เรื่อง Rose Gunner - The Fall of Humanity

แสงแดดยามเช้าสาดส่องผ่านผ้าม่านเข้ามาตกกระทบใบหน้าของลินดา หญิงสาวค่อยๆ ลืมตาขึ้นมาเผชิญกับเช้าวันใหม่ที่แสนหนักอึ้ง ร่างกายของเธอปวดร้าวไปทุกสัดส่วน โดยเฉพาะบริเวณร่อง หีที่ยังคงบวมเป่งและเจ็บแสบจากรอยขีดข่วนของหนามตะขอบนท่อน-วยปล้องของราชาแมลงเมื่อคืน ลินดานอนนิ่งอยู่บนเตียงนอนที่เพิ่งถูกใช้เป็นสังเวียนกามารมณ์ มือบางเลื่อนลงมาลูบหน้าท้องแบนราบของตัวเองโดยอัตโนมัติ

อุณหภูมิภายในช่องท้องของเธอร้อนผ่าวผิดมนุษย์มนา สัมผัสได้ถึงความหน่วงและปวดตุบๆ ที่รังไข่ การแจ้งเตือนเรื่อง 'การผสมข้ามสายพันธุ์ 4 ชนิด' (Quadruple Hybridization) ยังคงฝังแน่นอยู่ในหัว ตัวอ่อนของกอร์กอนสายพันธุ์พืช สุนัขล่าเนื้อ เสือชีต้า และตั๊กแตนตำข้าว กำลังหลอมรวมและดึงพลังงานชีวิตของเธอไปหล่อเลี้ยงตัวเอง ลินดาถอนหายใจยาว ความหวาดกลัวที่เคยมีเริ่มถูกแทนที่ด้วยความด้านชา เธอพยุงร่างที่บอบช้ำลุกขึ้นนั่ง จัดการสวมเสื้อคลุมอาบน้ำเพื่อปกปิดรอยช้ำตามร่างกายและเตรียมตัวจะไปทำความสะอาดเศษซากตู้เสื้อผ้าที่พังยับเยินจากการต่อสู้

ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก...

เสียงเคาะประตูห้องพักดังขึ้นอย่างเป็นจังหวะและหนักแน่น ลินดาสะดุ้งเล็กน้อย ขมวดคิ้วด้วยความสงสัย ปกติแล้วไม่เคยมีใครมาหาเธอที่อพาร์ตเมนต์ในเวลาเช้าตรู่แบบนี้ หญิงสาวรวบสาบเสื้อคลุมให้มิดชิด เดินกะเผลกไปที่ประตูแล้วส่องดูผ่านตาแมว

ชายฉกรรจ์สองคนในชุดสูทสีดำสนิทสวมแว่นตากันแดดยืนอยู่หน้าห้อง ท่าทางของพวกเขาดูไม่เหมือนเซลส์แมนหรือคนทั่วไป ลินดาสูดลมหายใจลึก รวบรวมสติแล้วแง้มประตูเปิดออกเล็กน้อย

"มีธุระอะไรคะ?" ลินดาถามด้วยน้ำเสียงระแวดระวัง

ชายคนที่ยืนอยู่ด้านหน้าล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าเสื้อสูทและหยิบตราสัญลักษณ์สีเงินของหน่วยงานรัฐบาลระดับสูงขึ้นมาแสดงให้เธอเห็น "สวัสดีครับคุณลินดา พวกเราเป็นเจ้าหน้าที่จากหน่วยงานความมั่นคงพิเศษ ขออนุญาตเข้าไปคุยด้านในสักครู่ได้ไหมครับ? เป็นเรื่องเกี่ยวกับเหตุการณ์ที่อุทยานแห่งชาติเมื่อวานนี้"

หัวใจของลินดาหล่นวูบ แต่เธอก็พยายามปั้นหน้าให้ดูเป็นปกติที่สุด "ดะ... ได้ค่ะ เชิญค่ะ"

ลินดาเปิดประตูให้ทั้งสองคนเดินเข้ามาในห้องรับแขก โชคดีที่ความเสียหายจากการต่อสู้กับแมนทิส-เลคกระจุกตัวอยู่แค่ในห้องนอน ชายชุดดำทั้งสองกวาดสายตามองไปรอบๆ ห้องอย่างรวดเร็วก่อนจะหันกลับมามองเธอ

"เชิญนั่งก่อนสิคะ" ลินดาผายมือไปยังโซฟา

"ไม่เป็นไรครับ พวกเราใช้เวลาไม่นาน" เจ้าหน้าที่คนเดิมพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบไร้อารมณ์ "พวกเราต้องการสอบถามรายละเอียดเพิ่มเติมเกี่ยวกับ 'สัตว์ป่า' ที่ทำร้ายผู้ชายคนนั้นจนเสียชีวิต คุณพอจะเล่าเหตุการณ์ให้พวกเราฟังอีกครั้งได้ไหมครับ?"

