เรื่อง Rose Gunner - The Fall of Humanity

เสียงคลิกเมาส์และเสียงเคาะคีย์บอร์ดดังก้องเป็นจังหวะสม่ำเสมอในห้องทำงานที่สว่างไสวเพียงแค่แสงจากหน้าจอมอนิเตอร์คู่ ลินดา ช่างภาพอิสระและนักรีทัชภาพวัย 24 ปี กำลังนั่งจ้องมองผลงานภาพถ่ายแฟชั่นเซ็ตล่าสุดที่เธอรับผิดชอบ หญิงสาวขยับตัวเล็กน้อยเพื่อคลายความเมื่อยล้า รูปลักษณ์ของเธอนั้นโดดเด่นและสะกดสายตาผู้คนเสมอ ใบหน้าสวยหวานที่ประดับด้วยดวงตากลมโตกำลังหรี่ลงอย่างใช้สมาธิ ผมยาวสีดำสลวยถึงกลางหลังถูกมัดรวบไว้หลวมๆ ปล่อยให้ปอยผมบางส่วนตกลงมาระต้นคอขาวเนียน

แม้จะสวมเพียงเสื้อยืดคอวีสีขาวตัวโคร่งและกางเกงขาสั้นใส่อยู่บ้าน แต่ก็ไม่อาจปิดบังบุคลิกและสรีระที่เย้ายวนของเธอได้ หน้าอกอิ่มเต่งตึงที่ดันเนื้อผ้าจนเห็นสัดส่วนชัดเจนเบียดชิดกับขอบโต๊ะทำงานทุกครั้งที่เธอโน้มตัวไปข้างหน้า เอวที่คอดกิ่วรับกับสะโพกผายกลมกลึงทำให้ท่วงท่าการนั่งทำงานของเธอดึงดูดสายตาอย่างประหลาด ลินดาเป็นคนจิตใจดี สุภาพ และมีความรับผิดชอบต่องานสูงมาก เธอมักจะตอบข้อความลูกค้าด้วยความใจเย็นเสมอแม้จะถูกสั่งแก้ภาพเป็นรอบที่สามของวันแล้วก็ตาม

ทว่า ภายใต้ความอ่อนหวานนั้น ลินดามีความดื้อรั้นและแข็งแกร่งจากภายในซ่อนอยู่ ซึ่งเป็นสิ่งที่ทำให้เธอยืนหยัดในวงการนี้ได้ด้วยตัวคนเดียว

ข้างๆ เมาส์ปากกาบนโต๊ะทำงานที่เต็มไปด้วยเอกสารและเลนส์กล้อง มีวัตถุชิ้นหนึ่งวางสงบนิ่งอยู่ มันดูไม่เข้าพวกกับอุปกรณ์ถ่ายภาพใดๆ ในห้องนี้เลย มันคือ "อีลิท บลาสเตอร์" (Elite Blaster)ปืนพกเทคโนโลยีล้ำยุคที่มีดีไซน์โฉบเฉี่ยว วัสดุของมันทำจากโลหะสีเงินวาววับผสมผสานกับชิ้นส่วนที่ดูคล้ายคริสตัล ลินดาวางมือจากเมาส์แล้วเอื้อมไปแตะที่ด้ามจับของมัน สัมผัสของโลหะต่างดาวนั้นเย็นเฉียบ แต่น้ำหนักของมันกลับสมดุลเข้ากับฝ่ามือของเธออย่างสมบูรณ์แบบราวกับถูกสร้างมาเพื่อเธอโดยเฉพาะ

ความทรงจำเมื่อสองสัปดาห์ก่อนไหลย้อนกลับมาในหัว ภาพของซากโบราณสถานลึกลับนอกเมืองที่เธอเดินทางไปถ่ายภาพแลนด์สเคป ลินดาพลัดตกลงไปในโพรงถ้ำที่ซ่อนตัวอยู่ใต้ซากปรักหักพัง และที่นั่น เธอพบกับแท่นบูชาที่ส่องแสงเรืองรอง ทันทีที่มือของเธอสัมผัสกับอีลิท บลาสเตอร์ กระแสพลังงานบางอย่างก็แล่นพล่านเข้าสู่สมอง พร้อมกับภาพนิมิตและเสียงกระซิบที่ดังก้องในจิตวิญญาณ

"จงใช้อาวุธนี้... ปกป้องโลกของเธอซะ... เพราะดาวของพวกเราได้พ่ายแพ้ไปแล้ว..."

