เรื่อง พรหมจรรย์ | รวมเรื่องสั้น SPECIAL

ตอนที่ 8 เ๸็๯หนุ่มกางเกงน้ำเงิน 1

บรรยากาศยามบ่ายในออฟฟิศใจกลางสุขุมวิทช่างน่าเบื่อหน่าย แสงแดดรำไรส่องลอดผ่านกระจกบานสูง แข่งกับแสงไฟนีออนด้านบน เสียงปลายนิ้วรัวบนคีย์บอร์ดและเครื่องถ่ายเอกสารที่ทำงานอย่างต่อเนื่องกลายเป็นจังหวะที่ทำให้คนฟังชวนง่วงนอน ๻๝ิ่๦กาแฟจาง ๆ  อบอวลอยู่ในอากาศ ผสมกับ๻๝ิ่๦น้ำ๩๬๸ราคาแพงของผู้คนที่เดินสวนกันไปมา

เธีย หญิงสาวในชุดทำงานรัดรูปกำลังนั่งขมวดคิ้วอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์ นิ้วเรียวสวยไล่จัดการตารางงานที่อัดแน่นของท่านประธานอย่างคล่องแคล่ว

เธอคือ 'ผู้ช่วยเลขา' ที่ใคร ๆ  ต่างก็อิจฉาในตำแหน่งหน้าที่ แต่ใครจะรู้ว่าเบื้องหลังความเนี้ยบนี้มันมีความวุ่นวายซ่อนอยู่

กริ๊งงงง!

เสียงโทรศัพท์ภายในบนโต๊ะดังขึ้น เธียถอนหายใจเบา ๆ  ก่อนจะกดรับสายด้วยน้ำเสียงมืออาชีพ

“เธียพูดค่ะ ท่านประธาน”

“เธีย ไปที่โรงเรียนไอ้ จัสติน หน่อย ครูโทรมาบอกว่ามันไปต่อยกับเ๸็๯ห้องอื่นจนเลือดตกยางออก”

น้ำเสียงทุ้มต่ำและทรงอำนาจของ ภพ ประธานหนุ่มใหญ่มาดเนี้ยบดังมาตามสาย น้ำเสียงของเขาดูรำคาญใจมากกว่าจะเป็นห่วงลูกชาย

“แต่ท่านคะ บ่ายนี้มีประชุมบอร์ดบริหาร...”

“ฉันจัดการเอง เธอไปจัดการเรื่องลูกชายฉันซะ อย่าให้มันทำเสียชื่อบริษัท”

“ได้ค่ะท่าน” เธียรับคำสั้น ๆ  ก่อนที่ปลายสายจะตัดไป

หญิงสาววางหูโทรศัพท์ลงแล้วเอนหลังพิงเก้าอี้พลางถอนหายใจเฮือกใหญ่ หน้าที่ผู้ช่วยเลขาของเธอพักหลัง ๆ  มานี้แทบจะไม่ใช่การช่วยงานบริษัท แต่มันคือการเป็น 'คนรับใช้ส่วนตัว' ดี ๆ  นี่เอง

เดี๋ยวก็ให้ไปรับเมียน้อยที่คอนโด...

เดี๋ยวก็ให้ไปซื้อชุดชั้นในแบรนด์หรูส่งให้เ๸็๯ในสังกัด...

และวันนี้... ต้องไปตามล้างตามเช็ดให้ลูกชายตัวแสบที่โรงเรียนอีก!

“ไงล่ะ หน้าเครียดเชียว โดนงานด่วนอีกล่ะสิ?”

แอล เพื่อนร่วมงานคนสนิทชะโงกหน้าข้ามพาร์ทิชันมาถามพร้อมรอยยิ้มล้อเลียน

เธียไม่ได้ตอบอะไร แต่เริ่มกวาดข้าวของลงกระเป๋าสะพายราคาแพง

“ยิ่งกว่าด่วนอีกแอล งานสารพัดประโยชน์เหมือนเดิม เพิ่มเติมคือต้องไปคุมเ๸็๯ช่างกลในร่างคุณหนูโรงเรียนเอกชน”

“ว้าย! ลูกชายท่านประธานน่ะเหรอ? เห็นว่าหล่อร้ายเอาเรื่องนะแก” แอลหัวเราะคิกคัก

“หล่อแต่หาเรื่องให้ฉันไม่เว้นวันแบบนี้ก็ไม่ไหวนะ ฉันไปล่ะ บ่นไปก็ไม่ได้โอทีเพิ่ม”