ลินดาลอบกลืนน้ำลาย เธอรู้ดีว่าพวกนี้ไม่ได้มาเพื่อหาความจริง แต่มาเพื่อ 'ประเมิน' ว่าเธอรู้มากแค่ไหน หญิงสาวแกล้งทำหน้าหวาดผวา บีบมือตัวเองแน่นราวกับคนยังมีอาการช็อก "ฉัน... ฉันไม่แน่ใจค่ะ ทุกอย่างมันเกิดขึ้นเร็วมาก ฉันเห็นแค่เงาสีเขียวๆ พุ่งออกมาจากป่า แล้วผู้ชายคนนั้นก็... คอขาด เลือดสาดเต็มไปหมด ฉันตกใจมากเลยรีบไล่ให้ทุกคนวิ่งหนีไปที่รถ หลังจากนั้นฉันก็ไม่เห็นอะไรอีกเลยค่ะ"

ชายชุดดำทั้งสองสบตากันครู่หนึ่ง ก่อนที่คนพูดจะพยักหน้าเบาๆ "คุณทำถูกแล้วครับที่หนีเอาตัวรอด จากการตรวจสอบของเจ้าหน้าที่อุทยาน พบว่าเป็นฝีมือของหมีป่าที่ดุร้ายและเกิดอาการคลุ้มคลั่งครับ ตอนนี้เจ้าหน้าที่ได้ทำการกำจัดมันไปเรียบร้อยแล้ว"

'หมีป่างั้นเหรอ...' ลินดาแค่นหัวเราะในใจ หมีป่าบ้าอะไรใช้เคียวตัดคอคนได้ รัฐบาลกำลังปิดข่าวเรื่องกอร์กอนอย่างเป็นระบบ พวกเขารู้ถึงการมีอยู่ของสัตว์ประหลาดพวกนี้ แต่กลับเลือกที่จะปกปิดมันไว้ ปล่อยให้ผู้หญิงบริสุทธิ์ถูกจับไปเป็นแม่พันธุ์ระบายความใคร่โดยไม่ยอมประกาศเตือนภัยให้ประชาชนรับรู้

"คุณลินดาครับ" เจ้าหน้าที่ชุดดำก้าวเข้ามาใกล้เธออีกก้าว น้ำเสียงของเขากดต่ำลงและแฝงไปด้วยคำขู่ที่ชัดเจน "เพื่อความสงบเรียบร้อยและไม่ให้เกิดความตื่นตระหนกในหมู่ประชาชน ทางเราขอให้คุณ 'ลืม' เรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อวานไปซะ ห้ามนำเรื่องนี้ไปพูดคุยหรือโพสต์ลงในโซเชียลมีเดียเด็ดขาด ใช้ชีวิตตามปกติของคุณต่อไป ไม่ต้องกังวลอะไรทั้งสิ้น... เข้าใจตรงกันนะครับ?"

"ขะ... เข้าใจค่ะ ฉันจะไม่พูดเรื่องนี้กับใคร" ลินดาพยักหน้ารับคำอย่างว่าง่าย แสร้งทำเป็นประชาชนที่หวาดกลัวอำนาจรัฐ

"ขอบคุณที่ให้ความร่วมมือครับ ขอให้คุณมีวันที่ดี" ชายชุดดำทั้งสองค้อมศีรษะเล็กน้อย ก่อนจะหมุนตัวเดินออกจากห้องไป ทิ้งให้ลินดายืนกำหมัดแน่นอยู่กลางห้อง

เมื่อประตูห้องปิดลง ลินดาก็พ่นลมหายใจออกมาอย่างแรง ความจริงเริ่มกระจ่างชัดขึ้นเรื่อยๆ เธอไม่เพียงแต่ต้องสู้กับพวกกอร์กอนที่วิปริต แต่ยังต้องรับมือกับการถูกปิดตาจากรัฐบาลของตัวเองด้วย ไม่มีใครหน้าไหนที่จะยื่นมือเข้ามาช่วยเธอได้ โรส กันเนอร์ ต้องยืนหยัดต่อสู้อย่างโดดเดี่ยวบนเส้นทางที่เต็มไปด้วยคราบน้ำคาวโลกีย์นี้เพียงลำพัง

กริ๊งงงง! กริ๊งงงง!

เสียงโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนโต๊ะดังขึ้นขัดจังหวะความคิด ลินดาหยิบมันขึ้นมาดู หน้าจอแสดงชื่อ 'มาร์ค' เธอปรับอารมณ์ให้เป็นปกติก่อนจะกดรับสาย

"สวัสดีค่ะมาร์ค แต่เช้าเลยนะคะ"

"สวัสดีลินดา! ขอโทษที่โทรกวนแต่เช้านะ รบกวนเวลาพักผ่อนคุณหรือเปล่า?" เสียงของมาร์คฟังดูสดใสผิดปกติ แตกต่างจากคนที่เพิ่งเจอเรื่องเฉียดตายมาเมื่อวาน

"ไม่เป็นไรค่ะ ฉันเพิ่งตื่นพอดี มีเรื่องงานด่วนเหรอคะ?"

"ไม่ใช่เรื่องงานหรอก คืออย่างนี้นะ 'ซาร่า' นางแบบหน้าใหม่ที่เราไปถ่ายงานด้วยเมื่อวานน่ะ เธอรบเร้าผมตั้งแต่เช้าเลยว่าอยากจะเจอคุณให้ได้ เธออยากจะเลี้ยงข้าวขอบคุณคุณที่ช่วยชีวิตเธอไว้เมื่อวานนี้ ถ้าไม่ได้คุณดึงสติแล้วผลักให้เธอวิ่งหนี เธอคงช็อกตายอยู่ตรงนั้นแน่ๆ" มาร์คอธิบาย "เที่ยงนี้คุณพอจะว่างไหม? ซาร่าจองโต๊ะที่ร้านอาหารอิตาลีใจกลางเมืองไว้แล้ว ผมเองก็จะไปช่วยดูแลน้องเขาด้วย"

ลินดานิ่งคิดไปครู่หนึ่ง ร่างกายของเธอยังคงต้องการการพักผ่อน แต่การขังตัวเองอยู่ในห้องที่มีแต่ความทรงจำเลวร้ายก็ไม่ได้ช่วยอะไร การออกไปใช้ชีวิตปกติ พบปะผู้คน อาจจะเป็นเกราะกำบังชั้นดีที่ทำให้รัฐบาลและคนรอบข้างไม่สงสัยในตัวเธอ

