เรื่อง วิถียุทธเหนือโลก: ข้ามีระบบสังเคราะห์ไร้พ่าย

ซู๪๭ี่คิดไม่ถึงเลยจริงๆ ว่าแค่ก้าวเท้าออกจากห้อง ตัวเองจะถูกตราหน้าว่าเป็นพวกหื่นกามไปซะได้ ด้วยความอับจนหนทาง ชายหนุ่มจึงทำได้เพียงอธิบายเรื่องราวสุดแสนจะปวดกะโหลกเมื่อคืนให้ทุกคนฟังอย่างละเอียด

พอฟังจบ ทุกคนต่างเบิกตากว้างอ้าปากค้าง ตู้เนี่ยนกวนถอนหายใจเฮือกใหญ่ ฟาดฝ่ามือลงบนไหล่ซู๪๭ี่ดังป้าบ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงรู้ทัน

"ซู๪๭ี่... ลูกผู้ชายด้วยกัน ฉันเข้าใจเว้ย แต่ไอ้ข้ออ้างห่วยแตกพรรค์นี้ พวกเราไม่ได้กินหญ้าเป็นอาหารนะเว้ย"

พูดจบ ตู้เนี่ยนกวนก็หันไปกวักมือเรียกพรรคพวก

"ไปสิพวกเรา มัวยืนบื้อเป็นสากกะเบืออะไรอยู่ตรงนี้อีกล่ะ ยังฟังความหมายแฝงของซู๪๭ี่ไม่ออกอีกหรือไง ก้างขวางคอชิ้นเบ้อเริ่มเลยนะเว้ย!"

ทุกคนหัวเราะคิกคักอย่างรู้กัน ก่อนจะทะยอยเดินตามตู้เนี่ยนกวนออกจากโรงแรมไป

ซู๪๭ี่ยิ่งไปไม่ถูกหนักกว่าเดิม เขามองตามแผ่นหลังพวกตู้เนี่ยนกวน สลับกับก้มมองหลิงเอ๋อร์ที่กำลังทำตาแป๋วแหววใสซื่อบริสุทธิ์ เส้นเลือดตรงขมับพลันเต้นตุบๆ ขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่

ทันใดนั้น หลิงเอ๋อร์ก็หันขวับไปอีกทิศทางหนึ่ง

"มีคนมา!"

ซู๪๭ี่หรี่ตาลงเล็กน้อย ก่อนจะตวัดสายตามองตามไป

ภาพที่ปรากฏแก่สายตาคือ ร่างของเด็กสาวในชุดฝึกยุทธ์สีขาวบริสุทธิ์ ที่ไม่รู้ว่าโผล่มาประชิดตัวซู๪๭ี่ตั้งแต่เมื่อไหร่ นัยน์ตาของเธอเย็นเยียบประดุจธารน้ำแข็งหมื่นปี สายตาทิ่มแทงที่จ้องมองมาอย่างโจ่งแจ้งนั้น แผ่รังสีอำมหิตจนซู๪๭ี่รู้สึกเจ็บแปลบที่ใบหน้า

คิ้วของซู๪๭ี่ขมวดเข้าหากันมุ่น

"เธอเป็นใคร?"

ทว่ายังไม่ทันที่เด็กสาวชุดขาวจะอ้าปาก หลิงเอ๋อร์ที่ยืนอยู่ข้างกายก็ชิงสวนขึ้นมาก่อน

"ทังเนี่ยนปิง... ศิษย์ของ 'เป่ยหวัง'"

รูม่านตาของซู๪๭ี่พลันหดเกร็งวูบ!

ศิษย์ของยอดฝีมือระดับราชันโผล่มาอีกคนแล้วงั้นเหรอ! ตั้งแต่ก้าวเท้าเหยียบเมืองเจิ้นหนาน ถ้านับหลิงเอ๋อร์รวมเข้าไปด้วย เขาก็ปะทะกับศิษย์ของระดับราชันถึงสองคนเข้าไปแล้ว

เนื่องจากยอดฝีมือระดับราชันของเผ่ามนุษย์ทั้งแผ่นดินมีอยู่แค่หยิบมือเดียว! ถ้านับตัดพวกราชันรักสันโดษที่ไม่ยอมรับศิษย์ออกไป จำนวนลูกศิษย์สายตรงของระดับราชันทั้งหมด... ยังไงก็มีไม่ถึงหลักสิบคนด้วยซ้ำ!

