เรื่อง พรหมจรรย์ | รวมเรื่องสั้น SPECIAL

ตอนที่ 26 พี่เขยของพีช 1

ไอแดดร้อนผ่าวในช่วงบ่ายแก่บดเบียดลงบนพื้นผิวถนนคอนกรีต สภาพการจราจรในกรุงเทพมหานครยังคงแน่นขนัดจนกลายเป็นอัมพาต รถยนต์นับร้อยคันจอดนิ่งสนิทติดแหง็กไม่ขยับไปไหน

เช่นเดียวกับรถแท็กซี่สีชมพูสดคันหนึ่งที่ภายในห้องโดยสารถูกความเย็นจากเครื่องปรับอากาศชุบชีวิตผู้โดยสารเอาไว้

“พีช” นิสิตหนุ่มหน้าใสร่างโปร่ง นั่งเอนหลังพิงเบาะพลางถอนหายใจยาวเหยียด ใบหน้าหวานล้อมกรอบด้วยกลุ่มผมจัดทรงทันสมัยแสดงอาการเซ็งกะตายอย่างปิดไม่มิด

หากจะนิยามตัวตนของเขาให้ชัดเจน พีชก็คือชายหนุ่มกลุ่ม LGBTQ+ หรือถ้าพูดให้เข้าใจง่าย ๆ ในกลุ่มเพื่อนก็คือ “เขาคือเกย์รับตัวเล็กสายแซ่บแบบฉ่ำจิตฉ่ำใจ” ที่มีความมั่นใจ พูดเก่ง และมีจริตจะก้านเป็นเอกลักษณ์ตามประสาเด็กมหาวิทยาลัย

“โฮยลุง... ติดอะไรขนาดนี้ก่อน นี่ถ้าหนูเดินเอาป่านนี้คงถึงบ้าน สระผม เป่าแห้ง นอนมาส์กหน้าไปสามรอบแล้วมั้งคะเนี่ย”

พีชเอ่ยบ่นเสียงกระเง้ากระงอดขำ ๆ ชวนลุงคนขับคุยแก้เบื่อหลังจากเลิกคลาสบ่ายอันแสนยาวนาน

“เออนั่นสิพ่อหนุ่ม ลุงก็เพลียเนี่ย ไม่รู้ข้างหน้ามีอุบัติเหตุหรือเขามีซ่อมถนนกันแน่ ติดจนลุงจะหลับคาพวงมาลัยแล้ว”

โชเฟอร์วัยดึกดำบรรพ์เอ่ยกลั้วหัวเราะส่องกระจกมองหลังอย่างเอ็นดูในความช่างจามของเด็กหนุ่ม

“เฮ้อ มหาลัยก็สูบพลังชีวิตไปแปดสิบเปอร์เซ็นต์แล้ว ต้องมาเจอรถติดสูบวิญญาณอีก ยอมใจกรุงเทพฯ เลยจริง ๆ ค่ะลุง”

“ทำใจเถอะพ่อหนุ่ม... วันศุกร์บ่าย ๆ แบบนี้มันก็ติดวินาศสันตะโรทุกอาทิตย์แหละ ซ่อมทางด้วยอะไรด้วย”

ลุงแท็กซี่เหลือบมองกระจกหลังพลางหัวเราะร่วนปนเอ็นดูในความจริตจะก้านของพีช

“ซ่อมทุกปี ซ่อมทุกวัน แต่ไม่เคยเสร็จเลยค่ะลุง ประเทศไทยรวมเลือดเนื้อชาติเชื้อไทยจริง ๆ ค่ะ ติดจนหนูจะเรียนจบด็อกเตอร์อยู่แล้วเนี่ย”

พีชชวนลุงแท็กซี่คุยสัพเพเหระเปลี่ยนเรื่องไปเรื่อย ๆ เพื่อฆ่าเวลา จากเรื่องรถติดลามไปถึงเรื่องของกิน และเรื่องแฟชั่น ยิ่งคุยก็ยิ่งถูกคอจนลืมความหงุดหงิดจากสภาพอากาศภายนอกไปได้พักใหญ่

จนกระทั่งในที่สุด รถแท็กซี่ก็สามารถเคลื่อนตัวหลุดพ้นจากถนนเส้นหลัก เลี้ยวขวาเข้าสู่ซอยแคบ ๆ อันเป็นพิกัดหมายของจุดมุ่งหมายในวันนี้