"ได้ค่ะมาร์ค เที่ยงนี้เจอกันนะคะ ส่งโลเคชันร้านมาให้ฉันได้เลย"

"เยี่ยมมาก! แล้วเจอกันนะลินดา"

ลินดาวางสายแล้วเดินไปที่ตู้เสื้อผ้า (ส่วนที่ยังไม่พัง) เธอเลือกชุดเดรสสีน้ำเงินเข้มที่มีความยาวคลุมเข่าและแขนยาว เพื่อปกปิดรอยช้ำตามแขนและต้นขา เนื้อผ้าของเดรสค่อนข้างพลิ้วไหวและหลวมสบายบริเวณช่วงล่าง ซึ่งช่วยลดการเสียดสีกับร่อง หีที่ยังคงปวดหนึบและบวมเป่งของเธอได้เป็นอย่างดี หญิงสาวแต่งหน้ากลบรอยคล้ำใต้ตาและรอยซีดเซียวบนใบหน้า พยายามทำตัวให้ดูเหมือนหญิงสาววัย 24 ปีที่กำลังมีชีวิตที่สดใสและไร้กังวล

เวลาเที่ยงตรง ลินดาขับรถเก๋งคันสีดำมาถึงร้านอาหารอิตาลีสุดหรูที่ถูกตกแต่งอย่างคลาสสิก บรรยากาศภายในร้านอบอวลไปด้วยกลิ่นชีสและขนมอบ เมื่อเดินเข้ามาในร้าน เธอก็พบมาร์คและซาร่านั่งรออยู่แล้วที่โต๊ะมุมริมหน้าต่าง

"พี่ลินดา! ทางนี้ค่ะ!" ซาร่า นางแบบสาววัยสิบเก้าปีที่มาในชุดเดรสสีขาวน่ารัก โบกมือเรียกเธอด้วยรอยยิ้มกว้าง ใบหน้าของเด็กสาวกลับมาสดใสมีชีวิตชีวาอีกครั้ง ต่างจากสภาพคนเข่าอ่อนร้องไห้เมื่อวานอย่างสิ้นเชิง

ลินดาระบายยิ้มบางๆ เดินเข้าไปนั่งที่เก้าอี้ฝั่งตรงข้าม มาร์คที่นั่งอยู่ข้างซาร่าส่งยิ้มหล่อเหลามาให้ "นึกว่าคุณจะไม่มาซะแล้ว วันนี้คุณดูสวยจังเลยนะลินดา" มาร์คเอ่ยชมอย่างจริงใจ สายตาของเขากวาดมองใบหน้าสวยหวานของลินดาด้วยความหลงใหล

"ขอบคุณค่ะมาร์ค" ลินดารับคำสั้นๆ ก่อนจะหันไปหาซาร่า "เป็นยังไงบ้างซาร่า ขวัญเสียแย่เลยสิเมื่อวานนี้"

"หนูดีขึ้นมากแล้วค่ะพี่ลินดา ได้พักผ่อนเต็มที่เมื่อคืน" ซาร่าพูดพร้อมกับเอื้อมมือมาจับมือของลินดาไว้แน่น "หนูอยากจะขอบคุณพี่ลินดาจริงๆ นะคะ ถ้าพี่ไม่เสี่ยงชีวิตเข้ามาดึงหนูไว้ หนูคงไม่ได้มานั่งกินข้าวอยู่ตรงนี้ พี่ลินดาเป็นฮีโร่ของหนูเลยค่ะ"

คำว่า 'ฮีโร่' ทำเอาลินดารู้สึกสะท้อนในใจ ใช่... เธอคือฮีโร่ แต่เป็นฮีโร่ที่ต้องจ่ายค่าตอบแทนด้วยการถูกย่ำยีศักดิ์ศรีและร่างกายจนแหลกสลาย หญิงสาวบีบมือซาร่าตอบเบาๆ

"ไม่เป็นไรหรอกจ้ะ ในสถานการณ์แบบนั้น ใครเห็นก็ต้องช่วยทั้งนั้นแหละ เธอปลอดภัยก็ดีแล้ว" ลินดายิ้มอ่อนโยน

อาหารอิตาลีเลิศรสถูกนำมาเสิร์ฟ ทั้งพาสต้า พิซซ่า และสเต๊กเนื้อนุ่ม บรรยากาศบนโต๊ะอาหารเต็มไปด้วยการพูดคุยอย่างออกรส ซาร่าเป็นเด็กคุยเก่งและร่าเริง เธอมักจะถามลินดาเรื่องเทคนิคการถ่ายแบบและการทำตัวในวงการแฟชั่น

"พี่ลินดาคะ พี่คิดว่าหนูจะไปได้ไกลในวงการนี้ไหมคะ? เมื่อวานเป็นงานถ่ายแบบเอาท์ดอร์งานแรกของหนูเลย แถมยังเจอเรื่องแย่ๆ อีก หนูแอบกลัวว่าตัวเองจะไม่รอดจังเลยค่ะ" ซาร่าถามด้วยน้ำเสียงกังวลเล็กน้อย

ลินดาวางส้อมลง จ้องมองเข้าไปในดวงตาที่ใสซื่อของเด็กสาว อาชีพตากล้องและนักรีทัชทำให้เธอเห็นผู้หญิงสวยๆ มากมายที่ก้าวเข้ามาในวงการนี้ หญิงสาวหลายคนถูกกิเลสและชื่อเสียงกลืนกินจนสูญเสียความเป็นตัวเอง แต่ซาร่ายังมีความบริสุทธิ์ใจอยู่มาก และนั่นคือสิ่งที่ลินดาอยากจะปกป้องไว้... ปกป้องจากทั้งสังคมมนุษย์และพวกสัตว์ประหลาดกอร์กอน