เสียงนั้นเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและสิ้นหวังของชาวเอลิเชี่ยน เผ่าพันธุ์ต่างดาวที่ล่มสลาย พวกเขาส่งมอบเทคโนโลยีชิ้นสุดท้ายนี้มายังโลกพร้อมกับข้อมูลเตือนภัยถึงศัตรูที่น่าสะพรึงกลัว... เผ่าพันธุ์กอร์กอน (Gorgon)อสูรกายอัปลักษณ์ที่มีเป้าหมายเดียวคือการรุกรานดวงดาวต่างๆ เพื่อตามหาผู้หญิงที่มีพลังงานบริสุทธิ์สูงมาเป็น "แม่พันธุ์" พวกมันใช้สตรีเพศเพื่อสืบพันธุ์และเปลี่ยนเหยื่อให้กลายเป็นทาสกามารมณ์ไปตลอดกาล ลินดาสะบัดหัวไล่ภาพนิมิตอันน่าขยะแขยงของพวกกอร์กอนที่เธอเห็นในวันนั้นออกไป เธอถอนหายใจยาว เก็บอีลิท บลาสเตอร์ ใส่ลงในกระเป๋าสะพายข้างใบเก่ง ถึงเวลาที่เธอต้องออกไปส่งไฟล์งานต้นฉบับให้ลูกค้าที่ออฟฟิศในตัวเมืองแล้ว

ลินดาดับไฟในสตูดิโอและเดินลงมาที่ลานจอดรถ เธอสตาร์ทรถเก๋งคันสีดำคู่ใจซึ่งเป็นพาหนะหลักในชีวิตประจำวันของเธอ เสียงเครื่องยนต์ครางกระหึ่มเบาๆ ขณะที่เธอขับรถฝ่าความมืดของค่ำคืน บรรยากาศคืนนี้ชื้นแฉะไปด้วยละอองฝนบางๆ แสงไฟถนนสาดส่องกระทบกระจกหน้ารถเป็นประกาย ขณะที่รถเก๋งแล่นผ่านย่านอุตสาหกรรมเก่าที่ไร้ผู้คน สัญชาตญาณบางอย่างในตัวลินดากระตุกวาบ ความรู้สึกขนลุกซู่แล่นปราดไปตามสันหลัง

เอี๊ยด!

ลินดาเหยียบเบรกกะทันหันเมื่อหูของเธอแว่วเสียงกรีดร้องแหลมยาวของผู้หญิงดังมาจากซอยเปลี่ยวข้างหน้า เสียงนั้นเต็มไปด้วยความหวาดกลัวสุดขีดและถูกตัดขาดไปอย่างกะทันหันราวกับถูกอุดปาก ลินดากำพวงมาลัยแน่น ความกลัวเริ่มก่อตัวในใจ แต่ความดื้อรั้นและจิตใจที่ทนเห็นคนตกอยู่ในอันตรายไม่ได้สั่งให้เธอคว้ากระเป๋าสะพายที่ใส่อีลิท บลาสเตอร์ แล้วเปิดประตูรถก้าวออกไปท่ามกลางละอองฝน

เธอค่อยๆ ย่องเข้าไปในซอยมืดทึบ กลิ่นเหม็นเขียวของพืชเน่าเสียผสมผสานกับกลิ่นคาวคละคลุ้งลอยมาเตะจมูก ลินดาซ่อนตัวอยู่หลังถังขยะใบใหญ่ และสิ่งที่สะท้อนอยู่ในดวงตากลมโตของเธอก็ทำเอาลมหายใจแทบสะดุด

