เรื่อง เซนต์เซย่า ภาคนักรบคนสุดท้าย Saint Seiya The Last Hope (เวอร์ชั่นรีไรท์)
กล้าื่เช้า่าทุกวัน ะี่งัวเงียเตียงนอน เาก็ึึเรื่องเื่าได้ ัทำให้า่หายไปจนปิพริ้ง
“ เอ๊ะ! เื่าเราได้คุยกับคุณัย์นี่ห่า ” เพียงแค่นี้ แก้มอูมๆของกล้าก็เริ่มแดงซ่าน
“ ฮ้า เขินจังเ ื่าเราะฝันไป ” ุ่้ไม่แน่ใจ เเปิดหน้าต่าง เพื่อไปยัง้ของัย์ ึพบ่ามีผ้าม่านปิดกั้นอยู่ แต่ถ้าเพ่งให้ดี ก็ะเห็นเงาตะคุ่มๆขยับไปาอยู่ในนั้น
“ คะ คุณัย์แน่ ”
ทันใดนั้นเอง เงานั้นก็หยุดกึกัั แล้วตรงดิ่งาี่หน้าต่าง ้เปิดผ้าม่านออก ทำให้พบกับัย์ในชุดนอนสีชมพู
“ อ้าว กล้า ื่แล้วเหรอ ”
กล้าผงะัั และสตั้นอยู่หลายวินาที ก่อนะตอบกลับ
“ คะ ครับ ”
“ โอเค งั้นเจอกันี่โรงเรียน ” ัย์ยิ้มให้ีที ้ปิดผ้าม่าน ทิ้งให้กล้าืตัวแข็งอยู่อย่างนั้น
“ นี่มันความฝันชัดๆ ”
……………………………
กล้าอา้ำ แต่งตัว เพื่อเตรียมไปโรงเรียน ในใจู้ึอิ่มเอมอย่างบอกไม่ถูก และเห็นใบหน้าของัย์ลอยอยู่ตลอด
“ คุณัย์ น่ารักจัง ”
และไม่รู้่าเาครึ้มอกครึ้มใจอะไร ึเดินไปี่กระจก ืเอียงข้างนิดหน่อย ยกืขวาขึ้นากำหมัดในระดับอก แล้วทำสีหน้าี่ดูาดมั่น ้เค้นคำเสียงเข้ม
“ ลูกผู้ชายอย่างเซย่า ถ้าชอบใคร ก็ต้องกล้าคุยสิวะ ”
แต่ไปี่เงาตัวเอง ก็พบกับหนุ่มตี๋่างอ้วนี่ไม่่าเล็งมุมใดก็ไร้ความน่ากลัว เาเกลับา่เี่เหืนเิ
“ เฮ้อ ยังไงเราก็กล้าหาญแเซย่าไม่ได้ ” ะี่ทอดถอนใจอยู่นั้นเอง แม่ของกล้าก็เคาะประตู ้ร้องเรียกเสียงดังจนเด็กหนุ่มผวา
“ สายแล้ว ีไปโรงเรียนซะ ”
“ ครับๆ ะไปแล้วครับ ”
………………………..