"ฟังนะซาร่า อาชีพของพี่ทำให้พี่เห็นนางแบบมานับไม่ถ้วน คนสวยมีเยอะแยะถมเถไป แต่คนที่ก้าวไปถึงจุดสูงสุดได้จริงๆ กลับมีแค่น้อยนิด" ลินดาพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังและเปี่ยมไปด้วยความหวังดี "มันไม่ได้อยู่ที่ว่าเธอสวยแค่ไหน แต่มันอยู่ที่ความตั้งใจและความแข็งแกร่งข้างในต่างหาก ซึ่งพี่สัมผัสได้นะ... ตั้งแต่ตอนที่เธอโพสท่าอยู่หน้ากล้องเมื่อวาน ถึงจะประหม่า แต่แววตาของเธอมันสู้กล้องมาก เธอเพียบพร้อมทั้งรูปลักษณ์และความตั้งใจ พี่เชื่อว่าถ้าเธอไม่ยอมแพ้ เธอต้องเป็นซูเปอร์โมเดลระดับแถวหน้าได้แน่นอน"

คำพูดที่หนักแน่นและจริงใจของลินดาเหมือนน้ำทิพย์ชโลมใจเด็กสาว ซาร่าเบิกตากว้าง รอยยิ้มดีใจปรากฏขึ้นบนใบหน้า "จริงเหรอคะพี่ลินดา! ขอบคุณมากนะคะ หนูจะพยายามให้เต็มที่เลยค่ะ! จะไม่ทำให้พี่ลินดาผิดหวังที่ช่วยหนูไว้เด็ดขาด!"

มาร์คที่นั่งฟังอยู่เงียบๆ ยิ้มอย่างชื่นชม "ผมก็คิดแบบนั้นนะ ซาร่ามีโพเทนเชียลสูงมาก และถ้าได้ตากล้องมือทองอย่างลินดาคอยดันให้ รับรองว่าไปได้สวยแน่"

มื้ออาหารดำเนินไปอย่างราบรื่น ลินดารู้สึกสบายใจขึ้นเล็กน้อยที่ได้เห็นรอยยิ้มของเด็กสาวที่เธอช่วยชีวิตไว้ มันเป็นเครื่องยืนยันว่าสิ่งที่เธอทำลงไป... การยอมถูกย่ำยีจนร่างกายพังทลายนั้น มันไม่ได้สูญเปล่าเสียทีเดียว

เมื่อทานอาหารเสร็จและเดินออกมาที่หน้าร้าน มาร์คก็อาสาทำหน้าที่สุภาพบุรุษ "เดี๋ยวผมขับรถไปส่งซาร่าที่คอนโดเองนะ ทางเดียวกันพอดี ลินดาล่ะ จะกลับเลยไหม?"

"ค่ะ วันนี้ฉันไม่มีคิวงานที่ไหน ว่าจะกลับไปเคลียร์งานรีทัชที่ห้องนิดหน่อยแล้วก็พักผ่อนเลย" ลินดาตอบ

"โอเค ขับรถกลับดีๆ นะลินดา ถ้ามีปัญหาอะไรโทรหาผมได้ตลอดเลยนะ" มาร์คส่งยิ้มให้เธออีกครั้งก่อนจะหันไปเปิดประตูรถให้ซาร่า เด็กสาวโบกมือลาลินดาด้วยความร่าเริงก่อนจะขึ้นรถไป

ลินดามองตามท้ายรถของมาร์คจนลับสายตา ก่อนจะหมุนตัวเดินไปที่รถเก๋งสีดำของตัวเอง ทันทีที่เธอหย่อนตัวลงนั่งบนเบาะคนขับ ความเจ็บปวดร้าวลึกที่ร่องหีก็แล่นพล่านขึ้นมาตอกย้ำความจริงอีกครั้ง ลินดานิ่วหน้า ลอบสูดปากด้วยความทรมาน โลกที่สดใสและรอยยิ้มเมื่อครู่นี้จบลงแล้ว บัดนี้เธอต้องกลับเข้าสู่โลกแห่งความโดดเดี่ยวของเธอเอง

หญิงสาวสตาร์ทเครื่องยนต์ ขับรถมุ่งหน้ากลับอพาร์ตเมนต์ โดยเลือกใช้เส้นทางลัดที่ค่อนข้างเปลี่ยวและเป็นถนนเลียบชานเมืองเพื่อหลีกเลี่ยงรถติด เธอต้องการกลับไปพักร่างที่บอบช้ำให้เร็วที่สุด ทว่า สัญชาตญาณความซวยของฮีโร่สาวมักจะทำงานได้ดีเสมอ เมื่อรถของเธอแล่นผ่านบริเวณพื้นที่รกร้างข้างทางที่เต็มไปด้วยหญ้าสูงชัน ลินดาก็สังเกตเห็นความผิดปกติบางอย่างที่ริมถนนเบื้องหน้า

เงาร่างของผู้หญิงคนหนึ่งกำลังวิ่งหน้าตั้งออกมาจากดงหญ้าข้างทาง ท่าทางของเธอสะเปะสะปะ หวาดกลัวสุดขีด และหันหลังกลับไปมองบางสิ่งบางอย่างที่กำลังไล่ตามมาในความมืด

"ปีศาจ! ช่วยด้วย! ปีศาจหมูมันจะจับฉัน!"