เบื้องหน้าของเธอคืออสูรกายร่างยักษ์ กอร์กอน แมนเดรก-เลค (Mandrake-Lech)ร่างกายของมันสูงกว่าสองเมตร เป็นการผสมผสานที่น่าสะอิดสะเอียนระหว่างมนุษย์และพืช ผิวหนังของมันหนาเตอะเป็นสีเขียวเข้มและเต็มไปด้วยหนามแหลม ตามลำตัวมีรยางค์คล้ายเถาวัลย์ขนาดใหญ่ที่ขยับเขยื้อนไปมาได้ราวกับมีชีวิต แต่สิ่งที่น่ารังเกียจและน่ากลัวที่สุดคือบริเวณเป้ากางเกงที่ไร้สิ่งปกปิดของมัน... -วยขนาดมหึมาที่ใหญ่โตผิดมนุษย์มนา มันยาวและหนาจนน่าตกใจ ผิวรอบนอกปูดโปนไปด้วยเส้นเลือดและปุ่มปมขรุขระ ปลายหัวหยักบานแดงก่ำกำลังหลั่งน้ำเมือกสีขุ่นที่มีฤทธิ์กระตุ้นอารมณ์และทำให้กล้ามเนื้ออ่อนแรงหยดแหมะลงบนพื้น

ใต้ร่างอันน่าสะพรึงกลัวนั้น มีหญิงสาวเคราะห์ร้ายคนหนึ่งกำลังนอนดิ้นรนอย่างหมดทางสู้ ร่างกายของเธอถูกเถาวัลย์เหนียวหนืดรัดตรึงข้อมือและข้อเท้า ตรึงร่างของเธอให้กางแขนและแยกขาออกกว้างบนพื้นถนนที่เฉอะแฉะ เสื้อผ้าของเธอถูกหนามและเถาวัลย์ฉีกขาดวิ่นจนเปลือยเปล่า เผยให้เห็นสัดส่วนทุกตารางนิ้ว แมนเดรก-เลคส่งเสียงคำรามต่ำในลำคออย่างหื่นกระหาย มันก้มหน้าลงสูดดมกลิ่นความกลัวของเหยื่อ

"กรอดด... แม่พันธุ์... อ่อนแอ... แต่หอมหวาน..." เสียงแหบพร่าของมันฟังดูน่าขนลุก

ลินดาเบิกตากว้างเมื่อเห็นแมนเดรก-เลคจับท่อนเนื้ออันใหญ่โตของมันจ่อไปที่ใจกลางความอ่อนนุ่มของหญิงสาว เหยื่อเคราะห์ร้ายพยายามดิ้นพล่านและส่งเสียงอู้อี้เพราะถูกเถาวัลย์รัดปิดปากไว้ น้ำตาแห่งความหวาดกลัวไหลอาบแก้ม

ทันใดนั้น อสูรกายก็แทงควยที่เต็มไปด้วยปุ่มปมอันเขื่องของมันพรวดเดียวมิดด้ามเข้าไปในหีของหญิงสาวอย่างป่าเถื่อนไร้ความปรานี!

หญิงสาวเบิกตากว้าง ร่างกายแอ่นโค้งขึ้นด้วยความเจ็บปวดแสนสาหัสจากการถูกฉีกกระชากอย่างรุนแรง เลือดสีสดไหลซึมออกมาผสมกับน้ำเมือกของอสูรกาย แมนเดรก-เลคไม่สนใจความเจ็บปวดของเหยื่อ มันเริ่มกระแทกเอวสอบเข้าใส่หีของเธออย่างบ้าคลั่งและรุนแรง เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังก้องไปทั่วซอยเปลี่ยวสลับกับเสียงครางต่ำอย่างพึงพอใจของกอร์กอนพืช