“ ล้า ล้า ล้า มีความสุขจังเ ” กล้าแทบะลอยไปโรงเรียน้ความเบิกบาน แต่ถึงประตูทางเข้า อาการดังกล่าวก็หายไปอย่างรวดเร็ว ้ความหวาดผวาซึ่งเข้าาแทนี่
“ แต่ถ้าทุกคนรู้่าคุณัย์คุยกับคนอย่างเรา คุณัย์อาจโดนดูถูกไป้ ะทำไงดีนะ ”
เมื่อกังวลหนัก กล้าก็เริ่มเสียจริตและเดินห่อไหล่ จังหวะก้าวมีความเร็วใกล้เคียงหอยทาก ทำเอาเด็กหลายคนในโรงเรียนถึงกับขำเทีเดียว
“ ฮะ ฮะ เอาีแล้ว เจ้าตัวตลกประจำโรงเรียน ”
“ ไอ้ขี้แพ้อ้วนแหยเอย ”
“ คราวนี้เป็นบ้าอะไรีล่ะ ”
แม้ะรู้่าตกเป็นเป้าาา แต่กล้าไ่ใจ เาะตอนนี้ีิ่งเดียวี่อยู่ในัส
“ เข้า้ให้เงียบี่สุด ทำตัวเป็นปกติ ไม่คุยกับัย์ เธอะได้ไม่ถูกใครัเีแเรา ”
ถึง้ เาก็ชะเง้อลาดเลา ึเห็น่าัย์กำลังคุยกับกลุ่มเพื่อนหญิงีสี่ห้าคนตรงหน้าต่าง หนุ่ม่างสมบูรณ์เเริ่มวางใจ
“ ดีเ คุณัย์ไม่น่าะเห็นเรา ต้องีก้าวยาวๆไปี่โต๊ะ ”
กล้าถึงโต๊ะี่อยู่ท้าย้อย่างรวดเร็ว โดยี่ไม่มีใครสนใจ เาะี่ผ่านา ถ้าไม่เปิ่นจนดูตลก เด็กหนุ่มก็เป็นเพียงอากาศธาตุของสังคมอยู่แล้ว
“ ฟู่…ถึงซักที ” กล้าเป่าปากระบายลม และเป้าหายต่อจากนี้คือนิ่งเงียบให้นานี่สุด ะได้ไม่เป็นจุดสนใจของใคร แต่แล้วทุกสิ่งก็ผิดแผน
“ อ้าว….กล้า ถึงแล้วเหรอ ”
แม้ไม่เห็น กล้าก็รู้่าใคร เาะเาไม่มีวันลืมเสียงนี้ได้ และเงยหน้าขึ้นา ก็พบกับัย์ี่ืเกาะขอบโต๊ะ
“ อ่า คะ ครับ ถึงแล้ว ” กล้าถึงกับปากคอั่ เาะในี่สุด สิ่งี่เากลัวก็กลายเป็นจริง
“ นี่เมื่อคืนดูชั้นเล่นจนจบเเหรอ ” ท่าสาวน้อยเหืนไม่สังเกตท่าทีของกล้าเ ้ถามอย่าง่าเริง
“ คะ ครับ ” แน่นอน่ากล้าตอบได้เพียงแ่ั้ และภาวนาให้เ็าจากไปเร็วๆ ้ไม่อยากให้ัย์ต้องาอยู่สาคมลูสเซอร์แเา ท่าเหืนสวรรค์ะไม่ปรานี เบันดาลให้เ็าพูดาก่าเิ
“ ขอบใจนะี่าเข้าาดู ทำให้สตรีมสนุกขึ้นเยอะเ ”
“ อ่า ครับ มะ ไม่เป็นไร ” ถึงกล้าะกลัว แต่ถ้อยคำประโยคนี้ก็ะตราตรึงัใจของเาไปตลอดกาล ทำให้เผลอผุดรอยยิ้มเขินๆขึ้นาใบหน้า
เหตุการณ์ดังกล่าวอยู่ในสายตาของทุกคนใน้จนเกิดความู้ึหลากหลาย แน่นอน่าส่วนใหญ่มักะเป็นในด้านลบ
“ อะไรกันวะ าฟ้าของ้าคุยกับไอ้ลูสเซอร์ ”
“ ไอ้อ้วนแหยเล่นของแน่ๆ ”
“ ืัย์ะสงสารมัน ”
แม้ทุกคนะู้ึแปลกๆ แต่ยังมีีคนหนึ่งี่หงุดหงิดยิ่ง่า คนๆนั้นคือ “ตุ้ม” จอมเกเรประจำ้ี่เี่ยวต่อยตีไปทั่วจนได้ตำแหน่งัโจกโรงเรียน ดวงตาฉายประกายริษยาอย่างชัดเจน ก่อนขยับ่างสูงใหญ่สีทองแดงเข้าหาเป้าหาย จากนั้นก็แผดเสียงใส่
“ เฮ้ย ไอ้อ้วนแหย ได้ข่าว่าึฮอตึั้มีาฟ้าเหาะาคุย้นี่ห่า ”
สิ้นคำี ัย์ก็ืกอดอก ้จ้องัเขาั้ คิ้วเีขมวดิ่ สีหน้าแฝแววไม่ใจ แต่ตุ้มกลับแกล้งทำเป็นเมิน ้ยื่นืไปขยุ้มไหล่หนาๆของกล้า