ลินดากระทืบเบรกทันทีจนล้อรถเสียดสีกับถนนเสียงดังสนั่น ลางสังหรณ์อันตรายของเธอพุ่งทะลุขีดจำกัด กลิ่นสาบสางที่รุนแรงและเหม็นเขียวลอยคลุ้งมาตามลม เป็นกลิ่นที่ทำให้เธอรู้ได้ทันทีว่า... กอร์กอนตัวใหม่ ปรากฏตัวขึ้นแล้ว และคราวนี้ ร่างกายที่ยังไม่ทันหายระบมของเธอ จะต้องเผชิญหน้ากับความทารุณกรรมที่หนักหนาและบ้าคลั่งยิ่งกว่าเดิม.

หญิงสาวที่กำลังวิ่งหนีตายสะดุดล้มลงกับพื้นถนนยางมะตอยอย่างแรง เธอหันขวับกลับไปมองด้านหลังพร้อมกับกรีดร้องสุดเสียงด้วยความสิ้นหวัง ลินดาไม่รอช้า เธอผลักประตูรถเก๋งออกแล้ววิ่งถลาเข้าไปขวางหน้าผู้หญิงคนนั้นไว้ทันที

"ลุกขึ้น! แล้ววิ่งหนีไปตามถนนเส้นนี้ให้ไกลที่สุด! ไม่ต้องหันกลับมามอง!" ลินดาตะโกนสั่งด้วยน้ำเสียงเด็ดขาดและทรงพลัง แววตาของเธอแข็งกร้าว ผู้หญิงเคราะห์ร้ายพยักหน้ารัวๆ ทั้งน้ำตา เธอตะเกียกตะกายลุกขึ้นแล้ววิ่งหนีไปในความมืดอย่างไม่คิดชีวิต

เมื่อแน่ใจว่าเหยื่อพ้นรัศมีอันตรายแล้ว ลินดาก็หันกลับมาเผชิญหน้ากับดงหญ้าสูงข้างทาง เสียงย่ำเท้าหนักๆ ดังตึงตังจนพื้นถนนสั่นสะเทือนสะท้อนเข้ามาในโสตประสาท ก่อนที่เงาทะมึนขนาดมหึมาจะก้าวพ้นเงามืดออกมาปรากฏตัวภายใต้แสงไฟสลัวจากเสาไฟฟ้าริมทาง

มันคือกอร์กอนสายพันธุ์หมูป่า... 'พิก-เลค' (Pig-Lech)อสูรกายร่างยักษ์ตัวนี้มีความสูงเกือบสามเมตร ร่างกายของมันไม่ได้อัดแน่นไปด้วยมัดกล้ามเนื้อเพรียวบางเหมือนเสือชีต้า หรือมีเกราะแข็งแกร่งเหมือนตั๊กแตน แต่มันเต็มไปด้วยชั้นไขมันและกล้ามเนื้อที่หนาเตอะเป็นชั้นๆ กองพะเนินอยู่ทั่วทั้งตัว ผิวหนังหยาบกร้านสีน้ำตาลเข้มปกคลุมด้วยขนแข็งๆ เป็นหย่อมๆ ใบหน้าอัปลักษณ์มีจมูกยื่นยาวแบบหมูป่าและมีเขี้ยวโค้งโง้งขนาดใหญ่งอกออกมาจากมุมปาก กลิ่นสาบสางเหม็นเขียวลอยคลุ้งออกมาจากตัวมันจนลินดาต้องเบือนหน้าหนีเพราะแทบจะอาเจียน

แต่สิ่งที่ทำให้ลินดาต้องเบิกตากว้างด้วยความสะพรึงกลัว ไม่ใช่ขนาดตัวที่อ้วนฉุของมัน... แต่เป็นอาวุธร้ายที่ห้อยต่องแต่งอยู่หว่างขาต่างหาก ท่อน -วยของพิก-เลคไม่ได้เป็นแท่งตรงเหมือนกอร์กอนทั่วไป แต่มันมีลักษณะเรียวยาวและ บิดเป็นเกลียว (Corkscrew)คล้ายกับดอกสว่านขนาดใหญ่ ส่วนปลายของมันแหลมและแข็งกร้าว หยดน้ำเมือกคาวโลกีย์ไหลย้อยลงมาตามร่องเกลียว บ่งบอกถึงวิวัฒนาการที่ถูกสร้างมาเพื่อหมุนทะลวงเข้าสู่มดลูกของเหยื่ออย่างล้ำลึก และยึดเกาะผนังเนื้อเยื่อไว้อย่างแน่นหนาที่สุด

"ฮี่ๆๆๆ... เหยื่อหนีไป แต่กลับได้แม่พันธุ์ที่ส่งกลิ่นหอมฟุ้งมาแทน คุ้มจริงๆ บู๊ดดด!" พิก-เลคส่งเสียงหัวเราะในลำคอผสมกับเสียงพ่นลมหายใจฟืดฟาด น้ำลายเหนียวหนืดหยดแหมะลงบนพื้นถนน

ลินดากัดฟันกรอด เธอล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าสะพาย คว้าด้ามจับของ อีลิท บลาสเตอร์ (Elite Blaster)ปืนพกเทคโนโลยีต่างดาวออกมา บรรจุเอเนอร์จี้เซลล์อย่างรวดเร็วจนเกิดเสียงกริ๊ก นิ้วเรียวเหนี่ยวไกชี้ขึ้นฟ้าเพื่อเรียกพลัง

"โรส อิกนิชั่น! (Rose Ignition!)"