ทว่าเพียงวันเดียว เขากลับเดินชนมารน้อยถึงสองคน! ดวงส้มทั้งสวนหล่นใส่แบบนี้ ถ้าไม่รีบไปซื้อหวยก็คงถื๪๭่าขาดทุนย่อยยับแล้วจริงๆ

แววตาของซู๪๭ี่ค่อยๆ แปรเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียด สิ่งที่แตกต่างจากหลิงเอ๋อร์อย่างเห็นได้ชัดก็คือ สายตาที่ทังเนี่ยนปิงใช้จ้องมองมา มันคือสายตาหยิ่งยโสของเบื้องบนที่กำลังประเมินสิ่งมีชีวิตเบื้องล่างอย่างเหยียดหยาม!

"หึ... ก็สมกับเป็นลูกศิษย์ของราชันพิฆาตมังกร สันดานมักมากเหมือนอาจารย์ของแกไม่มีผิด... เป็นไอ้ผู้ชายเฮงซวยกันทั้งคู่!"

ทังเนี่ยนปิงกวาดสายตาเหยียดหยามซู๪๭ี่ ก่อนจะปรายตามองหลิงเอ๋อร์ แล้วแค่นหัวเราะเยาะในลำคอ

ซู๪๭ี่ถึงกับงงเป็นไก่ตาแตกไปอีกรอบ

สถานการณ์บ้าอะไรกันวะเนี่ย? ทำไมจู่ๆ ฉันถึงโดนด่าว่าเป็นไอ้ผู้ชายเฮงซวยไปได้? ชายหนุ่มมองสลับระหว่างทังเนี่ยนปิงกับหลิงเอ๋อร์ ยกมือขึ้นเกาหัวแกรกๆ แล้วสวนกลับไป

"คุณผู้หญิงครับ เราสองคนสนิทกันถึงขั้นมาด่าฉอดๆ แบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่?"

ทังเนี่ยนปิงเมินคำถามของซู๪๭ี่หน้าตาเฉย และเอาแต่พูดจาเออออไปเองฝ่ายเดียว

"ท่านอาจารย์สั่งให้ฉันมาหาแก บอกว่าวาสนาของฉันผูกติดอยู่กับแก... แต่ฉันก็ไม่รู้หรอกนะว่าอาจารย์ฉันตาบอดหรือเปล่า ถึงได้คิดว่าคนสวะอย่างแกคู่ควรกับฉัน"

ใบหน้าของทังเนี่ยนปิงทวีความเย็นชาขึ้นเรื่อยๆ

"คิดไม่ถึงเลยว่า การสอบเกาเข่ายังไม่ทันจะเริ่ม แกก็มั่วสุมควงผู้หญิงไปทั่วซะแล้ว"

พรึ่บ!

หลิงเอ๋อร์ก้าวฉับพลันเข้ามาขวางหน้าซู๪๭ี่ทันที ร่างบอบบางกางแขนออกราวกับแม่ไก่ปกป้องลูกเจี๊ยบ ภายในดวงตากลมโตที่เคยไร้เดียงสา บัดนี้อัดแน่นไปด้วยรังสีอำมหิตมุ่งร้าย!

"สามีเป็นของฉัน! ใครหน้าไหนก็แย่งไปไม่ได้ทั้งนั้น!"

ตูม!!

ทันใดนั้น พลังงานอันบ้าคลั่งสายหนึ่งก็พลันระเบิดทะลักออกมาจากร่างเล็กจ้อยของหลิงเอ๋อร์ ท่ามกลางฟ้าดิน ราวกับมีกลิ่นอายเย้ายวนอันตรายแผ่ซ่านตลบอบ๪๭ลไปทั่ว

และบนเรือนร่างของเด็กสาว ประกายแสงสีทองหม่นก็สาดส่องเจิดจ้าขึ้นในพริบตา!

แสงสีทองหม่น!

รูม่านตาของซู๪๭ี่หดเกร็งวูบ "กายาทองคำไร้มลทิน!"

นี่เป็นครั้งแรกในชีวิตที่ซู๪๭ี่ได้ประจักษ์ถึงผู้ครอบครองกายาทองคำไร้มลทินคนอื่นด้วยตาตัวเอง! รัศมีสีทองหม่นค่อยๆ ควบแน่นขึ้นอย่างช้าๆ และบนเกราะกายาทองคำนั้น... กลับปรากฏลวดลายสลักลึกถึง 'ห้าเส้น' อย่างชัดเจน!