เธียโบกมือลาเพื่อนสาวก่อนจะสะบัดบ๊อบเดินนวยนาดออกจากออฟฟิศ ท่ามกลางสายตาของพนักงานหนุ่ม ๆ  ที่ลอบมองตามแผ่นหลังและสะโพกกลมกลึงของเธอ

ลานจอดรถ

เธียทิ้งตัวลงนั่งบนเบาะหนัง ๻๝ิ่๦น้ำ๩๬๸ในรถไม่ได้ช่วยให้เธอใจเย็นลงได้เลย หญิงสาวมองตัวเองในกระจกเงา เช็กความเรียบร้อยของลิปสติกสีแดงก่ำที่ริมฝีปาก ก่อนจะเหยียบคันเร่งพารถพุ่งทะยานออกไปจากตึกสูง มุ่งหน้าสู่โรงเรียนเอกชนชื่อดังใจกลางกรุง

“หวังว่าวันนี้ฉันจะไม่ต้องใช้กำลังตัดสินกับเ๸็๯นั่นนะ...”

เธอพึมพำกับตัวเองด้วยอารมณ์กรุ่น ๆ

เวลาผ่านไป

รั้วเหล็กดัดสีดำสนิทของโรงเรียนเอกชนชื่อดังเปิดออกช้า ๆ  เพื่อให้รถของเธียเคลื่อนเข้าไป พื้นที่ภายในร่มรื่นด้วยต้นไม้ใหญ่และอาคารเรียนสถาปัตยกรรมยุโรปที่ดูสงบเงียบ

แต่สำหรับเธีย ความเงียบนี้กลับทำให้เธอรู้สึกรำคาญใจอย่างบอกไม่ถูก

เธอจอดรถ ลอบมองกระจกเงาอีกครั้งเพื่อตรวจเช็กความเรียบร้อย นิ้วเรียวเกลี่ยเส้นผมที่ระต้นคอเบา ๆ  ก่อนจะก้าวลงจากรถ ท่ามกลางสายตาของครูและนักเรียนบางคนที่เดินผ่านไปมา

เธียในชุดทำงานรัดรูปโทนสีเข้มดูโดดเด่นและ 'โต' เกินกว่าสถานที่แห่งนี้ไปมาก

ห้องปกครอง

เครื่องปรับอากาศในห้องทำงานของหัวหน้าฝ่ายปกครองส่งเสียงครางเบา ๆ  เธียเคาะประตูตามมารยาทก่อนจะผลักเข้าไป

ภาพที่เห็นตรงหน้าคือชายวัยกลางคนในชุดสูทสีกรมท่าที่ดูเคร่งเครียด และเ๸็๯หนุ่มคนหนึ่งที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้ฝั่งตรงข้าม

จัสติน ลูกชายคนเดียวของท่านประธานภพ เขาไม่ได้ดูเหมือนเ๸็๯มัธยมปลายทั่วไป ร่างกายของเขาเติบโตจนเกือบจะเป็นชายหนุ่มเต็มตัว ส่วนสูงน่าจะเหยียบ 185 เซนติเมตร

เขานั่งพิงพนักท่าทางยโส ขาวยาวในกางเกงนักเรียนสีน้ำเงินเข้มเหยียดออกอย่างไม่สะทกสะท้าน เสื้อเชิ้ตสีขาวหลุดลุ่ยออกจากกางเกงเล็กน้อย กระดุมคอถูกปลดออกจนเห็นแผงอกขาวจัดและลำคอแกร่ง มีรอยช้ำแดงจาง ๆ  ที่มุมปากและโหนกแก้ม

แต่นั่นกลับไม่ได้ทำให้ความดูดีของเขาลดลงเลยสักนิด

ภายในห้องปกครองที่เปิดแอร์จนเย็นฉ่ำกลับดูร้อนระอุขึ้นมาทันทีที่เธียก้าวเข้าไป ๻๝ิ่๦น้ำ๩๬๸ผู้ใหญ่ของเธอปะทะเข้ากับ๻๝ิ่๦เหงื่อและ๻๝ิ่๦อายดิบเถื่อนของวัยรุ่นหนุ่มที่นั่งเอกเขนกอยู่บนเก้าอี้ไม้

“สวัสดีค่ะดิฉันมาแทนคุณภพค่ะ”

เธียเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งที่สุดเท่าที่จะทำได้

“เอ่อ... ครับคุณเธีย คือจัสตินเขาไปรุมสกรัมเ๸็๯ห้องอื่นจนคู่กรณีแขนหักน่ะครับ ทางโรงเรียนเลยต้องเรียกพบด่วน”

ครูฝ่ายปกครองวัยกลางคนเหงื่อตกพลางมองเ๸็๯หนุ่มที่ไม่ได้มีท่าทีสลดเลยสักนิด

"หึ"

จัสตินแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมกริบจ้องมองเธียตั้งแต่หัวจรดเท้า สายตาของเขาหยุดค้างอยู่ที่รอยแยกของกระโปรงทรงเอที่สอบรัดจนเห็นส่วนโค้งเว้าชัดเจน เขาเลียริมฝีปากที่มีเลือดซึมออกมาเล็กน้อยอย่างช้า ๆ

“มาแทนพ่อ? หึ... พ่อผมคงยุ่งอยู่กับอีตัวที่ไหนสักแห่งล่ะมั้ง ถึงได้ส่ง 'เลขา' หน้าสวยมาให้ผมปั่นประสาทเล่นแบบนี้”

“จัสติน! พูดจาให้มันดี  ๆ  หน่อย” ครูฝ่ายปกครองเอ็ดเสียงหลง

“ทำไมครับครู? ผมพูดความจริง... ใช่ไหมพี่เธีย? หรือว่าพี่ก็เป็นหนึ่งใน 'ธุระ' ของพ่อผมเหมือนกัน”

จัสตินลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เขาก้าวเข้ามาหาเธียช้า ๆ  ท่าทางคุกคามเหมือนเสือหนุ่มที่กำลังต้อนเหยื่อ

เธียไม่ได้ถอยหนี เธอเชิดหน้าสบตากับเขาอย่างท้าทาย แม้ว่าความสูงของจัสตินจะทำให้เธอต้องแหงนมอง

“หน้าที่ของฉันคือมาจัดการเรื่องที่เธอทำงามหน้าไว้ ไม่ใช่มาฟังเ๸็๯ปากไม่สิ้น๻๝ิ่๦น้ำนมพล่ามเรื่องไร้สาระ”

จัสตินโน้มตัวลงมาใกล้จนปลายจมูกเกือบจะชนกับจมูกของเธอ ๻๝ิ่๦บุหรี่จาง ๆ  ที่ซ่อนอยู่ใต้๻๝ิ่๦มินต์จากลมหายใจของเขานั้นรุนแรงจนเธียเผลอใจสั่น

“เ๸็๯เหรอ? ... พี่อยากรู้ไหมล่ะว่า 'เ๸็๯' ที่พี่ว่า มันทำอะไรได้มากกว่าที่พี่คิด”

เขาประชิดตัวจนหน้าอกแกร่งเบียดกับหน้าอกอิ่มของเธอภายใต้ชุดทำงาน

“แล้วไอ้๻๝ิ่๦น้ำนมเนี่ย... ถ้าพี่ลองชิมดู พี่อาจจะลืม๻๝ิ่๦แก่  ๆ  ของพ่อผมไปเลยก็ได้นะ”

“จัสติน!”

เธียกัดฟันกรอด พยายามคุมสติไม่ให้ฟาดมือลงบนใบหน้าหล่อเหลานั่น

“เซ็นชื่อแล้วรีบไสหัวไปขึ้นรถซะจัสติน อย่าให้ฉันต้องหมดความอดทนกับเธอไปมากกว่านี้”

จัสตินหัวเราะร่วน เป็นเสียงหัวเราะที่ฟังดูอันตรายและเซ็กซี่อย่างประหลาด เขาคว้าปากกาจากโต๊ะครูมาตวัดเซ็นชื่อลวดยาวอย่างไม่แยแส ก่อนจะหันมามองเธียด้วยสายตาที่สื่อความหมายบางอย่าง

“ไปได้แล้ว”

ด้านล่าง

จัสตินก้าวฉับ ๆ ตามแผ่นหลังบอบบางแต่ซ่อนความดื้อรั้นของเธียออกไปที่ลานจอดรถ สายตาคมกริบของเ๸็๯หนุ่มจดจ้องอยู่ที่บั้นท้ายกลมกลึงที่ส่ายไหวตามจังหวะการเดินบนส้นเข็มของเธอ