รถแท็กซี่ค่อย ๆ ชะลอตัวและจอดสนิทลงที่หน้าบ้านเดี่ยวสองชั้นหลังหนึ่ง ตัวบ้านเป็นขนาดกลาง ๆ ตั้งตระหง่านอยู่ในซอยที่ค่อนข้างเงียบสงบ มีรั้วต้นไม้สีเขียวขจีช่วยบดบังสายตาจากภายนอก บรรยากาศรอบบ้านร่มรื่นแต่ก็แฝงไปด้วยความเงียบเชียบตามสไตล์หมู่บ้านพักอาศัย

พีชจัดการหยิบกระเป๋าสตางค์ขึ้นมานับเงินสดจ่ายค่าโดยสารพร้อมรอยยิ้มหวาน

“นี่ค่ะลุง ไม่ต้องทอนนะ ถือเป็นค่ารับฟังหนูบ่น”

“อ้าว ขอบใจมากนะพ่อหนุ่ม ขอให้เรียนเก่ง ๆ ล่ะ”

เด็กหนุ่มเปิดประตูลงจากรถทันทีที่สิ้นคำอวยพร วินาทีแรกที่ก้าวขาเหยียบพื้นปูน แรงปะทะจากไอความร้อนในอากาศก็เฮี้ยวเข้าใส่จนเขาต้องรีบยกกระเป๋าเอกสารขึ้นบังแดด

“โอ๊ย ร้อนตับแลบ ร้อนเหมือนซ้อมตกนรก!”

พีชบ่นกระปอดกระแปดพลางสาวเท้าก้าวผ่านประตูรั้วเล็ก ตรงดิ่งไปยังประตูหน้าบ้านอย่างเร่งรีบ

แกรก...

มือเรียวผลักประตูไม้บานใหญ่เปิดออก หวังจะพุ่งตัวเข้าบ้านไปตากแอร์ให้ฉ่ำปอด ทว่าทันทีที่ก้าวเท้าเข้าสู่โถงบ้าน สายตากลับสะดุดกึกเข้ากับสิ่งของบางอย่างที่ถอดวางเรียงรายอยู่บนพรมเช็ดเท้าหน้าประตูด้านใน พีชขมวดคิ้วม้วนเข้าหากันด้วยความฉงน

ส้นสูงสีครีมดีไซน์หรูหราวางคู่กับรองเท้าหนังลำลองไซส์ใหญ่ของผู้ชาย

“อ้าว... พี่พะแพงกลับมาแล้วเหรอ? ทำไมวันนี้กลับเร็วผิดปกติจัง”

พีชพึมพำกับตัวเองด้วยความสงสัย เพราะปกติแล้ว 'พี่พะแพง' พี่สาวแท้ ๆ ของเขาทำงานเป็นพนักงานบริษัทเอกชนขนาดใหญ่ ซึ่งตามเวลาปกติไม่มีทางที่จะกลับมาถึงบ้านในเวลาบ่ายสามโมงครึ่งแบบนี้ได้เลย

ต่างจาก 'พี่เพลิง' พี่เขยหนุ่มที่เป็นฟรีแลนซ์ ทำงานอิสระด้านออกแบบกราฟิกและออแกไนเซอร์ รายนั้นมักจะสิงสถิตทำงานอยู่ที่บ้านเป็นส่วนใหญ่อยู่แล้ว การเห็นรองเท้าพี่เพลิงจึงไม่ใช่เรื่องแปลก แต่การเห็นรองเท้าพี่สาวตัวเองนี่แหละที่ทำให้พีชรู้สึกแปลกใจ

“หรือว่าไม่สบายว่ะ...”

เด็กหนุ่มส่ายหัวไล่ความสงสัย เลิกคิดฟุ้งซ่าน ก่อนจะจัดการถอดรองเท้าผ้าใบของตัวเองวางเข้าที่ให้เรียบร้อย

พีชเดินตัวปลิวก้าวขึ้นบันไดวนมุ่งตรงไปยังชั้นสองของบ้าน โครงสร้างของบ้านหลังนี้ถูกแบ่งสัดส่วนออกเป็นสองปีกอย่างชัดเจน โดยห้องนอนของพีชจะอยู่ทาง “ปีกขวา” ส่วนห้องนอนใหญ่ของพี่สาวและพี่เขยจะยึดพื้นที่ทาง “ปีกซ้าย” ทั้งหมดเพื่อความเป็นส่วนตัว

ร่างโปร่งหมุนตัวไปทางขวา เตรียมจะก้าวเท้าตรงไปยังห้องนอนของตัวเองเพื่อเปลี่ยนเสื้อผ้าและอาบน้ำให้สบายตัว ทว่าเดินไปได้เพียงไม่กี่ก้าว เท้าทั้งสองข้างก็ต้องชะงักกึกกลางอากาศ หูอันผึ่งผายของเขาได้ยินกระแสเสียงบางอย่างเล็ดลอดออกมาจากความเงียบเชียบของตัวบ้าน

อ๊ะ... อ๊าส์... พี่เพลิง... แรงอีก...