"อึก... อ๊าา! อ๊าา!" เสียงกรีดร้องปนครางของเหยื่อดังลอดออกมา เถาวัลย์ที่รัดแน่นเริ่มปล่อยสารกระตุ้นซึมเข้าสู่ผิวหนังของเธอ ทำให้ร่างกายที่บอบช้ำเริ่มตอบสนองต่อการถูกเย็ดอย่างรุนแรง หญิงสาวกระตุกเกร็งรับแรงกระแทกที่ลึกจนแทบทะลุถึงลำไส้ -วยขนาดมหึมาผลุบโผล่เข้าออกหีที่บอบช้ำอย่างตะกรุมตะกราม น้ำเมือกสีขุ่นแตกกระจายเปรอะเปื้อนไปทั่วโคนขา

ลินดามองภาพการข่มขืนที่โจ่งแจ้งและป่าเถื่อนเบื้องหน้าด้วยความรู้สึกที่ปะปนกัน ทั้งขยะแขยง หวาดกลัว และโกรธแค้นจนตัวสั่น มือบางล้วงเข้าไปในกระเป๋าและกำด้ามจับของ อีลิท บลาสเตอร์ ไว้แน่น ทันทีที่ผิวหนังของเธอสัมผัสกับอาวุธต่างดาว ข้อมูลและสัญชาตญาณการต่อสู้ก็หลั่งไหลเข้าสู่สมองของเธอราวกับเขื่อนแตก เธอรู้ทันทีว่าปืนกระบอกนี้ทำงานอย่างไร รู้ว่าเอเนอร์จี้เซลล์ในกระเป๋าต้องถูกบรรจุเข้าไปตรงไหน

ความดื้อรั้นและความเข้มแข็งจากภายในผลักดันให้ลินดาก้าวออกจากที่ซ่อน เธอจะไม่ยอมให้ผู้หญิงคนไหนต้องตกเป็นเหยื่อของอสูรกายพวกนี้อีก ดวงตากลมโตที่เคยอ่อนหวานบัดนี้วาวโรจน์ไปด้วยความมุ่งมั่น ลินดาหยิบเอเนอร์จี้เซลล์ขนาดกะทัดรัดขึ้นมาเสียบเข้าที่ช่องบรรจุพลังงานของอีลิท บลาสเตอร์ เสียงระบบจักรกลทำงานดัง กริ๊ก!พลังงานแสงสีชมพูสว่างวาบขึ้นที่ตัวปืน

เธอสูดหายใจลึก ก้าวเดินฝ่าสายฝนออกไปยืนขวางหน้าอสูรกายที่กำลังมัวเมากับตัณหา พร้อมที่จะปลดปล่อยพลังงานแห่งดวงดาวและเปลี่ยนชีวิตของเธอไปตลอดกาล...

"หยุดเดี๋ยวนี้นะ ไอ้สัตว์ประหลาด!"

เสียงหวานแต่แฝงไปด้วยความเด็ดขาดของลินดาดังก้องทะลุเสียงสายฝน แมนเดรก-เลคชะงักจังหวะการกระแทก-วยอันเขื่องของมัน ดวงตาสีเหลืองขุ่นมัวหันมาจ้องมองผู้มาใหม่ จมูกที่บี้แบนของมันฟุดฟิดสูดกลิ่นในอากาศ ก่อนที่ริมฝีปากอัปลักษณ์จะแสยะยิ้มกว้าง กลิ่นพลังงานบริสุทธิ์ที่แผ่ซ่านออกมาจากตัวลินดานั้นหอมหวานและทรงพลังยิ่งกว่าผู้หญิงคนใดที่มันเคยพบเจอ นี่คือ "แม่พันธุ์" ระดับสูงสุดที่สัญชาตญาณกอร์กอนของมันเรียกร้อง