“ กูถาม ึก็ตอบสิวะ อย่าเอาแต่เงียบ ”
“ อู้ย คะ ครับ ” สีหน้าของกล้าดูเหยเก เาะแรงบีบของัโจกนั้นากายไม่เบา
“ อืม ดีาก ไอ้อ้วนแหย ทีนี้ลองบอกาซิ่าึกำลังยุ่งกับเด็กใคร ” ตุ้มกระชากเสียงเหี้ยมี่เคยทำให้เด็กวัยเดียวกันขวัญผวาานักต่อนัก กล้าเรู้สึ่าตัวหดเล็กลงเหลือเพียงแค่กำื ปากั่จนพูดไม่ออก
เมื่อตุ้มเห็นอย่างนั้น เาก็คุกคามหนัก้การกระชากคอเสื้อของกล้าขึ้นา ้ตะคอกใส่อย่างดุดัน
“ จำไว้ ไอ้อ้วนแหย อย่าได้ายุ่งกับเด็กของข้าี ”
“ หยุดเ ใครเป็นเด็กา ” ัย์โต้กลับแไม่เกรงกลัวจนทำให้ตุ้มผงะเล็กน้อย สองืปล่อยคอเสื้อของกล้า เทำให้เด็กหนุ่ม่างสมบูรณ์หลุ่นตุ้บกลับานั่งี่เิ
“ อุ้ก ”
“ ก็ถ้าไม่ให้ชั้นทำแบี้ แล้วทำไมเธอถึงสนใจมัน ” ตุ้มเริ่มหันาตวาด แต่เ็าไม่ถอยหนี แม้เธอะตัวเล็ก่าีฝ่ายชนิดคนละไซส์
“ ชั้นะสนใจใคร แล้วเกี่ยวอะไรกัาย เราไม่ได้เป็นอะไรกันซักหน่อย ”
กายสูงใหญ่ี่ดำทะมึนั่ระริก้แรงโกรธ ใบหน้าถึทึงจ้องัย์ทีกล้าทีอย่างแค้นเคือง ปิดท้าย้การคำรามใส่เสียงแข็ง
“ นี่เธอชอบแบี้เหรอ ”
“ ก็ถ้าชั้นชอบ แล้วาะทำไม ” ดูเหืนขนาดัใจของเธอะใหญ่่า่างกายาก ัย์เลอยหน้าลอยตาใส่แไร้ความหวาดกลัว
“ ฮึ่ม….” ตุ้มกัดฟันกรอดใหญ่ เาะศักดิ์ศรีัโจกถูกเหยียบย่ำอย่างรุนแรง สมีแต่คำถาม ทำไมสาวี่หลงรัก ึไ่ใจเา แถมยังาพูดคุยกับไอ้ลูสเซอร์ประจำโรงเรียนแสนิทสนมี มันบีบัใจสุดๆ และในะี่ัเโตะประเคนกำปั้นลงไปใบหน้าของกล้าซักที ัย์ก็เข้าาขวาง
“ และถ้าาใ้กำลังกับกล้า ชั้นะฟ้องครูจริงๆ้ เพื่อนทั้ง้เป็นพยาน ”
“ อึก ” ตุ้มชะงักไปอึดใจ ก่อนะเริ่มคิดได้่าเาอาจะซวย ถ้าลงืตรงนี้ เออกจาก้ไปแคนพาล
“ เฮ้ย ไอ้เวร อะไรวะ ไม่เคนเห็นคนรึไง ” พูดจบ ตุ้มก็เตะเก้าอี้ี่เด็กหนุ่มเคราะห์ร้ายคนนึงนั่งจนร่วงไป้กัน
ัย์ยังคงืกอดอก สายตาตุ้ม และัโจกหายไปโดยสมบูรณ์ คนใน้ก็เข้าาถาม
“ นี่ัย์ไม่กลัวรึไง ไอ้ตุ้มมันัเนะ ”
“ ใช่แล้ว เธอน่าะคุยดีๆ ”
แต่ัย์เหืนไม่แคร์ ซ้ำยังตอบเนือยๆแไม่ใส่ใจ
“ แล้วไง ถ้าไม่กลัวซะอย่าง มันะทำอะไรเราได้ ”
“ อ้า ชั้นอยากกล้าได้แเธอจัง ” เพื่อนสาวหลายคนพูดอย่างนั้น ้ัย์้สายตาชื่นชม
ะี่ทุกคนกำลังอยู่ในความวุ่นวายแกมสุขี่สาารถตะเพิดวายร้ายอย่างตุ้มออกจาก้ ก็มีช่อง่างให้กล้าได้พูดคุยกับัย์
“ เอ่อ คุณัย์ เอ๊ะ! ัย์ ”
“ ่าไง กล้า ” ัย์หันา สีหน้าดูสงสัย
“ เอ่อ อ่า…” กล้าชั่งใจอยู่นาน่าะพูดดีมั้ย ก่อนะยอมเปิดปาก
“ ัย์ต้องระวังตัวให้ากๆนะ ”
ัีี่ได้ยินคำนั้น ัย์ก็ออกแนวเหวอนิดๆ ก่อนะยิ้มรับ
“ ขอบใจจ้า….”
