เรื่อง [OVER-HEAL] นักบุญเลเวลตันกับระบบฮีลทะลุนรก

"ระวังเท้านะครับทุกคน พื้นแถวนี้มันแฉะและลื่นแปลกๆ" คิรินเปรยขึ้นพลางชูคทาขึ้นสูง แสงสีทองส่องให้เห็นผนังหินที่มีคราบตะไคร่น้ำสีม่วงเข้มเกาะหนาเตอะ "ดูเหมือนที่นี่จะมีปัญหาเรื่อง 'การระบายพลังงาน' อย่างหนักเลยนะเนี่ย"

"ท่านคิรินคะ ข้าสัมผัสได้ถึงแรงกดดันมหาศาลจากเบื้องล่าง" เซราฟิน่า กระซิบด้วยเสียงสั่นๆ "มันไม่ใช่แค่ความมืด แต่มันคือความรู้สึกโหยหาที่ฝังรากลึกมานานหลายศตวรรษ"

เมื่อพวกเขาลงมาถึงโถงกว้างชั้นล่างสุด ภาพที่เห็นทำให้ทุกคนต้องหยุดชะงัก ห้องโถงนี้ตั้งอยู่ในระดับที่ 'ต่ำกว่า' ระดับพื้นดินรอบนอกอย่างมาก ทำให้พลังงานด้านมืดและความเศร้าหมองที่ไหลมาจากทั่วทวีปต่างมา 'ท่วมขัง' อยู่ที่นี่จนกลายเป็นแอ่งโคลนสีดำข้น

และกลางแอ่งโคลนนั้น คือร่างของสิ่งมีชีวิตโบราณที่รูปร่างคล้ายเต่ายักษ์ แต่มีกระดองเป็นหนามหินแหลมคม ดวงตาของมันขุ่นมัวและเต็มไปด้วยความเจ็บปวด มันคือ 'พฤกษาศิลาบรรพกาล' ผู้ดูแลรากฐานของทวีปที่ถูกทอดทิ้ง

"มันกำลังจะจมลงไปในความมืดที่ตัวเองแบกรับไว้..." โรแลนด์ พึมพำพลางกระชับด้ามดาบ "สภาพห้องนี้มันแย่เกินไป เหมือนบ้านที่ตั้งอยู่ในที่ลุ่มต่ำแล้วน้ำท่วมขังจนฐานรากเน่าผุ"

"นั่นแหละครับปัญหา" คิรินพยักหน้าพลางมองสำรวจโครงสร้างห้อง "พื้นห้องนี้ต่ำเกินไป ทำให้พลังงานลบไหลเข้ามาสะสมจนระบายออกไม่ได้ ถ้าเราไม่แก้ที่ 'ระดับพื้นดิน' ต่อให้ฮีลเจ้าเต่ายักษ์นี่ไปกี่ครั้ง เดี๋ยวเขาก็กลับมาป่วยอีก"

ทันใดนั้น เต่ายักษ์บรรพกาลก็คำรามกึกก้อง หนามหินบนหลังพุ่งเข้าใส่พวกเขาราวกับ-่าฝน แต่มันไม่ใช่การโจมตีเพื่อฆ่า มันคือการ 'ดิ้นรน' จากความทรมานที่ถูกความมืดกัดกินขาและกระดองจนเน่าเปื่อย

"คุณโรแลนด์ คุณเอเลน่า ช่วยกันจุดที่อันตรายให้ผมที! ผมจะเริ่มการ 'ปรับระดับพื้นที่' ใหม่!"

คิรินไม่รอช้า เขาปักคทาลงบนแอ่งโคลนสีดำนั้นอย่างแรง

"มหาเวทฮีลปฏิสังขรณ์พสุธา: รากฐานทองคำ (Golden Foundation Restoration)"[ ผลลัพธ์: รักษาความทรุดโทรมของผืนดิน และ 'ยกสภาวะ' ของพื้นที่ให้สูงขึนจากความมืดมิด ]

วูบบบบบบบบบบบบบบ!!!