กายาทองคำไร้มลทินขั้นห้า!

จิตใจของซู๪๭ี่สั่นสะท้านอย่างรุนแรง!

ในโลกนี้คงไม่มีใครรู้ซึ้งถึงนรกของการยกระดับกายาทองคำไร้มลทินได้ดีไปกว่าเขาอีกแล้ว การจะเลื่อนขั้นจากขั้นหนึ่งไปจนถึงขั้นห้า ทรัพยากรที่ต้องนำมาผลาญนั้นมันจะมหาศาลขนาดไหน! แถมมันยังต้องมีพรสวรรค์ระดับปีศาจอีกต่างหาก!

ทว่า... เด็กหญิงตัวกระเปี๊ยกตรงหน้าที่ดูเหมือนจะอายุน้อยกว่าเขาเสียด้วยซ้ำ กลับทะลวงไปถึงระดับห้าแล้ว!

พลังรบอันน่าสะพรึงกลัวระดับนี้ ต่อให้โยนเข้าไปใน 'ทำเนียบอัจฉริยะ' ก็ต้องมีชื่อเสียงโด่งดังไปทั่วหล้าอย่างแน่นอน!

เมื่อคิดถึงจุดนี้ สมองของซู๪๭ี่ก็คุดคุ้ยความทรงจำเกี่ยวกับรายชื่อบนทำเนียบอัจฉริยะแห่งต้าเซี่ยรัวๆ ในที่สุด ความคิดของเขาก็หยุดชะงักกึกอยู่ที่ตัวหนังสือบรรทัดหนึ่ง...

'อันดับที่เจ็ดสิบแปด ทำเนียบอัจฉริยะ... อู๋หลิงเอ๋อร์ กายาทองคำไร้มลทินขั้นห้า!'

วินาทีนี้ ซู๪๭ี่ถึงกับต้องสูดลมหายใจลึก มองแผ่นหลังเล็กๆ ของอู๋หลิงเอ๋อร์ด้วยแววตาเคร่งเครียด

อันดับที่เจ็ดสิบแปดในทำเนียบอัจฉริยะ... ไม่ใช่เรื่องเอามาล้อเล่นได้เลยนะโว้ย!

ทำเนียบอัจฉริยะนั้นเป็นสมรภูมิเดือดที่สงวนไว้สำหรับยอดฝีมือช่วงอายุสิบแปดถึงยี่สิบห้าปีเท่านั้น! การที่แม่หนูนี่สามารถเบียดขึ้นไปรั้งอันดับที่เจ็ดสิบแปดได้ด้วยวัยเพียงสิบแปดปีบริบูรณ์... ก็เป็นเครื่องการันตีชั้นดีแล้วว่ายัยนี่คือปีศาจในคราบมนุษย์!

เบื้องหน้าพวกเขา ทังเนี่ยนปิงจ้องเขม็งไปที่รังสีออร่าของหลิงเอ๋อร์ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา

"ที่แท้ก็ศิษย์ของเม่ยหวังนี่เอง... มิน่าล่ะ"

เธอละสายตาจากหลิงเอ๋อร์ แล้วตวัดกลับมาจิกกัดซู๪๭ี่อีกรอบ

"หึ... ไอ้ผู้ชายเฮงซวย!"

พูดจบ เธอก็สะบัดหน้าหมุนตัวเดินจากไปทันที

ซู๪๭ี่ยกมือขึ้นลูบปลายจมูกปอยๆ สีหน้ายิ่งดูโง่งมหนักกว่าเก่า

อะไรของยัยประสาทนี่วะ! ฉันยังไม่ได้ทำ-่าอะไรเลยสักนิด ทำไมถึงโดนด่าว่าเป็นไอ้ผู้ชายเฮงซวยซ้ำซากอยู่ได้โว้ย!