และคำๆนั้นก็ทำให้กล้าหน้าชาไปีพักใหญ่เทีเดียว
“ มะ ไม่เป็นไร ”
แน่นอน่าทุกบทสนทนา ทุกคนล้วนได้ยิน กลับานั่งี่ หนึ่งในเพื่อนสนิทของัย์ก็ไถ่ถาม
“ แน่ใจแล้วเหรอ่าัย์ะชอบคนแบั้น ”
ท่าัย์กลับยิ้มอย่างมีเลศนัย ้ตอบแทีเล่นทีจริง
“ ก็แล้วทำไมะชอบไม่ได้ล่ะ ”
…………………………
ตลอดทั้งวัน กล้าเรียนไม่เป็นสุข เาะรู้่าตนเพิ่งถูกัโจกหายั ในใจกำลังคิด่าะขอแม่ย้ายโรงเรียนดีมั้ย แต่คงทำไม่ได้ เาะทางบ้านไม่มีเงินขนาดยัดลูกเข้าเอกชนี่ไหนก็ได้
“ เฮ้อ….คงซวยไปตลอดเทอมแหงๆ ” ระห่างี่กล้าเดินไปถอดถอนใจไป ก็บังเอิญเจอใครคนนึงี่ประตูโรงเรียน คนๆนั้นก็คือัย์
“ ไง กล้า กลั้าน้กันมั้ย ”
“ คะ ครับ ” และนี่คือคำแรกี่กล้านึกขึ้นาได้ ก่อนะหน้าแดงีรอบ
…………………………
ระห่างทางัย์พยายามชวนคุย แต่กล้ากลับเอาแต่ก้มหน้าตอบ เ็าึเปลี่ยนวิธีาถามในเรื่องี่หนุ่ม่างสมบูรณ์สนใจ
“ าคิด่าคนอย่างเซย่ามีจริงมั้ย ”
ได้ยินคำถามนั้น ดวงตาของกล้าก็เปล่งประกายแวววาว ้อธิบายถึงความเป็นเซย่าได้หลายแง่มุม ัเป็นการวิพากษ์วิจารณ์อย่างชาญฉลาดและลุ่มึ
ด้านัย์ได้แต่เฝ้า สีหน้าแฝแววชื่นชมอยู่ในที และอธิบายจบ กล้าก็กลับาเขินอายี เาะถูกีฝ่ายจ้องนานเกินไป
“ ฮ้า เรื่องราวก็เป็นนี้แหละครับ ”
ท่าัย์กลับไม่ได้ยินคำนั้น ในัมีแต่ความคิดี่่า “เวลาพูดในเรื่องี่สนใจ เาดูไม่เหืนคนเิ” แต่สุดท้ายก็ต้องหลุดจากภวังค์ เมื่อได้ยินคำถามของกล้า
“ เออ คุณัย์เป็นอะไรครับ ทำไมถึงนิ่งแบั้น ”
“ โอ้ เปล่าๆ เราแค่กำลังคิดน่ะ ” ัย์สะดุ้งเล็กน้อย ก่อนะเงยหน้าขึ้นฟ้า ทำให้กล้าสงสัย่าเิ
“ คิดอะไรเหรอครับ ”
“ อืม…ก็แค่คิด่า เวลาพูดเรื่องนี้ าดูเท่ขึ้นแฮะ ”
“ ฮ้า ัย์อย่าพูดเล่นสิ เขินนะ ” กล้าแทบล้มทั้งื ซึ่งก็ตลกตัว เาะสาารถเรียกเสียงัเราะจากัย์ได้
“ ฮะ ฮะ ฮะ ”
แต่แล้วความสงบสุขก็อยู่ได้ไม่นาน ้หนทางเบื้องหน้ามีตุ้มและพรรคพวกีสองคนดักรออยู่ ทำให้ัย์เริ่มัเสีย
“ าีแล้วเหรอ ”
“ ใช่ ชั้นเอง และเรามีเรื่องต้องคุยกัน ” ตุ้มพูดจบ เาก็ย่างสามขุมเข้าหา ทำให้ัย์นึกผวา แต่ก็ข่มใจทำเป็นกล้า เพื่อสวนกลับ