เขาเลียริมฝีปากที่แตกยับของตัวเองอย่างเผลอตัว ความเจ็บจากแผลที่ปากไม่ได้ทำให้เขารู้สึกแย่เท่ากับความ ‘อยาก’ ที่กำลังพลุ่งพล่านอยู่ในกาย

เมื่อถึงรถ เธียกดรีโมทปลดล็อกแล้วก้าวขึ้นไปนั่งประจำที่คนขับทันที จัสตินตามเข้าไปนั่งที่เบาะข้าง ๆ อย่างว่าง่าย แต่มันเป็นการว่าง่ายที่น่าขนลุก เขาเอนเบาะลงจนเกือบสุด นอนมองเธอด้วยสายตาที่หื่นกระหาย

ภายในรถยนต์คันหรูที่ปิดสนิท แอร์ยังไม่ทันจะเย็นดี แต่บรรยากาศกลับอวลไปด้วยความอึดอัดที่แสนจะขัดเขิน เธียกำพวงมาลัยแน่นจนเส้นเลือดหลังมือปูด เธอพยายามรวบรวมสมาธิเพื่อจะสตาร์ทรถออกไปจากที่นี่ให้เร็วที่สุด

“คาดเข็มขัดด้วยจัสติน” เธอสั่งเสียงเรียบ

“มือเจ็บ... คาดให้หน่อยดิ”

จัสตินตอบกวน ๆ พลางชูมือที่พันผ้าพันแผลลวก ๆ ให้เธอเห็น

“อย่ามาสำออย ฉันเห็นในคลิปนายต่อยกับเ๸็๯พวกนั้นยังใช้หมัดได้คล่องอยู่เลย”

“นั่นมันตอนอารมณ์ขึ้น แต่ตอนนี้... ผม ‘ขึ้น’ อย่างอื่นแทนนะสิ”

จัสตินขยับตัวเข้าหาเธอเล็กน้อย ๻๝ิ่๦น้ำ๩๬๸ผู้ชายที่ผสมกับ๻๝ิ่๦ฟีโรโมนของวัยหนุ่มมันช่างรุนแรงจนเธียรู้สึกเหมือนอากาศกำลังจะหมดไป เธอหันไปถลึงตาใส่เขา แต่กลับพบว่าใบหน้าหล่อเหลาของเ๸็๯หนุ่มอยู่ห่างไปไม่ถึงคืบ

”พี่เธีย... พี่รู้ป่ะว่าเวลาพี่ทำหน้าดุ ๆ แบบนี้แม่งโคตรน่า... เลยว่ะ”

จัสตินลดเสียงต่ำลงจนกลายเป็นเสียงกระซิบที่ข้างหู คำพูดหยาบคายที่เขาจงใจละไว้ในฐานที่เข้าใจทำให้เธียหน้าร้อนวูบ

“จัสติน! นายมันเ๸็๯นิสัยเสีย ฉันเป็นผู้ใหญ่กว่านายนะ”

“ผู้ใหญ่แล้วไง? ผู้ใหญ่ก็ ‘เสร็จ’ เ๸็๯มานักต่อนักแล้วไม่ใช่เหรอ?”

จัสตินหัวเราะในลำคอ มือหนาที่ไม่ได้บาดเจ็บเอื้อมมาลูบไล้ที่ต้นขาเนียนละเอียดของเธออย่างถือวิสาสะ

สัมผัสจากฝ่ามือร้อนจัดของเ๸็๯หนุ่มผ่านเนื้อผ้ากระโปรงทรงเอทำให้เธียสะดุ้งสุดตัว เธอพยายามจะปัดมือเขาออก แต่จัสตินกลับคว้าข้อมือเธอไว้แล้วกดลงกับเบาะ

”ปล่อยนะ!”

“ไม่ปล่อย... พ่อผมจ้างพี่มาดูผมไม่ใช่เหรอ? งั้นก็ดูให้ชัด ๆ สิว่าลูกชายเจ้านายพี่มันโตไปถึงไหนแล้ว”

ดวงตาของจัสตินวาวโรจน์ด้วยความกระหาย เขาโน้มตัวลงมาจนแผ่นอกกว้างทับลงบนตัวเธอ เธียสัมผัสได้ถึงความแข็งแกร่งและมัดกล้ามเนื้อของเ๸็๯หนุ่มที่โตเกินวัย ลมหายใจร้อน ๆ ของเขาเป่ารดอยู่ที่ลำคอขาวผ่องของเธอ

“พี่อยากรู้ไหมว่าทำไมผมถึงไปต่อยกับไอ้พวกนั้น?”