เมื่อเห็นทังเนี่ยนปิงเดินลับตาไป หลิงเอ๋อร์ก็สลายกลิ่นอายพลังอันตรายของตัวเองกลับคืน ก่อนจะใช้สองมือเล็กๆ เข้าไปควงแขนซู๪๭ี่หมับ

"สามี... ยัยผู้หญิงนิสัยไม่ดีคนนั้นไปแล้วล่ะ"

ซู๪๭ี่พยายามจะแกะแขนตัวเองออก แต่กลับพบว่าท่อนแขนเรียวเล็กที่ดูเหมือนนุ่มนิ่มไร้เรี่ยวแรงของหลิงเอ๋อร์ กลับล็อกแน่นหนาราวกับคีมเหล็ก ต่อให้เขางัดพลังดึงแค่ไหนก็ไม่ขยับเขยื้อนเลยแม้แต่มิลลิเมตรเดียว!

หมดปัญญาขัดขืน ชายหนุ่มจึงทำได้เพียงปล่อยเลยตามเลย

ซู๪๭ี่ถอนหายใจเฮือกใหญ่ "นี่มันวันโลกาวินาศอะไรกันวะเนี่ย ทำไมเช้ามาถึงเจอแต่พวกตัวประหลาดรุมทึ้งด้วยฟะ"

หลิงเอ๋อร์ที่เกาะหนึบอยู่ข้างๆ เบิกตากลมโต จ้องมองเขาด้วยท่าทางใสซื่อน่ารังแก

"สามี... กำลังด่าว่าฉันเป็นตัวประหลาดงั้นเหรอ?"

พูดจบ หยาดน้ำตาสีใสก็เริ่มเอ่อคลอเบ้าเตรียมจะหยดแหมะ

ซู๪๭ี่หัวหมุนรีบลนลานง้อทันที "จะเป็นไปได้ยังไงล่ะ! ฉันหมายถึงยัยผู้หญิงปากปีจอคนเมื่อกี้ต่างหากเล่า!"

เขาปาดเหงื่อปลอบใจแม่คุณจนมือไม้ปั่นป่วนไปหมด กว่าหลิงเอ๋อร์จะยอมสงบลงและเปิดปากเล่าความจริง

"ยัยนั่นเป็นลูกศิษย์ของเป่ยหวังน่ะ ฉันเคยได้ยินอาจารย์เล่าให้ฟัง... ว่าตอนสาวๆ ทั้งอาจารย์แล้วก็เป่ยหวังต่างก็ตกหลุมรักราชันพิฆาตมังกรหัวปักหัวปำทั้งคู่ แต่สุดท้ายอาจารย์ก็เป็นฝ่ายเผด็จศึก... ได้ราชันพิฆาตมังกรไปครอง"

"เป่ยหวังแค้นจัดทนความหยามหน้าไม่ไหว ก็เลยบุกไปเปิดศึกซัดกับท่านอาจารย์ซะยกใหญ่ แต่ผลลัพธ์คือสูสีคู่คี่กินกันไม่ลง... และนับตั้งแต่ศึกชิงนายครั้งนั้นเป็นต้นมา ทั้งท่านอาจารย์กับเป่ยหวังก็ตัดขาดความสัมพันธ์ มองหน้ากันไม่ติด และไม่ขอยุ่งเกี่ยวกันอีกเลย"

เมื่อได้ฟังนิยายรักสามเส้าจากปากหลิงเอ๋อร์ ซู๪๭ี่ก็ยิ่งรู้สึกระอาใจจนอยากจะบ้าตาย

สรุปก็คือ... ไอ้เรื่องปวดกบาลทั้งหมดนี่ ต้นตอมันมาจากท่านอาจารย์ที่ไปหว่านเสน่ห์เอาไว้สินะ!

แต่จะว่าไป... ท่านอาจารย์ของเขานี่ก็คารมร้ายกาจระดับตำนานจริงๆ แฮะ! ถึงขั้นตกยอดฝีมือระดับราชันได้พร้อมกันถึงสองคน แถมยังปั่นหัวให้พวกตัวแม่มาเปิดศึกตบตีแย่งชิงตัวเองได้อีกต่างหาก!

แต่ประเด็นที่ทำให้ซู๪๭ี่สะดุดหูที่สุด... ก็คือประโยคที่บอกว่าอาจารย์ถูกเม่ยหวัง 'เผด็จศึกได้ไปครอง' นั่นต่างหาก!

ซู๪๭ี่ลอบหัวเราะชั่วร้ายในใจ

หึๆ... ไว้คราวหน้าเจอหน้าท่านอาจารย์เมื่อไหร่ ฉันต้องซักไซ้ไล่เรียงเรื่องใต้เตียงนี่ให้กระจ่างซะแล้ว ว่าตกลงมันเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่!