มันถอน-วยที่เต็มไปด้วยเส้นเลือดและปุ่มปมออกจากหีของเหยื่อสาวเคราะห์ร้ายอย่างหยาบคาย หญิงสาวคนนั้นสลบไสลไปแล้วจากความเจ็บปวด แมนเดรก-เลคหันร่างใหญ่โตที่เต็มไปด้วยเถาวัลย์มาทางลินดา น้ำเมือกสีขุ่นยังคงหยดแหมะลงมาจากปลายหัวหยักบาน

"แม่พันธุ์... กลิ่นหอมเหลือเกิน... มาให้ข้าเย็ดซะดีๆ!" มันคำรามเสียงต่ำพร้อมกับก้าวสามขุมเข้ามาหา

ลินดาไม่รอช้า สัญชาตญาณที่ได้รับจากอีลิท บลาสเตอร์ สั่งการให้เธอเคลื่อนไหว เธอชูอาวุธปืนพกเทคโนโลยีต่างดาวขึ้นชี้ฟ้า นิ้วเรียวกดเหนี่ยวไกพร้อมกับตะโกนสุดเสียง

"โรส อิกนิชั่น! (Rose Ignition!)"

ปัง!กระสุนแสงสีชมพูเจิดจ้าถูกยิงพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้าทะลุม่านฝน ก่อนจะแตกตัวออกเป็นลำแสงนับไม่ถ้วนร่วงหล่นลงมาอาบไล้ทั่วเรือนร่างของลินดา เสื้อผ้าปกติของเธอสลายกลายเป็นละอองแสง ถูกแ๿๲๿ี่ด้วยวัสดุล้ำยุคที่ก่อตัวขึ้นอย่างรวดเร็ว โลหะเหลวสีชมพูเมทัลลิกตัดกับสีขาวมุกและสีดำหลอมรวมเข้ากับผิวหนัง กลายเป็นชุดบอดี้สูทที่แนบชิดไปกับทุกสัดส่วนโค้งเว้า

เกราะป้องกันส่วนอก ไหล่ แขน และขาก่อตัวขึ้นอย่างสง่างาม หมวกเกราะสีชมพูครอบลงบนศีรษะ เผยให้เห็นเพียงแว่นตากรองแสงรูปทรงโฉบเฉี่ยว ทว่าบริเวณด้านหลังของหมวกกลับมีช่องเปิดที่ปล่อยให้ผมยาวสลวยสีดำสนิทของเธอสยายออกมารับลมฝน รูปลักษณ์ของเธอบัดนี้คือฮีโร่สาวผู้ทรงเสน่ห์และเย้ายวน "โรส กันเนอร์"

ลินดาก้มมองสองมือที่หุ้มด้วยถุงมือเกราะ เธอสัมผัสได้ถึงพละกำลังที่เอ่อล้น แมนเดรก-เลคคำรามลั่นและตวัดเถาวัลย์หนามพุ่งเข้าใส่เธออย่างเกรี้ยวกราด โรส กันเนอร์กระโดดหลบด้วยความคล่องแคล่วที่เหนือมนุษย์ เธอตีลังกากลางอากาศและยกอีลิท บลาสเตอร์ ขึ้นระดมยิงกระสุนพลาสม่าสีชมพูเข้าใส่รยางค์ของมัน

เปรี้ยง! เปรี้ยง! เปรี้ยง!เถาวัลย์หลายเส้นขาดกระจุยเมื่อปะทะกับพลังงานความร้อนสูง อสูรกายพืชร้องลั่นด้วยความเจ็บปวด ลินดาได้ใจ เธอพุ่งทะยานเข้าประชิดตัว ใช้ช่วงขาที่เรียวยาวและทรงพลังเตะกวาดเข้าที่ข้อพับของแมนเดรก-เลคจนร่างยักษ์ของมันทรุดลง ก่อนจะหมุนตัวเตะเสยเข้าที่ปลายคางจนมันหงายหลังล้มตึง

