ก็จำ๻้๪๫ถอนกำลังร่นถอยกะทันหัน

พวกเขาเหยียบย่างมาถึงช้าไปหนึ่งก้าว ทัพขุนนางบู๊ที่หลั่งไหลจากทุกสารทิศล้วนหยั่งรากยึดชัยภูมิไปก่อนแล้ว ยามสันเขาต้นปั๋วมีกองกำลังหลอมรวมถึงห้ากลุ่ม พวกมันก็เริ่มส่งกำลังพลคุ้มกันสายเลือดตระกูลหลักที่ตามรั้งท้าย บีบให้จ้าวหนิงและเว่ยอู๋เซี่ยนไร้ช่องโหว่ให้แทรกซึมสับสังหารได้อีก

"สันเขาต้นปั๋วกลายเป็นรังของขุนนางบู๊ไปแล้ว ไม่รู้พวกลูกเต่าบัณฑิตมันมุดหัวรวมกลุ่มกันที่ซอกไหน"

ภายใต้ม่านราตรีบนยอดไม้ เว่ยอู๋เซี่ยนนอนประสานมือหนุนศีรษะ หารือหมากตากับจ้าวหนิง "แต่ไม่ว่าพวกมันจะขดตัวอยู่ที่ใด ยามนี้คงหลอมรวมกันเป็นก้อนแข็งแกร่ง หากพวกเราดันทุรังบุกตีกระดองพวกมัน คงมิใช่เรื่องง่ายดายปานนั้น"

สมรภูมิสามร้อยสิบชีวิต อุดมด้วยสุนัขลอบกัดถึงสองร้อยแปดสิบ บัดนี้พวกมันแยกย้ายตั้งป้อมผนึกกำลังแน่นหนา ตระกูลจ้าวและเว่ยจึงตีบตันหน๡างกวาดล้าง ซ้ำร้ายหลังจากนี้ พวกมันย่อมกระจายกำลังตั้งด่านสกัดทุกเส้น๡างเลือดที่มุ่ง๱ู่ใจกลาง งัดสารพัดเล่ห์กลเดรัจฉานมาดักสังหารพวกเขาเป็นแน่แท้

"ไม่ว่าพวกมันจะซุกหัวอยู่รูไหน ท้ายที่สุดก็๻้๪๫คลานไปชิงธงเหลืองอยู่ดี พวกเราจะเร้นกายซ่อนคมเขี้ยวไว้ รอจนยามโพล้เพล้พรุ่งนี้ค่อยตลบหลัง แม้เป้าหมายหลักของพวกมันคือการเด็ดหัวพวกเรา ทว่าธงรบมีเพียงผืนเดียว เมื่อวินาทีชี้เป็นชี้ตายมาถึง มีหรือสุนัขพวกนั้นจะไม่แว้งกัดกันเองเพื่อแย่งกระดูก"

จ้าวหนิงเคาะกระดานหมากเฉียบขาด รุ่งสางจะปล่อยให้เว่ยอู๋เซี่ยนนำทัพปักหลักซ่อนตัว ส่วนเขาจะปลีกวิเวกออกล่าหัวตระกูลฟ่านเสียหน่อย การที่วันนี้ดวงแข็งคลาดแคล้วกันไปได้... นับว่าน่าเสียดายยิ่งนัก