“ ไม่มีอะไรต้องคุย เาะเราไม่ได้เกี่ยวข้องกัน ”
“ ไ่ ชั้นรักเธอานานแล้ว รู้มั้ย ” ตุ้มยังคงขวาง และัย์ทำท่าะเดินผ่าน เาก็จับเเขนของเ็า
“ โอ๊ย เจ็ะ ”
“ เจ็บก็ดีสิ เธอะได้รู้่าความู้ึของชั้นมันเป็นยังไง ”
“ ปล่อยชั้นนะ กล้าช่วย้ ” ัย์ีร้องให้ช่วย กล้าึตกใจและีเข้าไปหาโดยเร็ว แต่โดนสองลิ่วล้อเข้าาขวาง ้ต่อยเด็กหนุ่มเสียหนึ่งหมัดจนหน้าสะบัด
“ ผั้ว ”
“ เฮ้ย ไอ้อ้วนแหย ไม่ใช่เรื่องของึ อย่าเสือก ”
“ ว้าย ตายแล้ว ทำไมต้องทำแบี้ ” ัย์กรีดร้อง แต่ตุ้มดันเธอติดกำแพง ก่อนะีเข้าาประชิดตัว
“ หุบปาก ถ้าวันนี้ เธอไม่รับรักชั้น ก็อย่าหวัง่าะไปจากทีนี่ได้ ”
“ ฮ่า ฮ่า เอาล่ะสิ ลูกพี่ของขึ้นแล้ว วันนี้ได้เมียแน่ ” ีลิ่วล้อัเราะชั่วๆ ก่อนแลบลิ้นเลียปากอย่างหื่นกระหาย
กล้าร้อนรน ยิ่งเข้าไปในดวงตาของัย์ี่ส่งาขอความช่วยเหลือ ใจยิ่งแตกสลาย แต่ไม่รู้ทำไม สองขาึไม่ขยับซักที ทำให้เด็กหนุ่มนึกด่าตัวเอง
“ ขยับสิ เข้าไปช่วยเธอสิ าะขี้ขลาดไปถึงไหน ”
ตุ้มทำท่าะชะโงกหน้าเข้าไปจูบัย์ กล้าก็แทบะร้องไห้ แน่นอน่าเ็าไม่อาจผลักไส ้ัโจกตัวใหญ่่าาก ท่าในะี่เด็กเกเรกำลังะทำสำเร็จ ก็มีใครคนหนึ่งยื่นสเก็ตบอร์ดาขวางไว้ได้ก่อน
“ เฮ้ย! ใครวะ ” ตุ้มีถอยฉาก ้พ่นน้ำลายลงพื้นเสียหลายที ้ได้กลิ่นดินี่ติดากับสเก็ตบอร์ด และเมื่อได้เห็นบุรุษผู้าใหม่ ก็พบ่าเป็นหนุ่มรุ่นพี่วัยประาณ 17 ศีรษะย้อมเขียว ่างสันทัดดูปราดเปรียวแบักกีฬา ี่สำคัญ ้าาโคตระี
“ ไง พวก สเก็ตบอร์ดของชั้นสวยถูกใจมั้ย ถ้าชอบ ก็ียกสินสอดาขอ ”
“ กูถาม่าึเป็นใคร ” ตุ้มยังตะคอกไม่เลิก หนุ่มัเขียวเยกืขึ้นจุ๊ปาก
“ เป็นเด็กเป็นเล็ก พูดจาให้ีัมาคารวะหน่อย ากำลังคุยกับ่าี่แชมป์สเก็ตบอร์ดโลกเนะโว้ย ”
“ ไ่โว้ย ” ตุ้มเดือดจัดี่ถูกขัดจังหวะ เวิ่งเข้าไปต่อย แต่ไม่่าสาวหมัดซักกี่ที ก็ไม่โดนตัวของหนุ่มัเขียวเ
“ เฮ้ มีชั้นเชิง่านี้หน่อยสิ อ่านทางง่ายไป ต่อยอย่างงี้ีสิบปี ก็ไม่โดน ” หนุ่มัเขียวยังคงยั่ว ตุ้มเไม่มีทางเลือก
“ พวกึสองคนรอเห้ยไรวะ ีเข้าารุมดิ ”