กระสุนแสงสีชมพูเจิดจ้าพุ่งทะยานขึ้นฟ้าก่อนจะแตกตัวร่วงหล่นลงมาอาบไล้ทั่วเรือนร่างของลินดา เสื้อผ้าชุดเดรสสลายกลายเป็นละอองแสง โลหะเหลวสีชมพูเมทัลลิกตัดขาวมุกและดำเข้าหลอมรวมกับผิวหนัง ก่อตัวเป็นชุดบอดี้สูทที่แนบชิดไปกับสัดส่วนเย้ายวน เกราะป้องกันส่วนอก ไหล่ แขน และขาก่อตัวขึ้นอย่างสง่างาม หมวกเกราะสีชมพูครอบลงบนศีรษะ ปล่อยให้ผมยาวสลวยสยายออกทางช่องด้านหลัง โรส กันเนอร์ ยืนประจันหน้ากับอสูรกายหมูป่ากลางถนนสายเปลี่ยว

"อ้วนฉุแบบนี้ ฉันจะอัดให้น่วมเลยไอ้หมูสกปรก!"

ลินดาตัดสินใจเก็บปืนเข้าซองข้างเอว เธอต้องการประหยัดพลังงานเอเนอร์จี้เซลล์ที่มีจำกัด และประเมินด้วยสายตาว่าศัตรูที่ดูเชื่องช้าเทอะทะแบบนี้ น่าจะจัดการได้ด้วยกระบวนท่าต่อสู้ระยะประชิด โรส กันเนอร์ พุ่งทะยานเข้าหาพิก-เลคด้วยความเร็วสูง เธอกระโดดลอยตัวขึ้นกลางอากาศ ตวัดขวาเตะเข้าที่ก้านคอของอสูรกายหมูป่าอย่างรุนแรงสุดแรงเกิด

ป้าบ!

เสียงหน้าแข้งปะทะกับเนื้อดังสนั่น แต่ทว่า... ร่างยักษ์ของพิก-เลคกลับไม่สะทกสะท้านเลยแม้แต่น้อย! ขาของลินดาที่เตะออกไปรู้สึกเหมือนฟาดเข้ากับกำแพงยางพาราที่หนาและยืดหยุ่น ชั้นไขมันและกล้ามเนื้อที่หนาเตอะของมันดูดซับแรงกระแทกไว้จนหมดสิ้น

"อะไรกัน!?" ลินดาอุทานด้วยความตกใจเมื่อเห็นว่าการโจมตีของเธอไม่เป็นผล เธอรีบหมุนตัวปล่อยหมัดฮุกซ้ายเข้าที่กลางลำตัวของมันซ้ำอีกครั้ง พลั่ก!หมัดของเธอจมลึกลงไปในชั้นไขมัน แต่มันกลับไม่สร้างความเจ็บปวดใดๆ ให้กับสัตว์ประหลาดตรงหน้าเลย

"นวดได้ดีนี่นังแม่พันธุ์... แต่แรงแค่นี้ทำอะไรชั้นไขมันของข้าไม่ได้หรอก บู๊ดดดด!"

พิก-เลคแสยะยิ้ม มันอาศัยจังหวะที่ลินดากำลังตกตะลึง เหวี่ยงท่อนแขนที่อวบอ้วนและเต็มไปด้วยกล้ามเนื้อตบสวนเข้าที่กลางลำตัวของฮีโร่สาวอย่างจัง

เปรี้ยง!

"อั้ก!" ลินดาร้องเสียงหลง แรงตบมหาศาลราวกับถูกรถบรรทุกพุ่งชน ร่างของโรส กันเนอร์ ปลิวละลิ่วไปกระแทกกับพื้นถนนยางมะตอยอย่างรุนแรง เธอกลิ้งไถลไปหลายเมตรก่อนจะหยุดนิ่ง ความจุกเสียดแล่นปราดไปทั่วสรรพางค์กาย ลินดาพยายามจะยันตัวลุกขึ้น แต่พิก-เลคก็กระโจนตามมาคร่อมทับร่างของเธอไว้ด้วยน้ำหนักตัวหลายร้อยกิโลกรัม!

"อ๊ะ! ปล่อยนะ! ไอ้หมูบ้า!" ลินดาดิ้นพล่าน พยายามใช้กำปั้นทุบตีและผลักไสร่างอ้วนฉุที่ทับอยู่บนตัวเธอ แต่มันก็เหมือนเอาไม้ซีกไปงัดไม้ซุง น้ำหนักมหาศาลกดทับจนเธอแทบจะหายใจไม่ออก

"ผิวพรรณเจ้าช่างนุ่มนวลเหลือเกิน... แถมยังมีกลิ่นหอมของน้ำเชื้อพวกสวะตัวอื่นคละคลุ้งไปหมด! ข้าจะล้างท้องเจ้าด้วยน้ำของข้าเอง!"

อสูรกายหมูป่าไม่รอช้า มันใช้มือที่หยาบกร้านและใหญ่โตฉีกกระชากชุดบอดี้สูทบริเวณหน้าอกและเป้ากางเกงที่เป็นจุดอ่อนอย่างรุนแรง แคว่ก! แคว่ก!ชุดเกราะสีชมพูฉีกขาดวิ่น เผยให้เห็นเต้าทรงอวบอิ่มที่ถูกบีบรัดจนขึ้นรอยแดง และที่น่าเวทนาที่สุดคือร่อง หีสีอวบอูมที่ไร้สิ่งปกปิดใดๆ กลีบเนื้อของเธอยังคงบวมเป่งและแดงเถือกจากการถูกหนามตะขอของตั๊กแตนตำข้าวขูดรีดและรุมโทรมเมื่อวานนี้ ความเจ็บปวดและอาการระบมยังไม่ทันจางหาย มันกลับต้องถูกเปิดเผยต่อหน้าอสูรกายตัวใหม่อีกครั้ง

พิก-เลคจับเรียวขาทั้งสองข้างของลินดาถ่างออกกว้างจนสุด มันจัดการจับท่อน -วยเกลียวสว่านของมันที่แข็งขึงเต็มที่ จ่อเข้าที่ปากทางช่องคลอดที่บอบช้ำของเธอ ลินดาเบิกตากว้างเมื่อเห็นรูปทรงที่น่าสะพรึงกลัวของมันกำลังจะชำแรกเข้ามาในร่างกาย

"ไม่! อย่านะ! หีฉันยังเจ็บอยู่! อย่าแทงมันเข้ามา! กรี๊ดดดดดดดดดดด!"