เขาถามกระซิบชิดผิวเนื้อ

“เพราะแม่งบังเอิญไปเห็นรูปพี่ในโทรศัพท์ผม แล้วมันพูดว่า... อยากจะลองขึ้นสวรรค์กับเลขาพ่อผมดูสักครั้ง”

จัสตินขบเม้มที่ติ่งหูของเธอเบา ๆ จนเธียเผลอครางออกมาในลำคอด้วยความเสียวซ่านที่จู่โจมโดยไม่ทันตั้งตัว

“ผมเลยสงเคราะห์ให้มันนอนหยอดน้ำข้าวต้ม... เพราะของสวย ๆ งาม ๆ แบบนี้ ผม ‘แดก’ ได้คนเดียว”

เธียแค่นยิ้มออกมาตรงมุมปาก ดวงตาคู่สวยที่เคยดูตระหนกเมื่อครู่กลับเปลี่ยนเป็นแววตาหยันอย่างผู้เหนือกว่า เธอไม่ได้ผลักจัสตินออกด้วยท่าทางหวาดกลัว แต่กลับใช้นิ้วเรียวสวยเชยคางเ๸็๯หนุ่มที่กำลังคุกคามเธออยู่ให้สบตากันตรงๆ

“หึ... นึกว่าจะแน่แค่ไหน ที่แท้ก็แค่วิธีการกาก ๆ ของเ๸็๯ที่อยากรู้อยากลอง”

เธียพูดเสียงเรียบพร้อมกับหัวเราะในลำคอเบา ๆ มือที่เคยถูกกดไว้สะบัดออกอย่างง่ายดายก่อนจะเอื้อมไปลูบไล้รอยช้ำที่มุมปากของจัสตินอย่างแผ่วเบา แต่แฝงไปด้วยความเย้ยหยัน

“ไอ้ที่ว่า 'ขึ้น' น่ะ... ขึ้นจริงหรือแค่พองลมจ๊ะเ๸็๯น้อย?”

จัสตินชะงักไปครู่หนึ่ง ดวงตาคมวาวโรจน์ด้วยความโกรธที่ถูกปรามาส

“พี่อยากลองดูให้เห็นกับตาไหมล่ะว่ามันพองลมหรือมันของจริง?”

“เสียใจด้วยนะจัสติน... พอดีพี่ชอบ 'ผู้ใหญ่' ที่เขารู้งานมากกว่าเ๸็๯ที่เอะอะก็ใช้แต่กำลัง”

เธียผลักอกแกร่งของเขาออกเต็มแรงจนจัสตินเสียหลักกลับไปพิงเบาะตามเดิม

เธอรีบสตาร์ทรถและเหยียบคันเร่งพุ่งออกไปจากโรงเรียนทันที

จัสตินสบถออกมาอย่างหัวเสีย เขามองเสี้ยวหน้าด้านข้างของเธียที่ยังคงนิ่งเฉยเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ความโกรธผสมความกระสันอยากเอาชนะมันตีรวนอยู่ในอกจนเขาแทบคั่ง

“พี่ด่าผมว่าเ๸็๯... งั้นพี่ก็เตรียมใจไว้เลย ผมจะทำให้พี่ลืมคำว่า 'เ๸็๯' ไปเลย!”

จัสตินกัดฟันพูดเสียงพร่า มือหนากำหมัดแน่นจนสั่น

เธียไม่ได้สะทกสะท้าน เธอเหลือบมองเขาผ่านกระจกมองหลังแล้วยิ้มยั่ว

“แบบนี้สิถึงจะน่าเอ็นดู... แต่ก่อนจะไปหาพ่อเธอ ฉันต้องแวะเอาของสำคัญที่คอนโดก่อน หวังว่า 'เ๸็๯น้อย' อย่างเธอจะรอนิ่ง ๆ ในรถได้นะ หรือว่าจะตามขึ้นไปดูว่าห้องผู้ใหญ่เขาเป็นยังไง?”

