เรื่อง บงการลวง บ่วงหัวใจ
เข็มไ์ดิจิทัลหน้าปัดสปอร์ตีำสนิทะิตัวเลข 180 กิโลเมตรต่อชั่วโมง แะกำลังไต่ระดับขึ้นไป่างบ้าคลั่ง ทิวทัศน์สองข้างทางที่เป็นป่าทึบถูกเหวี่ยงให้กลายเป็นเส้นีำพร่ามัว โค้งหักศอกที่เบื้องหน้าคือหุบเหวลึกกำลังพุ่งตรงเข้ามาหาพวกเขาราวกับมัจจุราชที่อ้าแขนรับ
“ภาคิน! ระบบเบรกถูกตัดวงจรหมดเลย!” ลลิลตะโกนแข่งกับเสียงเครื่องยนต์ที่ครางกระหึ่ม สองมือเธอพยายามหักพวงมาลัยแต่มันแข็งทื่อราวกับถูกล็อก้แม่เหล็กไฟฟ้า
ชายหนุ่มที่นั่งหน้าซีดเผือดอยู่เบาะข้างขับกัดฟันกรอด เลือดสีเข้มยังคงไหลซึมจากบาดแผลถูกยิงที่สีข้าง แต่สัญชาตญาณเอาตัวรอดนักล่าทำให้เขาไม่ยอมจำนนต่อความตาย ภาคินล้วงปืนพกกล็อก 19 ออกมาจากเอว เล็งปากกระบอกปืนไปที่แผงคอนโซลกลางที่มีสัญลักษณ์รูปหัวกะโหลกสีแดงะิเยาะเย้ยอยู่
ปัง! ปัง! ปัง!
กระสุนสามนัดเจาะทะลุหน้าจอระบบสัมผัสจนแตกกระจายเป็นเศษกระจกแะประกายไฟ ลลิลสะดุ้งสุดตัว ทว่าความเร็วไม่ได้ลดลงเลยแม้แต่น้อย ระบบขับเคลื่อนอัตโนมัติถูกฝังลึกอยู่ใกล่อง ECU ตัว ไม่ใช่แค่หน้าจอแสดงผล
“มันไม่ได้ผล! ระบบควบคุมหลักอยู่ใต้พวงมาลัย!” ลลิลตะโกน เธอตัดสินใจปลดเข็มขัดนิรภัยตัวเอง ทิ้งตัวลงไปมุดอยู่ใต้แผงคอนโซลฝั่งขับโดยไม่สนใจความเร็วที่พุ่งทะยานทะลุ 200 กิโลเมตรต่อชั่วโมง สองมือเธอล้วงเข้าไปใซากสายไฟที่พันัยุ่งเหยิง
“ลลิล! คุณทำบ้าอะไร กลับขึ้นมานั่งเดี๋ยวนี้ หน้าผาอยู่-่างไปแค่สามร้อยเมตร!” ภาคินตวาด เสียงเขาแหบพร่า้ความเจ็บปวดแะหวาดหวั่น เขายื่นมือขวาที่เปื้อนเลือาคว้าพวงมาลัยไว้ พยายามออกแรงฝืนระบบล็อก้พละกำลังทั้งหมดที่มี
“ฉัน้หาซ็อกเก็ตตัวจ่ายไฟหลัก... ถ้าตัดไฟเข้า ECU ได้ เบรกกลไกจะทำงาน!” ลลิลไม่ยอมแพ้ ปลายนิ้วเธอคลำสะเปะสะปะไปตามมัดสายไฟ ความมืดแะความสั่นสะเทือนทำให้ทุก่างยากลำบาก เล็บเธอฉีกขาดจากการพยายามงัดแงะคลิปพลาสติกแข็ง
สองร้อยเมตร... แสงไฟหน้าสาดกระทบป้ายเตือนทางโค้งหักศอกแะแนวกั้นถนนที่ดูเปราะบางราวกับไม้จิ้มฟันเมื่อเทียบกับความเร็ว
“ลลิล! ทิ้งมันซะ!” ภาคินตะโกน เขารู้ดีว่าไม่ทันแล้ว ชายหนุ่มละมือจากพวงมาลัย เอี้ยวตัวไปคว้าร่างหญิงสาวที่มุดอยู่ใต้คอนโซลให้ดึงกลับขึ้นมา รวบตัวเธอเข้ามากอดแนบอกแน่นที่สุดเท่าที่จะทำได้ เอาแผ่นหลังเขาบังกระจกหน้าไว้เพื่อเป็นเกราะกำบังให้เธอ
ใเสี้ยววินาทีสุดท้าย ลลิลกระชากมัดสายไฟเส้นหนาสีแดงแะเหลืองหลุดติือมาทั้งยวง!