เสียงหวานที่คุ้นเคยร้องระงมสลับกับเสียงลมหายใจหอบกระชั้น พีชสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะหันขวับไปมองยังทางเดินปีกซ้าย ต้นตอของเสียงนั้นมาจากห้องนอนใหญ่ของพี่สาวและพี่เขยอย่างไม่ต้องสืบ

“เสียงอะไรน่ะ... อย่าบอกนะว่า...”

พั่บ! พั่บ! พั่บ! อื้อออ... ซี้ดดด

เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังประสานกับเสียงครางต่ำกระเส่าของผู้ชายและเสียงหวีดร้องอย่างสุขสมของพี่สาว มันดังเล็ดลอดออกมาจากประตูห้องนอนที่คาดว่าน่าจะปิดไม่สนิท

พีชยืนอึ้งไปสามวินาที ก่อนที่สมองจะประมวลผลได้อย่างรวดเร็วว่ากิจกรรมเข้าจังหวะสุดอีโรติกกำลังดำเนินอยู่ ณ เวลานี้

“คุณพระ! กลางวันแสก ๆ เลยเหรอเนี่ย... ยัยพี่แพงอารมณ์เปลี่ยวอะไรขนาดนั้นถึงขั้นโดดงานมานอนให้ผัวเย็ด”

พีชสบถอุทานออกมาเบา ๆ ทว่าแทนที่จะรู้สึกขัดเขินหรือรีบวิ่งหนีเข้าห้องนอนตัวเองตามมารยาท ใบหน้าหวานของเกย์รับตัวแม่กลับค่อย ๆ ปรากฏรอยยิ้มเจ้าเล่ห์และซุกซนขึ้นมาทันตา ดวงตาคู่สวยเปล่งประกายความอยากรู้อยากเห็นพราวระยับ

เขาหมุนตัวกลับมาทางปีกซ้ายเต็มตัว ค่อย ๆ ก้าวเท้าอย่างเงียบเชียบและแผ่วเบาราวกับแมวขโมย เดินย่องตรงไปยังประตูห้องนอนใหญ่ที่แง้มเปิดทิ้งไว้เล็กน้อย

“แหม... บรรยากาศบ่าย ๆ แบบนี้ ขอแอบดูหน่อยแล้วกันนะว่าจะแซ่บพริกกี่เม็ด”

พีชพึมพำชวนขนลุกในใจ ก่อนจะแนบหน้าเข้าใกล้ช่องว่างของประตูเพื่อรับชมฉากสด ๆ ทันที

สองเท้าเรียวก้าวเยื้องย่างอย่างเงียบเชียบมาจนถึงหน้าบานประตูห้องนอนใหญ่ปีกซ้าย เสียงกิจกรรมด้านในยังคงดังก้องสะท้อนผ่านช่องว่างระเบียงไอความร้อน

พีชยกยิ้มกริ่มพลางยื่นมือเรียวไปแตะที่ลูกบิดประตูโครเมียมอย่างแผ่วเบา เขาลองออกแรงหมุนบิดเพียงนิดเดียวเพื่อเช็กดูว่าคนด้านในล็อกกลอนหนาแน่นหนาหรือเปล่า

แกรก...

ลูกบิดประตูหมุนตามแรงมืออย่างง่ายดายโดยไม่มีตัวล็อกขัดขวาง พีชเลิกคิ้วขึ้นสูงด้วยความประหลาดใจกึ่งขบขัน ก่อนจะพึมพำวิจารณ์พี่สาวและพี่เขยในใจด้วยจริตตลกขบขัน

“ตายแล้ว... เย็ดกันไม่ล็อกประตูด้วยเหรอเนี่ย? ท่าทางจะเงี่ยนจนรีบจัดสิท่า ยัยพี่แพงนะยัยพี่แพง ปล่อยตัวปล่อยใจกลางวันแสก ๆ จนลืมเรื่องความปลอดภัยเลยเหรอคะคุณพี่”

เด็กหนุ่มหัวเราะคิกคักในลำคอ สายตาจ้องมองบานประตูที่ค่อย ๆ เคลื่อนเปิดออกอย่างช้า ๆ จนเกิดช่องว่างขนาดกว้างพอที่จะทัศนาภาพเหตุการณ์ภายในห้องได้อย่างถนัดตา

เสียง-วยกระแทกรูหีแฉะๆ และเสียงครางกระเส่าพุ่งเข้ามากระทบหูเขาดังชัดเจนขึ้นกว่าเดิมร้อยเท่า

ตั่บ! ตั่บ! ตั่บ! แจ๊ะ... อ๊าาา... พี่เพลิง... กระแทกแรงๆ ... ซี้ดดด -วยใหญ่ฉิบหาย เอาอีก!