“เออ! จะไปไหนก็ไป ผมไม่ปล่อยพี่ไว้แน่”

จัสตินตอบเสียงกร้าว สายตาจับจ้องไปที่ขาอ่อนของเธอที่โผล่พ้นชายกระโปรงขณะเหยียบคันเร่ง

ไม่นานจากนั้น

เธียหักพวงมาลัยเลี้ยวเข้าสู่คอนโดหรูอย่างคล่องแคล่ว ท่าทางที่ดูเหนือกว่าและคำพูดถากถางของเธอมันเหมือนน้ำมันที่ราดลงบนกองไฟในใจของจัสติน

“พี่ด่าผมว่าเ๸็๯ไปเถอะ...”

จัสตินเค้นเสียงพูดลอดไรฟัน จ้องมองใบหน้าสวยเฉี่ยวของเลขาพ่อด้วยสายตาที่แทบจะฉีกเสื้อผ้าเธอออกเป็นชิ้น ๆ

“แต่อย่าให้ถึงทีผมแล้วกัน ผมจะ 'กระแทก' ให้พี่ลืมไปเลยว่าเคยทำเก่งใส่ผมยังไง พี่แม่งน่าโดนชิบหายเธีย”

เธียกระตุกยิ้ม ไม่ได้สะทกสะท้านกับคำขู่หยาบคายนั้น เธอจอดรถในที่ประจำก่อนจะดับเครื่องยนต์ ความเงียบปกคลุมรถทันที มีเพียงเสียงหอบหายใจเบา ๆ ของคนสองคนที่ดังแข่งกัน

จัสตินขยับตัวอย่างอึดอัด กางเกงนักเรียนเนื้อผ้าดีตอนนี้มันรัดรึงจนแทบปริ เขารู้สึกปวด-วยจนแทบบ้า ความแข็งขืนเบียดเสียดอยู่กับเป้ากางเกงทุกครั้งที่เขาขยับตัว

ยิ่งมองเห็นท่าทางนวยนาดของเธียตอนขยับหาของ ยิ่งทำให้มวลท้องจนปวดหนึบไปหมด

“มองขนาดนั้น... ไม่ลงมาล่ะจ๊ะ หรือว่า 'เ๸็๯น้อย' ขาตายไปแล้ว?” เธียหันมาเลิกคิ้วยั่ว

“เออ! ขาไม่ตาย แต่ส่วนอื่นมันจะตายแทนแล้วเนี่ย”

จัสตินสบถพลางก้าวลงจากรถ เขาต้องเดินงอตัวเล็กน้อยเพื่อซ่อนความอุจาดที่เป้ากางเกงที่มันนูนเด่นจนเห็นเป็นรูปทรงชัดเจน

เธียเดินนำเข้าไปที่ลิฟต์ ๻๝ิ่๦น้ำ๩๬๸ของเธอยังคงวนเวียนอยู่ใต้จมูกเขา จัสตินก้าวตามเข้าไปในพื้นที่แคบ ๆ ของลิฟต์ ทันทีที่ประตูลิฟต์ปิดสนิท เขาก็เข้าประชิดแผ่นหลังของเธอทันที

เธียรู้สึกได้ถึงความร้อนระอุจากร่างกายของเ๸็๯หนุ่มที่ยืนซ้อนหลังเธออยู่ และความแข็งขืนบางอย่างที่จงใจบดเบียดเข้ากับสะโพกกลมกลึงของเธอผ่านเนื้อผ้ากระโปรง

“จัสติน... นี่มันในลิฟต์” เธียปรามเสียงแผ่ว แต่ไม่ได้ถอยหนี

“ลิฟต์แล้วไง? พี่แม่งยั่วจนผมปวดควยไปหมดแล้วเธีย... พี่ต้องรับผิดชอบ”

จัสตินก้มลงซุกไซ้ที่ซอกคอขาวกรุ่น ลิ้นร้อนเลียลากผ่านผิวเนียนจนเธียขนลุกซู่ มือหนาของเขาเริ่มอยู่ไม่สุข ลูบไล้ขึ้นมาตามขาอ่อน เหมือนจะเข้าไปใต้ชายกระโปรงทรงเอที่เลิกขึ้นมาสูง

ลิฟต์กำลังทะยานขึ้นสู่ชั้นบนพอ ๆ กับอารมณ์ของทั้งคู่ที่กำลังจะระเบิดออกมา

โปรดติดตามตอนต่อไป.

๻๝ิ่๦ม๋าเ๸็๯มัน๩๬๸จัง

ฟิ๦ง่ะ