ประกายไฟแลบแปลบปลาบ ระบบไฟฟ้าทั้งคันดับวูบ พวงมาลัยที่เคยล็อกตายคลายตัวออก่างกะทันหัน ภาคินใช้สัญชาตญาณที่เหลืออยู่ตบเกียร์ลงแะกระชากเบรกมือ่างรุนแรง
เอี๊ยดดดดด!
เสียงยางบดเบียดกับพื้นถนนราดยางดังกึกก้องจนแสบแก้วหู สปอร์ตเสียการทรงตัว หมุนคว้างเป็นวงกลมท่ามกลางความมืด แรงเหวี่ยงมหาศาลทำให้ร่างทั้งสองกระแทกไปมาภายให้องโดยสาร ก่อนที่ด้านข้างตัวจะพุ่งเข้าฟาดกับต้นไม้ใหญ่ริมหน้าผา่างจัง!
โครม!
กระจกทุกบานแตกกระจาย ถุงลมนิรภัยระเบิดออกกะแทกใบหน้า โลกทั้งใบลลิลหมุนเคว้งแะดับวูบไปชั่วขณะ
เสียงฝนเม็ดใหญ่ที่เริ่มตกลงมากระทบหลังคาที่บุบสลาย แะกลิ่นไหม้เครื่องยนต์ ปลุกสติลลิลให้ฟื้นคืนมา หญิงสาวครางอู้อี้ใลำคอ รู้สึกปวดร้าวไปทั้งร่าง เธอพยายามขยับตัวแะพบว่าตัวเองยังคงถูกโอบกอดไว้่างแน่นหนา้วงแขนแกร่ง
“ภาคิน...” ลลิลรีบผละออก มองใบหน้าหล่อเหลาที่ฟุบอยู่กับบ่าเธอ เลือดจากศีรษะเขาไหลซึมลงมาอาบแก้ม “ภาคิน! ลืมตาสิ!”
ชายหนุ่มครางใลำคอ เปลือกตาหนักอึ้งค่อยๆ ปรือขึ้น นัยน์ตาสีรัตติกาลที่เคยทรงอำนาจตอนนี้ดูอ่อนล้า ทว่ายังคงกวาองสำรวจร่างกายเธอทันที “คุณ... เจ็บตรงไหนไหม”
“ฉันไม่เป็นไร แต่คุณเสียเลือาก เรา้ออกไปจากเดี๋ยวนี้ น้ำมันกำลังรั่ว!”