ทว่า ความมั่นใจที่มากเกินไปประกอบกับความอ่อนประสบการณ์ในการต่อสู้จริงกลับกลายเป็นจุดบอด ลินดายืนหอบหายใจและเผลอลดปืนลงเพียงเสี้ยววินาที เธอไม่รู้เลยว่ากอร์กอนเป็นเผ่าพันธุ์ที่เจ้าเล่ห์และอึดทนทานแค่ไหน แมนเดรก-เลคที่แกล้งล้มลงฉวยโอกาสนั้นพ่นน้ำเมือกสีเขียวข้นออกจากปากเข้าใส่ใบหน้าของเธอ

ลินดายกแขนขึ้นบังตามสัญชาตญาณ แม้หมวกเกราะจะป้องกันใบหน้าไว้ได้ แต่วิสัยทัศน์ของเธอก็ถูกบดบังไปชั่วขณะ และนั่นคือความผิดพลาดที่ร้ายแรงที่สุด

ขวับ!

เถาวัลย์เส้นหนาที่ซ่อนอยู่ด้านหลังของมันพุ่งแหวกอากาศเข้ามารัดรึงเข้าที่กลุ่มผมสีดำยาวสลวยที่โผล่พ้นหมวกเกราะของเธออย่างจัง!

"อ๊ะ! กรี๊ดดด!"

ลินดากรีดร้องเมื่อถูกกระชากผมอย่างแรงจนเสียหลักหงายหลัง ร่างของเธอลอยละลิ่วก่อนจะถูกกระแทกทุ่มลงกับพื้นถนนที่เปียกแฉะอย่างรุนแรง อีลิท บลาสเตอร์ หลุดกระเด็นออกจากมือ ความจุกเสียดแล่นปราดไปทั่วแผ่นหลัง แต่ยังไม่ทันที่เธอจะตั้งสติได้ เถาวัลย์นับสิบเส้นก็พุ่งเข้ามารัดรึงข้อมือและข้อเท้าของเธอไว้แน่น ดึงรั้งร่างของโรส กันเนอร์ ให้กางแขนและแยกขาออกกว้างบนพื้น

แมนเดรก-เลคยันกายลุกขึ้นยืน มันเดินกะเผลกเข้ามาคร่อมทับร่างของฮีโร่สาวที่กำลังดิ้นรนอย่างหมดสภาพ ดวงตาของมันเต็มไปด้วยความหื่นกระหาย -วยขนาดมหึมาที่แข็งขึงเต็มที่ชี้โด่มาที่ใบหน้าของเธอ

"ดิ้นไปก็เปล่าประโยชน์ แม่พันธุ์ชั้นยอด... เกราะของเจ้ามันอ่อนแอกว่าที่คิดนะ"

มันแสยะยิ้มก่อนจะใช้เถาวัลย์เส้นที่เต็มไปด้วยหนามแหลมตวัดกรีดเข้าที่บริเวณหน้าอกและเป้ากางเกงของชุดบอดี้สูท ลินดาเบิกตากว้างด้วยความตื่นตระหนกเมื่อพบว่า วัสดุที่ดูแข็งแกร่งกลับถูกออกแบบมาให้เป็นจุดอ่อน บริเวณหน้าอกและอวัยวะเพศของชุดนั้นเปราะบางและฉีกขาดออกอย่างง่ายดายราวกับเศษกระดาษเมื่อถูกโจมตีเฉพาะจุด!

แคว่ก! แคว่ก!

เสียงชุดเกราะฉีกขาดดังก้อง เผยให้เห็นเต้าทรงอวบอิ่มที่เด้งชูชันท้าสายฝน ยอดปถุมถันสีชมพูอ่อนหดเกร็งด้วยความหนาวเย็นและความกลัว และที่เลวร้ายที่สุดคือบริเวณเป้าที่ขาดวิ่น เผยให้เห็นร่องหีสีอวบอูมที่ไร้สิ่งปกปิดใดๆ กลีบเนื้อสีสดปิดสนิทกำลังสั่นระริกต่อหน้าสายตาหื่นกามของอสูรกาย

"ไม่! อย่านะ! ปล่อยฉัน!" ลินดาดิ้นพล่านพยายามหุบขาเข้าหากัน แต่เถาวัลย์ที่รัดแน่นก็ตรึงเธอไว้ในท่าที่น่าอัปยศที่สุด

"หีสวยๆ แบบนี้ ต้องโดนควยของข้าเย็ดให้บาน!"

