เรื่อง ระบบนักล่า (Hunter System)
เื้ากำลังัา
ท้องฟ้าีแแตกร้าว
ื้ิแตกเป็นชั้นๆ
เาำสองาปะทะักลางอากาศ
ิรัน
ั
ผู้เ่หมายเลข 777 รุ่น่้า
—
ทั้งสองยืนห่างั
ไม่มีใครขยับ
แต่แรงกดดันจากทั้งคู่ทำให้เมืองแตกเพิ่มเรื่อยๆ
ระบบเด้งขึ้น
[สนามทดสอบถูกเปิดใช้งาน]
เงื่อนไขชนะ:
ทำลายแกนหลักของฝ่ายตรงข้าม
หรือ
ทำให้ยอมรับเส้นทางของผู้ใช้
ิรันมองข้อความ
ก่อนเงยหน้าขึ้น
“…ไม่ใช่ฆ่า”
ชายตรงหน้ายิ้มจาง
“เพราะระบบอยากดูว่าใครถูก”
ทันใดนั้น—
เขาหายไป
ตูม!!!
หมัดกระแทกเข้ากลางหน้า
ิรันยกแขนรับทัน
แต่พื้นใต้เท้าแตก
ร่างไถลไปหลายร้อยเมตร
ัไม่ทันหยุด—
อีกฝ่ายมาถึงแล้ว
ศอก
เข่า
หมัด
ต่อเนื่อง
ไม่มีจังหวะ
ไม่มีพลังพิเศษ
มีแต่ทักษะล้วน
ิรันตั้งรับ
จนในที่สุด—
ตูม!!
เขาถูกซัดทะลุตึก
ฝุ่นฟุ้ง
ชายตรงหน้ายืนอยู่บนซาก
ก่อนพูดเรียบๆ
“เห็นไหม”
“นี่คือความต่าง”
เขาชี้มาที่ตัวเอง
“ฉันคือคนที่เดินเส้นทางนายจนสุดแล้ว”
เขาก้มมองิรัน
“นายัิดว่าจะเปลี่ยนผลลัพธ์ได้?”
—
ิรันลุกขึ้น
เช็ดเลือดมุมปาก
ก่อนถาม
“…นายชนะทุกคนใช่ไหม”
อีกฝ่ายพยักหน้า
“ใช่”
“…แล้วนายมีความสุขไหม”
ทั้งเมืองเงียบ
ชายตรงหน้าชะงัก
เพียงเสี้ยววินาที
ก่อนตอบ
“…ไม่เกี่ยว”
ิรันมองนิ่ง
แล้วเดินมา
“งั้นนายไม่ได้ชนะ”
ดวงตาอีกฝ่ายเปลี่ยนทันที
ตูม!!!
แรงกดดันระเบิด
เาำทั้งเมืองพุ่งเข้าหาิรัน
เหมือนสัตว์ร้ายนับพัน
ระบบเตือนทันที
[คำเตือน]
ตรวจพบโหมดผู้ล่าขั้นสมบูรณ์
ระดับความเป็นมนุษย์:
0%
เงาทั้งหมดกลืนิรันทันที
ความมืดปกคลุม
เสียงกระซิบดังขึ้น
“…ยอมแพ้…”
“…แข็งแกร่ง…”
“…อยู่คนเดียว…”
แต่ในความมืด
ิรันหลับตา
เขานึกถึง
ตอนที่เสียพลัง
คนที่ดูถูก
คนที่ช่วย
ลีน่า
อาเรน
001
แ้แ่ผู้ล้มเหลวหมายเลข 0
แล้วเขาลืมตา
เงียบ
ก่อนพูดเบาๆ
“…ฉันไม่ต้องชนะคนเดียว”
ระบบตอบสนองทันที
[เส้นทาง: ผู้ล่าผู้ครอง]
ความเข้าัได้เพิ่มขึ้น
ปลดล็อก:
เขตแดนแห่งเจตจำนง
ทันใดนั้น—
เาำรอบตัวิรันหยุด
แล้วแตก
ตูม!!!
พื้นที่สีดำทั้งหมดถูกผลัก
ชายตรงหน้าหรี่ตา
ิรันเดินมา
รอบตัวไม่มีเงา
ไม่มีพลังล้น
มีเพียงแรงกดดันสงบผิดปกติ
เขาพูดช้าๆ
“นายพยายามแบกทุกอย่างคนเดียว”
เขาหยุด
“…แต่ฉันไม่ิดจะทำแบบนั้น”
ชายตรงหน้ามองเขา
เงียบ
ก่อนหัวเราะเบาๆ
ครั้งแรก
เป็นเสียงหัวเราะจริงๆ
“…น่ารำคาญ”
เขายกมือขึ้น
เาำทั้งเมืองเริ่มรวมั
กลายเป็นหอกสีดำมหึมา
เล็งตรงมาที่ิรัน
“งั้นพิสูจน์”
ิรันยืนอยู่เฉยๆ
ยกมือขึ้น
ไม่มีพลังระเบิด
ไม่มีแสง
เพียงกำหมัด
แล้ว—
ต่อยไป
หอกสีดำแตก
ท้องฟ้าแตก
เมืองทั้งเมืองหยุด
หมัดนั้นไปถึงตรงหน้าอีกฝ่าย
แต่—
หยุด
ิรันไม่ได้ต่อ
ทั้งคู่ยืนเงียบ
ชายตรงหน้ามองหมัดที่หยุดไว้
ก่อนเงยหน้าช้าๆ
ิรันพูด
“…ฉันไม่ต้องชนะนาย”
“ฉันแค่อยากรู้ว่า”
เขาถอนหมัด
“…นายเหนื่อยหรือั”
ทั้งเมืองเงียบ
ชายตรงหน้านิ่ง
ดวงตาีแสั่นเล็กน้อย
เป็นครั้งแรก
—
ตอนต่อไป: ตอนที่ 29 — ู้แ้ที่ัไม่ยอมั
นิยายแนะนำ
นิยายแนะนำ
ความคิดเห็น
COMMENT
เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้
เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้ เพื่อสร้างประสบการณ์นำเสนอคอนเทนต์ที่ดีให้กับท่าน รวมถึงเพื่อจัดการข้อมูลส่วนบุคคลเพื่อให้ท่านได้รับประสบการณ์ที่ดีบนบริการของเว็บไซต์เรา หากท่านใช้บริการเว็บไซต์นี้ต่อไปโดยไม่มีการปรับตั้งค่าใดๆ นั่นเป็นการแสดงว่าท่านอนุญาตยินยอมที่จะรับคุกกี้บนเว็บไซต์และนโยบายสิทธิส่วนบุคคลของเรา
0.00
0.00









userA???
???? ??? ? ???? ?? ??