ลลิลใช้เท้าถีบประตูฝั่งที่พังยับเยินจนเปิดออก เธอประคองร่างสูงใหญ่ภาคินให้ก้าวออกมาจากซาก่างทุลักทุเล สายฝนที่เทกระหน่ำลงมา่างหนักช่วยชะล้างคราบเลือด แต่ก็ทำให้ความหนาวเหน็บกัดกินถึงกระดูก
พวกเขากระเสือกกระสนเดินลัดเลาะเข้าไปใป่าทึบเพื่อหลบซ่อนตัวจากถนนใหญ่ ไม่รู้ว่ากำลังเดินไปทิศทางไหน รู้เพียงแต่้ไปให้ไกลที่สุด ลลิลแบกรั้ำหนักเกินครึ่งชายหนุ่มไว้บ่าบอบบางเธอ ทุกก้าวเดินเต็มไป้ความยากลำบาก จนกระทั่งแสงสลัวจากฟ้าแลบเผยให้เห็นเงากระท่อมพรานป่าหลังเก่าที่ถูกทิ้งร้างอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่
“ถึงแล้ว... อดทนอีกนิดนะ” ลลิลพึมพำ พยุงเขาเข้าไปภายใกระท่อมที่มืิดแะเต็มไป้ฝุ่นผง เธอวางร่างเขาลงแคร่ไม้ไผ่เก่าๆ ที่มุมห้อง
ภาคินหอบหายใจหนักหน่วง เขาพยายามยันตัวขึ้นแต่บาดแผลที่สีข้างทำให้เขาทรุดกลับลงไป ลลิลไม่รอช้า เธอคุกเข่าลงข้างๆ เขา ปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตตัวเองที่เปื้อนเลือดออก่างรวดเร็วโดยไม่มีความขัดเขิน เหลือเพียงบราเซียลูกไม้ีำที่ห่อหุ้มเนินอกอวบอิ่ม หญิงสาวฉีกเสื้อเชิ้ตตนออกเป็นริ้วยาว แล้วทับลงบาดแผลที่เอวเขาเพื่อห้ามเลือด
“อึก...” ภาคินสูดปาก้ความเจ็บปวด มือใหญ่คว้าข้อมือเธอไว้แน่น
“ทนหน่อยนะ ฉัน้พันแผลให้แน่น ไม่่างนั้นคุณจะช็อก” ลลิลเสียงสั่น น้ำตาที่กลั้นไว้มาตลอดเริ่มรื้นขึ้นมาที่ขอบตา ความหวาดกลัวที่จะสูญเสียผู้ชายตรงหน้ามันชัดเจนเสียจนทำให้ก้อนเนื้อใอกเธอปวดหนึบ
เมื่อพันแผลเสร็จ ลลิลทรุดตัวลงนั่งกับพื้น่างหมดแรง ร่างกายเธอสั่นสะท้านจากความหนาวแะภาวะตึงเครียด
ภาคินมองภาพหญิงสาวที่เกือบเปลือยเปล่าท่อนกำลังนั่งกอดเข่าตัวเองสั่นเทาอยู่ท่ามกลางความมืด กำแพงน้ำแข็งที่เธอเคยสร้างไว้เพื่อัทุกออกห่าง บัดนี้พังทลายลงจนไม่เหลือชิ้นดี เธอไม่ใช่ผู้บริหารหญิงที่เย่อหยิ่งแะเย็นชาอีกต่อไป แต่เป็นเพียงผู้หญิงธรรมดาที่เพิ่งเอาชีวิตรอดจากความตายมาพร้อมกับเขา
เขาฝืนความเจ็บปวด ขยับตัวลุกขึ้นนั่งแล้วดึงร่างบางเข้ามากอดไว้ใอ้อมแขน ลลิลไม่ได้ขัดขืน เธอซบหน้าลงกับแผงอกแกร่งที่ชื้นเหงื่อแะไอฝน ปล่อยให้น้ำตาไหลซึมลงผิวเนื้อเขา
“ทำไม...” ลลิลสะอื้น “ทำไมคุณถึงเอาตัวมารับกระสุนแทนฉัน ทำไมคุณถึงไม่ปล่อยให้ฉันตายไปพร้อมกับเกมบ้าๆ นี่”