แสงสีทองมหาศาลระเบิดออกจากปลายคทา ซึมลึกเข้าไปใต้แอ่งโคลน ทันใดนั้น พื้นหินใต้เท้าของพวกเขาก็เริ่มสั่นสะเทือนและค่อยๆ 'ยกตัว' สูงขึ้นอย่างช้าๆ โคลนสีดำที่เคยท่วมขังถูกแสงสีทองชำระล้างจนกลายเป็นน้ำใสสะอาดและไหลระบายออกไปตามรอยแยกที่คิรินสร้างขึ้นใหม่

ไม่เพียงเท่านั้น คิรินยังส่งพลังรักษาไปที่ตัวเต่ายักษ์โดยตรง

"มหาเวทคืนสภาพกลายเป็นเทพ: กายาศิลาทองคำ"

ร่างของเต่ายักษ์ที่เคยเน่าเฟะกลับคืนสภาพอย่างรวดเร็ว แผลที่ขาหายวับไป กระดองหินสีดำกลับกลายเป็นสีทองสว่างไสว แววตาที่เคยขุ่นมัวกลับมาใสกระจ่าง มันไม่ได้รู้สึกหนักอึ้งอีกต่อไป เพราะตอนนี้พื้นที่ที่มันอยู่ได้รับการ 'ยกระดับ' จนอยู่เหนือทางไหลของพลังงานลบแล้ว

"อา... สดชื่นขึ้นเยอะเลยใช่ไหมล่ะ?" คิรินเดินเข้าไปลูบหัวเต่ายักษ์ที่ตอนนี้สงบลงราวกับสัตว์เลี้ยง "ทีนี้ก็ไม่ต้องกลัวน้ำพลังงานมืดท่วมขังอีกแล้วนะ ผมทำทางระบายน้ำ... เอ๊ย ทางระบายมานาให้ใหม่หมดแล้ว"

เต่ายักษ์ก้มหัวให้คิรินอย่างนอบน้อม ก่อนที่ร่างของมันจะค่อยๆ เลือนหายไป กลายเป็นศิลาสีทองขนาดใหญ่ที่แผ่ออร่าความอบอุ่นออกมาทั่วทั้งห้องโถง

"ท่านคิริน... ท่านเพิ่งจะยกพื้นห้องใต้ดินทั้งห้องขึ้นมาเกือบห้าเมตรเลยนะคะ!" เอเลน่ายืนมองดูระดับพื้นใหม่ที่แห้งสะอาดและสวยงาม "แถมน้ำเสียสีดำพวกนั้นยังกลายเป็นน้ำพุศักดิ์สิทธิ์ไปหมดแล้วด้วย"

"การป้องกันน้ำท่วม... หมายถึงการป้องกันความมืดที่ดีที่สุด คือการอยู่ให้สูงกว่ามันครับ" คิรินปัดมืออย่างพอใจ "คราวนี้วิหารนี้ก็มีฐานรากที่แข็งแกร่งแล้ว ใครจะมาบุกรุกหรือทำเรื่องไม่ดีข้างล่างนี้ก็ยากหน่อยนะ"

แต่ในขณะที่คิรินกำลังจะชวนทุกคนกลับขึ้นไปพักผ่อน เขาก็สังเกตเห็นบางอย่างที่ถูกแสงสีทองเปิดเผยออกมาหลังจากการยกพื้น... มันคือ 'ประตูหินสลักรูปกุญแจ' ที่ดูเก่าแก่ยิ่งกว่าหอคอยบรรพกาลเสียอีก

"หืม... ดูเหมือนว่าการยกพื้นครั้งนี้ จะทำให้เราเจอ 'ห้องลับในห้องลับ' อีกทีนะเนี่ย" คิรินแสยะยิ้ม "คุณโรแลนด์... เตรียมตัวนะครับ ผมว่างาน 'รีโนเวท' ของเรายังมีต่ออีกยาว"

เซราฟิน่ามองประตูนั้นด้วยความกังวล "ข้างหลังนั่น... ข้าสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายที่คล้ายกับท่านคิรินเหลือเกินค่ะ... มันเหมือนกับมี 'ผู้พเนจร' อีกคนเคยอยู่ที่นี่"