“ ฮะฮ้า หาหมู่เหรอ แบี้ชั้นก็ต้องเอาจริงแล้วสินะ ” หนุ่มัเขียวพูดจบ เาก็เหวี่ยงสเก็ตบอร์ดใส่กระบาลตุ้มเสียหนึ่งที ทำเอาัโจกม่อยในัี
“ อั้ก ”
“ เฮ้ย! ลูกพี่เป็นอะไรมั้ย ”
“ เอิ้กๆ ไม่เป็นไร ชั้นแค่ฟาดเบาๆเอง คงสลบซักชั่วโมง ” หนุ่มัเขียวัเราะชอบใจ พลางยกสเก็ตบอร์ดขึ้นขู่ ประาณ่าถ้าอยากรับประทานสิ่งนี้ ก็จงเข้าา
สองลิ่วล้อนึกแหย เีถอย แต่ก่อนะไป ก็ลั่นคำขู่
“ ฝากไว้ก่อนเถอะ ึ ”
“ เออ ีาถอนล่ะ ดอกชั้นแพงนะ ” หนุ่มเขียวตอบกลับัั ัเป็นการฟ้องถึงความกวนบาทาี่ไม่เป็นสองรองใคร
ัโจกถูกหิ้วปีกไปแล้ว ัย์ก็ีตรงายกืไหว้ขอบคุณหนุ่มัเขียวเป็นการใหญ่
“ ขอบคุณากเนะคะ ถ้าไม่ได้พี่ช่วย มีหวัง….”
“ ฮะ ฮะ ไม่เป็นไร วันหลังถ้าะผ่านซอยเปลี่ยว น้องควรหาบอดี้การ์ดี่ดี่านี้หน่อย ” หนุ่มัเขียวัเราะ ก่อนหันไปแขวะกล้า
“ ีอย่าง าอ้วน ”
“ คะ ครับ ”
หนุ่มัเขียวถือโอกาสเข้าไปกอดคอ ก่อนะเริ่มสาธยายถึงเหลี่ยมคูต่างๆนาๆ
“ ถ้าาคิด่าตัวเองอ่อนแอเกินไป ไม่เข้าไปลุย ถือ่าฉลาด แต่ต้องีกิลตอแหล้ อย่างเช่นแหกปากร้องเรียกตำรวจ ไอ้เด็กเวรพวกนั้นมันโง่ะตาย ยังไงก็เชื่อ นอกนั้นยังมีีหลายวิธีี่ใ้เอาตัวรอดอย่างเช่น บลา บลา บลา….”
และเหืนเ็าะรำคาญืยังไง ไ่าได้ เธอึีอำลา
“ ยังไงก็ลาก่อนนะคะ ขอบคุณีครั้งค่ะ ”
แต่ก่อนี่ะไป กล้าก็รวบรวมพลังใจ เพื่อร้องเรียกีครั้ง
“ ัย์ ”
เ็าหยุดชะงัก ก่อนหันานิ่งๆ สีหน้าดูเศร้าสร้อย แถมขอบตายังมีน้ำใสๆไหลปริ่ม
“ ชั้นคิด่าาะ….ไม่เป็นไร ช่างเถอะ ” ัย์พูด้าไว้แ่ั้ แล้วิ่ีไป
เหืนมีอะไราแทง้าจนัใจี่อยู่ภายในแาญไม่มีิ้ดี กล้าเดู่เี่ลงัีจนหนุ่มัเขียวู้ึได้
“ เอ่อ าไหวมั้ย ”
“ ไม่เป็นไรครับ ” กล้าบอกปัดน้ำใจของหนุ่มรุ่นพี่ แล้วเดินกลั้าน้อาการเซื่องซึม โดยไ่รอยฟกช้ำใบหน้า ทำให้หนุ่มัเขียวต้องืเหงาคนเดียว ก่อนะพึมพำเบาๆ
“ แล้วตกลงะมีใครถามชื่อชั้นมั้ยเนี่ย ชั้นชื่อาวินนะ ”
……………………………
กล้านั่งอยู่หน้าคอม ืไม้ั่ไปหมด ้าั เจ็บใจ และัเีตัวเอง
“ ไอ้บ้าเอย ทำไมาถึงขี้ขลาดแบั้น ”
กล้าพยายามพิมพ์ไลน์ไปหาัย์หลายที โดยมีทั้งคำ่า “ขอโทษ” “เมื่อกี้” แต่สุดท้าย เาก็ไม่ส่ง