แทนที่จะเอาตาแนบช่องประตูดูตรง ๆ ในทันที พีชกลับนึกสนุกตามประสาเด็กวัยรุ่นขี้แกล้ง มือเรียวรีบล้วงหยิบโทรศัพท์มือถือเครื่องหรูออกจากกระเป๋ากางเกง จัดการสแกนใบหน้าปลดล็อกแล้วกดเข้าแอพพลิเคชั่นกล้องถ่ายรูปอย่างรวดเร็ว นิ้วเรียวตั้งค่ากดอัดวิดีโอความละเอียดสูงทันที

“หึ ๆ ถ่ายคลิปเก็บไว้แบล็กเมล์แกล้งยัยพี่แพงซะหน่อยดีกว่า เอาไว้ล้อให้หน้าแดงไปสามวันเจ็ดวันเลย คอยดูนะ”

พีชกระซิบกับตัวเองด้วยความนึกสนุก แผนการร้ายกาจสไตล์น้องชายตัวแสบผุดขึ้นในหัวสมอง

เด็กหนุ่มยื่นมือถือตรงไปยังช่องว่างของประตูที่แง้มเปิด เล็งเลนส์กล้องให้จับภาพไปยังเตียงนอนหลังใหญ่กลางห้อง โดยที่ตัวเขาเองก็คอยส่องสายตามองลอดตามทิศทางของกล้องไปด้วย ความตื่นเต้นพุ่งพล่านจนหัวใจเต้นรัว แววตาพราวระยับด้วยความสะใจที่จะได้หลักฐานชิ้นเด็ดไว้แซวพี่สาว

ทว่าในวินาทีที่สายตาของพีชปรับโฟกัสส่องมองผ่านกล้องเข้าไปเห็นภาพเหตุการณ์บนเตียงได้อย่างชัดเจน ร่างโปร่งของเกย์รับตัวแม่กลับแข็งทื่อราวกับถูกสาป ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างขึ้นจนแทบถลนออกจากเบ้า รอยยิ้มขี้เล่นบนใบหน้าพลันเลือนหายไปในพริบตา แทนที่ด้วยความช็อกสุดขีดจนหน้าซีดเผือด

สมองของพีชขาวโพลนเหมือนโดนค้อนปอนด์ทุบเข้ากลางกบาล สิ่งที่เขาคิดไว้ในหัวกับความเป็นจริงที่ประจักษ์อยู่บนหน้าจอมือถือตอนนี้มันคนละเรื่องกันเลย

ใช่... บนเตียงหลังใหญ่มีร่างของสองคนกำลังเย็ดกันอย่างเมามัน ดุดัน และถึงพริกถึงขิง พี่เขยของเขาอย่างเพลิง กำลังคร่อมร่างอยู่เบื้องบน แผ่นหลังหนาเต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อและรอยสักขยับขึ้นลงตามแรงอารมณ์ สองมือหนาจับยึดสะโพกของร่างเบื้องล่างเอาไว้แน่นก่อนจะกระหน่ำซอย-วยลำโตเข้าใส่ร่องหีอย่างบ้าคลั่งจนเหงื่อไหลซึมตามแผ่นหลังเป็นประกาย

“นี่มัน... เหี้ยอะไรกันวะเนี่ย...”

พีชสบถอุทานออกมาแผ่วเบาจนแทบไม่เล็ดลอดจากลำคอ นัยน์ตาสั่นระริกด้วยความสับสน ตกใจ และตื่นตระหนกจนขีดสุด มือที่ถือโทรศัพท์อัดวิดีโออยู่เริ่มสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้ แต่สายตาก็ยังคงจ้องเป๋งไปยังภาพบนเตียงที่พี่เขยเขากำลังกระทุ้ง-วยใส่ร่างนั้นอย่างไม่รู้เรื่องรู้ราวว่ามีคนแอบถ่าย

“พี่เพลิง...”

โปรดติดตามตอนต่อไป.

ว๊ายยยย ยัยพีชมึนมาก แอบดูพี่เขยเยเย่ มันจะเสวนะ

ฮั่นแน่

แนบภาพพี่เพลิง ????