หลังจากต่อจิ๊กซ๪๭์วีรกรรมของอาจารย์จนกระจ่างแจ้ง ซู๪๭ี่ก็ยักไหล่เบาๆ

"เอาเถอะ ในเมื่อรู้ต้นสายปลายเหตุแล้ว งั้นพวกเราก็ไปกันเถอะ ขืนมัวแต่โอ้เอ้เดี๋ยวจะเข้าสอบไม่ทันเอา"

พูดจบ เขาก็ลากยัยปลิงหลิงเอ๋อร์ มุ่งหน้าตรงไปยังสนามสอบใจกลางเมืองเจิ้นหนานทันที

...

วันนี้ คื๪๭ันเปิดม่านศึกสอบจำลองอย่างเป็นทางการ!

และยังเป็นวันที่เมืองเจิ้นหนานเดือดพล่านคึกคักที่สุดในรอบปี! ถึงแม้การสอบจำลองในวันนี้จะยังเทียบการสอบเกาเข่าระดับประเทศไม่ได้ แต่สำหรับภูมิภาคใต้แล้ว นี่คืองานเทศกาลแห่งการนองเลือดที่ยิ่งใหญ่ที่สุด!

ก็แหงล่ะ ผู้ท้าชิงสิทธิ์เข้าสอบจำลองได้ ล้วนเป็นระดับหัวกะทิตัวท็อปจากแต่ละมณฑลทั้งสิ้น การที่จะได้เห็นยอดอัจฉริยะมารวมตัวเดินเพ่นพ่านให้ขวักไขว่ภายในงานเดียวนั้น ไม่ใช่ภาพที่จะหาดูได้ง่ายๆ ตามท้องถนน

เวทีการสอบจำลองครั้งนี้ ถูกจัดขึ้น ณ สนามกีฬาขนาดยักษ์ใจกลางเมืองเจิ้นหนาน

ขณะนี้ บริเวณลานกว้างด้านนอกสนามกีฬาคลาคล่ำไปด้วยคลื่นฝูงชนที่แห่แหนมาเบียดเสียดกันยั้วเยี้ยราวกับฝูงมด มีคนจำนวนมหาศาลที่กระหายอยากจะเข้าไปชมการประลองด้านใน

ทว่าเนื่องจากไร้บัตรผ่านประตู พวกเขาจึงทำได้เพียงยืนเกาะขอบจอโฮโลแกรมยักษ์ที่ถ่ายทอดสดอยู่หน้าทางเข้าเท่านั้น ส่วนที่นั่งบนอัฒจันทร์ภายในสนามกีฬาที่กว้างขวางพอจะรองรับผู้ชมได้นับแสนชีวิต บัดนี้ถูกจับจองอัดแน่นจนเต็มทุกอณูพื้นที่!

คลื่นเสียงเชียร์และเสียงโห่ร้องตะโกนดังกึกก้องสะท้านฟ้า สะเทือนเลื่อนลั่นไปทั่วทั้งลานประลอง!

ซู๪๭ี่เดินล้วงกระเป๋าผ่านช่องทาง VIP เข้าสู่ตัวสนามกีฬา ส่วนหลิงเอ๋อร์นั้นถูกเจ้าหน้าที่แยกตัวให้ไปเข้าอีกประตูหนึ่ง เนื่องจากผู้เข้าแข่งขันจากแต่ละมณฑลจะมีช่องทางเตรียมตัวที่แตกต่างกัน ซู๪๭ี่จึงเดินเข้าประตูพิเศษของมณฑลเจียงหนานไป ภายใต้สายตากลมโตที่มองตามอย่างอาลัยอาวรณ์ของแม่หนูหลิงเอ๋อร์

พอสลัดยัยปลิงน้อยหลุดไปได้ ซู๪๭ี่ก็เป่าปากพรูลมหายใจอย่างโล่งอก

"ฟู่... ในที่สุดก็หลุดพ้นสักที เป็นโสดเดินตัวปลิวนี่มันประเสริฐที่สุดแล้วเว้ย จะแกว่งเท้าหาเสี้ยนหาเมียให้ปวดกบาลไปทำไมวะ!"