ลินดากรีดร้องสุดเสียงเมื่อพิก-เลคไม่สนใจคำอ้อนวอน มันกดสะโพกเสือกท่อน-วยสว่านแทงพรวดเข้าสู่ร่องหีที่บอบช้ำของเธออย่างป่าเถื่อน!

สวบ! ครืดดดด!

"โอ๊ยยยยยยยย! เจ็บ! อ๊าาาาาาาาาาาาา!"

ฮีโร่สาวดิ้นพล่านด้วยความเจ็บปวดแสนสาหัส -วยหมูที่บิดเป็นเกลียวไม่ได้แค่แทงเข้าออกธรรมดา แต่มัน หมุนควงทะลวงชอนไชไปตามผนังช่องคลอดที่อ่อนนุ่ม เกลียวแข็งๆ ครูดสีกับแผลเก่าที่ยังระบมจนเลือดสีสดซึมออกมาปะปนกับน้ำหล่อลื่น มันเจาะทะลวงลึกเข้าไปจนถึงปากมดลูก ล็อกยึดร่างของเธอไว้ด้วยเกลียวสว่านอย่างแน่นหนาจนลินดาไม่สามารถขยับหนีไปไหนได้เลย

"ฮ่าๆๆ! รูหีของเจ้ามันรัดเกลียว-วยข้าแน่นดีจริงๆ! นังแม่พันธุ์ร่าน!"

พิก-เลคเริ่มขยับสะโพกสอบ มันดึง-วยเกลียวออกจนเกือบสุด แล้วกระแทกหมุนทะลวงสวนกลับเข้าไปใหม่มิดด้ามซ้ำแล้วซ้ำเล่า การกระทำที่ป่าเถื่อนนี้รุนแรงและดิบเถื่อนที่สุด

พั่บ! ครืดดด! พั่บ! ครืดดด! พั่บ! ครืดดด!

เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังก้องถนนสายเปลี่ยว สลับกับเสียงเกลียวเนื้อเสียดสีกับผนังมดลูก ร่างของโรส กันเนอร์ สั่นคลอนไปตามแรงกระแทกที่หนักหน่วง ความเจ็บปวดจากการถูกฉีกกระชากถูกแทนที่ด้วยความเสียวซ่านที่รุนแรงเฉียบพลัน กลไกทางชีวภาพของร่างกายมนุษย์ที่ถูกกระตุ้นอย่างหนักเริ่มทำงาน หีของเธอผลิตน้ำหล่อลื่นทะลักล้นออกมาเพื่อลดความเจ็บปวด แต่นั่นกลับทำให้อสูรกายหมูป่า เ-็ดเธอได้ลื่นไหลและลึกซึ้งยิ่งขึ้น

"อ๊ะ... อ๊ะ... อ๊าาาา! มะ... ไม่ไหว... ลึกไปแล้ว! มันหมุนอยู่ข้างใน! อ๊างงงงงง!" ลินดาครางเสียงหลงไม่เป็นภาษา สมองของเธอขาวโพลน ความรู้สึกปวดร้าวที่ร่องหีแปรเปลี่ยนเป็นคลื่นความเสียวซ่านที่โหมกระหน่ำจนเธอแทบเป็นบ้า เต้าทรงอวบอิ่มกระดอนขึ้นลงตามแรงตอกอัด พิก-เลคก้มหน้าลงมาดูดเม้มยอดอกของเธออย่างตะกรุมตะกราม ฟันสกปรกของมันขบกัดจนหัวนมเธอห้อเลือด

ลินดาสูญเสียการควบคุมสติสัมปชัญญะโดยสมบูรณ์ ร่างกายของเธอแอ่นโค้งขึ้นรับสัมผัสวิปริตอย่างไม่อาจต้านทาน หีที่บอบช้ำขมิบตอดรัด-วยเกลียวสว่านถี่ยิบ ยิ่งมันทะลวงลึกเท่าไหร่ เธอก็ยิ่งเสียวจนน้ำตาไหลพราก

"อ๊างงงง! จะแตกแล้ว! ฉันเสียว... เสียวจนจะบ้าแล้ว! กรี๊ดดดดด!"

ความเร็วและน้ำหนักในการกระแทกของพิก-เลคเพิ่มขึ้นทวีคูณ มันตอกอัด-วยเกลียวเข้าใส่ปากมดลูกของเธออย่างบ้าคลั่ง และแล้ว... การปลดปล่อยครั้งแรกก็มาถึง

"รับน้ำเชื้อหมูป่าไปซะ!" อสูรกายคำรามลั่น มันกระแทก-วยมิดด้าม หมุนเกลียวล็อกปากมดลูกไว้แน่น ก่อนจะพ่นฉีดน้ำอสุจิสีขาวข้นคลั่กปริมาณมหาศาล อัดกระแทกเข้าสู่รังไข่ของลินดาอย่างรุนแรง!

พรวดดดดดด!

"อ๊าาาาาาาาาาาาา! ร้อน! อึก... อ๊างงงงง!" ลินดากระตุกเกร็งไปทั้งร่าง น้ำเชื้อร้อนระอุที่พ่นฉีดเข้ามาลวกผนังมดลูกของเธอจนปวดหนึบ เธอถึงจุดสุดยอดอย่างรุนแรงเป็นครั้งแรก ดวงตาเบิกกว้าง ร่างกายกระตุกสั่นระริก

แต่นั่นเป็นเพียงจุดเริ่มต้นของนรก พิก-เลคไม่ได้ถอน-วยออก มันยังคงคา-วยเกลียวสว่านไว้ในหีของเธอ แล้วเริ่มกระแทกกระทั้นต่อในทันทีโดยไม่ให้เธอได้พักหายใจ!

