พันธะลวงบ่วงรักสามเรา

บทที่ 1: รอยร้าวในความเฉยชา

  ในห้องนั่งเล่นที่เงียบเชียบจนได้ยินเพียงเสียงเข็มนาฬิกาเดินเป็นจังหวะสม่ำเสมอ คิมหันต์ นั่งจ้องหน้าจอไอแพดด้วยสายตาเย็นชา แสงสีฟ้าจากหน้าจอสะท้อนในดวงตาคมกริบที่ดูเหนื่อยล้าจากการทำงานมาตลอดทั้งวัน ขณะที่ น่าน นั่งอยู่ปลายโซฟาอีกฝั่ง ความอึดอัดนี้กัดกินใจน่านมานานหลายเดือนจนเขารู้สึกเหมือนเป็นเพียงเฟอร์นิเจอร์ชิ้นหนึ่งในห้องคอนโดหรูแห่งนี้

"พี่คิมครับ... วันนี้ไปทานข้าวข้างนอกกันไหม? น่านจองร้านที่พี่ชอบไว้ด้วยนะ" น่านถามด้วยน้ำเสียงคาดหวัง พยายามส่งยิ้มที่ฝืนเต็มทนไปให้คนรักที่คบกันมานานหลายปี

แต่คิมหันต์กลับตอบโดยไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมามอง "พี่งานยุ่งน่าน ไว้วันหลังนะ ช่วงนี้โปรเจกต์ใหญ่กำลังเข้า พี่ไม่มีเวลาไปนั่งทานข้าวชิลล์ๆ หรอก"

คำปฏิเสธเดิมๆ และน้ำเสียงที่ดูไร้อารมณ์ทำให้น่านเม้มปากแน่นจนเป็นเส้นตรง ความน้อยใจที่สะสมมานานเป็นหัวเชื้ออย่างดีที่ทำให้ไฟในใจเริ่มปะทุ น่านมองดูแผ่นหลังของคนรักที่ดูห่างเหินออกไปทุกที ทั้งที่นั่งอยู่ห่างกันไม่ถึงเมตร

เขารู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจมน้ำอยู่ในความสัมพันธ์ที่เรียกว่า "ความอิ่มตัว"

น่านตัดสินใจคว้ากุญแจรถแล้วเดินออกจากห้องไปทันทีโดยไม่สนเสียงถามไล่หลังที่ฟังดูไม่ได้ใส่ใจนัก เขาพาตัวเองออกมาจากบรรยากาศที่น่าอึดอัดนั่น ขับรถไปอย่างไร้จุดหมายจนกระทั่งมาหยุดอยู่ที่หน้าบาร์กึ่งคลับสลัวๆ แห่งหนึ่ง เสียงดนตรีจังหวะหนักหน่วงที่ดังรอดออกมาดูเหมือนจะเป็นสิ่งเดียวที่ช่วยกลบเสียงความเหงาในใจเขาได้ในตอนนี้

"ขอเข้มๆ แก้วหนึ่งครับ" น่านสั่งเครื่องดื่มกับบาร์เทนเดอร์ ก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ทรงสูง

"หน้าตาเศร้าแบบนี้ ไม่เหมาะกับเหล้าหวานๆ ในมือเลยนะคร้บ" เสียงทุ้มต่ำที่ฟังดูมีเสน่ห์ดังขึ้นข้างหู พร้อมกับกลิ่นน้ำหอมราคาแพงที่ลอยมาปะทะจมูก

น่านหันไปมองก็นับว่าต้องชะงัก ชายหนุ่มตรงหน้ามีรอยยิ้มที่ดูอันตรายแต่กลับดึงดูดอย่างประหลาด ดวงตาคู่นั้นจ้องมองเขาเหมือนเสือที่เจอเหยื่อที่ถูกใจ

"ผมชื่อ เรย์ ครับ... แล้วคุณล่ะคนสวย ชื่ออะไร?"

น่านที่กำลังอ่อนไหวและโหยหาการถูกเติมเต็มเผลอสบตาคู่นั้นเนิ่นนาน "น่านครับ... ผมชื่อน่าน"

และนั่นคือจุดเริ่มต้นของรอยร้าวที่จะเปลี่ยนชีวิตของพวกเขาทั้งสามคนไปตลอดกาล