แมนเดรก-เลคคำรามลั่น มันโน้มตัวลงมา ใช้มือที่สากระคายบีบขยำหน้าอกเปลือยเปล่าของเธออย่างป่าเถื่อนจนลินดานิ่วหน้าด้วยความเจ็บปวด ขณะเดียวกัน มันก็จับท่อน-วยที่เต็มไปด้วยปุ่มปมใหญ่โตของมัน ถูไถไปตามร่องหีที่ปิดสนิทของเธอ น้ำเมือกลื่นไหลจากปลายหัวหยักชโลมไปทั่วกลีบเนื้อนุ่ม สารคัดหลั่งของกอร์กอนเริ่มออกฤทธิ์ มันซึมเข้าสู่ผิวหนัง ทำให้กล้ามเนื้อของลินดาเริ่มอ่อนแรงลงอย่างรวดเร็ว ในขณะที่ร่างกายส่วนลึกกลับเริ่มร้อนรุ่มและมีความรู้สึกเสียวซ่านตีตื้นขึ้นมาอย่างไม่อาจควบคุม

"อึก... ยะ... หยุดนะ... อ๊า!"

ลินดากัดริมฝีปากแน่นเมื่อปุ่มปมขรุขระบนท่อน-วยเสียดสีเข้ากับติ่งเสียวของเธอ แมนเดรก-เลคไม่รอช้า มันจับท่อนเนื้อยักษ์ของมันจ่อทะลวงเข้าสู่ปากทางหีที่คับแคบและแห้งผากของฮีโร่สาวทันที

สวบ!

"โอ๊ยยยยยยยย! กรี๊ดดดดดดดด!"

ลินดากรีดร้องลั่นด้วยความเจ็บปวดแสนสาหัส -วยที่ใหญ่เกินมนุษย์ฉีกทึ้งผนังหีของเธออย่างไร้ความปรานี เยื่อพรหมจรรย์ถูกทะลวงขาดสะบั้น เลือดสีสดไหลซึมออกมาอาบโคน-วยอัปลักษณ์ ความคับแน่นและปุ่มปมที่เสียดสีอยู่ภายในผนังเนื้ออ่อนนุ่มสร้างความเจ็บปวดจนน้ำตาไหลพราก ร่างของโรส กันเนอร์ แอ่นโค้งขึ้นตามแรงกระแทก

"แน่นชะมัด! รัด-วยข้าแน่นเหลือเกิน! ข้าจะเย็ดเจ้าให้ท้องลูกของพวกกอร์กอนเลย!"

อสูรกายพืชเริ่มขยับสะโพกสอบ กระแทกควยเข้าออกร่องหีของลินดาอย่างบ้าคลั่ง

พั่บ! พั่บ! พั่บ! พั่บ!

เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังก้องสลับกับเสียงน้ำเมือกและเลือดที่เฉอะแฉะ ลินดาถูกเย็ดอย่างรุนแรงจนร่างสั่นคลอนไปตามแรงกระแทก ทุกครั้งที่-วยปุ่มปมถอนออกจนเกือบสุดและกระแทกกลับเข้าไปมิดด้าม มันขูดรีดจุดกระสันภายในของเธอจนทำให้ความเจ็บปวดเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความเสียวซ่านที่น่ารังเกียจ ฤทธิ์ของน้ำเมือกกอร์กอนทำให้ช่องทางของเธอเริ่มผลิตน้ำหล่อลื่นออกมาผสมกับเลือด หีของเธอตอดรัดท่อน-วยอัปลักษณ์นั้นโดยสัญชาตญาณ