"อ๊ะ! เดี๋ยวก่อน! ไม่เอาแล้ว! อ๊าาาา! มันจุก... จุกไปหมดแล้ว!" ลินดาร้องประท้วงเสียงหลง แต่สัตว์ประหลาดกลับยิ่งได้ใจ มันจับพลิกร่างของเธอให้คว่ำหน้าลงกับพื้นถนนยางมะตอย จับสะโพกผายของเธอให้ยกโด่งขึ้นในท่าคลานเข่า (Doggy Style) แล้วกระแทก-วยเกลียวสว่านสวนจากทางด้านหลังอย่างหนักหน่วง!

พั่บพั่บพั่บพั่บพั่บพั่บ!

การถูก เ-็ดจากมุมนี้ยิ่งทำให้-วยสว่านทะลวงได้ลึกและตรงจุดเสียวมากยิ่งขึ้น ผิวเข่าและมือของลินดาครูดไปกับพื้นถนนจนถลอกปอกเปิก แต่ความเจ็บปวดเหล่านั้นเทียบไม่ได้เลยกับความเสียวซ่านระดับทำลายล้างที่กำลังเกิดขึ้นภายในร่องหีของเธอ

"ฮ่าๆๆ! รูหีชั้นยอด! ตูดเจ้าก็สวย! โก่งตูดรับ-วยข้าอีก!"

มันบดขยี้ก้นของเธอด้วยหน้าท้องที่เต็มไปด้วยไขมัน ซอยสะโพกกระแทกถี่รัวจนลินดากรีดร้องไม่หยุด ร่างกายของเธอถูกบีบคั้นจนถึงขีดสุดอีกครั้ง และพิก-เลคก็คำรามลั่น ปลดปล่อยน้ำเชื้อระลอกที่สองพุ่งทะลักเข้าสู่มดลูกของเธอ!

พรวดดดดดดด!

"กรี๊ดดดดดดดดดด! อ๊าาาาาาาาา!" ลินดาสะอื้นฮัก น้ำรักของผู้หญิงแตกกระจายผสมกับน้ำเชื้อหมูป่าที่ไหลทะลักล้นปากทางช่องคลอดออกมาเปรอะเปื้อนง่ามขา มดลูกของเธอโป่งพองและอัดแน่นไปด้วยเมล็ดพันธุ์ของอสูรกายถึง 5 สายพันธุ์แล้วในตอนนี้

ทว่า ตัณหาของอสูรกายหมูป่ายังไม่สิ้นสุด มันยังคงฝัง-วยเกลียวสว่านล็อกติดกับมดลูกของเธอไว้ กระแทกต่อเป็นจังหวะเนิบนาบแต่ลึกซึ้ง รีดเร้นเอาความเสียวซ่านหยดสุดท้ายออกจากร่างกายของฮีโร่สาวที่บอบช้ำจนแทบแหลกสลาย

"อึก... พอ... พอแล้ว... ฉันไม่ไหวแล้ว... อ๊างงงง!" ลินดาพึมพำเสียงแผ่ว สติสัมปชัญญะของเธอหลุดลอย สมองขาวโพลนไปหมด ร่างกายของเธอตอบสนองต่อแรงกระแทกเป็นครั้งสุดท้ายเมื่อพิก-เลคตอกอัดสะโพกเข้าใส่อย่างรุนแรงที่สุดเพื่อรีดน้ำเชื้อหยดสุดท้าย

สวบ! พรวดดดดดดดดดดด!

"อ๊าาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาา!"

ลินดาหวีดร้องเสียงหลงยาวนานที่สุด การถูกฉีดพ่นอสุจิอัดแน่นเข้าสู่มดลูกเป็น น้ำที่ 3ทำให้ความเสียวซ่านพุ่งทะลุทะลวงจนสมองแทบระเบิด ดวงตากลมโตภายใต้หมวกเกราะ เหลือกขึ้นบนจนเห็นแต่ตาขาวร่างกายของเธอกระตุกเกร็งอย่างรุนแรงที่สุดในชีวิต น้ำลายสีใสไหลยืดออกจากริมฝีปากที่อ้าค้าง เธอ เสียวจนตาเหลือกอย่างสมบูรณ์แบบ สูญเสียทุกสิ่งทุกอย่างให้กับการถูกย่ำยีกลางถนนสายเปลี่ยว

พิก-เลคหอบหายใจอย่างสุขสม มันค่อยๆ ถอน-วยเกลียวสว่านออกจากร่องหีที่เปิดอ้าและบวมเป่งของเธอ เสียงดัง 'ป๊อก' ราวกับดึงจุกก๊อกออกจากขวด น้ำอสุจิสีขาวข้นปริมาณมหาศาลไหลทะลักออกมาตามแรงโน้มถ่วง เปรอะเปื้อนเรียวขาและกองอยู่บนพื้นถนน อสูรกายหมูป่าแสยะยิ้มมองผลงานของตัวเอง ก่อนจะหมุนตัวเดินหายกลับเข้าไปในความมืดของดงหญ้าข้างทาง ทิ้งให้ร่างของกุหลาบเหล็กนอนคว่ำหน้า โก่งตูดหมดสภาพอยู่กลางถนน ขาซ้ายขวาสั่นระริก สติสัมปชัญญะดับวูบจมดิ่งลงสู่ห้วงแห่งฝันร้ายและความอัปยศที่ไม่มีวันจบสิ้น.