“ผมเคยคิดว่าตัวเองสามาควบคุมทุก่างได้กระดานหมากนี้” ภาคินกระซิบ เสียงทุ้มเขาสั่นพร่า ปลายนิ้วลูบไล้แผ่นหลังเนียนละเอียดเธอ่างแผ่วเบา “ผมเคยคิดว่าคุณก็เป็นแค่เครื่องมือชิ้นหนึ่ง... แต่ตอนที่เห็นศูนย์เล็งปืนทาบทับอยู่ตัวคุณ ผมถึงได้รู้ว่า... พลังบงการจิตใจที่ผมมี มันไร้ค่าไปเลย เมื่อเทียบกับการที่ผมไม่สามาบงการหัวใจตัวเองไม่ให้รักคุณได้”
คำสารภาพที่ตรงไปตรงมาแะปราศจากเล่ห์เหลี่ยมนั้น ทำให้ลมหายใจลลิลสะดุด หญิงสาวเงยหน้าขึ้นสบตากับเขา แสงสลัวจากภายนอกเผยให้เห็นนัยน์ตาสีรัตติกาลที่เต็มไป้ความจริงใจแะเว้าวอน
“คุณมันเห็นแก่ตัว ภาคิน” ลลิลกระซิบตอบ ริมฝีปากสั่นระริก “คุณทำให้ฉันเกลียดคุณไม่ได้... แล้วยังจะมาบังคับให้ฉัน้แบกรับความรู้สึกพวกนี้อีก”
“ผมไม่ได้บังคับ...” ภาคินเกลี่ยปอยผมที่ปรกหน้าผากเธอออก “แต่ผมกำลังขอร้อง... ขอให้ผมได้เป็นคุณ ลลิล”
ความตึงเครียดทางอารมณ์ที่ถูกบีบอัาทั้งคืนปะทุขึ้นใวินาทีนั้น ลลิลไม่รอให้เขาพูดอะไรอีก เธอเป็นฝ่ายโน้มใบหน้าเข้าไปหาแะประกบริมฝีปากลงริมฝีปากหยักลึกเขาก่อน มันเป็นการจูบที่ดุดัน เรียกร้อง แะเต็มไป้ความกระหายที่จะครอบครอง รสชาติเค็มปร่าน้ำตาผสมผสานกับความหวานล้ำที่ซ่อนอยู่ภายใ
ภาคินครางรับใลำคอ่างพึงพอใจ แม้ร่างกายจะบาดเจ็บ แต่ไฟปรานาที่ถูกจุดขึ้นกลับแผดเผาทุกความเจ็บปวด เขาตอบรับจุมพิตเธอ้ความเร่าร้อนที่ทัดเทียมั สองมือหนาสอดเข้าไปใต้แผ่นหลังบาง รั้งร่างเธอให้ขึ้นมาเกยทับอยู่ตักเขา
ผิวเนื้อที่เย็นเฉียบลลิลปะทะกับความร้อนรุ่มจากร่างกายภาคิน เธอกลายเป็นฝ่ายคุมเกม หญิงสาวผลักเขาให้เอนหลังพิงกับผนังไม้กระท่อมเพื่อไม่ให้กระทบกระเทือนบาดแผล มือเล็กลูบไล้ไปตามแผงอกกว้าง สัมผัสรอยสักรูปหัวกะโหลกไขว้ที่เป็นสัญลักษณ์แห่งความแค้น บัดนี้มันถูกแทนที่้รอยประทับริมฝีปากเธอที่ลากไล้ลงมา่างอ้อยอิ่ง
“คืนนี้... ฉันจะเป็นบงการคุณเอง” ลลิลกระซิบชิดใบหูเขา ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดจนขนอ่อนลุกซัน
ภาคินเหยียดยิ้ม รอยยิ้มที่เต็มไป้ความลุ่มหลง่างถอนตัวไม่ขึ้น “ตามใจคุณเลย... เจ้าหญิงผม”
ปราการชิ้นสุดท้ายถูกปลดเปลื้องออกท่ามกลางเสียงฝนที่ตกกระทบหลังคา ท่ามกลางความหนาวเหน็บป่าลึก ร่างกายสองร่างหลอมรวมเข้า้ั่างสมบูรณ์แบบ ลลิลเป็นผู้นำจังหวะรักที่ดุดันแะเร่าร้อน เธอใช้เรือนร่างตนเองเป็นเกราะกำบังแะยารักษาบาดแผลให้เขา ทุกการเคลื่อนไหวเต็มไป้ความดิบเถื่อนทว่าลึกซึ้ง