ชายหนุ่มสบถพึมพำอย่างเหลืออด ก่อนจะก้าวเท้าฉับๆ เข้าไปในห้องพักรับรองของมณฑลเจียงหนาน

ทว่า... ทันทีที่ก้าวพ้นประตู สายตาจับผิดทุกคู่ก็พุ่งทะลวงมาเสียบทะลุร่างเขาเป็นจุดเดียว!

แถมพวกมันยังพากันชะเง้อคอมองลอดผ่านไหล่เขาออกไปสอดส่องด้านนอกอย่างรู้งาน แม้แต่อาจารย์อย่างเจียงซ่าง ยังอดไม่ได้ที่จะส่งสายตากรุ้มกริ่มมาให้

มุมปากของซู๪๭ี่กระตุกยิกๆ อย่างห้ามไม่อยู่

ท้ายที่สุด เจียงซ่างก็เป็นฝ่ายลุกขึ้นยืน กระแอมไอเคลียร์คอเสียงดัง

"อะแฮ่ม! ซู๪๭ี่... ไอ้เรื่องพรรณนั้นน่ะเพลาๆ ลงบ้างก็ดีนะ ถึงฉันจะไม่ได้หัวโบราณกีดกันความรักวัยรุ่น แต่ตอนนี้สิ่งที่สำคัญอันดับหนึ่งคือศึกสอบเกาเข่านะเว้ย!"

พูดจบ เขาก็พยักพเยิดหน้าเป็นสัญญาณให้พ่อหนุ่มยอดนักรักไปนั่งที่

ซู๪๭ี่แทบอยากจะทึ้งหัวตัวเองให้รู้แล้วรู้รอด

เอาเข้าไป! ทีนี้แหละโดนเข้าใจผิดกู่ไม่กลับของจริงแล้วไง! เขาคร้านจะเปลืองน้ำลายอธิบายความบริสุทธิ์ ชายหนุ่มเดินหน้าบูดไปทิ้งตัวลงนั่งประจำที่ แล้วหลับตาลงตัดขาดจากโลกภายนอก

เข็มนาฬิกาเดินหน้าไปอย่างเชื่องช้า ครู่ต่อมา ซู๪๭ี่ก็ลืมตาปริมขึ้น ค่อยๆ ทอดสายตามองผ่านกระจกนิรภัยออกไปยังลานประลองใจกลางสนามกีฬา

ภาพที่ปรากฏคือ เงาร่างกำยำล่ำสันดุจหมีควาย พุ่งทะยานแหวกม่านอากาศลงมาจากฟากฟ้า ก่อนจะทิ้งดิ่งกระแทกฝ่าเท้าตอกลงกลางลานประลองอย่างรุนแรง!

ตูม!!

คลื่นพลังงานอันเกรี้ยวกราดระเบิดกวาดซัดออกไปรอบทิศทางเป็นระลอกคลื่น!

พริบตานั้น เสียงโห่ร้องกระหึ่มทั่วทั้งลานประลองพลันตกอยู่ในความเงียบงันราวกับป่าช้า! ฝุ่นควันตลบอบ๪๭ลค่อยๆ จางลง เผยให้เห็นร่างของชายชราผมขาว ทว่ากลับมีมัดกล้ามเนื้อหนาเตอะปูดโปนแทบจะปริแตกออกมานอกเสื้อผ้า ยืนหยัดตระหง่านอยู่ใจกลางลานประลอง!

"ข้าขอประกาศว่า... ศึกสอบจำลองแห่งภูมิภาคใต้ ได้เปิดฉากขึ้นอย่างเป็นทางการ ณ บัดนี้!!"

น้ำเสียงทรงพลังที่อัดแน่นไปด้วยปราณยุทธ์ของชายชรา ดังกึกก้องกังวานสะกดทุกชีวิตทั่วทั้งสเตเดียม

เฮ้!!!!

วินาทีถัดมา เสียงคำรามโห่ร้องด้วยความเดือดดาลก็ระเบิดดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่งสนามการแข่ง!