ะี่นั่งล่องลอยอยู่กับความเจ็บปวด เสียงข้อความจากเฟสบุ๊คก็ดังขึ้น
“ ตึ้ง ตึ้ง ”
กล้าีดู ในใจภาวนาให้เป็นข้อความของัย์ แต่สุดท้ายกลับเป็นของ….เซนต์แโด่า
“ รอยยิ้มี่าหวงแหน กลับมีคนอื่นชิงปกป้ไปซะแล้ว ”
แต่แทนี่กล้าะหวาดกลัว เากลับโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ และีพิมพ์กลับ
“ าเป็นใคร ตามดูชั้นทำไม ” แต่ไ่ัได้กดส่ง เซนต์แโด่าก็พิมพ์าี
“ ในโลกนี้ าไม่มีวันเป็นคนี่เคียงข้างกับเธอได้ ”
“ แก….ไอ้ ” กล้าโกรธจัด่าเิจนเตรียมคำาาี่เาไม่ได้ใ้าหลายปี ทั้งี่ใจึๆุ่้รู้่าเซนต์แโด่าพูดถูก แต่ไ่ัได้ด่า ั่นก็พิมพ์กลับาี
“ โลกี่คนขี้ขลาดอย่างาไม่มีวันเปลี่ยนแปลงตัวเอง ยังน่าอยู่ีเหรอ ” ถึงตรงจุดนี้ กล้าเริ่มคิด
“ ถ้าายังอยากได้โอกาสเป็นชายชาตรีีครั้ง โปรดตอบรับ ”
ทันใดนั้นเอง หน้าจอคอมก็กลายเป็นสีดำ มีตัวอักษรสีรุ้งปรากฏนั้น
ตอบรับ ื ปฏิเสธ
โอกาสมีเพียงหนเดียว าเลือกเอา
และนั่นเป็นสิ่งี่กล้าหนักใจากๆ เาะเาไม่รู้่าปรากฏการณ์ตรงหน้าคืออะไร แถมยังไม่แน่ใจ ถ้าเลือกข้อใดข้อหนึ่ง ะเกิดอะไรขึ้นกับตัวเอง แต่ในอนุสติกลับผุดภาัยย์ร้องไห้ ทำให้เด็กหนุ่ม่างสมบูรณ์เผลอกด “ตอบรับ” ไปแไม่รู้ตัว
“ เราต้องดีขึ้นให้ได้ ะไม่ยอมให้ัย์เสียใจี ”
แล้วแสงส่างในคอมก็เรืองรองจนกล้าแา สองืยกขึ้นาป้โดยอัตโนมัติ
“ โอ้ว อะไรกันเนี่ย ”
สาารถิางานเขียน ณ.ปัจจุบันและใาของได้ี่เ Jalando ัเีดาร์คไซด์ได้ี่ลิงค์ด้านล่างครับ
https://www.facebook.com/jalando.darksidewriter.version2
นิยายแนะนำ
นิยายแนะนำ
ความคิดเห็น
COMMENT
เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้
เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้ เพื่อสร้างประสบการณ์นำเสนอคอนเทนต์ที่ดีให้กับท่าน รวมถึงเพื่อจัดการข้อมูลส่วนบุคคลเพื่อให้ท่านได้รับประสบการณ์ที่ดีบนบริการของเว็บไซต์เรา หากท่านใช้บริการเว็บไซต์นี้ต่อไปโดยไม่มีการปรับตั้งค่าใดๆ นั่นเป็นการแสดงว่าท่านอนุญาตยินยอมที่จะรับคุกกี้บนเว็บไซต์และนโยบายสิทธิส่วนบุคคลของเรา
0.00
0.00









userA???
???? ??? ? ???? ?? ??