"อ๊ะ... อ๊า... มะ... ไม่... อ๊างงง!" ลินดาส่ายหน้าไปมา น้ำตาไหลอาบแก้มภายใต้หมวกเกราะ เธอเกลียดตัวเองที่ร่างกายเริ่มตอบสนองต่อการถูกข่มขืน สมองของเธอขาวโพลน สติสัมปชัญญะเริ่มพร่าเลือนไปกับแรงกระแทกที่ป่าเถื่อนและจังหวะการเย็ดที่หนักหน่วง

แมนเดรก-เลคเร่งจังหวะการตอก-วยเข้าใส่หีของเธออย่างตะกรุมตะกราม มันก้มลงมาดูดยอดอกที่ชูชันของเธออย่างหิวกระหาย ลินดากำลังจะพ่ายแพ้ต่อตัณหาและหลุดลอยไปกับห้วงอารมณ์ที่อสูรกายยัดเยียดให้

แต่แล้ว ความดื้อรั้นที่ฝังลึกอยู่ในก้นบึ้งของจิตใจก็ร้องเตือน 'เธอจะมายอมแพ้ตรงนี้ไม่ได้ ลินดา!'

ลินดากัดริมฝีปากตัวเองจนเลือดซิบเพื่อเรียกสติ เธอฝืนความเสียวซ่านและความอ่อนแรง รวบรวมพลังเฮือกสุดท้ายที่เหลืออยู่เพ่งสมาธิไปที่แขนขวาที่ถูกเถาวัลย์รัดอยู่ เธอใช้แรงทั้งหมดกระชากแขนจนเถาวัลย์คลายออกเล็กน้อย นิ้วเรียวเอื้อมไปกดปุ่มปลดปล่อยพลังงานสำรองที่ข้อมือของชุดบอดี้สูท

วิ้งงงง!คลื่นกระแทกพลังงานสีชมพูถูกปล่อยออกมาจากตัวชุดในระยะประชิด แม้จะไม่ได้รุนแรงมาก แต่มันก็มากพอที่จะทำให้แมนเดรก-เลคที่กำลังหลับตาพริ้มเย็ดเธออย่างเมามันส์ผงะหงายหลังล้มลง -วยขนาดใหญ่หลุดโผลัวออกจากหีของเธอพร้อมกับน้ำรักสีขุ่นและเลือดที่สาดกระเซ็น

ลินดาไม่ปล่อยให้โอกาสหลุดมือ เธอรีบกลิ้งตัวคว้าอีลิท บลาสเตอร์ที่ตกอยู่บนพื้นขึ้นมา เธอยันกายลุกขึ้นยืนด้วยขาทั้งสองข้างที่สั่นเทา หีของเธอบอบช้ำและปวดหนึบ ชุดเกราะขาดวิ่นหลุดลุ่ยไม่เหลือชิ้นดี

เธอหอบหายใจอย่างหนักหน่วง จ้องมองอสูรกายที่กำลังพยายามยันตัวลุกขึ้นด้วยสายตาเคียดแค้น

"จำไว้... ครั้งหน้า... ฉันจะเด็ดหัวแก!"

โรส กันเนอร์ ยิงสกัดไปที่พื้นเพื่อสร้างม่านควัน ก่อนจะฝืนทนความเจ็บปวด หันหลังวิ่งหนีเข้าไปในความมืดของตรอกซอกซอย ทิ้งให้แมนเดรก-เลคคำรามด้วยความขัดใจที่เหยื่ออันโอชะหลุดมือไปได้

การต่อสู้ครั้งแรกของฮีโร่สาวจบลงด้วยความพ่ายแพ้ที่แสนอัปยศ บาดแผลทางร่างกายอาจรักษาหาย แต่ความทรงจำที่ถูกย่ำยีและความเสียวซ่านที่ยังคงตกค้างอยู่ในร่องหี จะเป็นตราประทับที่ผลักดันให้เธอต้องแข็งแกร่งขึ้น เพื่อกลับมาล้างแค้นอสูรกายตนนี้ในศึกครั้งต่อไป.