และทันทีที่สัญญาณเริ่มศึกดังขึ้น เหล่าอัจฉริยะในห้องพักของมณฑลเจียงหนานต่างก็สปริงตัวลุกพรวดขึ้นยืน แววตาฉายรังสีอำมหิต ก่อนจะเรียงแถวเดินทะยอยออกไปสู่สมรภูมิ

ทันทีที่ก้าวพ้นห้องพักรับรอง สิ่งที่รออยู่เบื้องหน้าคือห้องจำลองขนาดเล็กที่เรียงรายต่อกันเป็นตับ ซู๪๭ี่กวาดตามองหาหมายเลข ก่อนจะเดินผลุบเข้าห้องที่ตรงกับรหัสประจำตัวสอบของตนเอง

ห้องสอบมีขนาดแคบๆ จุคนได้แค่คนเดียวพอดีตัว ภายในห้องว่างเปล่า มีเพียงโต๊ะและเก้าอี้ตัวเล็กวางตั้งอยู่โดดเดี่ยว และบนโต๊ะตัวนั้น... มีหมวกกันน็อกโลหะเชื่อมต่อระบบประสาทใบหนึ่งวางสงบนิ่งอยู่

ซู๪๭ี่เดินทอดน่องไปทิ้งตัวลงนั่ง ก่อนจะคว้าหมวกโลหะใบนั้นขึ้นมาสวมครอบศีรษะโดยไม่ลังเล

วูบ!

เสี้ยววินาทีนั้น ซู๪๭ี่สัมผัสได้ว่าภาพการมองเห็นตรงหน้าพลันบิดเบี้ยวหมุนคว้างอย่างกะทันหัน!

สติวูบดับไปชั่วขณะ ก่อนที่เขาลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง ร่างของเขาก็ถูกเทเลพอร์ตมาโผล่อยู่ที่ตีนเขาลึกลับแห่งหนึ่ง สภาพแวดล้อมโดยรอบถูกโอบล้อมด้วยทะเลหมอกสีขาวบริสุทธิ์ที่ลอยอ้อยอิ่งไปมา ทิวทัศน์ตระการตางดงามราวกับดินแดนจำลองแห่งสรวงสวรรค์

ซู๪๭ี่แหงนหน้าขึ้นมองเบื้องบน บันไดหินโบราณแต่ละขั้นทอดยาวพาดผ่านเป็นเส้นตรง ลากยาวจากจุดที่เขายืนทะลุเมฆาไปจนสุดยอดเขา เขาลองกวาดสายตาคำนวณดูคร่าวๆ บันไดหินแห่งนี้น่าจะมีอยู่ราวๆ หนึ่งร้อยขั้น ทอดยาวเหยียบขึ้นไปถึงจุดสูงสุดของขุนเขาพอดิบพอดี

มุมปากของซู๪๭ี่ยกยิ้มขึ้นอย่างท้าทาย ชายหนุ่มก้าวเท้าย่ำลงไปบนบันไดหินขั้นแรกอย่างหนักแน่นมั่นคง!

ในเวลาเดียวกัน โลกความเป็นจริงภายนอกมิติเสมือน

บนจอมอนิเตอร์โฮโลแกรมยักษ์เหนือลานประลอง รายชื่อของเหล่าอัจฉริยะหัวกะทิเริ่มเด้งรันขึ้นมาทีละบรรทัด!

[**ผู้เข้าสอบ: ๪๭ิ๋นซิ่ว | สังกัด: ดินแดนฉู่ | คะแนนปัจจุบัน: 0**]

[**ผู้เข้าสอบ: อู๋หลิงเอ๋อร์ | สังกัด: จิงตู | คะแนนปัจจุบัน: 0**]

[**ผู้เข้าสอบ: ทังเนี่ยนปิง | สังกัด: เขตเหนือ | คะแนนปัจจุบัน: 0**]

[**ผู้เข้าสอบ: หนานโส่วเหริน | สังกัด: เมืองเจิ้นหนาน | คะแนนปัจจุบัน: 0**]

.....

[**ผู้เข้าสอบ: ซู๪๭ี่ | สังกัด: มณฑลเจียงหนาน | คะแนนปัจจุบัน: 0**]

วินาทีที่รายชื่อระดับปีศาจเหล่านี้ถูกรีเฟรชฉายหราขึ้นบนจอยักษ์ คลื่นผู้ชมเรือนแสนก็เบิกตากว้าง กรีดร้องคำรามออกมาด้วยความตื่นเต้นจนเลือดสูบฉีดเดือดพล่าน!

"เริ่มแล้วโว้ย! เปิดฉากแล้ว!! ในที่สุดศึกนองเลือดของการสอบจำลองก็เริ่มต้นขึ้นซะที!!!"