ภาคินตอบรับทุกสัมผัสเธอ้ความเต็มใจ เขาไม่จำเป็น้ใช้พลังวิเศษใดๆ เพื่อครอบครองผู้หญิงนี้ เพราะเธอได้มอบทั้งร่างกายแะจิตวิญญาณให้เขา้ความสมยอม เสียงครางหวานหูผสานกับเสียงหอบหายใจหนักหน่วงดังก้องอยู่ใกระท่อมหลังเล็ก พวกเขาผลัดัเป็นผู้คุมเกม ผลัดัตักตวงความสุขสมจากสรีระัแะั แเปลี่ยนความบอบช้ำให้กลายเป็นความผูกพันที่ไม่มีสิ่งใาทำลายได้อีก
ค่ำคืนอันยาวนานผ่านพ้นไปพร้อมกับพายุฝนที่เริ่มซาลง
แสงแดดยามเช้าสาดส่องผ่านรอยแตกแผ่นไม้เข้ามาตกกระทบใบหน้าลลิลที่กำลังหลับสนิทอยู่แผงอกภาคิน หญิงสาวหายใจเข้าออก่างสม่ำเสมอ ร่องรอยความเหนื่อยล้ายังคงปรากฏชัดเจน แต่ริมฝีปากเธอกลับมีรอยยิ้มบางๆ ประดับอยู่
ภาคินลืมตาตื่นขึ้นมาได้สักพักแล้ว เขาลูบเรือนผมนุ่มเธอ่างทะนุถนอม ความเจ็บปวดที่บาดแผลทุเลาลงบ้างแล้ว แต่สิ่งที่ชัดเจนยิ่งกว่าคือความรู้สึกใอก เขาตระหนักได้ว่า การ้าแ้ทรงพลแะท่านัฐี จะ้ไม่แมา้ชีวิตผู้หญิงนี้แผนการทุก่างจะ้ถูกเขียนขึ้นใหม่
ทว่า ใจังหวะที่เขากำลังจะขยับตัวเพื่อจัดท่านอนให้เธอสบายขึ้น โทรศัพท์มือถือสำรองที่เขาซ่อนไว้ใกระเป๋ากางเกงแะรอดพ้นจากการกระแทกมาได้ ก็สั่นเตือนขึ้นเบาๆ
ภาคินขมวดคิ้ว เขาค่อยๆ เอื้อมมือไปหยิบมันขึ้นมาเปิดดู
หน้าจอแสดงข้อความจากเบอร์ที่ไม่รู้จัก เป็นไฟล์ภาพหนึ่งรูป
มันคือภาพแอบถ่ายจากเลนส์สไนเปอร์อินฟราเรด... เป็นภาพเขากับลลิลใสภาพเปลือยเปล่า กำลังหลับใหลอยู่้ัภายใกระท่อมหลังนี้!
พร้อมกับข้อความสั้นๆ ที่ทำให้เลือดใกายภาคินจับตัวเป็นน้ำแข็ง...
“จุดอ่อนแก... สวยดีนะ ภาคิน เตรียมตัวบอกลาเธอได้เลย... พวกเราอยู่หน้าประตูแล้ว”
เสียงเหยียบกิ่งไม้หัังขึ้นจากภายนอกกระท่อม... ไม่ใช่แค่เดียว แต่เป็นเสียงฝีเท้านับสิบที่กำลังโอบล้อมพวกเขาไว้ทุกทิศทาง!
กำแพงใจที่เริ่มสั่นคลอนทำเอาใจบางไปหมดแล้วค่ะ ฝากเพิ่มเข้าคลังแะหัวใจให้คุณอ๊อด้นะคะ ใครเชียร์คู่นี้อยู่คอมเมนต์บอกัหน่อยนะคะ แล้ว่าลืมติดตามัไว้้
นิยายแนะนำ
นิยายแนะนำ
ความคิดเห็น
COMMENT
เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้
เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้ เพื่อสร้างประสบการณ์นำเสนอคอนเทนต์ที่ดีให้กับท่าน รวมถึงเพื่อจัดการข้อมูลส่วนบุคคลเพื่อให้ท่านได้รับประสบการณ์ที่ดีบนบริการของเว็บไซต์เรา หากท่านใช้บริการเว็บไซต์นี้ต่อไปโดยไม่มีการปรับตั้งค่าใดๆ นั่นเป็นการแสดงว่าท่านอนุญาตยินยอมที่จะรับคุกกี้บนเว็บไซต์และนโยบายสิทธิส่วนบุคคลของเรา
0.00
0.00









userA???
???? ??? ? ???? ?? ??