ข้าไม่ได้อยากเป็นเจ้าเมือง

ชิง คือมนุษย์เงินเดือนและนักวิจัยผู้บ้างานจนตัวตาย เมื่อลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง เขากลับพบว่าตนเองทะลุมิติมาอยู่ในร่างของคุณชายตกอับ ที่ถูกใส่ร้ายและเนรเทศให้มาเป็นหัวหน้าหมู่บ้าน "ธุลีแดง" ดินแดนชายแดนอันแห้งแล้งและกันดารที่สุดในแคว้น

ด้วยความเข็ดขยาดจากการทำงานหนักในอดีตชาติ ลู่ชิงจึงตั้งปณิธานสูงสุดในชีวิตใหม่นี้ว่า "ชาตินี้ข้าจะขอนอนเปื่อยๆ ใช้ชีวิตอย่างเกียจคร้าน และจะไม่ยอมเหนื่อยอีกเด็ดขาด!"

แต่โชคชะตากลับเล่นตลก หมู่บ้านธุลีแดงกำลังเผชิญวิกฤตขั้นวิกฤต ทั้งความอดอยาก ภัยแล้ง และภัยคุกคามจากกองโจรภูเขา เพื่อรักษา "สิ่งอำนวยความสะดวกขั้นพื้นฐาน" ในการนอนพักผ่อนของตนเอง (เช่น ต้องมีคนทำกับข้าวให้กิน มีคนซักผ้าให้ มีกำแพงบังลมหนาว) ลู่ชิงจึงจำใจต้องลุกขึ้นมาสั่งงานชาวบ้าน โดยงัดเอาความรู้ทางวิทยาศาสตร์ ชีววิทยา และการบริหารแบบสมัยใหม่มาแก้ปัญหาด้วยวิธีที่ "ออกแรงน้อยที่สุด"

ทว่า ทุกการกระทำที่เกิดจากความเกียจคร้านและความมักง่ายของลู่ชิง กลับถูกตีความไปอย่างผิดเพี้ยนโดยชาวบ้านผู้ใสซื่อและเลื่อมใสศรัทธา:

ด้วยวีรกรรม(ที่มโนไปเอง)เหล่านี้ ชาวบ้านจึงพร้อมใจกันยกย่องให้เขาเป็น "ปราชญ์เซียนผู้ลึกล้ำ" และสถาปนาให้เขาขึ้นเป็น "เจ้าเมือง" อย่างเป็นทางการ แม้ว่าเจ้าตัวจะพยายามปฏิเสธและตะโกนบอกว่าตัวเองแค่ขี้เกียจก็ตาม

เรื่องราวเริ่มบานปลายเมื่อวิธีการเอาตัวรอดแบบแปลกๆ ของหมู่บ้านธุลีแดง ไปสะดุดตาแม่ทัพใหญ่แห่งกองทัพแคว้นศัตรูที่กำลังเตรียมทำศึกรุกราน แม่ทัพศัตรูเข้าใจผิดคิดว่าหมู่บ้านนี้คือ "ค่ายทหารลับ" และลู่ชิงคือ "กุนซือปีศาจ" ที่แคว้นส่งมาซุ่มกำลังไว้ จึงส่งกองทัพม้าเหล็กนับหมื่นนายหมายจะมาบดขยี้ให้ราบเป็นหน้ากลอง

ลู่ชิงผู้ใฝ่ฝันถึงชีวิตเกษียณอันสงบสุข จึงต้องเผชิญกับสถานการณ์ที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออก เขาต้องใช้สมองอันชาญฉลาด (และความขี้เกียจเป็นที่ตั้ง) งัดสารพัดทฤษฎีวิทยาศาตร์และสิ่งประดิษฐ์ยุคใหม่ มาสร้างเป็น "อาวุธ" และ "ค่ายกล" แบบงงๆ เพื่อรับมือกับสงครามระดับแคว้น โดยมีเป้าหมายสูงสุดเพียงอย่างเดียวคือ... การปกป้องเตียงนอนอันแสนนุ่มสบายของเขาเอาไว้ให้จงได้!

นี่คือมหากาพย์การสร้างเมืองสุดกาว ของบุรุษผู้ไม่อยากทำงาน แต่กลับถูกความเชื่อใจของลูกน้องดันให้กลายเป็นมหาบุรุษผู้กอบกู้แผ่นดิน!